roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Powód upatruje swojej szkody w działaniu pozwanego mającego miejsce w okresie od lipca 2010r. do 29 czerwca 2011r. wobec powyższego, z uwagi na charakter roszczenia, w niniejszej sprawie ma zastosowanie art.
i roszczenie powoda podlega przedawnieniu w okresie trzech lat od dowiedzenia się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. W związku z powyższym, wobec podniesienia przez pozwanego zarzutu przedawnienia Sąd a quo uznał, iż roszczenia powoda związane z osadzeniem w Z. K. w F. w okresie od lipca 2010r. do 29 czerwca 2011r., wobec wniesienia niniejszego pozwu w dniu 30 października 2014r., zgodnie z treścią art.
Skuteczne zaś podniesienie zarzutu przedawnienia jest wystarczające do oddalenia powództwa bez potrzeby ustalenia, czy zachodzą wszystkie inne przesłanki prawnomaterialne uzasadniające jego uwzględnienie (uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2006r. III CZP 84/05, Lex nr 171726) W ocenie Sądu pierwszej instancji w przypadku powoda nie było podstaw do zastosowania przepisu art. 5 k.c. Podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia nie mógł w okolicznościach faktycznych sprawy zostać uznany za nadużycie prawa. Powód już w czerwcu 2014r. pozyskał wiedzę o możliwości wystąpienia z roszczeniem przeciwko pozwanej jednostce penitencjarnej, wiedzę taką powód uzyskał od profesjonalnego pełnomocnika. W ocenie Sądu meriti nie było zatem żadnych przeszkód, by przedmiotowy pozew został złożony przed upływem terminu przedawnienia. Z uwagi na skutecznie podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia, Sąd a quo oddalił wniosek powoda o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i dokumentacji medycznej oraz wniosek dowodowy z przesłuchania świadka, bowiem z uwagi na upływ terminu przedawnienia, przeprowadzenie tych dowodów zmierzałoby jedynie do przedłużenia postępowania, nie zmieniając ostatecznie rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji na podstawie przepisu art.
oddalił powództwo. W punkcie 2 wyroku Sąd stosując przepis art. 102 k.p.c. nie obciążył powoda kosztami procesu poniesionymi przez pozwanego. W punkcie 3 wyroku Sąd na podstawie przepisu art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych kosztami sądowymi, od których uiszczenia powód był zwolniony, obciążył Skarb Państwa. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, Sąd orzekł, jak w punkcie 4 wyroku, na podstawie przepisu § 2 ust. 3 w zw. z § 11 ust.1 pkt 25 w zw. z § 13 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Powyższe orzeczenie w całości zaskarżył apelacją powód i zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 217 § 3 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. poprzez niezasadne oddalenie wniosków dowodowych w szczególności wniosku o przesłuchanie świadka, przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej powoda oraz wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego albowiem powód na skutek postanowień Sądu Okręgowego nie miał faktycznej możliwości udowodnienia zasadności swego roszczenia, co spowodowało aktualnym zarzut nierozpoznania istoty sprawy oraz sporządzenia uzasadnienia wyroku z naruszeniem dyspozycji art. 328 § 2 k.p.c.; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 k.c. w zw. z art.
poprzez sprzeczne z zasadami współżycia społecznego uwzględnienie zarzutu przedawnienia podniesionego przez pozwanego, w szczególności mając na uwadze niehumanitarne i godzące w zdrowie, cześć oraz godność powoda warunki osadzenia; wniósł o:
Zgodnie z tym przepisem, roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Należy zauważyć, że początek biegu terminu przedawnienia w obrębie czynów niedozwolonych został uregulowany w szczególny sposób. Zasadniczy termin przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody wynikłej z czynu niedozwolonego to trzy lata, przy czym przyjmuje się, że jego bieg rozpoczyna się z dniem, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Obie przesłanki powinny być spełnione łącznie. Właściwą chwilą w celu określenia początku trzyletniego biegu przedawnienia jest moment „dowiedzenia się o szkodzie", gdy poszkodowany „zdaje sobie sprawę z ujemnych następstw zdarzenia wskazujących na fakt powstania szkody"; inaczej rzecz ujmując, gdy ma „świadomość doznanej szkody" (por. uchwałę składu 7 sędziów SN z 11 lutego 1963 r. - zasadę prawną - III PO 6/62, LexisNexis nr 315291, OSNCP 1964, nr 5, poz. 87). Zdanie pierwsze art. 442
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.