Sygn. akt VII U 160/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2017r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Stachurska Protokolant: Małgorzata Nakielska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017r. w Warszawie sprawy M. D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...)Oddział w W. o emeryturę na skutek odwołania M. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 9 lutego 2015 roku, znak: (...) oddala odwołanie. UZASADNIENIE M. D. w dniu 3 marca 2015r. złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 9 lutego 2015r., znak: (...), odmawiającej przyznania prawa do emerytury. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, że jego zakład pracy, tj. (...) S.A. nie istnieje od 2007r. i obecnie nie jest w stanie wyjaśnić rozbieżności wskazanych przez ZUS, a dotyczących zajmowanego przez niego stanowiska pracy. Podkreślił również, że nie jest jego winą, że były zakład pracy wydał mu zaświadczenie niespełniające wymagań ZUS. W konkluzji ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu prawa do emerytury ( odwołanie z dnia 2 marca 2015r., k. 2-3 a.s.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania. W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wskazał, że nie zaliczył ubezpieczonemu do stażu pracy w warunkach szczególnych okresów zatrudnienia w (...) S.A. w W.: - od dnia 1 sierpnia 1979r. do dnia 7 lipca 1991r. na stanowisku maszynisty maszyn drogowych oraz - od dnia 8 stycznia 1992r. do dnia 31 grudnia 1998r. na stanowisku operatora piły przy remontach dróg, ponieważ w aktach sprawy istnieją rozbieżności w zakresie zajmowanych przez ubezpieczonego stanowisk pracy. W świadectwie pracy z dnia 31 października 2007r. były pracodawca wskazał, że M. D. wykonywał pracę na stanowisku elektryka pojazdów samochodowych, podobnie jak w zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu. Okoliczność ta, zdaniem organu rentowego, wyklucza zaliczenie okresu wskazanego zatrudnienia jako okresu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach ( odpowiedź na odwołanie z dnia 24 marca 2015r., k. 6 a.s.). Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że okres zatrudnienia M. D. od dnia 1 sierpnia 1979r. do dnia 7 lipca 1991r. oraz od dnia 8 stycznia 1992r. do dnia 31 grudnia 1998r. uznał za zatrudnienie w warunkach szczególnych i przyznał M. D. prawo do wcześniejszej emerytury od dnia 11 stycznia 2015r. (wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 19 sierpnia 2015r. wraz z uzasadnieniem, k. 27 a.s. i k. 29-36 a.s.). Wskazany wyrok został zaskarżony przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. (apelacja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 września 2015r., k. 40-42 a.s.). Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016r. uchylił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga z dnia 19 sierpnia 2015r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2016r., k. 57 a.s.). W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny wskazał, że Sąd Okręgowy, choć w sposób co do zasady prawidłowy, zinterpretował w ujęciu teoretycznym normy zawarte w art. 184 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.), to jednak niewłaściwie ustalił treść ostatnio powołanego rozporządzenia, stąd jego nieprawidłowe zastosowanie, gdyż dokonane z wypaczeniem rzeczywistej, normatywnej treści tego aktu prawnego, które znalazło odbicie w zaskarżonym rozstrzygnięciu oraz jego pisemnych motywach, naruszając tym samym wskazane w apelacji prawo materialne. W tym stanie rzeczy ustalenia stanu faktycznego dotyczące pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych, według Sądu II instancji, były chybione, albowiem nie odnosiły warunków jego pracy do rzeczywistych przepisów powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. W ocenie Sądu Apelacyjnego, w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, Sąd I instancji ostatecznie niezasadnie, gdyż przedwcześnie, uznał, że ubezpieczony ma prawo do dochodzonego świadczenia. Sąd Apelacyjny podniósł, że prawidłowe wyrokowanie w sprawie wymaga ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie rzeczywistego charakteru pracy ubezpieczonego w spornych okresach, a następnie dokonania odpowiedniej subsumpcji w oparciu o właściwe prawo materialne oraz po prawidłowym ustaleniu treści przepisów tego prawa. Sąd Apelacyjny podkreślił ponadto, że nazwa stanowiska pracy nie decyduje o charakterze pracy jako wykonywanej w szczególnych warunkach ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2014r., II UK 413/13, LEX nr 1475167). W spornych przypadkach uwzględnienie okresów wykonywania pracy szkodliwej lub uciążliwej wymaganej do przyznania emerytury w niższym wieku emerytalnym, następuje po ustaleniu rzeczywistego zakresu obowiązków oraz wykonywania pracy bezpośrednio w warunkach stałości szkodliwego zatrudnienia. Wykonywanie pracy na stanowisku określonym w zarządzeniu resortowym, której nie wymieniono w wykazie A załącznika do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (D z. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) nie uprawnia do uzyskania emerytury na podstawie art. 184 w zw. z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS ( Dz. U z 2009r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.). Uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie Sąd Apelacyjny wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie, Sąd Okręgowy będzie zobligowany do zastosowania się do wskazań co do dalszego postępowania, wynikających z rozważań Sądu Apelacyjnego. Dodatkowo Sąd II instancji wskazał, że uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, miał na uwadze okoliczność, że samodzielne ustalenie faktów i merytoryczne orzeczenie przez Sąd II instancji, de facto pozbawiłoby strony możliwości poddania kontroli instancyjnej zapadłego w tych warunkach orzeczenia (uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2016r., k. 57-74 a.s.). Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: M. D., urodzony w dniu (...), w dniu 8 września 1973 roku został zatrudniony w (...) w W. na stanowisku ślusarza remontowego. Zakład pracy przyznał ubezpieczonemu uposażenie według III grupy zaszeregowania, tj. w kwocie 7,50 zł (d ecyzja z dnia 10 października 1973r., k. 1 akt osobowych M. D. ). Ubezpieczony początkowo, zanim nie rozpoczął służby wojskowej, pracował w warsztacie i zajmował się pracami ślusarskimi, remontem sprzętu ciężkiego oraz wymianą kół. Ponadto, pomimo tego, że nie posiadał stosownych uprawnień, obsługiwał sprężarki (zeznania ubezpieczonego, skrócony protokół rozprawy z dnia 27 kwietnia 2017r., k. 113-118 a.s., nagranie rozprawy – płyta CD, k. 119 a.s.). W okresie od dnia 28 października 1976r. do dnia 14 października 1978r. ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową ( ksero książeczki wojskowej, k. 4-5 a.s., ksero dokumentacji pracowniczej, k. 7-9 akt kapitałowych, odpis powołania, k. 5 akt osobowych M. D. ). W tym czasie był zatrudniony w jednostce wojskowej na stanowisku operatora sprężarki. W dniu 12 marca 1977r. uzyskał uprawnienia klasy III do obsługi sprężarki przewoźnej przy wielkości maszyn do 10m 3 (zaświadczenie, k. 7 akt osobowych M. D., odpis, k. 6 akt osobowych M. D.). W dniu 14 listopada 1978r. ubezpieczony zawarł z (...) w W. umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisku ślusarza remontowego ( umowa o pracę z dnia 14 listopada 1978r., k. 8 akt osobowych M. D.). Pomimo formalnego powierzenia stanowiska ślusarza remontowego, ubezpieczony każdorazowo otrzymywał od dyspozytora lub kierownika budowy zadania zobowiązujące go do obsługi danego sprzętu na budowie, w zależności od potrzeb. Początkowo obsługiwał sprężarkę oraz sprężarkę z młotem pneumatycznym. Sprężarka służyła do sprężania powietrza do 10 atmosfer i była wykorzystywana przede wszystkim przy kłuciu asfaltu oraz betonu. Dodatkowo do sprężarki mógł być podłączony młot pneumatyczny. Ubezpieczony obsługiwał samą sprężarką, a także sprężarkę z młotem pneumatycznym. Obsługa sprężarki polegała na wymianie oleju, dolaniu paliwa oraz kontroli nagrzania sprężarki. W razie potrzeb ubezpieczony sprężonym powietrzem wydmuchiwał kurz, wodę oraz śnieg (zeznania ubezpieczonego, skrócony protokół rozprawy z dnia 27 kwietnia 2017r., k. 113-118 a.s., nagranie rozprawy – płyta CD – k. 119 a.s.). Podczas pracy sprężarki z młotem pneumatycznym wytwarzał się duży hałas. Powstające wibracje przechodziły bezpośrednio do rąk oraz całego ciała osoby zajmującej się obsługą tego sprzętu. Przy tej pracy ubezpieczony używał ochraniacza słuchu, który pomagał jednak tylko w minimalnym stopniu (zeznania ubezpieczonego, skrócony protokół rozprawy z dnia 27 kwietnia 2017r., k. 113-118 a.s., nagranie rozprawy – płyta CD – k. 119 a.s.). Z dniem 1 sierpnia 1979r. M. D. został zaszeregowany jako maszynista maszyn drogowych (zaświadczenie kwalifikacyjne, k. 10 akt osobowych M. D., pismo z dnia 28 listopada 1980r., k. 12 akt osobowych M. D.). Z kolei od dnia 1 maja 1982r. ubezpieczony miał powierzone stanowisko robotnik wykwalifikowany, a potem robotnik wykwalifikowany – elektromonter napraw pojazdów samochodowych i sprzętu budowalnego (pisma z dnia 20 maja 1982r., z dnia 14 stycznia 1983r., z dnia 18 sierpnia 1983r., z dnia 29 sierpnia 1984r., z dnia 24 stycznia 1985r., z dnia 25 listopada 1985r., z dnia 22 października 1986r., z dnia 11 kwietnia 1988r., z dnia 19 kwietnia 1989r., z dnia 16 marca 1990r., k. 13, 15 – 16, 18 – 21, 25, 29, 35 akt osobowych M. D.). Ubezpieczony, poza obsługą sprężarki, zajmował się również obsługą zagęszczarek, których występowały dwa rodzaje - zagęszczarka krocząca służąca do zagęszczenia gruntów i popiołów oraz zagęszczarka mała, przeznaczona do zagęszczenia betonu pod chodniki. Przy pracy zagęszczarki wytwarzał się kurz. Ubezpieczony zajmował się nie tylko obsługą, ale również naprawą zagęszczarek. Ponadto naprawiał inny sprzęt oraz, stosowanie do potrzeb, okresowo, wykonywał obowiązki elektromontera pojazdów samochodowych. Napraw sprzętu dokonywał bezpośrednio na budowie, gdzie nie miał dostępu do kanału remontowego bądź w warsztacie, gdzie część prac realizował w kanale remontowym, a niektóre poza nim. Ubezpieczony przez krótki czas obsługiwał także elektrownię polową, która służyła do oświetlenia terenu budowy. Wówczas przenosił lampy, zmieniał żarówki, dolewał paliwa, a także w razie potrzeby wykonywał bieżące naprawy. Zajmował się ponadto obsługą walców dwuwałowych wibracyjnych, tzw. wibromaksów, które obsługiwał ręcznie na budowie (zeznania ubezpieczonego, skrócony protokół rozprawy z dnia 27 kwietnia 2017r., k. 113-118 a.s., nagranie rozprawy – płyta CD, k. 119 a.s., zeznania świadka T. J., skrócony protokół rozprawy z dnia 27 kwietnia 2017r., k. 113-118 a.s., nagranie rozprawy – płyta CD, k. 119 a.s., zeznania świadka T. G., skrócony protokół rozprawy z dnia 27 kwietnia 2017r., k. 113-118 a.s., nagranie rozprawy – płyta CD, k. 119 a.s., zaświadczenie kwalifikacyjne, k. 10 i 24 akt osobowych ubezpieczonego M. D.). W dniu 6 maja 1991r. M. D. złożył podanie z prośbą o udzielenie urlopu bezpłatnego w okresie od dnia 8 lipca 1991r. do dnia 7 stycznia 1992r., w związku z wyjazdem na budowę eksportową. Pracodawca wyraził zgodę na urlop bezpłatny i M. D. pracował na budowie eksportowej. W dniu 8 października 1991r. złożył podanie z prośbą o skrócenie urlopu bezpłatnego oraz o zgodę na przystąpienie do pracy z dniem 14 października 1991r. ( dokumentacja znajdująca się w akrach osobowych ubezpieczonego, k. 40, 41 akt osobowych M. D. ). W dniu 1 lipca 1992r. pomiędzy ubezpieczonym a (...) w W. została zawarta kolejna umowa o pracę na stanowisku elektryka pojazdów samochodowych ( umowa o pracę z dnia 1 lipca 1992r., k. 43 akt osobowych ubezpieczonego). Pomimo formalnego powierzenia ww. stanowiska M. D. wykonywał obowiązki operatora piły. Piła służyła do cięcia asfaltu oraz betonu przy pracach związanych z budową dróg, ulic, węzłów drogowych oraz ich naprawą. Takie pracy były wykonywane m.in. w B., na autostradzie (...), (...) oraz na różnych (...) osiedlach. Ubezpieczony ciął obrzeża świeżo położonego asfaltu oraz wykonywał inne prace pomocnicze związane z budową nowych dróg i remontem już istniejących. Ponadto realizował inne czynności, m.in. naprawiał sprzęt, był elektrykiem na budowie oraz w warsztacie, nosił oraz ładował akumulatory, a także naprawiał instalację elektryczną i rozruszniki. Napraw tych dokonywał w kanale remontowym lub poza nim. Był także elektrykiem awaryjnym (zeznania ubezpieczonego, skrócony protokół rozprawy z dnia 27 kwietnia 2017r., k. 113-118 a.s., nagranie rozprawy – płyta CD, k. 119 a.s., zeznania świadka T. J., skrócony protokół rozprawy z dnia 27 kwietnia 2017r., k. 113-118 a.s., nagranie rozprawy – płyta CD, k. 119 a.s., zeznania świadka T. G., skrócony protokół rozprawy z dnia 27 kwietnia 2017r., k. 113-118 a.s., nagranie rozprawy – płyta CD, k. 119 a.s., zeznania świadka D. M., protokół rozprawy z dnia 29 marca 2017r., k. 101 – 104 a.s.). W marcu 1996r. ubezpieczony ukończył kurs przygotowujący do zawodu, który dotyczył obsługi koparek jednonaczyniowych i koparko – ładowarek (zaświadczenie o ukończeniu kursu, k. 49 akt osobowych M. D.). W dniu 21 września 2001r. uzyskał stosowane uprawnienia we wskazanym zakresie (kopia dokumentu potwierdzającego uprawnienia maszynisty ciężkich maszyn budowalnych i drogowych, k. 54 akt osobowych M. D.). W dniu 31 października 2007r. nastąpiło rozwiązanie umowy o pracę pomiędzy M. D. a (...) w W. . W świadectwie pracy pracodawca wskazał, że ubezpieczony w okresie od 8 października 1973r. do 31 października 2007r. był zatrudniony w (...) w W. na stanowisku elektryka pojazdów samochodowych (świadectwo pracy z dnia 31 października 2007r., k. 13-15 akt rentowych). M. D. otrzymał od pracodawcy, poza świadectwem pracy, także trzy świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach. Pierwsze z nich z dnia 21 lipca 2006r. potwierdzało, że w okresie od 1 sierpnia 1979r. do dnia 7 lipca 1991r. ubezpieczony był zatrudniony na stanowisku maszynisty maszyn drogowych i stale, i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione w Wykazie A, dziale IX poz. 4 pkt 3 załącznika nr 1 do Zarządzenia nr 9 Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 1 lipca 1983r. w sprawie stanowisk pracy w zakładach pracy Resortu Administracji i Ochrony Środowiska, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej. Z kolei w dniu 27 listopada 2007r. (...) S.A. w upadłości w W. wydało M. D. dokument potwierdzający te same okoliczności, które zostały podane w świadectwie pracy w warunkach szczególnych z dnia 21 lipca 2006r. oraz drugi, z którego wynika, że ubezpieczony w okresie od 8 stycznia 1992r. do dnia 31 maja 2005r. był zatrudniony na stanowisku operatora piły przy remontach dróg i stale, i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace zaliczane do I kategorii zatrudnienia wymienione w dziale IX, poz. 4 pkt 6 załącznika nr 1 do Zarządzenia nr 9 Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 1 lipca 1983r. w sprawie stanowisk pracy w zakładach pracy Resortu Administracji i Ochrony Środowiska, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej ( świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 21 lipca 2006r., k. 61 akt osobowych M. D., świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 27 listopada 2007r., k. 4 i 5 a.r. oraz dokumentacja znajdująca się w aktach osobowych M. D. ). W dniu 12 stycznia 2015r. M. D. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wniosek o emeryturę wraz z kwestionariuszem dotyczącym okresów składkowych i nieskładkowych oraz załącznikami potwierdzającymi zatrudnienie (wniosek o emeryturę wraz z załącznikami, k. 1-15 a.r.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W., na podstawie przedstawionej dokumentacji, uznał, że wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999r. nie udowodnił wymaganego 15 letniego okresu pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy nie uznał okresów zatrudnienia od 1 sierpnia 1979r. do 7 lipca 1991r. oraz od 8 stycznia 1992r. do 31 grudnia 1998r. jako okresów pracy w szczególnych warunkach, z uwagi na rozbieżności odnośnie zajmowanego przez ubezpieczonego stanowiska pracy. Dla uzasadnienia swego stanowisko wskazał, że w przedłożonym świadectwie pracy z dnia 31 października 2010r. oraz w zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 8 listopada 2007r. pracodawca (...) S.A. podało, że w okresie zatrudnienia od 8 października 1973r. do 31 sierpnia 2007r. M. D. pracował na stanowisku elektryka pojazdów samochodowych, natomiast ze świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach wynikają stanowiska maszynista maszyn drogowych oraz operator piły przy remontach dróg. Z uwagi na wskazane rozbieżności Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. decyzją z dnia 9 lutego 2015r., znak: (...), odmówił przyznania prawa do emerytury (decyzja ZUS z dnia 9 lutego 2015r., k. 29 a.r.). M. D. odwołał się od wskazanej decyzji ( odwołanie z dnia 2 marca 2015r., k. 2-3 a.s.). Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym w aktach rentowych i w aktach osobowych M. D., a także w oparciu o zeznania ubezpieczonego oraz świadków D. M., T. J. i T. G.. Zdaniem Sądu dokumenty, z jednym wyjątkiem dalej omówionym, są wiarygodne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą spójny stan faktyczny. Dokumenty te nie były przez strony sporu kwestionowane w zakresie ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, a ponadto okoliczności z nich wynikające zostały potwierdzone zeznaniami przesłuchanych w sprawie osób, szczególnie ubezpieczonego, który podobnie jak w dokumentach opisywał przebieg swej pracy zawodowej w (...). Dokumentami, które nie zostały przez Sąd ocenione jako wskazujące rzeczywisty stan rzeczy, odpowiadający rzeczywistości były: świadectwo pracy z dnia 31 października 2007r., zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 8 listopada 2007r. oraz świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 21 lipca 2006r. i z dnia 31 października 2007r. w zakresie, w jakim zostały w nich wskazane stanowiska i rodzaje prac wykonywanych przez M. D.. Ze świadectwa pracy i Rp-7 wynika, że ubezpieczony przez cały okres zatrudnienia w (...) w W. wykonywał prace elektryka pojazdów samochodowych, co nie pokrywa się z dokumentami zgromadzonymi w aktach osobowych na przestrzeni kilkunastu lat zatrudnienia oraz z zeznaniami samego ubezpieczonego. Z kolei świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach wskazują inne prace wykonywane przez M. D., kwalifikując je jako prace w warunkach szczególnych wymienione w wykazie A, dziale IX poz. 4 pkt 3 oraz w wykazie A dziale IX poz. 4 pkt 6 załącznika nr 1 do Zarządzenia nr 9 Ministra Administracji Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 1 lipca 1983r. w sprawie stanowisk pracy w zakładach pracy Resortu Administracji i Ochrony Środowiska, na których są wykonywane prace w szczególnych w warunkach uprawniające do niższego wieku emerytalnego oraz do wzrostu emerytury lub renty inwalidzkiej. W części dotyczącej rodzaju wykonywanych prac treść zakwestionowanych świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach pozostaje w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z zeznaniami M. D.. M. D. zeznał, że wykonywał wiele różnych prac, w zależności od potrzeb i od okresu. Nie były to tylko prace operatora piły i maszynisty maszyn drogowych. Ponadto, zdaniem Sądu, prace te nie mogą być kwalifikowane jako prace w warunkach szczególnych, o czym będzie mowa w dalszej części. Zeznania przesłuchanych świadków Sąd ocenił jako wiarygodne, ponieważ w zbliżony sposób świadkowie opisywali czynności realizowane przez ubezpieczonego, choć w różnych okresach – w zależności od tego, kiedy sami pracowali w (...). Co jednak istotne, na podstawie zeznań świadków, którzy nie mieli możliwości stałego obserwowania pracy ubezpieczonego, można było ustalić jedynie częściowy obraz faktycznych czynności realizowanych przez M. D.. Sam ubezpieczony, którego zeznania były wyczerpujące, opisał – w zgodzie z tym co zeznali świadkowie, ale bardziej szczegółowo – to, czym zajmował się w spornych okresach zatrudnienia. Sąd jego zeznania ocenił jako w pełni wiarygodne. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie M. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 9 lutego 2015r., znak: (...), jako niezasadne podlegało oddaleniu. Przepis art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1440; ze zm.), zwanej ustawą emerytalną, wskazuje, że ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.