Sygn. akt VI Gz 201/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2017 r. Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział VI Gospodarczy w składzie następującym : Przewodniczący : SSO Zbigniew Krepski (spr.) Sędziowie: SO Małgorzata Bartczak-Sobierajska, SO Joanna Rusińska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. w Toruniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. w T. przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w W. o zwolnienie ruchomości spod egzekucji na skutek zażalenia pozwanego na pkt 2 (drugi) postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 03 sierpnia 2017 r., sygn. akt V GC 947/17 postanawia 1) zmienić zaskarżone postanowienie w pkt 2 (drugim) w ten sposób, że zasądzić od powoda (...) sp. z o.o. w T. na rzecz pozwanego Towarzystwa (...) S.A. w W. kwotę 3.617,00 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem kosztów procesu, 2) zasądzić od powoda na rzecz pozwanego kwotę 502,00 zł (pięćset dwa złote) tytułem kosztów postępowania zażaleniowego Małgorzata Bartczak-Sobierajska Zbigniew Krepski Joanna Rusińska UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 03 sierpnia 2017 r., sygn. akt V GC 947/17, Sąd Rejonowy w Toruniu w pkt 1 umorzył postępowanie w sprawie oraz w pkt 2 zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5.117,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd ten wskazał, że to strona powodowa mimo cofnięcia pozwu wygrała proces, ponieważ pozwany dopiero w toku niniejszego procesu pismem z dnia 23 maja 2017 r. złożył do komornika sądowego wniosek o umorzenie egzekucji ze spornych ruchomości. Na zasądzone koszty procesu złożyły się uiszczona opłata sądowa od pozwu w kwocie 1.500,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600,00 zł i kwota 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W konsekwencji pozwany jako strona przegrywająca ponosi koszty procesu (k.31). Powyższe postanowienie o kosztach procesu zawarte w pkt 2 postanowienia zaskarżył pozwany zarzucając mu:
- niezastosowanie art. 203 § 2 zd. 2 i § 3 k.p.c. i w konsekwencji nieuzasadnione obciążenie kosztami procesu pozwanego zamiast powoda,
- naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie w/w przepisu do niniejszego stanu faktycznego poprzez uznanie pozwanego za stronę przegrywającą proces,
- naruszenie art. 233 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, a w konsekwencji uznanie, iż pozwany dał powód do wytoczenia powództwa, podczas gdy pozwany zwolnił ruchomości niezwłocznie po wezwaniu powoda, które otrzymał dopiero po wytoczeniu powództwa,
- naruszenia art. 192 k.p.c. poprzez uznanie, że pozwany zaspokoił żądanie powoda w toku procesu, podczas gdy pozwany zaspokoił żądanie powoda jeszcze przed otrzymaniem odpisy pozwu nie wiedząc o wytoczonym powództwie,
- naruszenie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 79 ust. 1 pkt 1b ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych poprzez błędne wyliczenie kosztów procesu i zasądzenie od pozwanego zwrotu opłaty sądowej pomimo, że opłata sądowa podlega zwrotowi powodowi w całości z urzędu wobec cofnięcia pozwu przed jego wysłaniem pozwanemu. Wskazując na powyższe zarzuty pozwany wniósł o: 1) zmianę punktu 2 zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 2) zasądzenie na rzecz pozwanego od powoda kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz ze zwrotem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu zażalenia pozwany szerzej omówił w/w zarzuty (k.34-38). Wprawdzie powód wniósł odpowiedź na zażalenie, jednakże zarządzeniem z dnia 26 października 2017 r. zostało ono zwrócone na podstawie art. 132 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie pozwanego jest uzasadnione i jako takie zasługuje na uwzględnienie. Zgodzić się trzeba ze skarżącym, że Sąd meriti nie zastosował art. 203 § 2 zd. 2 i § 3 k.p.c. i w konsekwencji błędnie obciążył pozwanego kosztami procesu. Jak wynika bowiem z akt sprawy powód w tym samym dniu tj. w 10 maja 2017 r. sporządził niniejszy pozew o zwolnienie spod egzekucji samochoduC. (...) nr rej. (...) oraz sporządził załączone do tego pozwu pismo-wezwanie do zwolnienia spod egzekucji. W wezwaniu tym zakreślił pozwanemu termin 7 dni na zwolnienie spod egzekucji ruchomości pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania cywilnego (k.21) i nie czekając na upływ tego terminu w dniu 10 maja 2017 r. wniósł niniejszy pozew do Sądu Rejonowego w Toruniu (v. data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano pozew na poczcie, k.23). Powyższe wezwanie pozwany otrzymał w dniu 16 maja 2017 r. i pismem z dnia 19 maja 2017 r. zwrócił się do pełnomocnika powoda o przesłanie wymienionych w tym piśmie dokumentów celem zbadania zasadności wniosku o zwolnienie spod egzekucji (k.55). W odpowiedzi powód przy piśmie z dnia 19 maja 2017 r. przesłał pozwanemu żądane przez niego dokumenty (k.58). Wnioskiem z dnia 23 maja 2017 r. skierowanym do komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w P. P. C. pozwany wniósł o umorzenie egzekucji z ruchomości objętej żądaniem pozwu (k.61). Postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie sygn. akt Km (...)w/w komornik sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne z ruchomości dłużnika tj. samochodu C. (...) nr rej. (...) (k.63). Odpis pozwu został zaś doręczony pozwanemu wraz z odpisem zaskarżonego postanowienia dopiero w dniu 28 sierpnia 2017 r. (k.33). W świetle powyższych ustaleń faktycznych rację ma żalący się, że wytoczone przez powoda powództwo o zwolnienie spod egzekucji samochodu C. (...) było przedwczesne. Skoro powód cofnął pozew to zgodnie z zasadą wynikającą z art. 203 § 2 k.p.c. to pozwanemu należał się zwrot kosztów procesu. Cofnięcie pozwu co do zasady oznacza bowiem przegraną powoda. Jedynie w sytuacji gdy cofnięcie pozwu jest skutkiem spełnienia świadczenia przez stroną przeciwną w toku procesu, przy założeniu, że powództwo nie było przedwczesne, oznacza przegraną pozwanego i daje podstawę do zasądzenia kosztów procesu na rzecz powoda na podstawie art. 98 k.p.c. Jednakże nawet w przypadku zaspokojenia roszczenia w toku procesu, w sytuacji gdy pozwany nie dał powodu do wytoczenia powództwa, to koszty procesu należą się jemu, a nie powodowi. W ocenie Sądu Okręgowego taka sytuacja procesowa zachodzi w niniejszej sprawie. Zgodzić się trzeba z pozwanym, iż niewątpliwie wobec dobrowolnego zadośćuczynieniu żądaniu pozwu bez wiedzy pozwanego o wytoczeniu niniejszego powództwa nie można mówić o niezbędności dochodzenia przez powoda niniejszego powództwa na drodze sądowej. Doszło także zatem do zarzucanego w zażaleniu naruszenia art. 233 k.p.c. W ocenie Sądu Okręgowego rację ma też skarżący zarzucając naruszenie art. 192 k.p.c. skoro jak już wyżej ustalono pozwany zaspokoił żądanie pozwu jeszcze przed otrzymaniem odpisu pozwu nie wiedząc o wytoczonym powództwie. W końcu trafnie zarzuca skarżący naruszenie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 79 ust. 1 pkt 1b ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd Rejonowy bowiem błędnie wyliczył wysokość zasądzonych od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu zaliczając do tych kosztów uiszczoną przez powoda opłatę sądową od pozwu w kwocie 1.500,00 zł. Opłata ta winna być bowiem z urzędu zwrócona w całości powodowi wobec cofnięcia przez niego pozwu przed wysłaniem jego odpisu pozwanemu na podstawie w/w art. 79 ust.1 pkt 1b ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Z tych wszystkich względów, uwzględniając zażalenie pozwanego należało na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. zmienić pkt 2 zaskarżonego postanowienie w ten sposób, że zasądzić od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.617,00 zł tytułem kosztów procesu. Na zasądzone koszty procesu złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego będącego radcą prawnym w minimalnej wysokości 3.600,00 zł przewidzianej taksą radcowską oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł. O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Okręgowy orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia zasądzając od powoda na rzecz pozwanego kwotę 952,00 zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego. Na zasądzone koszty postępowania zażaleniowego złożyła się uiszczona przez pozwanego opłata sądowa od zażalenia w kwocie 52,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego będącego radcą prawnym w postępowaniu zażaleniowym w minimalnej wysokości 450,00 zł określonej w taksie radcowskiej stosownie do art. 98 i art. 99 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c. Małgorzata Bartczak-Sobierajska Zbigniew Krepski Joanna Rusińska (...) (...) (...) (...) (...) (...) (...) (...)