k.c., zgodnie z którym odszkodowanie nie może przekraczać poniesionej szkody (tamże, a także zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 21 stycznia 2014 roku, I ACa 1430/13, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 19 czerwca 2013 roku, I ACa 1270/12). W myśl tego przepisu o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Nie bez znaczenia pozostaje tutaj zeznanie poszkodowanej, że nie tylko kwoty wypłacone jej najpierw przez pozwanego ubezpieczyciela, a i dalej przez powodów, były wystarczające do dokonania naprawy, ale istotnym jest również to, że jak zeznała, nie posiadała rachunków zakupu części zamiennych. Brak jakichkolwiek dokumentów na okoliczność dokonania naprawy (faktur za zakup części) nie mógł być przez Sąd oceniony inaczej, jak brak dowodu poniesienia tych kosztów przez poszkodowaną. Miarodajnym jest w tej sytuacji jej stwierdzenie, że wypłacone kwoty przez strony sporu wystarczyły jej w zupełności do naprawienia samochodu, innymi słowy przywrócenia jego stanu sprzed uszkodzenia. Naprawienie szkody powinno prowadzić do przywrócenia w jak największym stopniu stanu poprzedzającego zaistnienie szkody (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 19 czerwca 2013 roku, I ACa 1270/12). Tym samym mając na względzie powyższą argumentację, Sąd uznał, że wypłacone przez pozwanego, poszkodowanej A. K. odszkodowanie, a także i kwota wypłacona jej przez powodów wystarczyły w zupełności do naprawienia szkody w należącym do niej pojeździe, który został uszkodzony na skutek zdarzenia drogowego w dniu 22 marca 2015 roku, a tym samym do przywrócenia jego stanu sprzed tegoż uszkodzenia. Wobec powyższego żądanie powodów zapłaty kwoty wyższej aniżeli wypłacona przez pozwanego poszkodowanej kwota 2 227,00 złotych oraz wypłacona przez pozwanego powodom kwota 1 195,22 złotych, nie jest uzasadnione, zwłaszcza w świetle przepisu art.
Dlatego też, Sąd na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zw. z art.
i art. 805 § 1 k.c. a contrario oddalił w całości powództwo K. J. i A. D. przeciwko Towarzystwu (...) z siedzibą w W. o zapłatę kwoty 2 234,37 złotych. Niejako na marginesie należy zaznaczyć, że żądana przez powodów kwota odbiega od wyliczeń przedstawionych przez nich w uzasadnieniu pozwu. Wskazali tam, że żądana kwota 2 234,37 złotych stanowi różnicę pomiędzy wyliczoną przez nich samodzielnie kwotą kosztów naprawy w kwocie 5 628,73 złotych a wypłaconą przez pozwanego łącznie i poszkodowanej i powodom kwocie 3 422,22 złotych. Tymczasem różnica ta wynosi 2 206,51 złotych. Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wysokości szkody, albowiem dowód ten w okolicznościach niniejszej sprawy był bezprzedmiotowy. Z zeznań poszkodowanej wynika, iż szkoda została w całości naprawiona za kwotę nie przekraczającą dokonanej przez ubezpieczyciela wypłaty odszkodowania. Wysokość szkody wynika z zeznań A. K., dalsze ustalenia były zatem bezprzedmiotowe. W zakresie kosztów Sąd postanowił na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu i obciążył powodów obowiązkiem zwrotu pozwanemu kosztów procesu w kwocie łącznej 1 234,00 złotych, na którą to kwotę złożyła się kwota kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1 200,00 złotych oraz kwota 34,00 złotych tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa głównego i substytucyjnego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.