poprzez dokonanie ich błędnej wykładni i przyjęcie, że podstawą obliczenia nagrody jubileuszowej dla powoda jest średniomiesięczna płaca obowiązująca u poprzedniego pracodawcy, w sytuacji, kiedy przepis art.
nakazuje jedynie w okresie 1 roku stosowanie postanowień układu, którym byli objęci pracownicy przed przejściem części zakładu na nowego pracodawcę, w brzmieniu obowiązującym w dniu przejęcia, co nie oznacza, że użyte w Protokole Dodatkowym do układu pojęcie „płaca w Spółce” odnosi się do średniomiesięcznej płacy (bez zysku) w przedsiębiorstwie – zbywcy części zakładu przejętego przez pozwaną. 2. Rażące naruszenie prawa materialnego tj. postanowień Protokołu Dodatkowego nr 15 z dnia 31.12.1996r do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, obowiązującego u pozwanej, poprzez dokonanie ich błędnej wykładni i przyjęcie, że podstawą obliczenia nagrody jubileuszowej dla powoda jest średniomiesięczna płaca w Spółce (bez zysku) za ostatni kwartał 2015r w sytuacji, kiedy postanowienia Protokołu Dodatkowego stanowią, iż podstawą obliczenia nagrody jest średniomiesięczna płaca za kwartał poprzedzający wypłatę tej nagrody, co oznacza, że okres kwartału obejmuje trzy kolejne miesiące przed nabyciem prawa do nagrody przez powoda, a nie 3 ostatnie miesiące roku 2015r. Wskazując na powyższe zarzuty pozwana wniosła o: - zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu za obie instancje wg norm przepisanych, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi l instancji, pozostawiając temu sądowi rozstrzygnięcia w sprawie kosztów procesu za obie instancje. W uzasadnieniu apelacji pozwana wskazała, iż w myśl postanowień Protokołu Dodatkowego nr 15 z dnia 31.12.1996r. do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, zmieniających brzmienie art. 14 tegoż Układu, podstawę obliczenia nagrody jubileuszowej dla powoda stanowi średniomiesięczna płaca w Spółce (bez zysku) za kwartał poprzedzający wypłatę nagrody. W takim brzmieniu Układ zaczął obowiązywać u pozwanej w dniu przejęcia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci Hotelu (...), tj. od dn. 1 września 2015r., zgodnie z przepisami art. 241
14 Protokołu Dodatkowego nr 15 z dnia 31 grudnia 1996r. do ZUZP. Zgodnie bowiem z art.
kp w okresie jednego roku od dnia przejścia zakładu pracy lub jego części na nowego pracodawcę do pracowników stosuje się postanowienia układu, którym byli objęci przed przejściem zakładu pracy lub jego części na nowego pracodawcę, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Postanowienia tego układu stosuje się w brzmieniu obowiązującym w dniu przejścia zakładu pracy lub jego części na nowego pracodawcę. Pracodawca może stosować do tych pracowników korzystniejsze warunki niż wynikające z dotychczasowego układu. Zgodnie zaś z § 2 po upływie okresu stosowania dotychczasowego układu wynikające z tego układu warunki umów o pracę lub innych aktów stanowiących podstawę nawiązania stosunku pracy stosuje się do upływu okresu wypowiedzenia tych warunków. Przepis art. 241 13 § 2 zdanie drugie stosuje się. Bezspornie powód nabył prawo do nagrody jubileuszowej w marcu 2016r. a zatem przed upływem roku od przejęcia go przez nowego pracodawcę w trybie art. 23 1 k.p. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była wysokość przysługującej powodowi nagrody jubileuszowej za 45 lat pracy. W szczególności sporne było czy wysokość nagrody jubileuszowej powoda należy wyliczać wg średniomiesięcznej płacy za kwartał poprzedzający wypłatę tej nagrody obowiązującej u poprzedniego pracodawcy czy średniomiesięcznej płacy za kwartał poprzedzający wypłatę tej nagrody obowiązującej u obecnego pracodawcy. Nadto sporne było jak rozumieć pojecie kwartału tj. czy okres kwartału obejmuje trzy kolejne miesiące przed nabyciem prawa do nagrody przez powoda tj. miesiące od grudnia 2015r. do lutego 2016r. czy też obejmuje ostatni kwartał 2015r. Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy jest interpretacja treści art. 14 Protokołu Dodatkowego nr 15 z dnia 31 grudnia 1996r. do ZUZP w powiązaniu z treścią art.
Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu I instancji, iż pojecie „średniomiesięczna płaca w Spółce (bez zysku)” należy rozumieć w ten sposób, że Spółką jest poprzedni pracodawca powoda. Takie rozumienie wynika, z art.
zd. 3 który mówi, iż „pracodawca może stosować do tych pracowników korzystniejsze warunki niż wynikające z dotychczasowego układu”. Oznacza to, że nowy pracodawca nie może interpretować przepisów w sposób mniej korzystny dla pracownika, niż to wynika z treści przepisów obowiązującego w stosunku do pracownika dotychczasowego układu zbiorowego pracy. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy zadaniem art.
kp jest ochrona uprawnień pracowniczych wynikających z układów zbiorowych pracy obowiązujących u poprzedniego pracodawcy. Natomiast odmienna interpretacja oznaczałaby pogorszenie sytuacji prawnej powoda w związku z przejściem Hotelu (...) na nowego pracodawcę. Nowy pracodawca nie staje się stroną układu zbiorowego, jest natomiast związany jego postanowieniami wobec przejętych pracowników przez okres jednego roku od daty transferu do czasu wypowiedzenia warunków pracy i płacy, z wszystkimi tego konsekwencjami. Regulacja zawarta w art.
kp ma charakter gwarancyjny. Jej celem jest niepogarszanie sytuacji przejętych pracowników. Z chwilą przejęcia, warunki pracy wynikające z układu zbiorowego wiążą przejmującego pracodawcę w takim samym stopniu, w jakim wiązałyby zbywającego. Należy podkreślić, że stosowanie postanowień układu zbiorowego, którym pracownik przejmowany był objęty u poprzedniego pracodawcy dotyczy zarówno zasad przyznawania świadczeń, jak i sposobu obliczania ich wysokości. Brak podstaw do przyjęcia, jak chce tego apelujący, iż co do zasad nabywania prawa do nagrody jubileuszowej zastosowanie ma układ zbiorowy, co do sposobu wyliczenia także, z tą modyfikacją, że średniomiesięczne wynagrodzenie to wynagrodzenie obowiązujące u pozwanej, a nie w spółce przejmowanej. Układ Zbiorowy Pracy posługuje się pojęciem „spółki” – podstawę obliczenia nagrody stanowi średniomiesięczna płaca w spółce. Nie ulega wątpliwości, że spółką jest poprzedni pracodawcą, gdyż to on był stroną układu zbiorowego, a nie pozwany. Postanowienia ZUZP w żaden sposób nie odnoszą się przecież do spółki przejmującej. Sąd II instancji podziela także ocenę, iż przez pojecie „kwartał poprzedzający wypłatę tej nagrody” należy rozumieć ostatni kwartał 2015r. Wprawdzie, jak podnosi pozwana omawiany przepis ZUZP nie precyzuje, że chodzi w nim o kwartał danego roku, a mówi jedynie o kwartale poprzedzającym wypłatę a nadto pojęcie kwartału nie zostało zdefiniowane, to jednak brak podstaw by definiować kwartał poprzedzający jako trzy kolejne miesiące, poprzedzające wypłatę nagrody. Sąd zwraca uwagę na cytowany wyżej art.
kp, który ma charakter gwarancyjny i zgodnie z którym nowy pracodawca może zastosować do przejętego pracownika korzystniejsze warunki niż wynikające z dotychczasowego układu. Nie jest zatem możliwa taka interpretacja, która byłaby dla pracownika niekorzystna i dawała mu mniej korzystne uprawnienia niż u dotychczasowego pracodawcy. A zatem z braku definicji kwartału poprzedzającego wypłatę nagrody, należy sięgnąć do interpretacji tego pojęcia stosowanego u poprzedniego pracodawcy powoda. Jak to wynika z materiału dowodowego dotychczasowy pracodawca powoda (...) SA wyliczał nagrodę jubileuszową w oparciu o średniomiesięczną płacę za kwartał poprzedzający kwartał w którym uprawniony nabywał prawo do nagrody, przyjmując odpowiednio cztery kwartały w danym roku (od stycznia do marca, od kwietnia do czerwca, od lipca do września i od października do grudnia). Taki sposób wyliczania nagród został przyjęty w całej spółce w stosunku do wszystkich pracowników i jest logiczny, pozwala bowiem uniknąć odrębnego wyliczania średniego wynagrodzenia w odniesieniu do poszczególnych pracowników. Pozwana Spółka miała wiedzę o sposobie przyjmowania okresu kwartalnego i wyliczania średniego wynagrodzenia u byłego pracodawcy powoda, bowiem były pracodawca informował ją o tym w korespondencji mailowej dotyczącej nagrody jubileuszowej powoda, w marcu 2016r., wskazując wprost, iż wyliczenie kwoty średniomiesięcznego wynagrodzenia w Spółce dotyczy IV kwartału 2015r. Sąd Orzekający podkreśla również, iż przyjmując zgodnie powyższą argumentacją sposób wyliczenia średniego wynagrodzenia na podstawie wynagrodzenia u dotychczasowego pracodawcy, należy także konsekwentnie przyjąć stosowany u tego pracodawcy okres kwartalny do wyliczenia tegoż wynagrodzenia. Mając powyższe na względzie należało uznać, iż do wyliczenia nagrody jubileuszowej powoda należało przyjąć średniomiesięczną płacę w Spółce (bez zysku) (...) SA, za kwartał poprzedzający wypłatę tej nagrody tj. ostatni kwartał 2015r. W związku z powyższym należało uznać, iż orzeczenie Sądu Rejonowego zarówno co do kwoty głównej roszczenia jak i co do odsetek od kwoty zasądzonej (od 1 kwietnia 2016r. do dnia zapłaty) oraz kwoty wypłaconej przez pozwaną w dniu 1 września 2016r. (od 1 kwietnia 2016r. do dnia zapłaty 1 września 2016r.) jest prawidłowe. Odnosząc się do wniosku o rozłożenie zasądzonej przez Sąd I instancji należności na raty, należy zauważyć że jest on nieuzasadniony. Apelujący powołał się na trudną sytuację finansową spowodowaną zaciągnięciem kredytu na zakup części przedsiębiorstwa w postaci Hotelu (...). Zgodnie z treścią art. 320 k.p.c. w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku zasądzone świadczenie rozłożyć na raty. Ustawodawca nie sprecyzował, na czym uzasadnione wypadki polegają, pozostawiając ocenę w tym zakresie sądowi orzekającemu. Trudna sytuacja finansowa pozwanego, sama w sobie nie uzasadnia rozłożenia na raty objętego pozwem roszczenia w całości, czy też w części. Należy podkreślić, że roszczenie objęte sporem to roszczenie ze stosunku pracy a na pozwanym pracodawcy spoczywa obowiązek terminowego regulowania należności pracowniczych. Ochrona, jaką zapewnia pozwanemu dłużnikowi art. 320 k.p.c., nie może być stawiana ponad ochronę wierzyciela i wymaga uwzględnienia wszelkich okoliczności sprawy, w tym uzasadnionego interesu podmiotu inicjującego proces. Zważyć również należy, iż pozwany nie wykazał, że sytuacja finansowa na którą się powołuje jest okolicznością nagłą albo niespodziewaną. Na podstawie materiału dowodowego jaki przedstawiła strona pozwana nie można w ogóle ustalić od jakiego czasu pozwany boryka się z problemami finansowymi, czy sytuacja ta zmierza do poprawy czy też się pogorsza. Ponadto dla zastosowania szczególnego rodzaju dobrodziejstwa dla dłużnika, jakim jest rozłożenie świadczenia na raty, nie jest wystarczająca trudna jego sytuacja materialna, uwzględnić bowiem należy także interes wierzyciela, którego takie orzeczenie pozbawiłoby części odsetek, a także inne towarzyszące okoliczności, w tym te dotyczące źródła zobowiązania i postępowania stron (tak Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 16.11.2016 r I ACa 571/16, Lex nr 2196140). Reasumując, zarzuty apelacji nie znalazły potwierdzenia wobec czego Sąd – na mocy art. 385 k.p.c. – oddalił apelację jako bezzasadną. W punkcie 2 wyroku, Sąd – na podstawie art. 98 k.p.c. oraz § 10 ust. 1 pkt 1 w zw z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r. poz. 1804) – orzekł o kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. (-)SSO Teresa Kalinka (-)SSO Małgorzata Andrzejewska (-)SSR del. Magdalena Kimel ZARZĄDZENIE 1. sprawa kasacyjna, 2. uzasadnienie odnotować (termin do sporządzenia uzasadnienia przedłużony do dnia 07 czerwca 2017 r) 3. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć: - pełnomocnikowi pozwanej 4. przedłożyć z wpływem lub za 2 miesiące SSR del. Magdalena Kimel Gliwice, dnia 07.06.2017 r Z: Projekt uzasadnienia sporządzony przez asystenta- zaakceptowany
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.