IX U 472/17

Sygn. akt IX U 472/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 sierpnia 2017 r. Sąd Okręgowy___________________ w Gliwicach Wydział IX Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Joanna Smycz Protokolant: Iwona Porwoł przy udziale ./. po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. w Rybniku sprawy z odwołania J. S. ( S. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o prawo do emerytury na skutek odwołania J. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 21 lutego 2017 r. Znak: (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu J. S. prawo do emerytury począwszy od dnia 1 grudnia 2016r. Sędzia Sygn. akt IX U 472/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 21.02.2017r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił ubezpieczonemu J. S. (S.) prawa do wcześniejszej emerytury wskazując, iż nie spełnia on ustawowych warunków do jej uzyskania, gdyż nie udokumentował na dzień 01.01.1999r. 15 lat pracy wykonywanej w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Ubezpieczony odwołał się od powyższej decyzji domagając się jej zmiany poprzez przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury po uprzednim zaliczeniu do stażu pracy w warunkach szczególnych okresu pracy od 19.10.1979 do 20.03.1991r. w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie z przyczyn jak w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony urodził się w dniu (...) W dniu 22.12.2016r. złożył wniosek o przyznanie uprawnień do wcześniejszej emerytury z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach w rozpoznaniu, którego Oddział ZUS wydał zaskarżoną decyzję opisaną na wstępie. Oddział ZUS uwzględnił ubezpieczonemu na dzień 01.01.1999r. okres zatrudnienia w łącznym wymiarze 27 lat, 2 miesiące i 5 dni okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 7 lat, 9 miesięcy i 11 dni okresów wykonywania pracy w szczególnych warunkach (21.03.1991-31.12.1998). Ubezpieczony nie jest członkiem OFE. (dowód: dokumentacja akt organu rentowego) Powyższe Sąd ustalił na podstawie dokumentacji akt organu rentowego jako okoliczności niesporne pomiędzy stronami, bo jednoznacznie wynikające z tych dowodów i nie kwestionowane przez strony. Od 26.04.1976 do 1.05.1977r. ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową. Przed pójściem do wojska ubezpieczony miał już uprawnienia kat. BC i E dzięki czemu mógł prowadzić pojazdy powyżej 3,5 tony. Ubezpieczony przez okres 2 lat (2.05.1977 do 1.05.1979) pracował w jednostce wojskowej jako instruktor wozów bojowych S.. Było to w O., a następnie od 25.05.1979 do 15.09.1979 w (...) Spółdzielni (...) jako kierowca samochodu S.. Ubezpieczony pracował w (...) Zakładach (...) od 19.10.1979 do 20.03.

1. Z tego powodu, iż naprawiano samochód S. ubezpieczony najpierw otrzymał do jazdy pojazd Ż., którego był kierowcą przez około miesiąca czasu. Po tym okresie otrzymał samochód S., który został ubezpieczonemu przydzielony i za który ubezpieczony był odpowiedzialny. Ubezpieczony pracował w dziale transportu, gdzie były autobusy, dużo S., Ż., (...). W trakcie urlopów kolegów ubezpieczony tymczasowo zastępował ich na samochodach J., wywrotka, K., ale generalnie był kierowcą Stara. Wszystkie samochody były o ładowności powyżej 3,5 tony. Ubezpieczony wykonywał zlecenia dyspozytora. W ramach swojej pracy przywoził wapno do zakładu, kwasy, jeździł po cynę i gazy techniczne. Pracy nigdy nie kończyło się o 14-tej, chociaż zaczynało się pracować o 6-tej. Płacona była stawka ogólna bez dodatków. Kiedy ubezpieczony odchodził z pracy nikt nie mówił mu o świadectwie w warunkach szczególnych, a kiedy zaczął się o nie starać Huta (...) już nie istniała. Razem z ubezpieczonym w spornym okresie pracowali świadkowie: J. T. i M. O., którzy potwierdzili rodzaj i wymiar czasu pracy ubezpieczonego w charakterze kierowcy Stara. Świadkowie byli również kierowcami Stara. (dowód: akta osobowe ubezpieczonego z Jednostki Wojskowej nr 1956, akta osobowe ubezpieczonego z (...) Spółdzielni (...), akta osobowe ubezpieczonego z Huty (...), akta osobowe ubezpieczonego z (...), zeznania świadków J. T. i M. O., zeznania ubezpieczonego, protokół elektroniczny, k. 33 akt ) Zgromadzony materiał dowodowy Sąd uznał za kompletny, przekonywujący, logiczny i spójny, przez co mogący stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Strony nie zgłosiły dalszych wniosków dowodowych. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.184 i 32 ust.1 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 887) w związku z § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 , poz.43 ze zm.) pracownik -mężczyzna, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A załącznika do Rozporządzenia, nabywa prawo do emerytury, jeżeli:
2. ukończył wiek 60 lat,
3. na dzień 1.01.1999r. osiągnął wymagany okres 25 lat zatrudnienia i udowodnił co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy,
4. nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym akcie prawnym są okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Bezspornym w rozpoznawanej sprawie pozostaje fakt, iż ubezpieczony osiągnął wiek emerytalny 60 lat w dniu (...)., posiada na dzień 01.01.1999r. niezbędny do przyznania prawa do dochodzonego świadczenia 25-letni okres składkowy i nieskładkowy, nie jest członkiem OFE. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się natomiast do ustalenia, czy ubezpieczony na dzień 01.01.1999r. posiada 15 - letni okres pracy w warunkach szczególnych. Zgodnie z wykazem A, dział VIII poz. 2 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, praca kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalistycznych (specjalnych) pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów jest pracą w szczególnych warunkach, uprawniającą do niższego wieku emerytalnego. Jak wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe niewątpliwie do okresów pracy w szczególnych warunkach należy zaliczyć okres zatrudnienia w Hucie (...) co najmniej od 19.10.1980r. do 20.03.1991r., tj. w charakterze kierowcy samochodów ciężarowych powyżej 3,5 tony, tj. dział VIII poz.2 Wykazu A, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Za takim przyjęciem przemawiają zapisy akt osobowych ubezpieczonego, który od 19.10.1980 jest prowadzony jako kierowca z zapisem „kierowca Stara”, zeznania słuchanych w sprawie świadków J. T. i M. O. oraz zeznania ubezpieczonego. Zeznania te Sąd uznał za wiarygodne, gdyż były one rzeczowe, logiczne, zasadniczo ze sobą zgodne, korespondujące z treścią powołanej w sprawie dokumentacji, nie były też one kwestionowane przez organ rentowy. Tym samym ubezpieczony posiada łącznie wymagane 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Wobec powyższego Sąd z mocy art.477 14§2 kpc w wyroku zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury począwszy od 1 grudnia 2016r., tj. od miesiąca złożenia wniosku zgodnie z uregulowaniem art. 129 ust. 1 powołanej ustawy emerytalnej. Sędzia