III APa 5/17

Sygn. akt III APa 5/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 kwietnia 2017 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący:SSA Monika Kiwiorska-Pająk Sędziowie:SSA Robert Kuczyński SSA Irena Różańska-Dorosz (spr.) Protokolant:Monika Horabik po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa M. G. przeciwko (...) Sp. z o.o. w G. o wynagrodzenie na skutek apelacji (...) Sp. z o.o. w G. od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 listopada 2016 r. sygn. akt V P 24/15 I. oddala apelację, II. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 4.050 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. UZASADNIENIE Powód M. G. w pozwie z dnia 21 lipca 2015 r. skierowanym przeciwko (...) sp. z o.o. w G. wniósł o zasądzenie łącznej kwoty 116.271,98 zł tytułem odprawy pieniężnej (21.077,66 zł), wynagrodzenia za gotowość do pracy (94.849,47 zł), zwrotu kosztów poniesionych na badania lekarskie, obuwie i odzież roboczą (344,85 zł) wraz z ustawowymi odsetkami oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Strona pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa zaprzeczając twierdzeniom powoda jakoby strony wiązał stosunek pracy na czas nieokreślony, bowiem został on nawiązany na podstawie umowy z dnia 6 grudnia 2010 r. i obowiązywał do dnia 21 sierpnia 2011 r. W czasie trwania tej umowy, w dniu 30 maja 2011 r. zawarty został aneks m. in. przedłużający związanie stron stosunkiem pracy do dnia 5 grudnia 2011 r. W dniu 6 grudnia 2011 r. zawarta została pomiędzy stronami kolejna umowa o pracę na czas określony do dnia 5 grudnia 2012 r., która kolejnymi aneksami przedłużona została do dnia 6 grudnia 2014 r. strona pozwana podkreślała, że w tym okresie obowiązywały przepisy ustawy z dnia 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców, która to ustawa poszerzała zakres wolności stron indywidualnych stosunków pracy do zawierania umów o pracę na czas określony. Od dnia wejścia w życie tejże ustawy, tj. od dnia 22 sierpnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. zastosowanie miały przepisy antykryzysowego ustawodawstwa pracy, co oznaczało zawieszenie na okres 26 miesięcy i 10 dni mechanizmu prawnego ustanowionego przepisem art. 25 1 § 1 k.p. i nie doprowadziło, wbrew temu co usiłuje wywieść powód w pozwie, do nawiązania stosunku pracy na czas nieokreślony. Pozwana stanowczo zaprzecza twierdzeniom powoda, jakoby po jej stronie wystąpiła kiedykolwiek sytuacja, w następstwie której powód zmuszony byłby do pozostawania w gotowości do pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy. Pozwana nigdy nie składała powodowi polecenia zaprzestania faktycznego wykonywania pracy i pozostawania w ciągłej gotowości do jej podjęcia. Pozwana zaprzecza jakoby nie rozliczyła się z powodem z tytułu poniesionych przez powoda kosztów za zakup obuwia i odzieży roboczej, czy też z tytułu badań lekarskich. Wszelkie poniesione przez powoda koszty z tego tytułu zostały rozliczone wraz z wynagrodzeniem za pracę. Na koniec, z daleko idącej ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia przez sąd okoliczności wskazanych powyżej, pozwana wskazuje, że o ile w obecnym stanie prawa pracownik nie może zrzec się prawa do wynagrodzenia ani przenieść tego prawa na inną osobę, o tyle wytoczone przez powoda powództwo, wskutek treści § 3 ugody z dnia 16 lutego 2015 r. nie może zostać uwzględnione, albowiem w w/w postanowieniu ugody, powód zrzekł się m. in. roszczeń o ustalenie istnienia obowiązku zapłaty przez pozwaną na jego rzecz należności wskazanych w pozwie. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy w Opolu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zasądził od strony pozwanej (...) sp. z o.o. w G. na rzecz powoda M. G. tytułem wynagrodzenia kwotę 73.003,42 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 7 grudnia 2014 r. oraz kwotę 344,85 zł wraz z ustawowymi odsetkami od 21 lipca 2015 r., z tym że od 1 stycznia 2016 r. należą się odsetki ustawowe za opóźnienie, w pozostałej części powództwo oddalił, oraz zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.453 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, nakazał ściągnąć od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3.663 zł tytułem zwrotu opłaty oraz kwotę 335 zł tytułem zwrotu wydatków, nadto nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 10.106,05 zł. Rozstrzygnięcie to oparł Sąd Okręgowy na następujących ustaleniach faktycznych: Powoda M. G. i stronę pozwaną (...) sp. z o.o. w G. łączył stosunek pracy w okresie od 6 grudnia 2010 r. do 6 grudnia 2014 r. W dniu 6 grudnia 2010 r. strony zawarły umowę o pracę na czas określony do dnia 21 sierpnia 2011 r., na mocy której powód wykonywał pracę pracownika budowlanego na terenie budów firmowych (...) sp. z o.o. z wynagrodzeniem w kwocie 1.600 zł. W trakcie obowiązywania tej umowy w dniu 30 maja 2011 r. strony zawarły „aneks” obowiązujący do 6 grudnia 2014 r., na podstawie którego powód został zatrudniony na budowie eksportowej w Niemczech na stanowisku murarza i cieśli z wynagrodzeniem w kwocie 12,95 euro za godzinę. W tym samym dniu strony podpisały „aneks” obowiązujący do 5 grudnia 2011 r., w którym stawkę wynagrodzenia określono na 12,85 euro na godzinę. W trakcie obowiązywania w/w aneksów zawarto w dniu 6 grudnia 2011 r. „umowę o pracę na czas określony” do 5 grudnia 2012 r., w której wysokość wynagrodzenia określono na 13 euro za godzinę, aneks do tej umowy z 14 września 2012 r. przedłużał czas jej obowiązywania do 6 grudnia 2014 r. W związku z ustaniem zatrudnienia powoda z dniem 6 grudnia 2014 r. pracodawca wydał mu świadectwo pracy, w którym wpisał, że M. G. korzystał z urlopu bezpłatnego w okresach od 10.06.2011 r. do 19.06.2011 r., od 16.07.2013 r. do 3.12.2013 r. oraz od 1.09.2014 r. do 20.10.2014 r., a także wymienił okresy „niepłatnej nieobecności usprawiedliwionej”: od 8.02.2012 r. do 29.02.2012 r., od 1.01.2013 r. do 13.01.2013 r. i od 1.02.2013 r. do 3.03.2013 r. Powód wystąpił z wnioskiem o sprostowanie w/w wpisów wskazując, że nie występował o udzielenie urlopu bezpłatnego, a inne okresy nieświadczenia pracy - gotowości do pracy były spowodowane przyczynami leżącymi po stronie pracodawcy. Pracodawca dwukrotnie korygował treść świadectwa pracy, w pierwszym przypadku pominął wpisy o urlopie bezpłatnym i niepłatnych nieobecnościach usprawiedliwionych, w drugim przypadku zamieścił informację że stosunek pracy ustał w wyniku likwidacji stanowiska pracy w trybie i na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 k.p. w zw. z art. 10 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników. Sprostowanie to było wynikiem zawarcia w dniu 16 lutego 2015 r. ugody pozasądowej, w której ponadto pracodawca zobowiązał się do wypłacenia powodowi kwoty stanowiącej równowartość trzymiesięcznego wynagrodzenia tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, natomiast powód oświadczył, że ugoda wyczerpuje wszystkie roszczenia stron i rezygnuje on z dochodzenia od byłego pracodawcy pozostałych roszczeń z tytułu łączącego strony stosunku pracy. Powód otrzymał kwotę 10.538,83 zł tytułem odszkodowania. Stanowisko pracy powoda nie zostało zlikwidowane, stosunek pracy łączący strony ustał z upływem okresu, na który zawarta była umowa o pracę, treść poczynionych przez strony uzgodnień w zawartej ugodzie stanowiła podstawę do ubiegania się przez powoda o świadczenie przedemerytalne. W okresach oznaczonych przez pozwaną w pierwszym świadectwie pracy jako „urlop bezpłatny” i „nieobecność usprawiedliwiona niepłatna” M. G. nie wykonywał pracy na budowach w Niemczech, oczekiwał w miejscu zamieszkania na wiadomość telefoniczną od przedstawicieli pracodawcy M. D. i A. W. o kolejnej dacie wyjazdu do Niemiec, względnie sam inicjował kontakty telefoniczne pytając o przewidywalny termin rozpoczęcia pracy. Tego rodzaju procedura była zwyczajowo przyjęta u pozwanego. Powód nie występował o urlop bezpłatny w w/w okresach, zgodnie z zapisami umowy o pracę powód zatrudniony był na budowach w Niemczech z wynagrodzeniem określonym w euro. Łączna wysokość wynagrodzenia powoda za gotowość do pracy w spornych okresach wynosi 82.596,47 zł brutto, przy czym za okres od 10 - 19.06.2011 r. wynosi 2.709,91 zł brutto, za okres do 8 - 29.02.2012 r. wynosi 6.883,14 zł brutto. M. G. poniósł koszt badań lekarskich w kwocie 100 zł, zakupu obuwia roboczego w kwocie 165,87 zł i odzieży roboczej w kwocie 78,98 zł, łącznie 344,85 zł. Kwoty te nie zostały zwrócone przez pozwanego. Przy tak poczynionych ustaleniach faktycznych Sąd Okręgowy uznał, że powództwo zasługuje na uwzględnienie w znaczącej części. Przepis art. 81 § 1 k.p. przewiduje, że pracownikowi za czas niewykonywania pracy, jeżeli był gotów do jej wykonywania, a doznał przeszkód z przyczyn dotyczących pracodawcy, przysługuje wynagrodzenie wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną(…). Towarzyszące temu przepisowi poglądy orzeczniczo-doktrynalne są praktycznie są jednolite. Wynika z nich, że gotowość do wykonywania pracy oznacza pozostawanie w faktycznej dyspozycji pracodawcy, który musi o tym wiedzieć, pracownik w konkretnych okolicznościach faktycznych, w których nie ma możliwości pozostawania w gotowości w zakładzie pracy lub w miejscu wykonywania pracy może przejawiać gotowość deklarując zamiar podjęcia pracy, przebywając w miejscu znanym pracodawcy oraz pozostając w kontakcie telefonicznym. W orzecznictwie akcentuje się konieczność indywidualizacji oceny uzewnętrznienia przez pracownika gotowości do pracy, a tym samym niemożność ogólnego wskazania w jaki sposób i jak często pracownik powinien podejmować inicjatywę w tym zakresie. Sąd Okręgowy przytoczył pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2015 r., II PK 230/14, (niepubl.) w którym stwierdzono, że uzewnętrznienie przez pracownika gotowości do pracy może nastąpić poprzez różne znane pracodawcy zachowania pracownika, z których dostatecznie jasno wynika jego wola niezwłocznego podjęcia pracy w danym okresie, gdy zostanie do niej dopuszczony. Zależnie od okoliczności, różna może być też częstotliwość potwierdzania gotowości. Nie można zatem ogólnie i a priori wskazać, w jaki sposób i jak często pracownik powinien demonstrować gotowość do pracy. Oceny spełnienia tej przesłanki dokonuje sąd biorąc pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie okoliczności te pozwalają na przyjęcie założenia, że powód M. G. demonstrował gotowość do pracy w jedyny możliwy sposób, tj. poprzez stały kontakt telefoniczny z A. W. zatrudnioną u strony pozwanej na stanowisku pracownika administracji - logistyka, przy czym nie ma większego znaczenia fakt, iż jak zeznał świadek, że częstotliwość tych kontaktów nie miała charakteru ponadnormatywnego. Należy także podkreślić, że posiadanie przez A. W. statusu osoby uprawnionej do przekazywania pracownikom wiążących informacji o możliwości kontynuowania zatrudniania na budowach w Niemczech zostało potwierdzone przez prokurent spółki M. D., a zatem Sąd Okręgowy uznał, że powód składał stosowane deklaracje właściwej osobie. Wybór takiej formy aktywności w zakresie zgłaszania gotowości do pracy był o tyle oczywisty, że w spornych okresach strony łączyła umowa o pracę na czas określony zawarta do 6 grudnia 2014 r., której warunki m.in. w przedmiocie miejsca wykonywania pracy strony określiły w „aneksie” z 30 maja 2011 r. do umowy o pracę z dnia 6 grudnia 2010 r., w którym postanowiono, że pracodawca zatrudnia pracownika na budowie eksportowej w Niemczech do dnia 6 grudnia 2014 r. W kolejnych dwóch aneksach z dnia 6 grudnia 2011 r. oraz z dnia 14 września 2012 r. zapis ten nie uległ zmianie. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest przyjęcie przez Sąd założenia o niecelowości i niemożności zgłaszania przez powoda gotowości do pracy w inny sposób niż demonstrowany, ponieważ siedziba firmy oraz teren jej działania w Polsce nie stanowiły miejsca wykonywania pracy przez powoda, trudno sobie także wyobrazić, aby systematycznie pojawiał się on na bliżej niezidentyfikowanych budowach w Niemczech. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na całkowicie bezpodstawne, abstrahujące od bezspornych okoliczności sprawy stwierdzenia pozwanej zaprezentowane w odpowiedzi na pozew, jakoby pozwana „nigdy nie nakazywała powodowi zaprzestania świadczenia pracy i pozostawania w gotowości do jej wykonywania, a powód nie przebywał w miejscu pracy we wskazanych przez siebie terminach”. W ocenie Sądu Okręgowego pracodawca nie wykazał, że powód samowolnie i wielokrotnie opuszczał miejsca pracy w Niemczech i udawał się w nieznanym kierunku i pomimo tego, po przerwie proponowano mu dalsze zatrudnienie aż do grudnia 2014 r., jeżeli jednak pogląd pozwanego sprowadzał się do tego rodzaju stwierdzeń, to należy przypomnieć iż pozwana w świadectwie pracy kwalifikowała okresy przerw w wykonywaniu pracy głównie jako nieobecność usprawiedliwioną. Jako całkowicie chybione należy również ocenić zeznania świadka M. D. sprowadzające się do akcentowania, że przedstawiciele władz spółki nie posiadali wiedzy w przedmiocie aktualnego statusu pracowników wykonujących pracę w Niemczech, pozwana najwyraźniej zapomniała o pełnionej roli pracodawcy. Uwzględniając powyższe okoliczności, w oparciu o dane wynikające z umów o pracę i aneksów oraz dokonane na ich podstawie niekwestionowane wyliczenia biegłego Sąd Okręgowy zasądził na rzecz powoda wynagrodzenie za gotowość do pracy za okres sporny z wyłączeniem należności za okres od dnia 10 do 19 czerwca 2011 r. - w kwocie 2.709,91 zł oraz od dnia 8 do 29 lutego 2012 r. - w kwocie 6.883,14 zł w związku z skutecznym zgłoszeniem przez pozwaną zarzutu przedawnienia. Zasadzając na rzecz powoda wynagrodzenie Sąd Okręgowy nie uwzględnił zarzutu pozwanej zgłoszonego „z daleko idącej ostrożności procesowej” dotyczącego braku możliwości uwzględnienia powództwa w związku z treścią § 3 ugody pozasądowej, w której powód zrzekł się dochodzenia roszczeń od pracodawcy. W odniesieniu do tego zarzutu Sąd Okręgowy powołał się na treść art. 84 k.p. stanowiącego, że pracownik nie może zrzec się prawa do wynagrodzenia ani przenieść tego prawa na inną osobę. Sąd Okręgowy zasądził na rzecz powoda również kwotę 344,85 zł tytułem kosztów poniesionych w związku z koniecznością odbycia badań lekarskich oraz zakupu odzieży i obuwia roboczego. Powód wykazał fakt poniesienia tych wydatków dołączonymi do pozwu fakturami, strona pozwana w odpowiedzi na pozew ograniczyła się do stwierdzenia, że wszelkie poniesione przez powoda z tego tytułu koszty zostały rozliczone wraz z wynagrodzeniem za pracę. Symptomatyczne jest, że jako dowodu tego twierdzenia nie powołano listy płac, lecz zeznania świadka M. D., która jednak w ogóle nie wypowiedziała się na ten temat. Sąd Okręgowy oddalił powództwo w części dotyczącej odprawy pieniężnej. W zakresie kwalifikacji prawnej umów o pracę łączących strony nie było konieczności sięgnięcia do sugerowanych przez pozwaną regulacji zawartych w ustawie z dnia 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców. Jak powyżej wskazano, w okresie obwiązywania umowy o pracę na czas określony od dnia 6 grudnia 2010 r. do dnia 21 sierpnia 2011 r. zawarto w dniu 30 maja 2011 r. „aneks” przedłużający czas jej trwania do dnia 6 grudnia 2014 r. Zgodnie z treścią art. 25 1 § 2 k.p. uzgodnienie między stronami w trakcie trwania umowy o pracę na czas określony dłuższego okresu wykonywania pracy na podstawie tej umowy uważa się za zawarcie od dnia następującego po dniu, w którym miało nastąpić jej rozwiązanie, nowej umowy o pracę na czas określony. Uznać zatem należy, że strony łączyły dwie kolejne umowy o pracę na czas określony, druga z nich uległa rozwiązaniu z upływem czasu, na jaki była zawarta tj. 6 grudnia 2014 r. w związku z czym nie doszło do likwidacji stanowiska pracy oraz wypowiedzenia umowy o pracę, jak wskazano w świadectwie pracy. Strony nie ukrywały skądinąd, że treść tego świadectwa jest wynikiem negocjacji zakończonej zawarciem ugody, dokonane wpisy nie mają żadnego związku z rzeczywistym stanem faktycznym, strona pozwana zaprzeczyła, aby doszło do likwidacji stanowiska pracy powoda, M. G. nie przedstawił żadnego dowodu na tę okoliczność, przyznał, że treść świadectwa umożliwi mu uzyskanie świadczenia przedemerytalnego. Dodatkowo należy podkreślić, iż zapisy ugody również nie stanowią podstawy do przyjęcia, że do rozwiązania stosunku pracy doszło na warunkach tej ugody, jest bowiem ona umową stron, a przepis art. 65 § 2 k.c. stanowi, że w umowach należy raczej badać jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. W przedmiotowym przypadku strony oświadczyły zgodnie, iż celem poczynienia w/w zapisów ugody było umożliwienie powodowi ubiegania się o świadczenie przedemerytalne, a nie potwierdzenie rzeczywistego stanu rzeczy. Orzeczenie o kosztach zawarte w pkt III znajduje podstawę w treści art. 100 k.p.c. przewidującego m.in. stosunkowe rozdzielenie kosztów w razie częściowego uwzględnienia żądań (powód wygrał proces w około 64%). Orzeczenie w pkt IV znajduje podstawę w treści art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, orzeczenie w pkt V wynika z treści art. 477 2 § 1 k.p.c. Powyższy wyrok w części uwzględniającej powództwo zaskarżyła apelacją strona pozwana zarzucając: 1) nierozpoznanie istoty sprawy - polegające na całkowitym pominięciu przez Sąd meriti zarzutu podnoszonego przez stronę pozwaną odnoszącego się do nadużycia przez powoda prawa, w zakresie w jakim powód, będąc reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika zawarł z pozwaną ugodę w dniu 16 lutego 2015 r., a następnie, będąc reprezentowanym przez tego samego pełnomocnika, wywiódł powództwo, w którym wykazywał nieważność powyższej ugody co do niektórych jej klauzul, doskonale wiedząc o tej okoliczności w chwili podpisania ugody, co niewątpliwie nosi znamiona wyzysku, nieuczciwości w kontraktowaniu oraz sprzeczności z dobrym obyczajem, a zatem nadużycia przez powoda prawa; 2) naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 8 k.p. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, gdy działanie powoda, oparte o sformułowanie i przedstawienie pozwanej ugody z dnia 16 lutego 2015 r., a następnie wytoczenie powództwa z dnia 21 lipca 2015 r., prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż zachowanie powoda było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, albowiem m.in. zmierzało do znacznego wzbogacenia powoda kosztem pozwanej, chociażby poprzez uzyskanie odszkodowania w sytuacji, w której umowa o pracę wygasła, a nadto wynagrodzenia za pozostawanie w gotowości do pracy; 3) naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności: - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, polegającą na ustaleniu w oparciu o materiał dowodowy, iżby powód wykazał, że demonstrował swoją gotowość do pracy na rzecz pozwanej w okresach od dnia 01.01.2013 r. do dnia 13.01.2013 r., od dnia 01.02.2013 r. do dnia 03.03.2013 r., od dnia 16.07.2013 r. do 03.12.2013 r. oraz od dnia 01.09.2014 r. do 20.10.2014 r.; - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, polegającą na wyprowadzeniu „założenia" iżby okoliczności sprawy przemawiały za stanowiskiem powoda, gdy w rzeczywistości Sąd meriti nie był uprawniony do wyprowadzenia jakiegokolwiek „założenia" w tym zakresie, a wyłącznie do swobodnej oceny dowodów, opartej o zasady logiki oraz zasady doświadczenia życiowego; - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, polegającą na ustaleniu w oparciu o zeznania A. W., że powód demonstrował gotowość do pracy w przedstawionych powyżej okresach, gdy z powyższych zeznań wynika jedynie, że powód kontaktował się z w/w osobą, bez określenia przedmiotu tego kontaktu oraz czasu jego wykonywania, mając na względzie, że dla przyjęcia gotowości do pracy powoda niezbędnym jest wykazanie, iż to pozwana bezprawnie nie dopuszczała powoda do pracy, a on stale w tym czasie przejawiał pozwanej swoje oczekiwanie na możliwość podjęcia pracy; - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, polegającą na ustaleniu w oparciu o zeznania M. D., że powód demonstrował gotowość do pracy w przedstawionych po-wyżej okresach, gdy z powyższych zeznań wynika jedynie, że powód kontaktował się z w/w osobą, bez określenia przedmiotu tego kontaktu oraz czasu jego wykonywania, mając na względzie, że dla przyjęcia gotowości do pracy powoda niezbędnym jest wykazanie, iż to pozwana bezprawnie nie dopuszczała powoda do pracy, a on stale w tym czasie przejawiał pozwanej swoje oczekiwanie na możliwość podjęcia pracy; - art. 232 k.p.c. oraz art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p. w zakresie w jakim powód nie zadośćuczynił obowiązkowi dowodzenia oraz ciężarowi dowodu w przedmiocie wykazania pozostawania w gotowości do świadczenia pracy na rzecz pozwanej w okresach od 01.01.2013 r. do dnia 13.01.2013 r., od dnia 01.02.2013 r. do dnia 03.03.2013 r., od dnia 16.07.2013 r. do 03.12.2013 r. oraz od dnia 01.09.2014 r. do 20.10.2014 r.; - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, a to w sytuacji, w której Sąd meriti zasadził od pozwanej na rzecz powoda kwotę w wysokości 344,85 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 21.07.2015 r. do dnia zapłaty, gdy powód w ramach zawartej z pozwaną ugody z dnia 16 lutego 2015 r. zrzekł się swoich roszczeń względem pozwanej oraz zrezygnował z dochodzenia od byłego pracodawcy pozostałych roszczeń z tytułu łączącego strony stosunku pracy (§ 3 Ugody), co jednoznacznie wskazuje na błąd Sądu I instancji w ustaleniu stanu faktycznego i jednocześnie prowadzi do naruszenia przepisu art. 65 §2 k.c. Wskazując na powyższe zarzuty strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części jako bezzasadnego ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania sądowego, zarówno za postępowanie przed Sądem I instancji, jak i Sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, przy uwzględnieniu kosztów postępowania apelacyjnego. Powód w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję. Sąd Apelacyjny zważył: Apelacja strony pozwanej jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Sąd Apelacyjny aprobuje ustalenia i rozważania poczynione przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przyjmując je za własne co oznacza, że nie zachodzi konieczność ich szczegółowego powtarzania (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2012 r., III UK 75/11, LEX nr 1213419; z dnia 27 kwietnia 2010 r., II PK 312/09, LEX nr 602700; z dnia 20 stycznia 2010 r., II PK 178/09, LEX nr 577829). Obowiązkiem sądu drugiej instancji jest rozpoznanie podniesionych w apelacji zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2011 r., I UK 357/10, Lex nr 863946 oraz uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, mająca moc zasady prawnej z 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008/6/55). Apelujący zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji jedynie art. 233 § 1 k.p.c. Wbrew twierdzeniom skarżącego zarzut ten jest chybiony, bowiem w literaturze i orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że dla skuteczności tego zarzutu konieczne jest wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu. W szczególności strona skarżąca powinna wskazać, jakie kryteria oceny naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając. Skarżąca może tylko podnosić, posługując się argumentami prawnymi, że Sąd rażąco naruszył zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, a uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 2004 r., II CK 369/03, LEX nr 174131). Zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów nie może wszak odnieść zamierzonego skutku na tej tylko podstawie, że dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd miał na względzie powszechne i obiektywne zasady doświadczenia życiowego, a indywidualne i subiektywne doświadczenia strony są od nich odmienne (por. wyrok SN z dnia 5 sierpnia 1999 r., II UKN 76/99, OSNP 2000/19/732). W wywiedzionej apelacji skarżąca spółka powinna była zatem wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, ponieważ tylko takie uchybienie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Samo zaś przekonanie strony o innej niż przyjął Sąd wadze poszczególnych dowodów i odmiennej ich ocenie niż ocena Sądu nie jest w tym zakresie wystarczające. Wiarygodność i moc dowodów jest oceniana przez Sąd według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wymaga nadto podkreślenia, że jeżeli wnioski wyprowadzone przez Sąd orzekający z zebranego materiału dowodowego są logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena tego Sądu nie narusza przepisu art. 233 § 1 k.p.c. i musi się ostać, choćby dawały się z niego wysnuć także wnioski odmienne (por. wyrok SN z dnia 7 października 2005 r., IV CK 122/05, LEX nr 187124). Nie ulega wątpliwości, że ocena dowodów prowadzi do zbudowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Jednocześnie prawidłowo ustalone fakty muszą być w sposób odpowiedni ocenione pod kątem prawa materialnego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy nie popełnił błędu w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji zbierając materiał dowodowy, uczynił to bowiem w sposób prawidłowy w zakresie norm prawa procesowego i z uwzględnieniem dyrektywy wskazanej w treści art. 233 § 1 k.p.c. Wymaga zatem podkreślenia, że prawidłowość zaskarżonego wyroku wynika z poprawnego ustalenia faktów i na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji właściwej oceny stanu faktycznego pod kątem zastosowania przepisów prawa materialnego. W wyżej wskazanych okolicznościach faktycznych możliwa była ocena dokonana przez Sąd, że dochodzenie przez powoda wynagrodzenia za czas gotowości do pracy nie stało w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego oraz ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. Z ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy wynika, że strony łączył stosunek pracy w okresie od 6 grudnia 2010 r. do 6 grudnia 2014 r., przy czym strony nie były zgodne co do rodzaju łączących ich umów. W ocenie strony pozwanej były to mowy na czas określony, bowiem w okresie ich trwania - pierwsza umowa o pracę została zawarta w dniu 6 grudnia 2010 r. na okres do dnia 21 sierpnia 2011 r., została ona przedłużona aneksem do dnia 5 grudnia 2011 r., a następnie w dniu 6 grudnia 2011 r. zawarto kolejną umowę na czas określony do dnia 5 grudnia 2012 r., którą to umowę przedłużono kolejnym aneksem do dnia 6 grudnia 2014 r., w okresie jej trwania aneksem z dnia 4 grudnia 2013 r. zawarto kolejną umowę na czas określony od dnia 4 grudnia 2013 r. do dnia 6 stycznia 2014 r. - obowiązywały przepisy ustawy z dnia 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (Dz.U.2009.125.1035 ze zm.), zgodnie z którą zawieszony był mechanizm prawny ustanowiony przepisem art. 25