Sygnatura akt II AKa 122/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2017 roku Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Bogusław Tocicki (spr.) Sę
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011 roku oraz z art. 279 § 1 kk, M. B.
(1)oskarżonego z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011 roku, H. H.
(1)oskarżonego z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011 roku, z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k., R. Ł.
(1)oskarżonego z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011 roku, P. P.
(1)oskarżonego z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 279 § 1 k.k., D. S. oskarżonego z art. 279 § 1 kk w związku z art. 91 § 1 kk, M. T.
(1)oskarżonego z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, M. W. oskarżonego z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011 roku na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych: B. B., M. B.
(1), H. H.
(1), R. Ł.
(1), P. P.
(1), D. S., M. T.
(1), M. W. oraz prokuratora wobec oskarżonych: B. B., M. B.
(1), R. Ł.
(1), P. P.
(1)i D. S. z dnia 8 grudnia 2016 roku, sygn. akt III K 50/15 I. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego B. B. w ten sposób, że wykonanie kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego w punkcie I części rozstrzygającej, na podstawie art. 69 §
2 k.k., a także art. 70 § 1 k.k. i art. 73 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r., warunkowo zawiesza na okres 5 (pięciu) lat próby, oddając oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego; II. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego H. H.
(1)w ten sposób, że na poczet kary łącznej 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wobec niego w punkcie XVIII części rozstrzygającej, na podstawie art. 63 § 1 k.k., zalicza oskarżonemu H. H.
(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie od dnia 5.12.2002r. do dnia 10.04.2003r.; III. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego R. Ł.
(1)w ten sposób, że:
- a)czyn przypisany temu oskarżonemu w punkcie XIX części dyspozytywnej wyroku (zarzucony w punkcie XIV części wstępnej i objęty zarzutem LVI aktu oskarżenia) dodatkowo kwalifikuje w zw. z art. 64 § 1 k.k.;
- b)na poczet kary 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, orzeczonej wobec niego w punkcie XIX części rozstrzygającej, na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu R. Ł.
(1)okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie: ⚫ od dnia 23.05.2002r. do dnia 24.10.2002r.; ⚫ od dnia 18.11.2002r. do dnia 2.07.2003r.; ⚫ od dnia 1.06.2004r. do dnia 8.06.2004r.; I. w pozostałej części zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych: B. B., H. H.
(1)i R. Ł.
(1)utrzymuje w mocy; II. zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych: P. P.
(1), M. B.
(1), M. W., D. S. i M. T.
(1)utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów: Z. D., F. P. , P. D. i M. M.
(1)po 600,- złotych tytułem nieopłaconej obrony z urzędu odpowiednio oskarżonych: M. W., D. S., H. H.
(1)i R. Ł.
(1)oraz po 138,- złotych tytułem podatku VAT; IV. zwalnia wszystkich oskarżonych: B. B., P. P.
(1), M. B.
(1), M. W., D. S., H. H.
(1), R. Ł.
(1)i M. T.
(1)od ponoszenia przypadających na nich wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu odwoławczym, obciążając nimi Skarb Państwa, a także zwalnia ich od opłat za drugą instancję. UZASADNIENIE Prokurator Okręgowy we Wrocławiu, Wydział VI ds. Przestępczości Zorganizowanej, skierował do Sądu Okręgowego w Legnicy akt oskarżenia (k. 3783-3840, t. 19 akt sprawy) przeciwko szeregu osobom, stawiając m.in. zarzuty: 1) B. B. o to, że : I. w okresie od sierpnia 1998r. do października 1999r. w G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, sam oraz wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wziął udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w ten sposób, że: ⚫ w okresie od października 1998r. do grudnia 1998r. przyjął celem dalszej odsprzedaży od A. A.
(1)łącznie nie mniej niż 1 kilogram amfetaminy, ⚫ w okresie od stycznia 1999r. do marca 1999r. wspólnie i w porozumieniu z M. T.
(1)przyjął celem dalszej odsprzedaży od A. A.
(1)łącznie nie mniej niż 3 kilogramy amfetaminy, ⚫ w okresie od kwietnia 1999r. do października 1999r. przyjął celem dalszej odsprzedaży od A. A.
(1)nie mniej niż 3,050 kilograma amfetaminy, - tj. o przestępstwo z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (zarzut XXVI aktu oskarżenia); I. w nocy z 19 na 20 listopada 1997r. w L., działając wspólnie iw porozumieniu z A. A.
(1), D. S. i R. Ż. poprzez otwarcie drzwi dopasowanym narzędziem włamał się do sklepu (...) przy ul. (...) skąd zabrał w celu przywłaszczenia 8 kamer video różnych typów i 11 radioodtwarzaczy samochodowych o łącznej wartości 18.468,03 złotych na szkodę Z. M., - t j. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. (zarzut XXV I I aktu oskarżenia) ; II. w dniu 21 grudnia 1997r. w J. działając wspólnie i w porozumieniu z A. A.
(1)i D. S. poprzez otwarcie drzwi dopasowanymi narzędziami włamał się do sklepu „(...)” przy ul. (...) skąd zabrał w celu przywłaszczenia magnetowidy, kamery video, aparaty fotograficzne, radioodtwarzacze samochodowe, aparaty telefoniczne i inne przedmioty o łącznej wartości 47.300 zł na szkodę Spółdzielni Handlowo – Produkcyjnej (...) w J., - t j. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. (zarzut XXV II I aktu oskarżenia) ; 1) P. (...) o to, że : I. w okresie od października 1998r. do listopada 1998r. w G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy wziął udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci amfetaminy w tan sposób, że przyjął celem dalszej odsprzedaży od D. Z.
(1)łącznie 600 gram amfetaminy, - tj. o przestępstwo z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (zarzut XX X V aktu oskarżenia) ; II. w dniu 29 marca 1998r. w L., działając wspólnie iw porozumieniu z R. Ż., A. A.
(1)i D. Z.
(1)poprzez ukręcenie kłódek zabezpieczających drzwi włamał się do Sklepu Sportowego przy ul. (...) skąd zabrał w celu przywłaszczenia obuwie i odzież sportową o łącznej wartości 18.770 zł na szkodę H. K., - tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. (zarzut XXXV I aktu oskarżenia) ; III. w nocy z 16 na 17 marca 1998r. w R., działając wspólnie i w porozumieniu z D. Z.
(1), R. Ż. oraz A. M.
(1)poprzez wyłamanie wkładki zabezpieczającej drzwi wejściowe włamał się do sklepu komputerowego (...) skąd zabrał w celu przywłaszczenia sprzęt komputerowy o łącznej wartości 37.240,52 zł na szkodę M. H., Kancelarii Notarialnej H. O. w R., B. P. i Przedsiębiorstwa (...) w R. oraz Zespołu Szkół Rolniczych w B., - tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. (zarzut XXXV II aktu oskarżenia) ; 1) M. B.
(1)o to, że : I. w sierpniu 1999r. w W. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy wziął udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci amfetaminy w ten sposób, że przekazał celem dalszej odsprzedaży D. Z.
(1)1 kilogram amfetaminy, - tj. o przestępstwo z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (zarzut XLV aktu oskarżenia) ; 1) M. W. o to, że : I. w okresie od sierpnia do września 1998r. w G. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy wziął udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci amfetaminy w ten sposób, że przyjął celem dalszej odsprzedaży od D. Z.
(1)100 gram amfetaminy, - t j. o przestępstwo z art. 43 ust.
3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii (zarzut X L V I aktu oskarżenia) ; 1) J. G. o to, że : I. w okresie od sierpnia 1998r. do października 1999r. w G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy wziął udział w obrocie znaczną ilością, to jest nie mniej niż 1,150 kg środka odurzającego w postaci amfetaminy w ten sposób, że : ⚫ w okresie od sierpnia do grudnia 1998r. przyjął celem dalszej odsprzedaży od D. Z.
(1)łącznie 1 kg amfetaminy, ⚫ w okresie od lutego do października 1999r. przyjął celem dalszej odsprzedaży od A. M.
(2)nie mniej niż 150 g amfetaminy, - tj. o przestępstwo z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (zarzut XLV II I aktu oskarżenia) ; 1) D. S. o to, że : I. w okresie od 19 listopada 1997r. do 21 grudnia 1997r. w L. i w J., działając w warunkach ciągu przestępstw, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dokonał dwóch kradzieży z włamaniem, a w tym: 1) w nocy z 19 na 20 listopada 1997r. w L., działając wspólnie i w porozumieniu z A. A.
(1), B. B. i R. Ż. poprzez otwarcie drzwi dopasowanym narzędziem włamał się do sklepu (...) przy ul. (...), skąd zabrał w celu przywłaszczenia 8 kamer video różnych typów i 11 radioodtwarzaczy samochodowych o łącznej wartości 18.468 zł 03 gr. na szkodę Z. M., 2) w dniu 21 grudnia 1997r. w J., działając wspólnie i w porozumieniu z A. A.
(1)i B. B. poprzez otwarcie drzwi dopasowanymi narzędziami włamał się do sklepu „(...)” przy ul. (...), skąd zabrał w celu przywłaszczenia magnetowidy, kamery video, aparaty fotograficzne, radioodtwarzacze samochodowe, aparaty telefoniczne i inne przedmioty o łącznej wartości 47.300 zł na szkodę Spółdzielni Handlowo-Produkcyjnej (...) w J., - tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. (zarzut L a ktu oskarżenia) ; I. w okresie od 22 kwietnia 1998r. do 10 czerwca 1998r. w G., działając w warunkach ciągu przestępstw, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dokonał trzech kradzieży z włamaniem, a w tym: 1) w nocy z 22 na 23 kwietnia 1998r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu z D. Z.
(1)poprzez otwarcie drzwi wejściowych dopasowanym narzędziem włamał się do Biura Usług (...), skąd zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 130 zł, cztery opakowania kawy oraz komputer o łącznej wartości 2.154 zł na szkodę Przedsiębiorstwa Państwowa (...) w G., 2) w nocy z 26 na 27 maja 1998r. w G. , działając wspólnie i w porozumieniu z D. Z.
(1)poprzez ukręcenie kłódek zabezpieczających drzwi oraz otwarcie dopasowanym narzędziem zamka podklamkowego drzwi wejściowych włamał się do komisu przy ul. (...), skąd zabrał w celu przywłaszczenia wiertarkę (...), kamerę video S. oraz kamerę video J. o łącznej wartości 4.300 zł na szkodę L. K.
(1), 3) w nocy z 9 na 10 czerwca 1998r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu z D. Z.
(1), R. Ż. oraz nieustalonym mężczyzną, poprzez otwarcie zamka w drzwiach wejściowych dopasowanym narzędziem włamał się do sklepu odzieżowego przy ul. (...), skąd zabrał w celu przywłaszczenia 67 garniturów, 45 marynarek, 38 par spodni, 48 krawatów, płaszcz i kurtkę o łącznej wartości 25.914 zł 25 gr. na szkodę M. J., - tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. (zarzut L I aktu oskarżenia) ; 1) H. (...) o to, że : I. w okresie od sierpnia 1998r. do października 1999r. w G. i L., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy wziął udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci amfetaminy w ten sposób, że przyjął celem dalszej odsprzedaży od A. A.
(1)łącznie nie mniej niż 12 kilogramów amfetaminy, - tj. o przestępstwo z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (zarzut L III aktu oskarżenia) ; II. w okresie od 17 do 18 sierpnia 1999r. w L. i Ż. udzielił pomocy do dokonania napadu rabunkowego z użyciem broni palnej na pracowników Urzędu Pocztowego w Ż. przez to, że w celu wykorzystania w zaplanowanym przestępstwie przekazał bezpośrednim sprawcom A. A.
(2)i dwóm innym nieustalonym dotychczas mężczyznom skradziony wcześniej samochód marki V. (...) nr rej. (...), następnie zaś w dniu 18 sierpnia 1998r. w Ż. bezpośredni sprawcy posługując się bronią palną w postaci pistoletów (...) grozili natychmiastowym użyciem przemocy pracownikom Urzędu Pocztowego S. O. i K. G. oraz użyli wobec nich takiej przemocy, po czym zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 27.500 zł, należące do Urzędu Pocztowego nr (...)w G., - tj. o przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. (zarzut L IV aktu oskarżenia) ; 1) R. Ł.
(2)o to, że : I. w okresie od sierpnia 1998r. do maja 1999r. w G. i P., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy wziął udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci amfetaminy w ten sposób, ze przyjął celem dalszej odsprzedaży od A. A.
(1)łącznie nie mniej niż 5 kg amfetaminy, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem łącznym Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 19.07.1996r., sygn. akt IV K 99/96, obejmującym wyroki Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 02.02.1992r., sygn. akt II K 82/91 oraz Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 14.06.1995r., sygn. akt IV K 181/93 za przestępstwa z art. 203 § 2 1 d.k.k. oraz z art. 257 § 1 d.k.k. na karę łączną 7 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresach od 09.04.1991r. do 08.11.1991r. oraz od 15.10.1992r. do 02.09.1997r. - t j. o przestępstwo z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (zarzut L VI aktu oskarżenia) ; 1) M. T.
(1)o to, że : I. w okresie od lipca 1998r. do kwietnia 1999r. w G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, sam oraz wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wziął udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w ten sposób, że: ⚫ w okresie od lipca 1998r. do grudnia 1998r. przyjął celem dalszej odsprzedaży od D. Z.
(1)łącznie nie mniej niż 4 kg amfetaminy i 150 gram kokainy, ⚫ w okresie od stycznia 1999r. do kwietnia 1999r. wspólnie i w porozumieniu z B. B. przyjął od A. A.
(1)celem dalszej odsprzedaży łącznie nie mniej niż 3 kg amfetaminy, - tj. o przestępstwo z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (zarzut L VIII aktu oskarżenia) . Prokurator Okręgowy we Wrocławiu, Wydział VI ds. Przestępczości Zorganizowanej, w opisanym akcie oskarżenia (k. 3783-3840, t. 19 akt sprawy) postawił jeszcze inne zarzuty części z wymienionych oskarżonych, jednak postępowanie wobec nich umorzono prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 23 września 2015r. sygn. akt III K – 50/15 (k. 13538-13540, t. 62 akt sprawy), na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 3 k.k. i art. 102 k.k., z powodu przedawnienia karalności. Chodziło o zarzuty stawiane następującym oskarżonym: 1) B. B. o to, że: w okresie od sierpnia 1998r. do października 1999r. w G., L. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym, kierowanej przez A. A.
(1), mającej na celu nielegalny handel środkami odurzającymi i bronią palną, popełnianie napadów rabunkowych, kradzieży z włamaniem i innych przestępstw, tj. o przestępstwo z art. 258 §
2 k.k. (zarzut XXV aktu oskarżenia); 2) P. P.
(1)o to, że: w okresie od grudnia 1998r. do października 1999r. w G., L. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym, kierowanej przez A. A.
(1), mającej na celu nielegalny handel środkami odurzającymi i bronią palną, popełnianie napadów rabunkowych, kradzieży z włamaniem i innych przestępstw, tj. o przestępstwo z art. 258 §
2 k.k. (zarzut XXXIV aktu oskarżenia); 3) J. G. o to, że: w okresie od sierpnia 1998r. do października 1999r. w G., L. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym, kierowanej przez A. A.
(1), mającej na celu nielegalny handel środkami odurzającymi i bronią palną, popełnianie napadów rabunkowych, kradzieży z włamaniem i innych przestępstw, tj. o przestępstwo z art. 258 §
2 k.k. (zarzut XLVII aktu oskarżenia); 4) H. H.
(1)o to, że: w okresie od sierpnia 1998r. do października 1999r. w G., L. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym, kierowanej przez A. A.
(1), mającej na celu nielegalny handel środkami odurzającymi i bronią palną, popełnianie napadów rabunkowych, kradzieży z włamaniem i innych przestępstw, tj. o przestępstwo z art. 258 §
2 k.k. (zarzut LII aktu oskarżenia); 5) R. L. o to, że: w okresie od sierpnia 1998r. do maja 1999r. w G., L. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym, kierowanej przez A. A.
(1), mającej na celu nielegalny handel środkami odurzającymi i bronią palną, popełnianie napadów rabunkowych, kradzieży z włamaniem i innych przestępstw, tj. o przestępstwo z art. 258 §
2 k.k. (zarzut LV aktu oskarżenia); 6) M. T.
(1)o to, że: w okresie od grudnia 1998r. do kwietnia 1999r. w G., L. i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym, kierowanej przez A. A.
(1), mającej na celu nielegalny handel środkami odurzającymi i bronią palną, popełnianie napadów rabunkowych, kradzieży z włamaniem i innych przestępstw, tj. o przestępstwo z art. 258 §
2 k.k. (zarzut LVII aktu oskarżenia). Prokurator Okręgowy we Wrocławiu, Wydział VI ds. Przestępczości Zorganizowanej, w opisanym akcie oskarżenia (k. 3783-3840, t. 19 akt sprawy) postawił jeszcze oskarżonemu B. B. zarzut o to, że: w okresie od 22 listopada 1999r. do 5 grudnia 1999r. w Ś. i w G., działając w warunkach ciągu przestępstw, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, dokonał dwóch kradzieży z włamaniem, a w tym: 1) w dniu 22 listopada 1999r. w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu D. Z.
(1)i A. M.
(1), poprzez wyważenie drzwi do przedsionka oraz wyłamanie kłódki przy drzwiach wejściowych włamał się do sklepu (...) przy pl.(...) skąd zabrał w celu przywłaszczenia 7 sztuk kamer video o łącznej wartości 13.143 zł. na szkodę A. D.; 2) w dniu 5 grudnia 1999r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu z D. G., D. Z.
(1)i M. R.
(1)poprzez otwarcie zamków w drzwiach dopasowanym narzędziem włamał się do pawilonu przy ul. (...) skąd zabrał w celu przywłaszczenia zestaw komputerowy, telefax oraz pieniądze w kwocie 300 zł. na szkodę W. K.
(1); tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. (zarzut XXIX aktu oskarżenia). Wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 7 lutego 2006r. sygn. akt III K – 127/02 (k. 8487-8500, t. 38 akt sprawy; k. 8831-8878, t. 39 akt sprawy), oskarżony B. B. został uznany prawomocnie za winnego przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. (zarzut XXIX aktu oskarżenia) i na podstawie art. 279 § 1 k w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzono mu za nie karę 2 (dwóch) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2007r. sygn. akt II AKa – 295/06 (k. 9291-9292, 9293-9320, t. 41 akt sprawy) Sąd Apelacyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy orzeczenie skazujące oskarżonego B. B. za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. (zarzut XXIX aktu oskarżenia), zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 28.11.2001r. do dnia 25.06.2002r. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2016r. sygn. akt III K – 50/15 (k. 13953-13957, 13960-13961, 14036-14060, t. 64 akt sprawy) Sąd Okręgowy w Legnicy orzekł następująco : I. oskarżonego B. B. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011r. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 30 złotych każda; II. oskarżonego B. B. uniewinnił od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach: II i III części wstępnej wyroku; III. oskarżonego P. P.
(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011r. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 30 złotych; IV. oskarżonego P. P.
(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach: V i VI części wstępnej wyroku i za każdy z tych czynów na podstawie art. 279 § 1 k.k. wymierzył mu kary po 1 (jednym) roku pozbawienia wolności; V. na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. połączył P. P.
(1)kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach: III i IV i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności; VI. na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 69 §
§ 2k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności wobec P. P.
(1)warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat; VII. oskarżonego M. B.
(1)uznał za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 30 złotych każda; VIII. na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 69 §
§ 2k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. wykonanie kary pozbawienia wolności wobec M. B.
(1)warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat; IX. oskarżonego M. W. uznał za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku, za tym, że zakwalifikował go z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011r. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 50 złotych każda; X. na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 69 §
§ 2k.k.
i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec M. W. zawiesił na okres próby 2 (dwóch) lat; XI. oskarżonego J. G. uznał za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011r. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 30 złotych każda; XII. na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 69 §
§ 2k.k.
i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec J. G. warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat; XIII. oskarżonego D. S. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie X; XIV. oskarżonego D. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XI i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności; XV. na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 69 §
§ 2k.k.
i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec D. S. warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat; XVI. oskarżonego H. H.
(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XII części wstępnej wyroku, z tym, iż ustalił, że od A. A.
(1)przyjął nie mniej niż 800 gram amfetaminy i czyn ten zakwalifikował z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011r. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 30 złotych; XVII. oskarżonego H. H.
(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XIII części wstępnej wyroku, z tym, że ustalił, iż oskarżony ten nie był świadom, że sprawcy napadu posłużą się w jego trakcie bronią palną i czyn ten zakwalifikował z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; XVIII. na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015r. połączył H. H.
(1)orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; XIX. oskarżonego R. Ł.
(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XIV i za to na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011r. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 30 złotych; XX. oskarżonego M. T.
(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XV części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed 9 grudnia 2011r. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 30 złotych; XXI. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu M. B.
(1)okres tymczasowego aresztowania od dnia 14 maja 2002r. do dnia 13 czerwca 2002r. przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny; XXII. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów: L. K.
(2), P. D., F. P. i Z. D. po 2.040 złotych + VAT, zaś na rzecz adw. M. M.
(1)kwotę 4.080 złotych + VAT tytułem nieopłaconej obrony z urzędu. Powyższy wyrok zaskarżyły następujące strony procesowe i ich przedstawiciele procesowi: 1) Prokurator Okręgowy we Wrocławiu na niekorzyść oskarżonych:
- a)B. B. (w całości co do uniewinnienia od zarzutów: XXVII i XXVIII aktu oskarżenia);
- b)D. S. (w całości co do uniewinnienia od zarzutu L aktu oskarżenia, a także w części dotyczącej orzeczenia o karze jednostkowej za przestępstwo objęte zarzutem LI aktu oskarżenia);
- c)R. Ł.
(1)(w całości co do zarzutu LVI aktu oskarżenia przez brak kwalifikacji z art. 64 § 1 k.k.); d) P. P.
(1)(w części dotyczącej orzeczenia o karach jednostkowych za przestępstwo objęte zarzutem XXXV aktu oskarżenia oraz w części dotyczącej kary łącznej); e) M. B.
(1)(w części dotyczącej orzeczenia o karach jednostkowych za przestępstwo objęte zarzutem XLV aktu oskarżenia); 2) obrońca oskarżonego B. B. – w całości; 3) obrońca oskarżonego P. P.
(1)– w całości; 4) obrońca oskarżonego M. B.
(1)– w całości; 5) obrońca oskarżonego M. W. – w całości; 6) obrońca oskarżonego D. S. – całości; 7) dwaj obrońcy oskarżonego H. H.
(1)– w całości; 8) obrońca oskarżonego R. Ł.
(1)– w całości; 9) dwaj obrońcy oskarżonego M. T.
(1)– w całości. Prokurator Okręgowy we Wrocławiu, powołując się na przepisy art. 438 pkt 1, 3 i 4 k.p.k., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku uniewinniającego oskarżonych: B. B. i D. S. od popełnienia zarzucanych im czynów opisanych w punktach: II, III i X części wstępnej wyroku (czyli zarzutów: XXVII, XXVIII i L aktu oskarżenia) i mający wpływ na jego treść, polegający na wyrażeniu poglądu, iż w sprawie brak jest dostatecznych dowodów na popełnienie przez oskarżonych zarzuconych im przestępstw, jakkolwiek prawidłowa ocena całości materiału dowodowego rozpatrywana we wzajemnym powiązaniu, z zastosowaniem zasad określonych w art. 7 k.p.k., prowadzą do wniosku, że oskarżeni dopuścili się zarzuconych im przestępstw; 2) obrazę prawa materialnego, to jest art. 64 § 1 k.k. poprzez pominięcie tego przepisu w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu R. Ł.
(1)w punkcie XIX części dyspozytywnej wyroku (co do zarzutu LVI aktu oskarżenia) mimo, że z opisu czynu zawartego w punkcie XIV części wstępnej wyroku wynika, że oskarżony ten przypisanego mu przestępstwa dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k.; 3) rażącą niewspółmierność kar pozbawienia wolności oraz grzywny orzeczonych za czyny przypisane oskarżonym: P. P.
(1), M. B.
(1)i D. S. w punktach: III, IV, VII i XIV części dyspozytywnej wyroku (co do orzeczenia o karach jednostkowych za przestępstwa objęte zarzutami: XXXV, XLV i LI aktu oskarżenia), jak też orzeczonej wobec oskarżonego P. P.
(1)kary łącznej, z warunkowym zawieszeniem wobec tych oskarżonych wykonania kar pozbawienia wolności na okresy próby 3 lat, podczas gdy waga i wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonym, przy uwzględnieniu sposobu i okoliczności ich popełnienia, postawy oskarżonych w toku postępowania oraz potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa w niczym nie uzasadniały tak niskiego wymiaru kary. Podnosząc powyższe zarzuty, Prokurator Okręgowy we Wrocławiu wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w punktach: II i XIII części dyspozytywnej co do uniewinnienia oskarżonych: B. B. i D. S. od zarzutów opisanych w punktach: II, III i X części wstępnej wyroku (czyli zarzutów: XXVII, XXVIII i L aktu oskarżenia) i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi Okręgowemu w Legnicy do ponownego rozpoznania; 2) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonemu R. Ł.
(1)w punkcie XIX części dyspozytywnej wyroku (czyli zarzutu LVI aktu oskarżenia) jako przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k.; 3) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu P. P.
(1)za czyn przypisany w punkcie III części dyspozytywnej wyroku (objęty zarzutem XXXV aktu oskarżenia) kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 30 złotych oraz wymierzenie kary łącznej za czyny przypisane w punktach: III i IV części dyspozytywnej wyroku 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności na okres próby 5 lat; 4) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu M. B.
(1)za czyn przypisany w punkcie VII części dyspozytywnej wyroku (objęty zarzutem XLV aktu oskarżenia) kary 2 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny 100 stawek dziennych po 30 złotych, z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności na okres próby 5 lat; 5) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu D. S. za czyn przypisany w punkcie XIV części dyspozytywnej wyroku (objęty zarzutem LI aktu oskarżenia) kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny 50 stawek dziennych po 50 złotych, z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności na okres próby 5 lat. Obrońca z wyboru oskarżonego B. B., adw. Z. K. , powołując się na przepisy art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie naruszenie: ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. przez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego i dokonanie dowolnych ustaleń, bez wszechstronnej oceny tego materiału w zakresie sprawstwa oskarżonego B. B. w odniesieniu do czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku bez uwzględnienia, że świadek koronny D. Z.
(1)nie był naocznym świadkiem inkryminowanego zachowania tego oskarżonego, co w konsekwencji dyskwalifikuje zeznania tego świadka koronnego, które tym samym nie mogą być przydatne dla dokonywania ustaleń faktycznych w tej sprawie; ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. wskutek dokonania dowolnej i nieuzasadnionej należycie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie dowodów korzystnych dla oskarżonego B. B., oparcie ustaleń na pomówieniach świadka koronnego D. Z.
(1), pomimo tego, że wykazane zostały nieprawidłowości związane z przeprowadzeniem tego dowodu, polegające na wadliwym sporządzaniu protokołów przesłuchań tego świadka, czego sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ocenił należycie, mimo że było to wielokrotnie podnoszone przez wszystkie sądy poprzednio wyrokujące w tej sprawie, a szczególnie precyzyjnie wytknięte zostało w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 7.02.2006r., sygn. akt III K – 127/02 na stronie 56 i nast., a nadto udowodniono w tym postępowaniu, że jest niepodobieństwem uczestnictwo tego świadka w poszczególnych przesłuchaniach (występują bowiem niezgodności pomiędzy datami poszczególnych przesłuchań, a datami pobierania tego świadka z zakładów karnych), co wprawdzie sąd I instancji częściowo dostrzegł, jednak oddalając wnioski dowodowe uniemożliwił wyjaśnienie pełnej skali tych nieprawidłowości, a jednocześnie w sposób nieuprawniony i wbrew l stronom uznał takie niewłaściwe postępowanie organów prowadzących postępowanie przygotowawcze jako możliwą i dopuszczalną metodę, służącą utajnieniu tożsamości świadka koronnego, mimo że żadna ze stron tego nie podnosiła, z jednoczesnym pominięciem innych, istotnych okoliczności podważających wartość dowodową pomówień D. Z.
(1), a zwłaszcza tego, że przed sądem nie przeprowadzono bezpośrednio dowodu potwierdzającego wiarygodność świadka koronnego, którego sąd niesłusznie potraktował jak świadka zwykłego, czym w istotnym stopniu ograniczył oskarżonemu prawo do obrony, gdyż świadek koronny posiada w procesie przywilej w postaci zapewnienia mu niekaralności, czego nie doświadcza świadek zwykły, a dodatkowo pominięto że D. Z.
(1)dopuścił się popełnienia licznych przestępstw już po uzyskaniu statusu świadka koronnego, co zbiorczo wzięte pod uwagę powoduje, że dowód ten nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych, jako budzący poważne i nieusuwalne wątpliwości; ⚫ art. 170 §
2 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez niesłuszne oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego R. Ł.
(1)i obrońcy oskarżonego P. P.
(1)(co miało znaczenie także dla oskarżonego B. B.) o dopuszczenie dowodu z pełnych informacji wszystkich zakładów karnych, w których przebywał D. Z.
(1)w czasie składania zeznań w charakterze świadka koronnego, zawierającej precyzyjne wykazy wszystkich jego pobrań z podaniem dat i danych jednostek pobierających – na okoliczność dat opuszczania przez niego zakładów karnych z podaniem dat i godzin jego wyjazdów oraz dat i godzin powrotów do danego zakładu karnego, mimo uprawdopodobnienia tez zawartych we wnioskach dowodowych i poprzestanie na niepełnych ustaleniach w tym zakresie, mimo że istnieją podstawy do stwierdzenia znacznie większej skali niezgodności polegających na tym, że w datach składania zeznań w innych miejscach niż dany zakład karny świadek koronny D. Z.
(1)nie opuszczał zakładu karnego w którym przebywał, co zdecydowanie podważa wiarygodność czynności stwierdzonych tymi protokołami i w rozmiarze znacznie większym od przyjętego przez sąd I instancji; ⚫ art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez pominięcie całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności i dokonanie dowolnej oceny dowodów, z przekroczeniem granic ich swobodnej oceny wskutek pominięcia, że świadek D. Z.
(1)pomawiał także inne osoby, którym nie postawiono zarzutów, co przy braku tych zarzutów osłabia wiarygodność tego świadka, zwłaszcza że pomówienia dotyczyły osób z różnych środowisk; ⚫ art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez pominięcie całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności z przekroczeniem granic ich swobodnej oceny i dokonanie dowolnych ustaleń z pominięciem faktu, że brak wiarygodności świadka D. Z.
(1)wynika także z faktu jego karalności za liczne przestępstwa popełnione przez tego świadka już po nabyciu przez niego statusu świadka koronnego, co dowodzi braku poszanowanie przez niego norm prawnych i wzmaga przeświadczenie o jego niewiarygodności; ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wskutek pominięcia, że wykazane w różnych sprawach innych oskarżonych okoliczności, wskazujące na niewiarygodność D. Z.
(1)odnoszą się także do oskarżonego B. B., gdyż stwierdzona niewiarygodność świadka koronnego D. Z.
(1)powoduje, że jest on niewiarygodny także w odniesieniu do oskarżonego B. B.; ⚫ art. 7 k.p.k., art. 143 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 148 § 1, 2 i 3 k.p.k. przez dowolne dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów na podstawie wadliwych (sporządzanych na zasadzie "wytnij" - "wklej") protokołów przesłuchań świadka koronnego D. Z.
(1), przy braku uznania za podważające wiarygodność tego świadka stwierdzonych nieprawidłowości, co zostało wykazane w tej sprawie i podnoszone było przez wszystkie sądy poprzednio orzekające (vide: zwłaszcza uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 7 lutego 2006r., strona 55 i nast., gdzie szczególnie precyzyjnie wykazano te nieprawidłowości); ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 §
2 k.p.k. oraz art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 25 czerwca 1997r. o świadku koronnym, przez dowolne pominięcie bez należytego uzasadnienia, że świadek koronny D. Z.
(1)w przypadku ujawnienia w postępowaniu jurysdykcyjnym wskazanych w tej apelacji nieprawidłowości, związanych ze sporządzaniem protokołów jego zeznań z postępowania przygotowawczego i zeznawania odmiennie w postępowaniu jurysdykcyjnym, niż w postępowaniu przygotowawczym utraciłby status świadka koronnego i związane z tym przywileje, przewidziane w art. 9 ustawy o świadku koronnym; ⚫ art. 391 §
2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez bezpodstawne i nieuprawnione uznanie za odczytane przed sądem I instancji protokołów przesłuchań A. M.
(1)i A. R. (M.), mimo że było możliwe przeprowadzenie tych dowodów bezpośrednio przed sądem, czego żądał obrońca innego oskarżonego (P. P.
(1)) wskazując nawet miejscowość, w której przebywa świadek A. M.
(1)(była to niewielka wioska, licząca zaledwie kilkanaście domostw) i ustalenie tego adresu przez sąd, przy pomocy policji było czynnością nieskomplikowaną (w zasadzie techniczną), czym znacznie pogorszono sytuację prawną także oskarżonego B. B., ograniczając mu niesłusznie prawo do obrony; ⚫ art. 170 §
2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego P. P.
(1)o bezpośrednie przesłuchanie przez sądem świadków A. M.
(1)i A. R. (M.), których zeznania mogły mieć istotne znaczenie w tej sprawie także w odniesieniu do oskarżonego B. B. i zachodziła potrzeba ich przesłuchania bezpośrednio przed sądem orzekającym w celu prawidłowej realizacji zasady bezpośredniości oraz z uwagi na wagę ich zeznań, bowiem wcześniejsze ich przesłuchania nie usunęły istniejących wątpliwości (nie wyjaśniono m. in. znaczenia dla treści zeznań świadka A. M.
(1)obietnicy nadzwyczajnego złagodzenia mu kary, co faktycznie nastąpiło) i tym samym ograniczono oskarżonemu B. B. prawo do obrony w stopniu zbliżonym do faktycznego pozbawienia go tego prawa we wskazanym zakresie; ⚫ art. 1 ust.
2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997r. o świadku koronnym przez jej zastosowanie do spraw nie dotyczących przestępstw wymienionych w tym przepisie, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia popełnienia przestępstw lub przestępstw skarbowych w zorganizowanej grupie lub związku (od tego zarzutu oskarżony był dotychczas uniewinniany i obecnie postępowanie w tym zakresie jest prawomocnie umorzone) oraz przepis ten nie dotyczy czynu wymienionego w pkt I części wstępnej wyroku, zarzuconego oskarżonemu B. B.; ⚫ art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. przez dowolne i nieuzasadnione należycie przyjęcie, że wymieniona w pkt I części wstępnej wyroku substancja była środkiem odurzającym w postaci amfetaminy, mimo braku dowodu na powyższe; ⚫ art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. przez nacechowany dowolnością i nieuzasadniony należycie brak wyciągnięcia stosownych wniosków z faktu, że w tej sprawie nie ujawniono żadnego dowodu rzeczowego; ⚫ art. 442 § 2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez brak zastosowania się przez sąd I instancji do wskazań i zapatrywań prawnych wskazanych w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2015r., sygn. akt II AKa – 58/15 wskutek pominięcia w szczególności dowodów z przesłuchania bezpośrednio przez sądem świadków A. M.
(1)i A. R. (M.), mimo możliwości bezpośredniego przeprowadzenia tych dowodów, zwłaszcza wobec wskazania przez jednego z obrońców przybliżonego adresu świadka A. M.
(1)(wskazano, że świadek ten mieszka w niewielkiej wiosce, liczącej niewiele domostw) i tym samym dokładne ustalenie adresu nie powinno powodować dla sądu istotnych trudności, zaś A. R. (M.) powinna być zobligowania do stawiennictwa przed sądem, czym ograniczono oskarżonemu B. B. prawo do obrony, albowiem dowód ten miał znaczenie także i dla jego sytuacji prawnej, gdyż w istocie jego przeprowadzenie mogło wpłynąć na podważenie wiarygodności świadka koronnego D. Z.
(1); I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który mógł mieć wpływ na treść tego wyroku, a polegał na uznaniu oskarżonego B. B. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w pkt I części wstępnej wyroku, mimo braku dowodów na powyższe oraz istnienia poważnych i nieusuwalnych wątpliwości co do jego sprawstwa, które jednoznacznie ujawniły się w trzech wyrokach uniewinniających, wydanych w tej sprawie przez Sąd Okręgowy w Legnicy, a także pośrednio wynikają z wyroków uniewinniających innych oskarżonych przez inne sądy, w których to sprawach akty oskarżenia oparte były także na pomówieniach świadka koronnego D. Z.
(1), któremu jednak nie dano wiary i mimo pomówień tego świadka, który bez ryzyka utraty statusu świadka koronnego i przywileju wynikającego z treści art. 9 ustawy o świadku koronnym nie mógł w postępowaniu jurysdykcyjnym zmienić swoich zeznań z postępowania przygotowawczego, wydane były wyraki uniewinniające, przy czym dodać należy, że zeznania świadka koronnego D. Z.
(1)nie zostały nadto potwierdzone żadnym innym dowodem osobowym, przeprowadzonym bezpośrednio przez sąd I instancji, ani jakimkolwiek innym dowodem jawnym lub niejawnym; II. rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu B. B. wskutek jej nadmiernej surowości, polegającej na orzeczeniu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, pomimo, że zachodziły przesłanki przewidziane w przepisie art. 69 § 1-4 d.k.k. oraz art. 4 § 1 k.k., a zwłaszcza pominięcia faktu przestrzegania przez tego oskarżonego prawa przez wiele lat, posiadania dziecka, które utrzymuje łożąc regularnie na jego utrzymanie, prowadzenia w rozległym zakresie działalności gospodarczej, posiadania ciężko chorych rodziców i opieki nad nimi sprawowanej wyłącznie przez oskarżonego (ojciec jest sparaliżowany po udarze mózgu, zaś matka cierpi na chorobę nowotworową), posiadania zadłużenia z tytułu zawartej umowy leasingowej, posiadania zadłużeń kredytowych z tytułu kredytu zaciągniętego na zakup hali produkcyjnej, regularnego uiszczania zobowiązań wobec Skarbu Państwa oraz Gminy G. z tytułu podatków, osobistych poważnych kłopotów zdrowotnych (oskarżony cierpi na cukrzycę typu I z powikłaniami, hypercholesterolemię, kamicę obu nerek, infekcję układu moczowego, które wymagają regularnego leczenia), posiadania niespłaconego dofinansowania na otwarcie działalności gospodarczej, a przede wszystkim upływu blisko 20 lat od chwili czynu i braku popełnienia przestępstwa znaczniejszej wagi, co w konsekwencji zbiorczo wzięte pod uwagę powinno spowodować konieczność przyjęcia dodatniej prognozy kryminologicznej i tym samym zaskarżony wyrok orzekający bezwzględną karę pozbawienia wolności jest oczywiście niesprawiedliwy w rozumieniu przepisu art. 440 k.p.k. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego B. B., adw. Z. K. na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 §
2 k.p.k. wniósł o: 1) zmianę wyroku sądu I instancji w odniesieniu do oskarżonego B. B. przez jego uniewinnienie; 2) ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; 3) ewentualnie – z ostrożności procesowej – zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Obrońca z wyboru oskarżonego P. P.
(1), adw. Z. K. , powołując się na przepisy art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie naruszenie: ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. wskutek dokonania dowolnej i nieuzasadnionej należycie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z przekroczeniem granic jego swobodnej oceny i z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego, oparcie ustaleń w głównej mierze na dowodzie z niesłusznie dopuszczonych zeznań świadka koronnego D. Z.
(1), mimo wykazania nadto licznych nieprawidłowości związanych z przeprowadzeniem tego dowodu, polegających na przedstawieniu nierzetelnych protokołów jego zeznań (w istocie protokoły sporządzano na zasadzie „wytnij – wklej”), co było podnoszone przez wszystkie sądy poprzednio wyrokujące w tej sprawie, a szczególnie precyzyjnie wytknięto to w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 7.02.2006r., sygn. akt III K – 127/02 na stronie 55 i nast., mimo tego sąd I instancji w zaskarżonym wyroku kwestię tę rozstrzygnął odmiennie i błędnie oraz całkowicie dowolnie, a także bez należytej wnikliwości, lekceważąc dorobek procesu po ostatnim uchyleniu wyroku przez sąd odwoławczy, a uczynił to z pominięciem przede wszystkim bezspornego faktu, że udowodniono w tym postępowaniu, iż niepodobieństwem jest uczestnictwo tego świadka w poszczególnych jego przesłuchaniach udokumentowanych protokołami przesłuchań (występują bowiem niezgodności pomiędzy datami poszczególnych przesłuchań a datami pobierania tego świadka z zakładów karnych, w których wówczas przebywał, czego sąd I instancji mimo stosownych wniosków nie wyjaśnił w pełni, uniemożliwiając wykazanie skali tych nieprawidłowości, bezpodstawnie przyjmując bez jakiegokolwiek twierdzenia którejkolwiek strony, że niezgodności mogą być efektem procedury utajniania tożsamości tego świadka koronnego, z równoczesnym pominięciem, że przed sądem nie przeprowadzono bezpośrednio mimo wskazań sądu odwoławczego) żadnego dowodu potwierdzającego wiarygodność tego świadka koronnego, którego sąd niesłusznie potraktował jak świadka zwykłego, czym w istotnym stopniu ograniczył oskarżonemu prawo do obrony, gdyż świadek koronny posiada w procesie przywilej w postaci zapewnienia mu niekaralności, czego nie doświadcza świadek zwykły, a nadto pominięto że D. Z.
(1)dopuścił się popełnienia licznych. przestępstw już po uzyskaniu statusu świadka koronnego, co zbiorczo wzięte pod uwagę powoduje, że dowód ten nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych, jako budzący poważne i nieusuwalne wątpliwości; ⚫ art. 170 §
2 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez niesłuszne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z pełnej i szczegółowej informacji wszystkich zakładów karnych, w których przebywał D. Z.
(1)w czasie składania zeznań w charakterze świadka koronnego, zawierającej wykazy wszystkich przypadków opuszczania przez tego świadka zakładów karnych z podaniem dokładnych dat oraz organów, które zadysponowały jego pobranie – na okoliczność dat opuszczania przez niego zakładów karnych z precyzyjnym podaniem tych dat i godzin jego wyjazdów oraz dat i godzin powrotów do danego zakładu karnego, a także podaniem nazwy organu dysponującego, mimo uprawdopodobnienia tez zawartych w tym wniosku dowodowym i poprzestanie na niepełnych ustaleniach w tym zakresie, mimo że istnieją podstawy do stwierdzenia liczniejszych od przyjętych przez sąd I instancji niezgodności polegających na tym, że w datach składania zeznań w innych miejscach niż dany zakład karny świadek koronny D. Z.
(1)nie opuszczał zakładu karnego w którym przebywał i miało to miejsce w zdecydowanie większej liczbie przypadków od przyjętych przez sąd I instancji, co zdecydowanie podważa wiarygodność czynności stwierdzonych protokołami przesłuchań tego świadka koronnego, przy czym dowód ten sąd powinien przeprowadzić, z powodu jego wagi nawet z urzędu; ⚫ art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez brak uwzględnienia wszystkich okoliczności ujawnionych w sprawie i dokonanie dowolnej oceny dowodów, z przekroczeniem granic swobodnej oceny wskutek pominięcia, że świadek D. Z.
(1)pomawiał także inne osoby, którym nie postawiono zarzutów, co powinno być powodem do rozważenia przyczyn takich decyzji oskarżyciela i ich wpływu na wiarygodność tego świadka bez względu na to, kogo pomówienia tego świadka dotyczyły, albowiem w istocie fakt odmówienia wiarygodności świadkowi koronnemu w zakresie tych pomówień podważa dodatkowo wartość dowodową jego zeznań w całości; ⚫ art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez brak uwzględnienia wszystkich okoliczności ujawnionych w sprawie i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz dokonanie dowolnych ustaleń z pominięciem faktu, że brak wiarygodności świadka koronnego D. Z.
(1)wynika także z faktu jego karalności po nabyciu przez niego statusu świadka koronnego za liczne czyny popełnione po tej dacie, co powinno być przez sąd ocenione w aspekcie jego niewiarygodności; ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz art. 424 §
2 k.p.k. przez dowolne i nieuzasadnione należycie pominięcie faktu, że wyroki dotyczące innych oskarżonych, które wskazują na niewiarygodność świadka koronnego D. Z.
(1)powodują w konsekwencji także pozbawienie wiarygodności tego świadka w odniesieniu do oskarżonego P. P.
(1); ⚫ art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. przez dowolne i nieuzasadnione należycie przyjęcie, ze wymieniona w pkt. IV części wstępnej wyroku substancja była środkiem odurzającym w postaci amfetaminy, mimo braku przeprowadzenia jakichkolwiek badań chemicznych w celu ustalenia jej składu chemicznego; ⚫ art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. przez dowolny i pozbawiony należytego uzasadnienia brak wyciągnięcia wniosków z faktu, że w tej sprawie nie ujawniono jakichkolwiek dowodów rzeczowych; ⚫ art. 7 k.p.k., art. 143 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 148 § 2 i 3 k.p.k. przez dowolne dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów na podstawie wadliwych protokołów przesłuchań świadka koronnego D. Z.
(1), przy braku uznania za podważające wiarygodność tego świadka faktów stwierdzonych nieprawidłowości przy niezgodnym z prawem sporządzaniu protokołów zeznań tego świadka, co zostało wykazane ponad wszelką wątpliwość i cytowane było przez sądy poprzednio orzekające w tej sprawie (vide: uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy, strona 55 i nast.), czemu w istocie sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie jest w stanie skutecznie zaprzeczyć wywodząc wbrew oczywistym faktom na stronie 29 uzasadnienia wyroku o częściowej zbieżności niektórych protokołów i metodyce pracy prokuratora (...) polegającej na wcześniejszym przygotowywaniu się do następnych przesłuchań przez zaznaczanie całych fragmentów przesłuchań z poprzednich protokołów, co ewidentnie stanowi obrazę przepisu art. 148 § 1-4 k.p.k. i jest oczywiście niedopuszczalne; ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 §
2 k.p.k. i art. 10 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 25 czerwca 1997r. o świadku koronnym przez dowolne pominięcie bez należytego uzasadnienia faktu, że świadek koronny D. Z.
(1)w przypadku ujawnienia w postępowaniu jurysdykcyjnym wskazanych w tej apelacji nieprawidłowości przy sporządzaniu protokołów jego przesłuchań i zeznawania odmiennie, niż to czynił w postępowaniu przygotowawczym utraciłby status świadka koronnego związany z tym przywilej niekaralności, przewidziany wart. 9 ustawy o świadku koronnym; ⚫ art. 391 §
2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez bezpodstawne i nieuprawnione uznanie za odczytane przed sądem I instancji protokołów przesłuchań A. M.
(1)i A. R. (M.), mimo że było możliwe przeprowadzenie tych dowodów bezpośrednio przed sądem, gdyż obrońca – żądając bezpośredniego przeprowadzenia tych dowodów – wskazywał nawet miejscowość (małą wioskę), w której przebywa świadek A. M.
(1)i ustalenie tego adresu przez sąd, przy pomocy policji było czynnością nieskomplikowaną (w zasadzie techniczną), zaś A. R. (M.) należało ponownie wezwać lub doprowadzić, czym znacznie pogorszono sytuację prawną oskarżonego, ograniczając mu bezpodstawnie prawo do obrony; ⚫ art. 170 §
2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o bezpośrednie przesłuchanie przez sądem świadków A. M.
(1)i A. R. (M.), których zeznania mogły mieć istotne znaczenie w tej sprawie i zachodziła potrzeba ich przesłuchania bezpośrednio przed sądem orzekającym w celu prawidłowej realizacji zasady bezpośredniości oraz z uwagi na wagę ich zeznań, a także z tego powodu, że ich wcześniejsze przesłuchania nie usunęły istniejących wątpliwości (nie wyjaśniono znaczenia dla treści zeznań świadka A. M. obietnicy nadzwyczajnego złagodzenia mu kary, co faktycznie nastąpiło) i tym samym ograniczono oskarżonemu prawo do obrony w stopniu znacznym, pozbawiając go praktycznie prawa do obrony; ⚫ art. 1 ust.
2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997r. o świadku koronnym przez jej zastosowanie do spraw nie dotyczących przestępstw wymienionych w tym przepisie, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia popełnienia przestępstw lub przestępstw skarbowych w zorganizowanej grupie lub związku (od tego zarzutu oskarżony był dwukrotnie uniewinniony i obecnie postępowanie w tym zakresie jest prawomocnie umorzone) oraz przepis ten nie dotyczy czynów wymienionych w punktach IV, V i VI części wstępnej wyroku; ⚫ art. 442 § 2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez brak zastosowania się przez Sąd Okręgowy w Legnicy w toku ponownego rozpoznania tej sprawy do wskazań i zapatrywań prawnych wskazanych w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2015r., sygn. akt II AKa 58/15 wskutek bezpodstawnego i nieuprawnionego pominięcia w szczególności dowodu z przesłuchania bezpośrednio przez sądem świadków A. M.
(1)i A. R. (M.), mimo wskazania przez obrońcę przybliżonego adresu świadka A. M. (obrońca wskazał miejscowość – małą wioskę), w której świadek ten mieszka), którego dokładne ustalenie nie powinno powodować dla sądu żadnych problemów i istnienia możliwości ponownego wezwania lub doprowadzenia A. R. (M.), czym zdecydowanie naruszono prawo do obrony oskarżonego (praktycznie pozbawiono go tego prawa), albowiem dowód ten miał istotne znaczenie dlatego sytuacji prawnej; ⚫ art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 424 §
2 k.p.k. przez brak uwzględnienia wszystkich okoliczności ujawnionych w sprawie z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego i dokonanie bez należytego uzasadnienia dowolnych ustaleń faktycznych, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, przez brak uwzględnienia treści wyroku uniewinniającego A. A.
(1), wydanego przez Sąd Rejonowy w Lubinie w dniu 24 września 2003r., dotyczącego zarzutu dokonania przez tego oskarżonego w dniu 29 marca 1998r. wspólnie z R. Ż., D. Z.
(1)i P. P.
(1)włamania do sklepu, wymienionego w pkt V części wstępnej wyroku, który to wyrok został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w Legnicy, IV Wydział Karny Odwoławczy w dniu 13 stycznia 2004r., czym w konsekwencji doprowadzono do niejednolitości orzeczeń dotyczących tego samego zarzutu wobec innego oskarżonego, któremu zarzucono współsprawstwo, co jest jednoznacznym dowodem tego, że także inne sądy orzekające w tej sprawie nie dawały wiary pomówieniom świadka koronnego D. Z.
(1), a dostrzegając brak związania sądu I instancji wyrokami innych sądów karnych nie sposób zaakceptować dowolności i rażącej różnicy orzecznictwa w sprawach identycznych (to ten sam zarzut), przy tożsamym materiale dowodowym, co z punktu widzenia jednolitości orzecznictwa jest zjawiskiem wybitnie niepożądanym i niewłaściwym; ⚫ art. 6 k.p.k. art. 390 § 1 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. przez rozpoznanie tej sprawy i wydanie wyroku wobec oskarżonego P. P.
(1), mimo że oskarżony ten, będąc uniewinniony pierwszym wyrokiem, nie brał udziału w drugim procesie zakończonym wyrokiem Sądu Okręgowego w Legnicy z dniu 27 lutego 2009r., zaś dowody przeprowadzone w tamtym procesie zostały wykorzystane jako podstawa skazania w niniejszym procesie, nawet bez ich ujawnienia przez odczytanie, czym faktycznie w nieuprawniony sposób pozbawiono tego oskarżonego prawa do obrony w tej sprawie, gdyż prawem oskarżonego jest uczestniczenie w całym dotyczącym go procesie, jeśli taka jest jego wola i tego prawa nie wolno go pozbawiać; I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który mógł mieć wpływ na treść tego wyroku, a polegał na uznaniu oskarżonego P. P.
(1)za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, mimo braku dowodów na powyższe i istnieniu poważnych wątpliwości co do jego sprawstwa, które jednoznacznie ujawniły się w trzech wyrokach uniewinniających, wydanych w tej sprawie przez Sąd Okręgowy w Legnicy, a nadto wskutek nieuzasadnionego oparcia przez sąd ustaleń w zakresie sprawstwa tego oskarżonego na niewiarygodnym dowodzie z zeznań świadka koronnego D. Z.
(1), którego protokoły przesłuchań z postępowania przygotowawczego posiadały dyskwalifikujące je wady, który nadto nie mógł w toku postępowania jurysdykcyjnego zmienić swoich zeznań z postępowania przygotowawczego bez ryzyka utraty statusu świadka koronnego i związanego z tym przywileju, przewidzianego w art. 9 ustawy o świadku koronnym i którego wiarygodność w tej sprawie została podważona wyrokami wielu orzekających sądów, a nadto orzekanie przy rażącym naruszeniu zasady bezpośredniości wskutek niesłusznego pominięcia dowodów z bezpośredniego przesłuchania A. M.
(1)i A. R. (M.), mimo sprzeciwu obrońcy w tym zakresie wobec istnienia możliwości ich bezpośredniego przesłuchania, przy jednoczesnym pozbawieniu oskarżonego P. P.
(1)prawa do obrony w drugim procesie, w którym w ogóle nie uczestniczył, a którego dorobek stanowił materiał dowodowy uwzględniony przez sąd I instancji jako podstawa zaskarżonego wyroku. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego P. P.
(1), adw. Z. K. na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 §
2 k.p.k. wniósł o: 1) zmianę wyroku sądu I instancji w odniesieniu do oskarżonego P. P.
(1)przez uniewinnienie od wszystkich postawionych mu zarzutów; 2) ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca z wyboru oskarżonego M. B.
(1), adw. Z. K. , powołując się na przepisy art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie naruszenie: ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. wskutek dokonania dowolnej i nieuzasadnionej należycie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z przekroczeniem granic jego swobodnej oceny i z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego M. B.
(1), oparcie ustaleń w głównej mierze na niewiarygodnych pomówieniach świadka koronnego D. Z.
(1), mimo tego, że obrona wykazała tę niewiarygodność oraz liczne nieprawidłowości związane z przeprowadzeniem tego dowodu, polegające na wadliwym protokołowaniu zeznań tego świadka, co zostało wadliwie przez sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku ocenione, mimo że było podnoszone przez wszystkie sądy poprzednio wyrokujące w tej sprawie, a szczególnie precyzyjnie wytknięto w wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 07.02.2006 roku, sygn. akt III K – 127/02 na stronie 56 i nast. uzasadnienia tego wyroku, a nadto udowodniono w tym postępowaniu, że jest niepodobieństwem uczestnictwo tego świadka w poszczególnych przesłuchaniach (występują niezgodności pomiędzy datami przesłuchań, a datami pobierania tego świadka z aresztów), z jednoczesnym pominięciem istotnych okoliczności podważających wartość dowodową pomówień D. Z.
(1), a zwłaszcza tego, że przed sądem nie przeprowadzono bezpośrednio dowodu potwierdzającego wiarygodność tego świadka koronnego, którego sąd niesłusznie potraktował jak świadka zwykłego, czym w istotnym stopniu ograniczył oskarżonemu M. B.
(1)prawo do obrony, gdyż świadek koronny posiada w procesie przywilej w postaci zapewnienia mu niekaralności, którego nie posiada świadek zwykły, a nadto pominięto że D. Z.
(1)dopuścił się popełnienia przestępstw już po uzyskaniu statusu świadka koronnego, co zbiorczo wzięte pod uwagę powoduje, że zeznania tego świadka nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych, jako budzące poważna i nieusuwalne wątpliwości oraz są całkowicie niewiarygodne; ⚫ art. 170 §
2 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez niesłuszne oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego R. Ł.
(1)oraz adwokata Z. K. o dopuszczenie dowodu z informacji wszystkich zakładów karnych, w których przebywał D. Z.
(1)w czasie składania zeznań w charakterze świadka koronnego, na okoliczność dat opuszczania przez niego zakładów karnych z precyzyjnym podaniem dat i godzin jego wyjazdów oraz dat l godzin powrotów do danego zakładu karnego, mimo uprawdopodobnienia tez zawartych we wnioskach dowodowych i poprzestanie na niepełnych ustaleniach w tym zakresie, mimo że istnieją podstawy do stwierdzenia niezgodności polegających na tym, że w datach składania zeznań w innych miejscach niż dany zakład karny, świadek koronny D. Z.
(1)nie opuszczał zakładu karnego w którym przebywał, co zdecydowanie podważa wiarygodność czynności stwierdzonych tymi protokołami, przy jednoczesnym nieuprawnionym wywodzie, ze takie postępowania mogło sprzyjać utajnieniu tożsamości tego świadka, mimo że nie twierdziła tego żadna ze stron procesu; ⚫ art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez brak uwzględnienia wszystkich okoliczności ujawnionych w sprawie i dokonanie dowolnej oceny dowodów, z przekroczeniem granic swobodnej oceny wskutek pominięcia, że świadek D. Z.
(1)pomawiał także inne osoby, którym nie postawiono zarzutów, co powinno być powodem do rozważenia przyczyn takich decyzji oskarżyciela i ich wpływu na wiarygodność tego świadka; ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez dokonane z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów pominięcie, że orzeczenia zapadłe w innych sądach, wskazujące na niewiarygodność świadka koronnego D. Z.
(1)odnoszą się także do oskarżonego M. B.
(1)skutkując tym samym, że uznanie za niewiarygodne zeznań świadka koronnego D. Z.
(1)w innych sprawach może stanowić podstawę do przyjęcia jego niewiarygodności w sprawie niniejszej; ⚫ art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz art. 424 §
2 k.p.k. przez dowolne przyjęcie, że wymieniona w pkt. VII części wstępnej wyroku substancja była amfetaminą, mimo braku jakichkolwiek badań chemicznych potwierdzających takie ustalenie; ⚫ art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. przez dowolny i nieuzasadniony należycie brak wyciągnięcia stosownych wniosków z faktu, że w tej sprawie nie ujawniono jakichkolwiek dowodów rzeczowych; ⚫ art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez brak uwzględnienia wszystkich okoliczności ujawnionych w sprawie i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych z pominięciem faktu, że brak wiarygodności świadka D. Z.
(1)wynika także z faktu jego karalności już po nabyciu przez niego statusu świadka koronnego za czyny popełnione po tej dacie, co powinno być także przez sąd ocenione w aspekcie jego niewiarygodności; ⚫ art. 7 k.p.k., art. 143 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 148 § 2 i 3 k.p.k. przez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów na podstawie wadliwych protokołów przesłuchań świadka koronnego D. Z.
(1), przy braku uznania za podważające wiarygodność tego świadka faktów stwierdzonych nieprawidłowości przy protokołowaniu zeznań tego świadka, co zostało wykazane ponad wszelką wątpliwość i cytowane przez sądy poprzednio orzekające w tej sprawie (vide: uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy, strona 56 i nast.) i nie była to częściowa „zbieżność niektórych protokołów”, jak to podniósł sąd I instancji na str. 29 uzasadnienia zaskarżonego wyroku lecz protokoły te nie oddawały w żadnym stopniu przebiegu czynności protokołowanych; ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 §
2 k.p.k. i art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 25 czerwca 1997r. o świadku koronnym przez pominięcie bez należytego uzasadnienia faktu, że świadek koronny D. Z.
(1)w przypadku ujawnienia w postępowaniu jurysdykcyjnym wskazanych w apelacji nieprawidłowości, związanych ze sporządzaniem protokołów jego zeznań z postępowania przygotowawczego i zeznawania odmiennie niż w postępowaniu przygotowawczym utraciłby status świadka koronnego i związany z tym przywilej niekaralności, przewidziany w art. 9 ustawy o świadku koronnym; ⚫ art. 391 §
2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez bezpodstawne i nieuprawnione uznanie za odczytane przed sądem I instancji protokołów przesłuchań A. M.
(1)i A. R. (M.), mimo że było możliwe przeprowadzenie tych dowodów bezpośrednio przed sądem, gdyż adwokat Z. I. pierwszej instancji obrońca tylko P. P.
(1)– żądając bezpośredniego przeprowadzenia tych dowodów – wskazywał nawet miejscowość, w której przebywa świadek A. M.
(1)i ustalenie tego adresu przez sąd, przy pomocy policji było czynnością nieskomplikowaną (w zasadzie techniczną), czym znacznie pogorszono sytuację prawną wszystkich oskarżonych, ograniczając im bezpodstawnie prawo do obrony, jako że podważenie wiarygodności D. Z.
(1)służyło interesom procesowym wszystkich oskarżonych; ⚫ art. 170 §
2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez oddalenie wniosku dowodowego adwokata Z. K. o bezpośrednie przesłuchanie przez sądem świadków A. M.
(1)i A. R. (M.), których zeznania mogły mieć istotne znaczenie w tej sprawie i zachodziła potrzeba ich przesłuchania bezpośrednio przed sądem orzekającym w celu prawidłowej realizacji zasady bezpośredniości z uwagi na wagę ich zeznań, a ich wcześniejsze przesłuchania nie usunęły istniejących wątpliwości (nie wyjaśniono m. in. znaczenia dla treści zeznań świadka A. M. obietnicy nadzwyczajnego złagodzenia mu kary, co faktycznie nastąpiło) i tym samym ograniczono także oskarżonemu M. B.
(1)prawo do obrony, gdyż wykazywanie niewiarygodności świadka D. Z.
(1)z było także w jego interesie procesowym; ⚫ art. 1 ust.
2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997r. o świadku koronnym przez dopuszczenie dowodu z zeznań tego świadka, mimo że zarzut postawiony M. B.
(1), wymieniony w pkt. VII części wstępnej wyroku nie umożliwiał dopuszczenia tego dowodu; ⚫ art. 442 § 2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez brak zastosowania się przez Sąd Okręgowy w Legnicy w toku ponownego rozpoznania tej sprawy do wskazań i zapatrywań prawnych wskazanych w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2015 roku, sygn. akt II AKa 58/15 przez pominięcie w szczególności dowodu z przesłuchania bezpośrednio przez sądem świadków A. M.
(1)i A. R. (M.), mimo wskazania nawet przez obrońcę oskarżonego P. P.
(1)przybliżonego adresu świadka A. M. (podana została niewielka miejscowość, w której przebywa), którego dokładne ustalenie nie powinno powodować dla sądu istotnych komplikacji, czym zdecydowanie naruszono prawo do obrony wszystkich oskarżonych, w tym oskarżonego M. B.
(1), albowiem dowód ten miał istotne znaczenie dla jego sytuacji prawnej; I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który mógł mieć wpływ na treść tego wyroku, a polegał na uznaniu oskarżonego M. B.
(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, mimo braku dowodów na powyższe oraz istnienia poważnych wątpliwości co do jego sprawstwa, które jednoznacznie ujawniły się w trzech wyrokach uniewinniających, wydanych w tej sprawie przez Sąd Okręgowy w Legnicy, a także wynikają z wyroków innych sądów (wskazanych w apelacji), które także odmówiły wiarygodności świadkowi koronnemu D. Z.
(1), a nadto nieuzasadnione było oparcie przez sąd I instancji ustaleń w zakresie sprawstwa tego oskarżonego na dowodzie z zeznań świadka koronnego D. Z.
(1), którego wiarygodność budzi najwyższe wątpliwości i nie została potwierdzona innymi dowodami przeprowadzonymi bezpośrednio przed sadem, zaś świadek ten nie mógł w postępowaniu jurysdykcyjnym zmienić swoich zeznań z postepowania przygotowawczego, gdyż groziłoby mu to utratą statusu świadka koronnego i przywileju niekaralności, przewidzianego w art. 9 ustawy o świadku koronnym. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego M. B.
(1), adw. Z. K. na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 §
2 k.p.k. wniósł o: 1) zmianę wyroku sądu I instancji w odniesieniu do oskarżonego M. B.
(1)przez uniewinnienie go od zarzutu postawionego mu pkt VII części wstępnej wyroku; 2) ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca z urzędu oskarżonego M. W., adw. Z. D. , powołując się na przepisy art. 438 pkt
2 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, przez uznanie za wiarygodne zeznań tzw. „świadka koronnego” D. Z.
(1), skazanego za oszustwa i wyłudzenia w czasie, gdy korzystał on z ochrony prawnej jako świadek koronny i że przekazał on oskarżonemu M. W. 100 gram amfetaminy celem dalszej odsprzedaży, a także że bez uzasadnionych podstaw prawnych sąd uznał oskarżonego M. W. za „dilera” środków odurzających”. W uzasadnieniu apelacji obrońca podniósł, że oskarżony M. W. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a oskarżenie zostało oparte wyłącznie na dowodzie z zeznań świadka koronnego D. Z.
(1), które nie zostało potwierdzone żadnymi innymi materialnymi i obiektywnymi dowodami w sprawie i stanowi pomówienie z jego strony. W trzech procesach trwających 15 lat sądy nie znalazły podstaw do przypisania M. W. sprawstwa zarzucanego mu czynu i trzykrotnie został on uniewinniony. Podczas konfrontacji z D. Z.
(1)oskarżony M. W. nie potwierdził osobistej znajomości ze świadkiem koronnym, a jedynie z widzenia. Świadek koronny nie przedstawił natomiast żadnych dowodów na to, aby oskarżony M. W. nabył od niego 100 gram amfetaminy, a następnie aby komukolwiek je sprzedał. Oskarżony M. W. zaprzeczył także, aby kiedykolwiek brał od świadka koronnego środki odurzające i nie uczestniczył w obrocie narkotykami. Nigdy nie próbował narkotyków, nie handlował nimi i nie miał z narkotykami żadnej styczności. Jak stwierdził obrońca, oskarżony M. W. nie był nigdy notowany przez Policję, jako osoba rozprowadzająca środki odurzające w postaci amfetaminy, nie był także notowany jako narkoman. W środowisku zamieszkania nie był znany organom ścigania, ani odnotowywany, jako osoba handlującą narkotykami. W ocenie obrońcy oskarżonego M. W., sąd przekroczył granice swobodnej oceny dowodów opierając się jedynie na zeznaniach świadka, bez możliwości zweryfikowania tych zeznań, a tym samym dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, stwierdzając bezpodstawnie w uzasadnieniu wyroku, że oskarżony był dilerem. Bezkrytyczne obdarzenie walorem wiarygodności zeznań świadka, który w rzeczywistości, jak ustaliły to sądy, był oszustem, przy jednoczesnej odmowie waloru wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, było – zdaniem obrońcy - naruszeniem art. 5 §
2 k.p.k. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego M. W., adw. Z. D. na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 k.p.k. wniósł o: 1) zmianę wyroku sądu I instancji i uniewinnienie oskarżonego M. W. od zarzuconego mu czynu i zwolnienie go w całości od kosztów postępowania apelacyjnego; 2) zasądzenie – w związku z art. 626 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. od Skarbu Państwa na rzecz adw. Z. D. wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym w wysokości 600 złotych wraz z podatkiem VAT. Obrońca z urzędu oskarżonego D. S., adw. F. P. , powołując się na przepisy art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych, będący wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 §
2 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie D. S. na jedynym dowodzie świadka koronnego D. Z.
(1), którego zeznania obciążające dotyczyły kradzieży z włamaniem od 22-04-1998r. do 10-06-1998r. (trzykrotne) i nie uzyskały w doku postępowania dowodowego potwierdzenia jednoznacznego w innych dowodach, a przy tym nie pokonały zasad procesowych określonych w art. 5 §
2 k.p.k., jak też nie odpowiadały zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co spowodowało oparcie wyroku skazującego D. S. na zeznaniach, które nie stanowiły wartościowego dowodu w procesie karnym i nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia o winie i karze. W uzasadnieniu apelacji, obrońca oskarżonego D. S. podniósł, że przepis art. 7 k.p.k. jednoznacznie wskazuje, że podstawę kształtowania przekonania o winie stanowią wszystkie dowody przeprowadzone w toku procesu. Użyty przez prawodawcę w liczbie mnogiej zwrot odnoszący się do pojęcia „dowodu", wzmocniony stwierdzeniem "wszystkich" oraz przeprowadzonych", uniemożliwia przyjęcie za podstawę ustaleń faktycznych skazania, w sytuacji, gdy oskarżony nie przyznaje się do zarzucanego mu czynu, jednego dowodu. Za poprawnością takiego wnioskowania, zdaniem obrońcy, przemawia dodatkowo kategoryczna treść art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., który nakazuje, aby przy sporządzaniu uzasadnienia wyroku, wskazać, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Jak stwierdził obrońca, takie brzmienie przepisów, jednoznacznie i bezdyskusyjnie wskazuje i nakazuje, aby podstawa faktyczna wnioskowania opierała się nie na jednym, ale co najmniej na dwóch dowodach przemawiających za uznaniem lub nie uznaniem danej okoliczności za udowodnioną. Obrońca z urzędu oskarżonego D. S., adw. F. P., podniósł także, że zeznania świadka koronnego nie stanowią „super-dowodu” i należy traktować ze szczególną ostrożnością, a ocena taka nie może być spełniona bez gruntownej weryfikacji takich zeznań za pomocą innych dowodów oraz rozważenia wszelkich okoliczności, które wskazują, że zeznania świadka koronnego faktycznie są przejawem jego rzeczywistej skruchy, a nie wynikają tylko z dążenia do uzyskania korzyści procesowej, nie licząc się z prawdą, a nawet wbrew niej. Krytycznie oceniając wiarygodność zeznań świadka D. Z.
(1)stwierdził, że wynika ona z treści zaskarżonego wyroku, tj. uniewinnienia niektórych oskarżonych od popełniania zarzucanych mu czynów, z uwagi na niewiarygodność zeznań świadka koronnego, jak również z orzeczeń uniewinniających wydanych w poprzednich wyrokach w tej samej sprawie. Jak stwierdził obrońca, nie można uznać wiarygodności świadka koronnego a priori, poprzestając jedynie na wskazaniu z jakich to powodów zeznania świadka D. Z. uznał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 14.05.2015r. sygn. akt II AKa – 58/15, gdyż Sąd Okręgowy miał obowiązek dokonania własnych ustaleń, dokonania własnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, jak też wysnucia własnych ocen i wniosków. Odnosząc się do innych dowodów wspierających pomówienie oskarżonego M. W. przez świadka koronnego D. Z.
(1), obrońca stwierdził, że: 1) co do wyjaśnień A. M.
(1), iż D. Z.
(1)w wakacje 1998r. opowiadał mu o przebiegu kradzieży w z włamaniem do Biura Usług (...) w G., to nie można pominąć, że świadek koronny D. Z.
(1)opowiedział o tym A. M.
(1), gdy po opuszczeniu zakładu karnego związał się i podjął współpracę przestępczą z grupą (...), czyli A. A.
(1). Świadkowi koronnemu chodziło o wykazanie się fachowością przestępczą w kradzieżach z włamaniem, handlem narkotykami i innymi przestępstwami i zdobycie "zaufania" z pozostałymi członkami grupy. W toku procesu karnego w sprawie o sygn. akt III K – 50/15, wbrew zasadzie bezpośredniości, nie przesłuchano jednak świadka A. M.
(1). Świadek A. M.
(1), tylko raz w dniu 18.05.2000r. zeznał o uzyskanej wiadomości od D. Z.
(1), a dotyczącej kradzieży z włamaniem do Biura (...) w G., zaś później w toku dalszych czynności sądowych tylko podtrzymywał odczytane mu zeznania, bez jakiegokolwiek komentarza i dodatkowych wyjaśnień; 2) co do przestępstwa kradzieży z włamaniem do sklepu (...) w G. (punkt 3 zarzutu XI części wstępnej wyroku), to nie zostali przesłuchani: ani współsprawca R. Ż., ani „nieustalony mężczyzna", którym był P. T. (k. 3000-3001), a sąd I instancji nie dokonał w należyty sposób weryfikacji zeznań D. Z.
(1)i pomówienia w tej części D. S., choć istniała możliwość przesłuchania wymienionych świadków, a także ustalenia garażu użytkowanego przez P. T., w którym rzekomo przechowywano łup przestępczy. Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego D. S., na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k. wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej D. S. przez uniewinnienie go od stawianego mu zarzutu XI części opisowej wyroku; 2) ewentualnie – uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrończyni z urzędu oskarżonego H. H.
(1), adw. P. D. , powołując się na przepisy art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu, że w świetle zgromadzonych dowodów sprawstwo oskarżonego, co do zarzucanych mu czynów, zostało udowodnione w sposób nie budzący wątpliwości; 2) obrazę przepisów postępowania, a to art. 171 § 1 k.p.k. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się świadkowi D. Z.
(1)w sposób swobodny oraz art. 171 § 7 k.p.k. poprzez uznanie za wiarygodne dowody protokołów przesłuchań wymienionego świadka prowadzonych przez prokuraturę z naruszeniem jego prawa do swobody wypowiedzi, poprzez bezpośrednie kopiowanie protokołów przez prokuratora (...); 3) wymierzenie kary rażąco, niewspółmiernie surowej, nieuwzględniającej okoliczności podmiotowych, a mianowicie faktu, że oskarżony od przeszło 10 lat prowadzi ustabilizowany tryb życia, przestrzega norm porządku prawnego, a zatem stosowanie kary o charakterze izolacyjnym jest niecelowe. W uzasadnieniu apelacji obrończyni oskarżonego H. H.
(1), adw. P. D. podniosła, że zgromadzony materiał dowody nie dawał podstaw do przypisania oskarżonemu obrotu znaczną ilością środka odurzającego w postaci amfetaminy, w ilości nie mniejszej niż 800 gramów, gdyż poza przyznaniem się oskarżonego H. H.
(1)jedynie w początkowej fazie śledztwa, nie zostały zgromadzone żadne inne dowody wskazujące na jego sprawstwo. Odwołując pierwotne wyjaśnienia, oskarżony podał przyczyny, dla których przyznał się do postawionego mu zarzutu przyjęcia amfetaminy w ilości 300 gram. Wówczas, dopiero po zatrzymaniu, dowiedział się o przestępczej działalności oskarżonego A. A. i potwierdzenie tego faktu, miało mu gwarantować zastosowanie wolnościowych środków zapobiegawczych, w postaci poręczenia majątkowego i zakazu opuszczania kraju. Ten fakt wydaje się być dowodem na to, że rzeczywiście oskarżony uzyskał wówczas dość łagodne potraktowanie, w związku z potwierdzeniem dość ogólnikowych informacji dostarczonych przez świadka D. Z.
(1). Natomiast inni oskarżeni oraz świadkowie nie wskazywali na oskarżonego, jako na osobę, która miała przyjmować środki odurzające w postaci amfetaminy od oskarżonego A. A.
(1). Zdaniem obrończyni, sąd I instancji nie dokonał istotnego ustalenia, czy do przyjęcia amfetaminy w ilości 300 gram miało dojść jednorazowo, czy na przestrzeni pewnego okresu w różnych ilościach, a także nie zweryfikowano ustalenia czy za znaczną ilość należy również uznać 300 gram amfetaminy. Również nie zgodziła się ze stanowiskiem Sądu I Instancji, że potwierdzeniem dowodu z zeznań świadka D. Z.
(1)są zeznania świadka D. G., ponieważ jako dilerów rozprowadzających narkotyki sprowadzane przez A. A.
(1)wskazał on wyłącznie oskarżonych: B. B., P. P.
(1)i J. G.. Obrończyni z urzędu podniosła, że ustalenia Sądu I instancji co do sposobu organizacji i przebiegu napadu rabunkowego na urząd pocztowy w Ż. opierały się na wątpliwych i niewystarczających dowodach, a mianowicie zeznaniach świadka D. Z.
(1), który znał te szczegóły post factum wyłącznie z relacji A. A.. W początkowych zeznaniach świadka koronnego, uznanych przez Sąd I Instancji za najbardziej wiarygodne świadek D. Z. nie wspominał w ogóle o tym, żeby brał udział w przygotowaniach do tego napadu (k. 419-420). Dopiero na późniejszym etapie postępowania D. Z.
(1)podał, że został poproszony o pomoc w napadzie przez zorganizowanie samochodu. Również niezrozumiała była „wybiórcza" szczerość A. A. do dokonania napadu, a mianowicie wyłącznie co do etapu jego przygotowania, a nie zaś jego realizacji. Jak stwierdziła obrończyni z urzędu, ze szczególną ostrożnością należy ocenić wiarygodność zeznań świadka D. Z., jakoby miał słyszeć rozmowę A. A.
(1)z H. H.
(1)dotyczącą „zlecenia" temu ostatniemu kradzieży samochodu. Niemożliwe jest to, by świadek D. Z.
(1)mógł słyszeć z kim rozmawia oskarżony A. A.
(1)oraz by słyszał, co mówiły osoby kontaktujące się z A. A.
(1), chyba, że A. A.
(1)prowadził rozmowy o planowanych przestępstwa rozmawiając przez telefon w trybie głośnomówiącym. W latach 1999-2000 jakość przekazywania głosu w telefonach komórkowych z pewnością była o wiele gorsza niż jest aktualnie. Obrończyni przywołała zeznania świadka A. S. (k. 1662), który stwierdził, że A. A. pytał go ile pieniędzy może mieć przy sobie listonosz, natomiast już po dokonaniu napadu zaprzeczył, by miał z tym coś wspólnego. Obrończyni oskarżonego H. H.
(1), adw. P. D. nie zgodziła się z oceną wiarygodności zeznań świadka koronnego D. Z.
(1)składanych przed prokuratorem (...) . Chociaż Sąd I instancji na k. 29 uzasadnienia wyroku stwierdził, że świadek W. K. „ nie wykluczył, że mógł przy przesłuchaniu świadka D. Z.
(1)sugerować się treścią wcześniejszych zeznań świadka" i zaznaczał je przygotowując się do następnych przesłuchań, to jednak takie wnioskowanie Sądu I instancji razi znacznym uproszczeniem i jest niezgodne z zasadami racjonalnej oceny wiarygodności dowodów. Treść protokołów w sprawach: VI Ds. 46/99 (z dnia 11, 12, 19, 31 maja 2000r.), V Ds. 32/00 (z dnia 17, 18, 19 sierpnia 2000r.) oraz VI Ds. 15/00 (z dnia 29 maja 2000r. i 9 lipca 2000r.) powstała w wyniku bezpośredniego przekopiowania najwcześniejszych zeznań świadka D. Z.
(1)metodą „kopiuj-wklej", co oznacza, ze nie można mówić o swobodzie wypowiedzi świadka, który godził się na takie działania prokuratury w celu uzyskania wolności i niekaralności. Takie działa są ewidentnie sprzeczne z przepisami art. 171 §
7 k.p.k. Jak stwierdziła dalej obrończyni z urzędu, wyjaśnienia podejrzanego, a po nadaniu tej osobie statusu świadka koronnego jego zeznania, należy oceniać ze szczególną ostrożnością. Kontestując wysokość wymierzonych oskarżonemu H. H.
(1)kar, jego obrończyni z urzędu, adw. P. D. podniosła, że znaczny upływ czasu od popełnienia zarzucanych oskarżonemu czynów. Od tego czasu, oskarżony rzeczywiście został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu z 2001r., zaś sprawa zakończyła się dopiero w 2013r. i za posiadanie niewielkiej ilości marihuany przed około 10 laty, co nie powinno rzutować na wymiar kary. Oskarżony aktualnie ma ustabilizowaną sytuację rodzinną oraz zawodową, ma żonę oraz dwoje małych dzieci i dla jego resocjalizacji nie wydaje się celowe stosowanie kar o charakterze izolacyjnym, lecz wystarczające jest orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Podnosząc powyższe zarzuty, obrończyni z urzędu oskarżonego H. H.
(1), adw. P. D. wniosła o: 1) uniewinnienie oskarżonego od czynu zarzuconego mu w punkcie XIII części wstępnej wyroku; 2) rozwiązanie orzeczenia o orzeczonej karze łącznej i zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu za czyn opisany w pkt XII części wstępnej wyroku kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 2 oraz orzeczenie kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki dziennej na 30 złotych; 3) zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, albowiem koszty te nie zostały poniesione przez oskarżonego Ustanowiony obrońcą z wyboru przez oskarżonego H. H.
(1), adw. Z. K. , reprezentujący także innych oskarżonych, co do którego Sąd Apelacyjny we Wrocławiu stwierdził sprzeczność interesów i niemożność reprezentowania oskarżonego H. H.
(1)(k. 14340-14342, t. 66), w sporządzonej na korzyść tego oskarżonego apelacji, powołując się na przepisy art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie naruszenie: ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. przez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego i dokonanie dowolnych ustaleń, bez wszechstronnej oceny tego materiału w zakresie sprawstwa oskarżonego H. H.
(1)w odniesieniu do obu zarzucanych mu czynów (opisanych w pkt XII i XIII części wstępnej wyroku), bez uwzględnienia faktu, że w istocie świadek koronny D. Z.
(1)nie był bezpośrednim naocznym świadkiem jakiegokolwiek przestępczego zachowania tego oskarżonego, zaś jego zeznania w odniesieniu do czynu opisanego w pkt XIII części wstępnej wyroku jakoby słyszał rozmowę telefoniczną A. A.
(1)z osobą, co do której mógł tylko przypuszczać, że jest to oskarżony H. H.
(1)nie mogą polegać na prawdzie z dwóch zasadniczych powodów: po pierwsze w dacie tej rozmowy oskarżonego A. A.
(1)nie było w miejscu podanym przez świadka koronnego, gdyż w tym samym czasie przebywał on w towarzystwie funkcjonariuszy policji, wykonujących pracę operacyjną w innym miejscu, co jasno wynika z jego wyjaśnień, złożonych w sprawie karnej przez Sądem Okręgowym w Legnicy, sygn. akt III K 116/15 (akta te są przedmiotem wniosku dowodowego, zawartego w tej apelacji), a po wtóre jest niepodobieństwem, aby A. A.
(1)w rozmowie telefonicznej zwracał się do swojego rozmówcy określając go z imienia i nazwiska, i gdyby nawet tytułował swojego rozmówcę imieniem H., to nie ma żadnej pewności, że był to właśnie oskarżony H., co w konsekwencji dyskwalifikuje zeznania świadka koronnego D. Z.
(1), które tym samym nie mogą być przydatne dla dokonywania ustaleń faktycznych w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu H. H.
(1); ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 148 § 1-4 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. wskutek dokonania dowolnej i nieuzasadnionej należycie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z przekroczeniem granic ich swobodnej oceny i z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego, oparcie ustaleń na pomówieniach świadka koronnego D. Z.
(1), mimo tego, że obrona wykazała nieprawidłowości związane z przeprowadzeniem tego dowodu, polegające na posługiwaniu się protokołami zeznań tego świadka, których faktycznie nie składał, gdyż protokoły były sporządzane na zasadzie „wytnij – wklej" i tym samym nie mogą stanowić dowodu w tej sprawie, co było już podnoszone przez wszystkie sądy poprzednio wyrokujące w tej sprawie, a szczególnie precyzyjnie wytknięte to zostało w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 7.02.2006r. sygn. akt III K 127/02 na stronie 56 i nast. uzasadnienia tego wyroku, a nadto udowodniono w tym postępowaniu, że niepodobieństwem jest uczestnictwo tego świadka w poszczególnych przesłuchaniach (występują niezgodności pomiędzy datami przesłuchań a datami pobierania tego świadka z zakładów karnych, w których wówczas przebywał), z jednoczesnym pominięciem istotnych okoliczności podważających wartość dowodową pomówień D. Z.
(1), a zwłaszcza tego, że przed sądem nie przeprowadzono bezpośrednio żadnego dowodu potwierdzającego wiarygodność tego świadka koronnego, którego sąd niesłusznie potraktował jak świadka zwykłego, czym w istotnym stopniu ograniczył oskarżonemu prawo do obrony, gdyż świadek koronny posiada w procesie przywilej w postaci zapewnienia mu niekaralności, czego nie doświadcza świadek zwykły, a nadto pominięto że D. Z.
(1)dopuścił się popełnienia licznych przestępstw już po uzyskaniu statusu świadka koronnego, co zbiorczo wzięte pod uwagę powoduje, że dowód ten nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych, jako budzący poważne i nieusuwalne wątpliwości; ⚫ art. 170 §
2 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez niesłuszne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z informacji wszystkich zakładów karnych, w których przebywał D. Z.
(1)w czasie składania zeznań w charakterze świadka koronnego, z kompletnymi wykazami wszystkich dat jego pobrań i danych jednostek zlecających pobranie w celu ich porównania z datami protokołów przesłuchań tego świadka koronnego – na okoliczność dat opuszczania przez niego zakładów karnych z precyzyjnym podaniem dat i godzin jego wyjazdów oraz dat i godzin powrotów do danego zakładu karnego, mimo uprawdopodobnienia tez zawartych we wniosku dowodowym i poprzestanie na niepełnych ustaleniach w tym zakresie, mimo że istnieją podstawy do stwierdzenia istnienia większej ilości niezgodności polegających na tym, że w datach składania zeznań w innych miejscach niż dany zakład kamy świadek koronny D. Z.
(1)nie opuszczał zakładu karnego w którym przebywał, co zdecydowanie podważa wiarygodność czynności stwierdzonych tymi protokołami, zaś większa skala nieprawidłowości, których istnienie obrońca swoim wnioskiem zamierzał udowodnić, doprowadziłaby do całkowitej dyskwalifikacji zeznań tego świadka koronnego; ⚫ art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez pominięcie całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności i dokonanie dowolnej oceny dowodów, z przekroczeniem granic ich swobodnej oceny wskutek pominięcia, że świadek D. Z.
(1)pomawiał także inne osoby, którym nie postawiono zarzutów, co powinno być powodem do rozważenia przyczyn takich decyzji oskarżyciela i ich wpływu na wiarygodność tego świadka, gdyż brak postawienia zarzutów innym pomawianym osobom musiał wynikać z uznania zeznań świadka koronnego za niewiarygodne i ujawnienie tego faktu w całości powinno mieć miejsce w tej sprawie; ⚫ art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. przez pominięcie bez należytego uzasadnienia całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności i przekroczenie granic ich swobodnej oceny oraz dokonanie dowolnych ustaleń z pominięciem faktu, że brak wiarygodności świadka D. Z.
(1)wynika także z faktu jego karalności za liczne przestępstwa, popełnione już po nabyciu przez niego statusu świadka koronnego, co powinno być przez sąd ocenione w aspekcie jego skłonności do braku szanowania norm prawnych; ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wskutek pominięcia, że orzeczenia zapadłe w innych sądach, w sprawach innych oskarżonych, wskazujące na niewiarygodność D. Z.
(1)odnoszą się także do oskarżonego H. H.
(1)skutkując tym samym, że uznanie za niewiarygodne zeznań świadka koronnego D. Z.
(1)w innych sprawach może stanowić podstawę do przyjęcia jego niewiarygodności w sprawie niniejszej; ⚫ art. 7 k.p.k., art. 143 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 148 § 2 i 3 k.p.k. przez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów na podstawie wadliwych protokołów przesłuchań świadka koronnego D. Z.
(1), które nie mogą stanowić dowodów w tej sprawie, co zostało wykazane ponad wszelką wątpliwość i cytowane było przez sądy poprzednio orzekające w tej sprawie (przykładowo patrz: uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy, strona 55 i nast.); ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 §
2 k.p.k. oraz art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 25 czerwca 1997r. o świadku koronnym przez pominięcie bez należytego uzasadnienia, że świadek koronny D. Z.
(1)w przypadku ujawnienia w postępowaniu jurysdykcyjnym wskazanych w tej apelacji, nieprawidłowości, związanych ze sporządzaniem protokołów jego zeznań z postępowania przygotowawczego i zeznawaniem odmiennie, niż w postępowaniu przygotowawczym utraciłby status świadka koronnego i związane z tym przywileje, zapewniające mu niekaralność, przewidziane w art. 9 ustawy o świadku koronnym; ⚫ art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. przez dowolne i nieuzasadnione przyjęcie, że wymieniona w pkt. XII części wstępnej wyroku substancja była środkiem odurzającym w postaci amfetaminy, mimo braku przeprowadzenia jakichkolwiek badań w tym zakresie, które potwierdziłyby takie ustalenie; ⚫ art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. przez brak wyciągnięcia stosownych wniosków z faktu, że w tej sprawie nie ujawniono jakichkolwiek dowodów rzeczowych; ⚫ art. 391 §
2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez bezpodstawne i nieuprawnione uznanie za odczytane przed sądem I instancji protokołów przesłuchań A. M.
(1)i A. R. (M.), mimo że było możliwe przeprowadzenie tych dowodów bezpośrednio przed sądem, gdyż obrońca – żądając bezpośredniego przeprowadzenia tych dowodów – w odniesieniu do A. M.
(1)wskazywał miejscowość, w której przebywa ten świadek podając, że była to mała wioska i ustalenie dokładnego adresu przez sąd, przy pomocy policji było czynnością nieskomplikowaną (w zasadzie techniczną), zaś A. R. (M.) należało ponownie wezwać, co było oczywiście możliwe, czym w konsekwencji znacznie pogorszono sytuację prawną wszystkich oskarżonych, w tym także oskarżonego H. H.
(1), ograniczając mu bezpodstawnie prawo do obrony; ⚫ art. 170 §
2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o bezpośrednie przesłuchanie przez sądem .świadków A. M.
(1)i A. R. (M.), których zeznania mogły mieć istotne znaczenie w tej sprawie i zachodziła potrzeba ich przesłuchania bezpośrednio przed sądem orzekającym w celu prawidłowej realizacji zasady bezpośredniości z uwagi na wagę ich zeznań, gdyż ich wcześniejsze przesłuchania nie usunęły istniejących wątpliwości (nie wyjaśniono m. in. znaczenia dla treści zeznań świadka A. M.
(1)obietnicy nadzwyczajnego złagodzenia kary, co faktycznie nastąpiło) i tym samym ograniczono oskarżonemu H. H.
(1)prawo do obrony w stopniu zbliżonym do faktycznego pozbawienia go tego prawa we wskazanym zakresie; ⚫ art. 1 ust.
2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997r. o świadku koronnym przez jej zastosowanie do spraw nie dotyczących przestępstw wymienionych w tym przepisie, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia popełnienia przestępstw lub przestępstw skarbowych w zorganizowanej grupie lub związku (od tego zarzutu oskarżony był dwukrotnie uniewinniony i obecnie postępowanie w tym zakresie jest prawomocnie umorzone) oraz przepis ten nie dotyczy czynów wymienionych w punktach XII i XIII części wstępnej wyroku; ⚫ art. 442 § 2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez brak zastosowania się przez Sąd Okręgowy w Legnicy w toku ponownego rozpoznania tej sprawy do wskazań i zapatrywań prawnych wskazanych w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2015r., sygn. akt II AKa 58/15 wskutek pominięcia w szczególności dowodu z przesłuchania bezpośrednio przez sądem świadków A. M.
(1)i A. R. (M.), mimo wskazania przez adwokata Z. K. przybliżonego adresu świadka A. M., którego dokładne ustalenie nie powinno powodować dla sądu istotnych trudności oraz istnienia możliwości wezwania A. R. (M.), czym ograniczono oskarżonemu H. H.
(1)prawo do obrony, albowiem dowody te miały istotne znaczenie dla jego sytuacji prawnej, gdyż w istocie przeprowadzenie ich mogło wpłynąć na podważenie wiarygodności świadka koronnego D. Z.
(1), co w oczywisty sposób poprawiłoby sytuacje prawną tego oskarżonego; ⚫ art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 167 k.p.k. przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej ich oceny wskutek pominięcia dowodu z akt sprawy karnej oskarżonego A. B., prowadzonej przez Sąd Okręgowy w Legnicy, sygn. akt III K 164/04, który to dowód powinien być przeprowadzony przez sąd z urzędu, albowiem w tej sprawie oskarżony A. B. był uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa bezpośrednio związanego z czynem zarzuconym oskarżonemu H. H.
(1)w punkcie XIII części wstępnej wyroku, mimo że także był pomawiany przez świadka koronnego D. Z.
(1); I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który mógł mieć wpływ na treść tego wyroku, a polegał na uznaniu oskarżonego H. H.
(1)za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów mimo braku dowodów na powyższe lub co najmniej istnienia poważnych wątpliwości co do jego sprawstwa, które jednoznacznie ujawniły się w trzech wyrokach uniewinniających, wydanych w tej sprawie przez Sąd Okręgowy w Legnicy oraz w wyrokach uniewinniających, wydanych przez inne sądy, w innych sprawach karnych, w których także akty oskarżenia oparte były na pomówieniach świadka koronnego D. Z.
(1), a nadto nieuzasadnione było oparcie przez sąd ustaleń w zakresie sprawstwa oskarżonego H. H.
(1)na niewiarygodnym dowodzie z zeznań świadka koronnego, który bez utraty przywileju niekaralności nie mógł w postępowaniu jurysdykcyjnym zmienić swoich zeznań z postępowania przygotowawczego i którego niewiarygodność w tej sprawie została wykazana, a jego zeznania nie zostały potwierdzone innymi dowodami osobowymi lub jakimikolwiek innymi dowodami jawnymi bądź niejawnymi, a nadto udowodniono istotne wadliwości proceduralne, związane ze sposobem sporządzania protokołów przesłuchań świadka koronnego, co zbiorczo wzięte pod uwagę uprawnia do twierdzenia, że w tej sprawie brak jest dowodów winy oskarżonego H. H.
(1); II. rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu H. H.
(1)wskutek jej nadmiernej surowości, polegającej na orzeczeniu kary pozbawienia wolności w wymiarze uniemożliwiającym warunkowe zawieszenie jej wykonania (2 lata i 4 miesiące) oraz wskutek braku zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary, przy orzeczeniu jej w niższym wymiarze, pomimo że zachodziłyby w takiej sytuacji przesłanki przewidziane w przepisie art. 69 § 1-4 d.k.k. oraz art. 4 § 1 k.k., co w konsekwencji spowodowało, że zaskarżony wyrok jest oczywiście niesprawiedliwy w rozumieniu przepisu art. 440 k.p.k. Podnosząc powyższe zarzuty, adw. Z. K. umocowany wówczas przez oskarżonego H. H.
(1)na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 §
2 k.p.k. wniósł o: 1) zmianę wyroku sądu I instancji w odniesieniu do oskarżonego H. H.
(1)przez jego uniewinnienie go od wszystkich postawionych mu zarzutów; 2) ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; 3) ewentualnie – z ostrożności procesowej – zmianę zaskarżonego wyroku przez wydatne złagodzenie orzeczonej kary pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie jej wykonania. Obrońca z urzędu oskarżonego R. Ł.
(1), adw. M. M.
(1), powołując się na przepisy art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie: a) treści przepisów art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k., wynikającą z: ⚫ dokonania dowolnej i nieuzasadnionej należycie oceny materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego R. Ł.
(1); ⚫ oparcia ustaleń stanu faktycznego na nienaocznych spostrzeżeniach świadka koronnego (jedynie jego wnioskowaniu i przypuszczeniu), którego zeznań nie potwierdziły innego dowody; a) treści przepisów art. 7 k.p.k., art. 143 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 148 § 2 i 3 k.p.k., poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów na podstawie wadliwych i nierzetelnych protokołów przesłuchania świadka koronnego D. Z.
(1), co zostało wytknięte przez Sądy poprzednio procedujące w sprawie, a w szczególności przez Sąd Okręgowy w Legnicy w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lutego 2006r. w sprawie o sygn. akt III K 127/02. Przy tym okoliczności tej nie można uznać, jak to uczynił Sąd I instancji, jako „ częściowej zbieżności niektórych protokołów"; b) treści przepisów art. 170 §
2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. i art. 6 k.p.k., polegającą na bezpodstawnym oddaleniu wniosków dowodowych R. Ł.
(1)oraz obrońcy oskarżonego P. P.
(1), które Sąd powinien przeprowadzić nawet z urzędu, w przedmiocie dowodu z informacji wszystkich zakładów karnych, w których przebywał D. Z.
(1)w czasie składania zeznań w charakterze świadka koronnego, zawierających kompletne wykazy dat opuszczenia przez niego każdego z tych zakładów z podaniem godzin i danych jednostki, do dyspozycji których pozostawał, oraz dat i godzin powrotów do tych zakładów karnych, na okoliczność precyzyjnego ustalenia, czy w datach przesłuchania świadka koronnego, świadek ten faktycznie przebywał w zakładzie karnym, a jeżeli tak, to w jakim, i porównania tych dat z danymi wynikającymi z protokołu przesłuchania; c) treści przepisów art. 442 § 2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez niewykonanie przez Sąd wskazań i zapatrywań prawnych, wynikających z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2015r. w sprawie o sygn. akt II AKa 58/15, przez pominięcie w szczególności dowodu z przesłuchania bezpośrednio przed Sądem świadków A. M.
(1)i A. R. (M.) wobec wskazanego wcześniej adresu tego świadka, którego dokładne ustalenie nie powinno powodować istotnych trudności, co skutkowało naruszeniem praw do obrony oskarżonego R. Ł.
(1), wobec faktu, iż przeprowadzenie tego dowodu mogło wpłynąć na podważenie wiarygodności świadka koronnego; 1) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść, a polegał na uznaniu oskarżonego R. Ł.
(1)za winnego popełnienia czynu przypisanego mu w pkt XIX części skazującej wyroku, mimo braku dowodów na udział tych oskarżonych w przypisanych im czynach i poważne wątpliwości co do ich sprawstwa, które to wątpliwości ujawniły się w szczególności w trzech wyrokach uniewinniających obu oskarżonych oraz istnieniu prawomocnych orzeczeń innych Sądów, w których to podważono wiarygodność świadka koronnego D. Z.
(1). Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca z urzędu oskarżonego R. Ł.
(1)wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu; 2) ewentualnie – uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Oskarżony R. Ł.
(1), w osobistym piśmie procesowym zatytułowanym „apelacja” zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, a mających wpływ na treść wyroku przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżony R. Ł.
(1)dokonał zarzuconego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust.
3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Oskarżony R. L. zakwestionował prawidłowość ustaleń Sądu Okręgowego o treści: „ W odniesieniu do zbieżności treści niektórych protokołów przesłuchania D. Z.
(1)złożył oświadczenie prokurator (...), który przesłuchiwał świadka. Nie wykluczył on, że mógł przy spisywaniu protokołów z przesłuchania D. Z.
(1)sugerować się treścią wcześniejszych zeznań świadka, jak stwierdził zaznaczał je przygotowując się do następnych przesłuchań. Starał się, o ile świadek zeznawał tak samo, podyktować identyczną treść, aby wyeliminować możliwość zakwestionowania tych zeznań w przyszłości. Co do dat przesłuchania D. Z.
(1)analiza czynności przeprowadzonych z jego udziałem świadka wskazuje, że czynności te były w części pozorowane w celu zapewnienia mu bezpieczeństwa. Wskazuje na to jednoznacznie choćby pismo prokuratora (...) z dnia 17 sierpnia 2000r. do Dyrektora Aresztu Śledczego w B., z którego wynika, że przetransportowanie D. Z.
(1)do tego aresztu było czynnością pozorowaną, a w rzeczywistości tam on nie przebywał. W tej sytuacji nie można wykluczyć, że z tych samych przyczyn dotyczących zapewnienia świadkowi bezpieczeństwa, nie odnotowywano każdego jego pobrania na przesłuchanie. Takie postępowanie nie znajduje uregulowania w procedurze karnej i niewątpliwie może obecnie budzić wątpliwości co do jego zasadności i sensowności. Podobnie rzecz się ma z wyżej wskazywaną kwestią powtarzania części protokołów przez prokuratora (...)”. Podniósł, że takie ustalenia wskazują na znamiona czynu opisanego w art. 231 § 1 k.k. (nadużycie uprawnień przez funkcjonariusza publicznego) oraz art. 235 k.k., co jednoznacznie wskazuje, że w procesie popełniono przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. Sąd I instancji bezzasadnie zaakceptował rażące naruszenie prawa procesowego (art. 148 § 3 k.p.k. i art. 174 k.p.k.) przez prokuratora W. K. i uznał za usprawiedliwione łamanie prawa podyktowane stosowaniem ustawy o świadku koronnym. Mimo tego, że instytucja świadka koronnego była nowa w polskim procesie karnym, prokurator (...) – jako doświadczony prawnik – z pewnością przed wejściem w życie ustawy o świadku koronnym przechodził szkolenie i miał wiedzę o jej stosowaniu, w tym o ochronie świadka koronnego na podstawie art. 18 tej ustawy. W uzasadnieniu osobistej „apelacji” oskarżony R. Ł.
(1)podniósł, że był trzykrotnie uniewinniony we wcześniejszych procesach przed Sądem Okręgowym w Legnicy, a przeciwko uznaniu za wiarygodne zeznań obciążającego go świadka koronnego D. Z.
(1)przemawiają następujące dowody: 1) protokół przesłuchania świadka D. Z. przez nadkom. D. K. (Wydz. XXII CBŚ we W.) z dnia 9 lipca 2001r., które miało miejsce od godz. 18.00 do godz. 19.00 (k. 367-369, t. 2); 2) protokół przesłuchania świadka D. Z. przez prok. W. K.
(3)w Prokuraturze Okręgowej we Wrocławiu, które miało miejsce w dniu 9 lipca 2001r. od godz. 18.00 do godz. 18.30; co wskazuje, że świadek D. Z.
(1)tego samego dnia i w tym samym czasie złożył zeznania w różnych miejscach i przed różnymi osobami. Co więcej, podczas składania zeznań świadek D. K. kategorycznie wykluczył, aby w dniu 9 lipca 2001r. w godz. 18.00-19.00 świadek koronny D. Z.
(1)mógł przebywać w budynku Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu i składać tam zeznania przed prokuratorem (...). Następnie oskarżony R. Ł.
(1)stwierdził, że w dniu 17 sierpnia 2000r. w godz. 14.00-14.45 świadek D. Z. przebywał w Sądzie Okręgowym w Jeleniej Górze w sprawie nadania mu statusu świadka koronnego (k. 5695, t. 26), natomiast także w dniu 17 sierpnia 2000r. od godz. 15.15 do godz. 22.00 miał składać zeznania przed prokuratorem W. K. w siedzibie Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu (k. 70-178). Budzi to wątpliwości, gdyż nie jest możliwe taki szybki przejazd z J. do W.. Oskarżony R. Ł.
(1)wskazał szereg okoliczności wykluczających wiarygodność świadka koronnego D. Z.
(1): 1) pomówił sędziego Sądu Rejonowego w Głogowie i prokuratora Prokuratury Rejonowej w Głogowie o przyjęcie korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie od ścigania, a weryfikacja organów ścigania wykazała, że pomówienie było bezzasadne; 2) pomówił policjantów z KPP w G. (Z., R. i L.) o współpracę z zorganizowaną grupą przestępczą w zamian za korzyści majątkowe, a weryfikacja organów ścigania wykazała, że pomówienie było bezzasadne; 3) pomówił M. R.
(1)o dokonanie włamania do mieszkania na terenie G., a organy ścigania ustaliły, że w czasie rzekomego przestępstwa M. R. przebywał w zakładzie karnym; 4) pomówił A. A.
(1), Ż. i dwie inne osoby o włamanie do hali targowej w G., a organy ścigania ustaliły, że włamania takiego nie było; 5) pomówił oskarżonego R. Ł.
(1)o zorganizowanie napadu na kasjerkę (...) w P., jednak na etapie wstępnej weryfikacji organy ścigania ustaliły, że w czasie rzekomego przestępstwa oskarżony R. Ł.
(1)przebywał w areszcie; 6) pomówił 4 osoby ze Z. o dokonanie zabójstwa na osobie C., jednak organy ścigania nie znalazły podstaw do wszczęcia śledztwa przeciwko pomówionym osobom; 7) w trakcie procesu sądowego ujawniono i wykazano, że świadek koronny D. Z. był organizatorem i zleceniodawcą zabójstwa W. M. z zleceniodawcą zabójstwa obywatela Libanu w czeskiej P. i powyższe fakty D. Z. zataił ubiegając się o status świadka koronnego; 8) w aktach procesu karnego znajdują się inne dokumenty co do przestępstw, które organy ścigany zweryfikowały jako niezaistniałe. Oskarżony R. Ł.
(1)podkreślił, że w zarzucanym mu okresie nie dokonał przestępstwa, gdyż w dniu 16 sierpnia 1998r. uległ poważnemu wypadkowi drogowemu, w wyniku którego doznał kompresyjnego złamania kręgosłupa i do połowy lutego 1999r. był całkowicie unieruchomiony przez opatrunek gipsowy wykluczający możliwość poruszania się w jakikolwiek sposób. Po zdjęciu opatrunku gipsowego założono mu gorset ortopedyczny umożliwiający poruszanie się przy pomocy osoby towarzyszącej. Oskarżony dołączył do swojej „apelacji” pisma Biura Kontroli i Audytu Wewnętrznego Wydziału Skarg i Wniosków Ministerstwa Sprawiedliwości, Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu i Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu (k. 14260, 14261, 14262, t. 65) przekazujące Prokuraturze Rejonowej dla Wrocławia – Starego Miasta zawiadomienie o przestępstwie złożone przez oskarżonego R. Ł.
(1)w sprawie 2 Ds.18/11, w której pierwotnie zapadło postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, celem ponownego rozważenia stawianych zarzutów. Podnosząc powyższe zarzuty i argumenty oskarżony R. Ł.
(1)wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od dokonania przypisanego mu czynu; 2) ewentualnie – uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi Okręgowemu w Legnicy; 3) rozpoznanie osobistej „apelacji” oskarżonego równolegle do apelacji jego obrońcy, albowiem korzysta z niezbywalnego prawa do obrony opisanego w art. 6 k.p.k. i art. 6 pkt 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i art. 42 Konstytucji RP. Obrońca z urzędu oskarżonego M. T.
(1), adw. M. M.
(1), powołując się na przepisy art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie: a) treści przepisów art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k., wynikającą z: ⚫ dokonania dowolnej i nieuzasadnionej należycie oceny materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego M. T.
(1); ⚫ oparcia ustaleń stanu faktycznego na nienaocznych spostrzeżeniach świadka koronnego (jedynie jego wnioskowaniu i przypuszczeniu), którego zeznań nie potwierdziły innego dowody; a) treści przepisów art. 7 k.p.k., art. 143 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 148 § 2 i 3 k.p.k., poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów na podstawie wadliwych i nierzetelnych protokołów przesłuchania świadka koronnego D. Z.
(1), co zostało wytknięte przez Sądy poprzednio procedujące w sprawie, a w szczególności przez Sąd Okręgowy w Legnicy w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lutego 2006r. w sprawie o sygn. akt III K 127/02. Przy tym okoliczności tej nie można uznać, jak to uczynił Sąd I instancji, jako „ częściowej zbieżności niektórych protokołów"; b) treści przepisów art. 170 §
2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. i art. 6 k.p.k., polegającą na bezpodstawnym oddaleniu wniosków dowodowych R. Ł.
(1)oraz obrońcy oskarżonego P. P.
(1), które Sąd powinien przeprowadzić nawet z urzędu, w przedmiocie dowodu z informacji wszystkich zakładów karnych, w których przebywał D. Z.
(1)w czasie składania zeznań w charakterze świadka koronnego, zawierających kompletne wykazy dat opuszczenia przez niego każdego z tych zakładów z podaniem godzin i danych jednostki, do dyspozycji których pozostawał, oraz dat i godzin powrotów do tych zakładów karnych, na okoliczność precyzyjnego ustalenia, czy w datach przesłuchania świadka koronnego, świadek ten faktycznie przebywał w zakładzie karnym, a jeżeli tak, to w jakim, i porównania tych dat z danymi wynikającymi z protokołu przesłuchania; 2) treści przepisów art. 442 § 2 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez niewykonanie przez Sąd wskazań i zapatrywań prawnych, wynikających z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2015r. w sprawie o sygn. akt II AKa 58/15, przez pominięcie w szczególności dowodu z przesłuchania bezpośrednio przed Sądem świadków A. M.
(1)i A. R. (M.) wobec wskazanego wcześniej adresu tego świadka, którego dokładne ustalenie nie powinno powodować istotnych trudności, co skutkowało naruszeniem praw do obrony oskarżonego M. T.
(1), wobec faktu, iż przeprowadzenie tego dowodu mogło wpłynąć na podważenie wiarygodności świadka koronnego; 3) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść, a polegał na uznaniu oskarżonego M. T.
(1)za winnego popełnienia czynu przypisanego mu w pkt XX części skazującej wyroku, mimo braku dowodów na udział tych oskarżonych w przypisanych im czynach i poważne wątpliwości co do ich sprawstwa, które to wątpliwości ujawniły się w szczególności w trzech wyrokach uniewinniających obu oskarżonych oraz istnieniu prawomocnych orzeczeń innych Sądów, w których to podważono wiarygodność świadka koronnego D. Z.
(1). Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca z urzędu oskarżonego M. T.
(1)wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu czynu; 1) ewentualnie – uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Obrońca z wyboru oskarżonego M. T.
(1), adw. Z. K. , powołując się na przepisy art. 438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie naruszenie: ⚫ art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 §
2 k.p.k. wskutek dokonania dowolnej i nieuzasadnionej należycie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów i z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego M. T.
(1), oparcie ustaleń na nie będących w całości naocznymi spostrzeżeniami pomówieniach świadka koronnego D. Z.
(1), którego zeznań nie potwierdziły inne dowody i mimo tego, że wykazane zostały nieprawidłowości związane z przeprowadzeniem tego dowodu, polegające na sporządzaniu wadliwych i nierzetelnych protokołów z zeznań tego świadka koronnego, co było podnoszone przez wszystkie sądy poprzednio wyrokujące w tej sprawie, a szczególnie wytknięto je w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 7.02.2006r., sygn. akt III K 127/02 na stronie 56 i 57, czego w żadnym razie nie można uznać – jak to uczynił sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (vide: str. 29 uzasadnienia) – jako „częściowej zbieżności niektórych protokołów”, gdyż w istocie było to tworzenie protokołów zeznań niezłożonych przez tego świadka koronnego, a nadto pominięto, że udowodniono w tym postępowaniu, iż jest niepodobieństwem uczestnictwo tego świadka w poszczególnych przesłuchaniach (występują bowiem niezgodności pomiędzy datami przesłuchań a datami pobierania tego świadka z zakładów karnych), z nieuprawnioną argumentacją, że mogła to być metoda służąca utajnieniu tożsamości świadka koronnego, mimo te żadna ze stron procesu tak nie twierdziła, z jednoczesnym pominięciem istotnych okoliczności podważających wartość dowodową pomówień D. Z.
(1), a zwłaszcza tego, że przed sądem nie przeprowadzono w zakresie dotyczącym M. T.
(1)bezpośrednio żadnego dowodu potwierdzającego wiarygodność tego świadka koronnego (żaden z dowodów osobowych cytowanych na stronach 32-35 uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie stanowi potwierdzenia wiarygodności świadka koronnego D. Z.
(1)), którego sąd niesłusznie potraktował jak świadka zwykłego, czym w istotnym stopniu ograniczył oskarżonemu prawo do obrony, gdyż świadek koronny posiada w procesie przywilej zapewniający mu niekaralności, czego nie posiada świadek zwykły, a nadto pominięto że D. Z.
(1)dopuścił się także popełnienia innych przestępstw już po uzyskaniu statusu świadka koronnego, co zbiorczo wzięte pod uwagę powoduje, że dowód ten nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych, jako budzący poważne i nieusuwalne wątpliwości, które należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego; ⚫ art. 170 §
2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez niesłuszne oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego R. Ł.
(1)oraz obrońcy oskarżonego P. P.
(1), które powinien przeprowadzić nawet z urzędu, o dopuszczenie dowodu z informacji wszystkich zakładów karnych, w których przebywał D. Z.
(1)w czasie składania zeznań w charakterze świadka koronnego, zawierających kompletne wykazy dat opuszczania przez niego danego zakładu karnego, z podaniem godzin i danych jednostki pobierającej go, na okoliczność precyzyjnego ustalenia dat opuszczania przez niego zakładów karnych z podaniem dat i godzin jego wyjazdów oraz dat i godzin powrotów do danego zakładu karnego, mimo uprawdopodobnienia tez zawartych we wnioskach dowodowych i poprzestanie na niepełnych ustaleniach w tym zakresie, mimo że istnieją podstawy do stwierdzenia istotnych niezgodności polegających na tym, że w datach składania zeznań w innych miejscach niż dany zakład karny świadek koronny D. Z.
(1)nie opuszczał zakładu karnego w którym przebywał, co zdecydowanie podważa wiarygodność czynności stwierdzonych tymi protokołami i co wprawdzie sąd częściowo dostrzegł, ale nie uwzględnił jednak wszystkich takich przypadków, zmniejszając tym samym skalę problemu, zaś przyjęta koncepcja sądu I instancji sprowadzająca się do tezy, że mogła to być metoda służąca utajnieniu tożsamości tego świadka jest nieuprawniona i całkowicie dowolna, gdyż takich twierdzeń nie podnosił w procesie nikt, nawet oskarżyciel publiczny; ⚫ art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez pominięcie całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności i dokonanie dowolnej oceny dowodów, z przekroczeniem granic ich swobodnej oceny wskutek pominięcia, że świadek D. Z.
(1)pomawiał także inne osoby, którym bez wyjaśnienia takiego stanowiska nie postawiono żadnych zarzutów, co powinno być powodem do rozważenia przyczyn takich decyzji oskarżyciela i wpływu tych okoliczności na wiarygodność tego świadka; ⚫ art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez