zaskarżeniem postanowienia z dnia 26 czerwca 2015r. i obciążył nimi pozwaną spółkę. Na koszty te składa się opłata od zażalenia w wysokości 400 zł oraz koszty zastępstwa procesowego przed Sądem Apelacyjnym w wysokości 180 zł (obliczone na podstawie § 10 ust. 1 pkt 23)
2 pkt 2) zd. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu). Ponadto, Sąd Okręgowy orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego, stanowiących wynagrodzenie pełnomocnika strony powodowej (810 zł), ustalając je na podstawie § 8 ust. 1 pkt 24
1 pkt 1) zd. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.U.2015.1804. Od powyższego wyroku uzupełniającego apelację wniósł pozwany, zaskarżając go w całości. Skarżący zarzucił wyrokowi: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 276 § 3 ksh poprzez uznanie, że zachodzą okoliczności uzasadniające powołanie na likwidatora osoby innej niż likwidator dotychczasowy a uprzednio Prezes Zarządu pozwanej spółki; 2) naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 kpc poprzez sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, jego niewłaściwą ocenę i interpretację; 3) naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 98 kpc poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W oparciu o tak przedstawione zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w tej części, ewentualnie w całości oraz zasądzenia od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów postępowania w II instancji, według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację powód, pismem z dnia 27 marca 2017r., wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania o ile przed zamknięciem rozprawy nie zostanie złożony spis kosztów poniesionych przez powoda. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja pozwanego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny podziela i przyjmuje za swoje, wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia, ustalenia Sądu I instancji oraz dokonaną ocenę prawną. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wbrew odmiennym twierdzeniom prezentowanym przez skarżącego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy bez przekroczenia granic określonych w przepisie art. 233 § 1 kpc. Wskazać należy, iż skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez Sąd wskazanego art. 233 § 1 kpc wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Natomiast nie jest wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1998r., sygn. akt: II CKN 4/98, niepubl.). Skarżący, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 233 § 1 kpc, nie wykazał żadnych konkretnych zasad lub przepisów, które tenże Sąd naruszył przy ocenie poszczególnych dowodów, z uwagi na co w/w zarzut pozwanego uznać należy za chybiony. Podnieść należy, iż w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe było przeprowadzone w sposób ograniczony, istota sprawy sprowadzała się zaś do oceny zagadnienia prawnego, jakim jest kwestia zakresu kognicji sądu w zakresie ustanowienia likwidatora w przypadku otwarcia likwidacji spółki. Stosownie do treści art. 276 § 3 ksh, w przypadku gdy o rozwiązaniu spółki orzeka sąd, może on jednocześnie ustanowić likwidatorów. Przywołany w zdaniu poprzedzającym przepis nie wskazuje żadnych kryteriów, którym się powinien kierować sąd podejmując decyzję o tym, czy odstąpić od kodeksowej reguły, która stanowi o tym, że likwidatorami spółki są członkowie zarządu (art. 276 § 1 ksh). Sąd Apelacyjny rozpatrujący rzeczoną apelację podziela również stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w wyroku z dnia 10 kwietnia 2010r. w sprawie o sygn. akt IV CSK 20/08 zgodnie z którym artykuł 276 § 3 ksh nie określa żadnych przesłanek ustanowienia likwidatorów przez sąd, należy zatem przyjąć, że wybór określonych osób stanowi dyskrecjonalne uprawnienie sądu, które w każdym razie nie podlega kontroli kasacyjnej. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż Sąd Apelacyjny może badać kwestie zasadności decyzji sądu w przedmiocie wyznaczenia likwidatora wówczas, gdyby taka decyzja w sposób rażący naruszała zasadę sprawiedliwego rozstrzygnięcia w danej sprawie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Natomiast stwierdzić należy, iż istotnie między wspólnikami istnieje bardzo silny konflikt. Na gruncie niniejszej sprawy nie jest jednak rzeczą sądu rozstrzyganie, która ze stron jest winna, czy też bardzie winna temu konfliktowi. Nie ulega jednak wątpliwości, że spółka nie może funkcjonować, a pozostawienie w takim przypadku jako likwidatora Prezesa Zarządu, który – co należy raz jeszcze podkreślić – pozostaje w silnym konflikcie z drugim wspólnikiem tejże spółki, niewątpliwie prowadziłoby do tego, iż cel jakim jest rozwiązanie spółki w istocie zostałby zniweczony, gdyż zarząd spółki pozostałby po stronie drugiego ze wspólników, którym jest Prezesem Zarządu. Sąd I instancji wskazując na osobę likwidatora spółki zbadał kwalifikację tej osoby. W tym też zakresie nie budzi wątpliwości Sądu Apelacyjnego prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Wyznaczona bowiem przez ten Sąd osoba na likwidatora spółki jest syndykiem oraz radcą prawnym, posiada doświadczenie w prowadzeniu postępowań upadłościowych, a więc posiada wiedzę w zakresie likwidacji majątku spółek. Nie zostały też ustalone przez Sąd I instancji, ani też podniesione w rzeczonej apelacji żadne okoliczności, które by wskazywały na to, że osoba ta pozostaje w jakichkolwiek relacjach z którąkolwiek ze stron postępowania, co dodatkowo potwierdza jedynie prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Sąd Okręgowy prawidłowo orzekł o kosztach postępowania zażaleniowych
zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015r. na podstawie art. 98 kpc mając na uwadze wynik sprawy i obciążył nimi pozwaną spółkę. Na koszty te składa się opłata od zażalenia w wysokości 400 zł oraz koszty zastępstwa procesowego przed Sądem Apelacyjnym w wysokości 180 zł (obliczone na podstawie § 10 ust. 1 pkt 23)
2 pkt 2) zd. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Ponadto Sąd Okręgowy prawidłowo orzekł również o kosztach postępowania apelacyjnego, stanowiących wynagrodzenie pełnomocnika strony powodowej (810 zł), ustalając je na podstawie § 8 ust. 1 pkt 24)
1 pkt 1) zd. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.U.2015.1804. W tym stanie rzeczy nie podzielając wskazanych wyżej zarzutów apelacji ani argumentacji zgłoszonej na ich poparcie, na podstawie art. 385 kpc oddalono apelację. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w zw. z art. 99 kpc i art. 108 § 1 kpc w zw. z § 8 ust. 1 pkt 24) w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2015r., poz. 1804 z późn. zm.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.