ustalając, że oskarżony S. Ł. dopuścił się popełnienia zarzuconego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 178 a § 1 kk na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk, art. 67 § 1 kk warunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonego na okres próby 3 (trzech) lat;
Przeprowadzone badania wykazały obecność w wydychanym przez oskarżonego powietrzu alkoholu, co jednoznacznie wskazuje, iż w chwili zdarzenia był on nietrzeźwy. W niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające winę, czy bezprawność. W niniejszej sprawie Sąd postanowił o zastosowaniu wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, o której mowa w art. 66 k.k. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż spełnione zostały wszystkie warunki formalne konieczne dla takiego orzeczenia – przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności do 2 lat, oskarżony nie był dotychczas karany. Gdy chodzi zaś o przesłanki materialne, to, w ocenie Sądu, także one występują w niniejszej sprawie. Nie budzi wątpliwości fakt popełnienia przez S. Ł. przypisanego mu przestępstwa, na fakt jego popełnienia oraz okoliczności wskazuje sam oskarżony. Gdy chodzi zaś o stopień jego społecznej szkodliwości, to uznać należy, biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowe i podmiotowe, że nie jest on znaczny. Poziom alkoholu w wydychanym powietrzu był stosunkowo niski oraz z godziny na godzinę spadał. Trafnie podkreśla się w literaturze przedmiotu, że stopień społecznej szkodliwości, który determinuje możliwość zastosowania warunkowego umorzenia postępowania, należy na gruncie art. 66 § 1 KK oceniać in concreto , w odniesieniu do konkretnego przestępstwa, a z faktu objęcia instytucją warunkowego umorzenia postępowania występków zagrożonych karą do 3 lat (a wyjątkowo do 5 lat) pozbawienia wolności nie wolno wyprowadzać ani wniosku, że stopień społecznej szkodliwości tych czynów ze swej natury jest znaczny, albo odwrotnie - że nie jest znaczny (tak np. A. Zoll [w:] Kodeks karny, s. 828-829 oraz powołana tam literatura). Zastrzeżenie "nie jest znaczna" należy odnosić do stopnia społecznej szkodliwości jako całości. Okoliczność, że ocena niektórych czynników może wypaść niekorzystnie dla sprawcy z punktu widzenia instytucji warunkowego umorzenia postępowania (np. znaczne naruszenie przez sprawcę obowiązków, znaczne naruszenie reguł ostrożności) nie oznacza, że stopień społecznej szkodliwości czynu wypadnie jako znaczny, co automatycznie przesądzałoby o niemożliwości warunkowego umorzenia postępowania (tak również np. R. Zawłocki, Pojęcie i funkcje społecznej szkodliwości, s. 281-282). Odrębną przesłanką warunkowego umorzenia postępowania jest to, aby wina sprawcy nie była znaczna. Jest to przesłanka odmienna od stopnia społecznej szkodliwości. Stopień winy należy odnosić do konkretnego typu czynu zabronionego, w sprawie, o który toczy się postępowanie karne. A więc jeśli przedmiotem osądu jest czyn umyślny, należy rozważać stopień winy umyślnej, a gdy chodzi o czyn nieumyślny - stopień winy nieumyślnej. W przypadku oceny stopnia winy nieumyślnej, trzeba ustalać, czy sprawca popełnił czyn w tzw. nieumyślności świadomej czy też nieświadomej. W ocenie Sądu, stopień winy oskarżonego uznać należy za nieznaczny. Podnieść należy, iż oskarżony, w chwili popełnienia przestępstwa, znajdował się w określonej sytuacji życiowej – zakończył się jego długoletni związek z kobietą, co załamało oskarżonego. Smutki zaczął topić w alkoholu. Naturalnie, sytuacja życiowa nie rozgrzesza oskarżonego, jednak umniejsza jego winę. Także postawa S. Ł., jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia dają rękojmię, iż nie popełni po raz kolejny przestępstwa. Oskarżony wyraził krytyczny stosunek do popełnionego przestępstwa. Oskarżony jest osobą dojrzałą (55-letnią), która nie miała dotychczas konfliktu z prawem. Przez 20 lat swojego dorosłego życia pracował, jako kierowca. Nie został w tym czasie skazany za przestępstwo, w szczególności to przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. W ocenie Sądu, w przypadku takim, jak ten S. Ł., skazanie go za przestępstwo z art.
i wymierzenie kary, a szczególnie środków karnych, nakazanych przez ustawę, byłoby rażąco niesprawiedliwe i surowe, w szczególności, porównując jego przypadek z tymi, gdzie stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu jest kilka razy większe. Orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat najprawdopodobniej wyłączyłoby oskarżonego z grona kierowców na zawsze (obecnie oskarżony ma 55 lat), a tym samym skazałoby oskarżonego na oczekiwanie pomocy od osób trzecich. Dodatkowo podnieść należy, że oskarżony może liczyć jedynie „sam na siebie”, jest osobą samotną, sam opiekuje się chorą matką. Pozbawienie oskarżonego możliwości prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat wyłączyłoby go także z rynku pracy. Trudno zakładać, że 55-letni mężczyzna, który całe życie pracował w charakterze kierowcy, nagle przekwalifikuje się do zupełnie innego zawodu. Co więcej, oskarżony cierpi na schorzenia kręgosłupa, które możliwość wykonywania innej pracy (w szczególności fizycznej), znacznie ograniczają. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd skorzystał z możliwości warunkowego umorzenia postępowania karnego i umorzył je na podstawie art. 67 § 1 k.k. na okres próby 3 lat, uznając, iż okres ten będzie wystarczający do stwierdzenia, czy postawiona prognoza kryminologiczna była właściwa. Sąd zauważa, że ustawodawca nie wyłączył możliwości stosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania do sprawców przestępstwa z art.
W ocenie Sądu przywołane powyżej okoliczności związane z czynem i oskarżonym mają charakter szczególny, dają podstawę do zastosowania dobrodziejstwa z art. 66 k.k. Na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 43a § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 300,00 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, uznając, iż jest to kwota współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i spełni wobec oskarżonego cele zapobiegawcze i wychowawcze. Na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 3 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 1 roku. Na podstawie art. 63 § 4 k.k., na poczet tego środka zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy. Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych – obecnie nie pracuje, pozostaje na utrzymaniu matki.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.