k.p.c.), względnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, albowiem wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości (rozpoznania wniosków dowodowych pozwanego, które zostaną przezeń zgłoszone w następstwie prawidłowego doręczenia mu załączników do pozwu), a potraktowanie częściowej zapłaty wierzytelności jako uznania długu doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy. Zaskarżonemu wyrokowi strona pozwana zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 132 § 1 k.p.c. w zw. z art.
k.p.c. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy powód składając pismo w toku sprawy zawierające uzupełnienie pozwu wraz z nowymi wnioskami dowodowymi nie doręczył zgodnie z art. 132 § 1 k.p.c. odpisu pisma pozwanemu, a do egzemplarza dla Sądu nie dołączył potwierdzenia nadania pisma stronie przeciwnej, podczas gdy takie zachowanie powoda powinno skutkować zarządzeniem o zwrocie pisma i w konsekwencji postanowieniem o umorzeniu postępowania; - art.
polegające na niedoręczeniu pozwanemu kompletnego pozwu z załącznikami, co uniemożliwiło zapoznanie się z treścią żądania powoda i wnioskami dowodowymi, które z kolei stanowiły, jak wynika z uzasadnienia wyroku, podstawę orzekania przez Sąd; - art. 505 § 3 k.p.c. poprzez brak wezwania do uzupełnienia sprzeciwu w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa została rozpoznana, w terminie dwutygodniowym, co z kolei uniemożliwiło pozwanemu skuteczną obronę i przedstawienie zarzutów względem żądania pozwu; - art. 505 35 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że pozwany winien w toku sporządzania sprzeciwu, w sytuacji gdy nie znał treści załączników oraz później, przedstawić wszelkie dowody na poparcie swoich argumentów, co z kolei doprowadziło do orzekania przez Sąd w sytuacji, gdy pozwany nie znał treści załączników pozwu, co powodowało nierównowagę pomiędzy stronami procesu. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie: - art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez uznanie, że poprzez częściową zapłatę przez pozwanego wynikającej z umowy należności doszło do uznania długu w pozostałym zakresie w następstwie czego powód nie ma obowiązku wykazywania wykonania świadczenia wzajemnego, a ciężar dowodu (przeciwnego) w tym zakresie spoczywa wyłącznie na pozwanym; - art. 328 § 2 k.p.c. poprzez nie odniesienie się w żaden sposób w treści uzasadnienia orzeczenia do części zarzutów podniesionych przez pozwanego, jak sposobu kapitalizacji odsetek; W konsekwencji powyższego zdaniem pozwanego doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na uznaniu, iż powód wywiązał się z zawartej z pozwanym umowy, a objęte powództwem żądanie zapłaty jest zasadne. W uzasadnieniu apelacji skarżący przedstawił argumentacje na poparcie powyższych zarzutów. Pismem z dnia 19 marca 2013 r. strona powodowa wniosła odpowiedź na apelacje strony pozwanej żądając jej oddalenia i zasądzenia kosztów postępowania apelacyjnego. Powód podtrzymał swoje stanowisko w sprawie oraz odniósł się do podniesionych w apelacji zarzutów. Sąd Okręgowy uznał zarzuty apelacji za zasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że po wniesieniu sprzeciwu od wydanego w postępowaniu elektronicznym nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym – postępowanie to jest kontynuowane, a pogląd w tym zakresie jest powszechnie prezentowany w doktrynie (por. kom. art. 505 33 k.p.c. [w:] Bieżuński Paweł. Komentarz do ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw. LEX/el., 2009). Zgodnie z zasadami określonymi w przepisach kodeksu postępowania cywilnego dotyczących tego postępowania – sprzeciw od nakazu zapłaty nie wymaga uzasadnienia ani przedstawienia dowodów (art. 505 35 k.p.c.). W razie natomiast prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty traci w całości moc, a sąd przekazuje sprawę do sądu według właściwości ogólnej, który w pierwszej kolejności wzywa powoda do usunięcia braków formalnych pozwu oraz uzupełnienia pozwu, w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana - w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia wezwania (art.
W dalszej kolejności jednak Sąd winien był wezwać pozwanego do uzupełnia sprzeciwu w odpowiedni sposób – również w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia wezwania (art.
W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy powyższego jednak nie dokonał wyznaczając termin rozprawy i zawiadamiając o tym pełnomocników stron. Również na wyznaczonej na dzień 21 grudnia 2012 r. rozprawie nie został zakreślony termin dla strony wnoszącej sprzeciw zgodnie z wymogami powołanego wyżej przepisu. Dodać trzeba, że przepis ten ma za zadanie dostosować wymogi formalne w odniesieniu do obydwu stron postępowania. W tym zakresie szczególne znaczenie ma usunięcie odstępstw wynikających z wymienionych w przepisie tym postanowień, które zwolniły strony na etapie postępowania elektronicznego z obowiązku m.in. dołączania dowodów do pozwu, czy wniosków dowodowych do sprzeciwu. Podkreślić też trzeba, że wymogi stawiane pozwanemu w tym przypadku są uwarunkowane uzupełnieniem braków formalnych pozwu przez powoda. W niniejszym przypadku Sąd I instancji nie tylko nie dał możliwości uzupełnienia braku sprzeciwu w ustawowym dwutygodniowym terminie, lecz także uwzględnił stanowisko strony powodowej zawarte w piśmie uzupełniającym braki pozwu, pomimo że nie zostało ono (bezpośrednio przez stronę, czy też za pośrednictwem Sądu) doręczone stronie pozwanej. W tej sytuacji należało przyjąć, że naruszenie powyższego obowiązku skutkować musi nieważnością postępowania od daty wpływu pisma uzupełniającego braki pozwu przez powoda, co Sąd uwzględnia z urzędu (por. kom. do art. 386 k.p.c. [w:] Dolecki Henryk (red.), Wiśniewski Tadeusz (red.), Iwulski Józef, Jędrejek Grzegorz, Koper Iwona, Misiurek Grzegorz, Pogonowski Piotr, Zawistowski Dariusz. Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. II. Artykuły 367-
, WKP, 2010). Nadmienić należy, że do pozbawienia strony możliwości obrony jej praw (art. 379 pkt 5 kpc) dochodzi wówczas, gdy z powodu naruszenia przez sąd określonych przepisów lub zasad procedury cywilnej strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub istotnej jego części i nie miała możliwości usunięcia skutków tych uchybień na następnych rozprawach poprzedzających wydanie wyroku w danej instancji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 1 czerwca 2012 r.,II PK 259/11, LEX nr 1243021). Naruszenie przepisów procesowych wpłynęło na możliwość strony do działania w postępowaniu bowiem strona pozwana nie mogła należycie bronić swych praw w procesie. W konsekwencji powyższego – na mocy art. 386 § 2 k.p.c. – Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i zniósł postępowanie od daty wpływu pisma powoda uzupełniającego pozew. Powyższe pismo powinno zostać doręczone pozwanemu (po to zresztą powód został wezwany do jego przedłożenia w dwóch egzemplarzach) wraz z wezwaniem do uzupełnienia sprzeciwu. Następnie Sąd podejmie czynności z uwzględnieniem powyższego, a zwłaszcza stanowiska i wniosków pozwanego zawartych w ewentualnie wniesionym piśmie uzupełniającym sprzeciw. Na podstawie art. 108 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy pozostawił Sądowi Rejonowemu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.