i w konsekwencji udzielenie zabezpieczenia poprzez unormowanie praw i obowiązków stron na czas trwania procesu;
udzielenia zabezpieczenia może żądać każda strona lub uczestnik postępowania, jeżeli uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia, przy czym interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Roszczenie, o którym mowa w art.
jest uprawdopodobnione, jeśli bez głębszego wnikania we wszystkie możliwe aspekty faktyczne i prawne sprawy, istnieje na pierwszy rzut oka znaczna szansa, że w świetle przytoczonych przez wnioskodawcę twierdzeń faktycznych popartych dowodami lub środkami nie będącymi dowodami w rozumieniu k.p.c. przysługuje ono osobie uprawnionej. Uprawdopodobnienie dotyczy zarówno okoliczności fatycznych, na których wnioskodawca opiera swoje roszczenie, jak i podstawy prawnej roszczenia, która powinna być również prawdopodobna w tym znaczeniu, że dochodzone roszczenie znajduje swoją podstawę normatywną. Podstawę prawną dochodzonego roszczenia stanowi art. 222 § 2 k.c. Roszczenie negatoryjne znajduje zastosowanie w razie obiektywnie stwierdzonego naruszenia cudzego prawa własności. W razie takiego naruszenia właściciel nieruchomości, w stosunku do której nastąpiło naruszenie, może żądać przywrócenia stanu zgodnego z prawem oraz zaniechania naruszeń. Ustawodawca celowo nie posługuje się w tym przepisie sformułowaniem „przywrócenia do stanu poprzedniego” z uwagi na fakt, iż w przypadku niektórych postaci naruszeń własności przywrócenie do takiego stanu byłoby niemożliwe i bezcelowe. Zakres roszczenia zależy od występującej w okolicznościach konkretnego przypadku postaci naruszenia prawa własności i potencjalnych dalszych zagrożeń. Przeważnie roszczenie właściciela o przywrócenie stanu zgodnego z prawem podlega zaspokojeniu poprzez zaprzestanie działań naruszających cudze prawa własności. Niekiedy wszakże można domagać się pozytywnych działań, o ile to konieczne do przywrócenia właścicielowi niezakłóconego władztwa nad jego rzeczą i usunięcia bezprawnej ingerencji osoby nieuprawnionej. Sąd Okręgowy w pełni aprobuje pogląd Sądu I instancji, zgodnie z którym roszczenie powodów o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i zaniechaniu naruszeń zostało w sposób wystarczający uwiarygodnione twierdzeniami powodów zawartymi w pozwie, dołączoną dokumentacja fotograficzną oraz zeznaniami świadków. Ilekroć ustawa przewiduje uprawdopodobnienie pojmowane jako środek zastępczy dowodu w ścisłym znaczeniu, niedający pewności, ale wyłącznie prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie, stanowi to odstępstwo od ogólnej reguły dowodzenia twierdzonych faktów na korzyść tej strony, której ustawa zezwala w określonym wypadku na uprawdopodobnienie faktu, na który się powołuje, zamiast udowodnienie go. W przedmiotowej sprawie została spełniona także druga przesłanka warunkująca udzielenie zabezpieczenia. Powodowie uwiarygodnili, że brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważni utrudni zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągniecie celu postępowania w sprawie. Brak zabezpieczenia powództwa uniemożliwi powodom korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób, tj. parkowanie samochodów przez pozwanych na nieruchomości powodów uniemożliwia dojazd samochodów dostawczych do sklepu, a odprowadzanie wody deszczowej na teren powodów wiążę się z koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z naprawą nawierzchni kostki brukowej. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że wnioskowany przez powodów i zaakceptowany przez Sąd I instancji sposób zabezpieczenia uwzględnia interesy powodów i pozwanych w takiej mierze, że uprawnionym zapewnia należytą ochronę prawną, a pozwanych nie obciąża ponad potrzebę. Należy również wskazać, że wydając swoje rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy wziął także pod uwagę okoliczność, iż w sprawie prowadzonej pod sygn. akt I C 821/16 postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu nakazał J. K. i M. K. nieczynienie przeszkód Z. S. w korzystaniu z drogi dojazdowej o powierzchni ok. 300 m 2, długości 50 m i szerokości 6 m, rozdzielającej nieruchomości – działki nr (...) położone przy ul. (...) w K. od sklepu (...) położonego przy ul. (...) w K., stanowiącej część działki nr (...). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że swobodne korzystanie z drogi polega na dostępie pieszym i kołowym do posesji Z. S.. Przysługująca pozwanym służebność polega, więc na prawie przejazdu, a parkowanie jako stan pozostawienia pojazdu w bezruchu przez dłuższy czas nie mieści się w treści służebności ustanowionej postanowieniem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 17 sierpnia 2016 r. w sprawie I C 821/16. Skoro, więc pozwani nie mają prawa do parkowania samochodu na działce nr (...) to tym samym żądanie zakazania im wykonywania takich czynności znajduje uzasadnienie w treści art. 222 § 2 k.c. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c. w zw. art. 13 § 2 k.p.c. SSO Janusz Roszewski SSO Jacek Chmura SSO Barbara Mokras
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.