Sygn. akt VI P 670/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 marca 2017 roku. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Pr

§ 1

pkt 1 KP wskazuje, że za pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz normalnego wynagrodzenia, przysługuje dodatek w wysokości 100% wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w niedzielę. Art.

§ 2

KP stanowi, że taki sam dodatek przysługuje w przypadku przekroczenia norm tygodniowych pracy. Z list obecności wynika, że powód zwykle pracował cały 5-dniowy tydzień pracy, a następnie pracował jeszcze w sobotę i niedzielę. Jest więc oczywiste, że dochodziło w sobotę do przekroczenia tygodniowej normy czasu pracy. Taka sytuacja nie miała miejsca jedynie w przypadku pracy w dniu 4 stycznia 2014 roku (sobota, która następowała po dwóch dniach pracy powoda) oraz w dniu 26 kwietnia 2014 roku (praca w sobotę po wcześniejszych trzech dniach pracy). Przyjmując pracę powoda po 10 godzin dziennie nie zdołał on przekroczyć normy 40 godzin, ani dnia 4 stycznia 2014 roku, ani też dnia 26 kwietnia 2014 roku. Wobec tego za pracę w te dni powodowi należy się 0% dodatek do wynagrodzenia zgodnie z art.

§ 1pkt 2 KP.

Za pracę w pozostałych dniach przysługuje powodowi dodatek w wysokości 100%. W grudniu 2013 rok wynagrodzenie powoda wynosiło 1.600,00 zł brutto. W grudniu 2013 roku było 160 godzin pracy przy uwzględnieniu pełnego etatu i reguł zakładających 8-godzinny dzień pracy i 40-godzinny tydzień pracy. Wobec tego wynagrodzenie powoda w kwocie 1.600,00 zł brutto należy podzielić przez 160 godzin, co daje kwotę 10,00 zł wynagrodzenia za jedną godzinę pracy powoda (1.600,00 zł / 160 = 10,00 zł). W grudniu 2013 roku powód przepracował 6 sobót i niedziel, pracując w nich po 10 godzin dziennie, co daje 60 godzin z dodatkiem 100%. Wynagrodzenie za pracę w soboty i niedziele w grudniu 2013 roku wynosić więc będzie 1.200,00 zł (60 x 10,00 zł x 2 = 1.200,00 zł). W okresie od 1 stycznia 2014 roku do 31 sierpnia 2014 roku wynagrodzenie powoda wynosiło już 1.680,00 zł brutto. W styczniu 2014 roku było 168 godzin pracy. Wynagrodzenie powoda za jedną godzinę pracy wynosić więc będzie 10,00 zł (1.680,00 zł / 168 = 10,00 zł). Powód w styczniu 2014 roku przepracował 8 sobót i niedziel, z tym że jedna sobota jest przez niego przepracowana z dodatkiem 50% wynagrodzenia, a pozostałe 7 sobót i niedziel – z dodatkiem 100% wynagrodzenia. Wynagrodzenie za pracę w soboty i niedziele w styczniu 2014 roku wynosić więc będzie 1.550,00 zł (70 x 10,00 zł x 2 = 1.400,00 zł oraz 10 x 10,00 zł x 1,5 = 150,00 zł; razem 1.550,00 zł). W lutym 2014 roku było 160 godzin pracy. Wynagrodzenie powoda za jedną godzinę pracy wynosić więc będzie 10,50 zł (1.680,00 zł / 160 = 10,50 zł). Powód w lutym 2014 roku przepracował 5 sobót i niedziel z dodatkiem 100% wynagrodzenia. Wynagrodzenie za pracę w soboty i niedziele w lutym 2014 roku wynosić więc będzie 1.050,00 zł (50 x 10,50 zł x 2 = 1.050,00 zł). W marcu 2014 roku było 168 godzin pracy. Wynagrodzenie powoda za jedną godzinę pracy wynosić więc będzie 10,00 zł (1.680,00 zł / 168 = 10,00 zł). Powód w marcu 2014 roku przepracował 7 sobót i niedziel z dodatkiem 100% wynagrodzenia. Wynagrodzenie za pracę w soboty i niedziele w marcu 2014 roku wynosić więc będzie 1.400,00 zł (70 x 10,00 zł x 2 = 1.400,00 zł). W kwietniu 2014 roku było 168 godzin pracy. Wynagrodzenie powoda za jedną godzinę pracy wynosić więc będzie 10,00 zł (1.680,00 zł / 168 = 10,00 zł). Powód w kwietniu 2014 roku przepracował 6 sobót i niedziel, z tym że jedna sobota jest przez niego przepracowana z dodatkiem 50% wynagrodzenia, a pozostałe 5 sobót i niedziel – z dodatkiem 100% wynagrodzenia. Wynagrodzenie za pracę w soboty i niedziele w kwietniu 2014 roku wynosić więc będzie 1.150,00 zł (50 x 10,00 zł x 2 = 1.000,00 zł oraz 10 x 10,00 zł x 1,5 = 150,00 zł; razem 1.150,00 zł). W maju 2014 roku było 160 godzin pracy. Wynagrodzenie powoda za jedną godzinę pracy wynosić więc będzie 10,50 zł (1.680,00 zł / 160 = 10,50 zł). Powód w maju 2014 roku przepracował 6 sobót i niedziel z dodatkiem 100% wynagrodzenia. Wynagrodzenie za pracę w soboty i niedziele w maju 2014 roku wynosić więc będzie 1.260,00 zł (60 x 10,50 zł x 2 = 1.260,00 zł). W czerwcu 2014 roku było 160 godzin pracy. Wynagrodzenie powoda za jedną godzinę pracy wynosić więc będzie 10,50 zł (1.680,00 zł / 160 = 10,50 zł). Powód w czerwcu 2014 roku przepracował 3 soboty i niedziele z dodatkiem 100% wynagrodzenia. Wynagrodzenie za pracę w soboty i niedziele w czerwcu 2014 roku wynosić więc będzie 630,00 zł (30 x 10,50 zł x 2 = 630,00 zł). W lipcu 2014 roku były 184 godziny pracy. Wynagrodzenie powoda za jedną godzinę pracy wynosić więc będzie 9,13 zł (1.680,00 zł / 184 = 9,13 zł). Powód w lipcu 2014 roku przepracował 2 soboty z dodatkiem 100% wynagrodzenia. Wynagrodzenie za pracę w soboty w lipcu 2014 roku wynosić więc będzie 365,20 zł (20 x 9,13 zł x 2 = 365,20 zł). W sierpniu 2014 roku było 160 godzin pracy. Wynagrodzenie powoda za jedną godzinę pracy wynosić więc będzie 10,50 zł (1.680,00 zł / 160 = 10,50 zł). Powód w sierpniu 2014 roku przepracował 1 sobotę z dodatkiem 100% wynagrodzenia. Wynagrodzenie za pracę w sobotę w sierpniu 2014 roku wynosić więc będzie 210,00 zł (10 x 10,50 zł x 2 = 210,00 zł). Reasumując powyższe, wynagrodzenie powoda za pracę w nadgodzinach w soboty i niedziele od grudnia 2013 roku do końca sierpnia 2014 roku powinno wynosić łącznie 8.815,20 zł (1.200,00 zł + 1.550,00 zł + 1.050,00 zł + 1.400,00 zł + 1.150,00 zł + 1.260,00 zł + 630,00 zł + 365,20 zł + 210,00 zł = 8.815,20 zł). Mając więc na uwadze, że powód wnosił z tego tytułu o zasądzenie na jego rzecz kwoty 9.473,40 zł, powództwo w części przewyższającej kwotę 8.815,20 zł należy oddalić. W toku postępowania Sąd zauważył, że z list obecności dołączonych przez powoda wynika, że w czerwcu 2014 roku pracował on nie przez 3 soboty i niedziele, jak to wskazuje w pozwie, ale przez 5 sobót i niedziel (k. 35 akt sprawy). Sąd miał jednak na uwadze, że powód jako dysponent przedmiotu roszczenia samodzielnie określa zakres swego żądania. W związku więc z faktem, że powód nie wnosił o przyznanie mu wynagrodzenia również za dwa dni 14 czerwca 2014 roku i 15 czerwca 2014 roku, Sąd wynagrodzenia za pracę w tych dwóch dniach nie obliczał. Z uwagi na powyższe okoliczności, Sąd na podstawie wskazanych przepisów w punkcie 2 zasądza od (...) na rzecz J. K. kwotę 8.815,20 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2014 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Przechodząc do kwestii odsetek należało uznać za zasadne roszczenie o odsetki od dnia wymagalności w/w kwoty po ustaniu stosunku pracy do dnia zapłaty w oparciu o art. 481 § 1 KC w związku z art. 300 KP.

1. Powód wniósł również o zasądzenie wynagrodzenia za pracę w lipcu i sierpniu 2014 roku wskazując jednocześnie, że jego wynagrodzenie w tych miesiącach powinno wynosić 3.310,00 zł brutto miesięcznie. Na dowód tego powód przedstawił kserokopię aneksu do umowy o pracę z dnia 1 lipca 2014 roku, którym to aneksem jego wynagrodzenie zostało zwiększone z kwoty 1.680,00 zł brutto do 3.310,00 zł brutto. Sąd uznał jednak, że w rzeczywistości kserokopia aneksu z dnia 1 lipca 2014 roku nie jest wiarygodna w zakresie dokumentowania tego, iż faktycznie z tym dniu treść stosunku pracy dotycząca wysokości wynagrodzenia powoda uległa zmianie. W ocenie Sądu kserokopia ta została jedynie wytworzona na potrzeby niniejszego postępowania. Oznacza to, iż wynagrodzenie powoda nie uległo zmianie aż do rozwiązania jego stosunku pracy. Do dnia 31 sierpnia 2014 roku wynosiło więc ono 1.680,00 zł brutto miesięcznie. Z przedłożonych do akt sprawy potwierdzeń przelewów wynika, że powodowi zostało wypłacone w całości wynagrodzenie za miesiące lipiec i sierpień 2014 roku (kwota 1.237,20 zł stanowi bowiem kwotę netto, pozostała po potrąceniu należności publicznoprawnych z kwoty 1.680,00 zł brutto). Tym samym uznać więc należy, że całe należne powodowi wynagrodzenie za lipiec i sierpień 2014 roku zostało mu wypłacone. Roszczenie powoda w tym zakresie jest więc niezasadne, a jego powództwo podlega oddaleniu.
2. Ostatnim roszczeniem powoda było roszczenie o zasądzenie na jego rzecz ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Zgodnie z art. 171 § 1 KP w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. W niniejszej sprawie, co zostało już wskazane przy rozważaniach dotyczących sprostowania świadectwa pracy, powód faktycznie nie wykorzystał urlopu w wymiarze łącznie 21 dni. Nie otrzymał on również od pracodawcy żadnego ekwiwalentu za ten urlop, wobec czego jego roszczenie w tym przedmiocie jest zasadne. Odnośnie wysokości należnego powodowi ekwiwalentu Sąd obliczył ten ekwiwalent według zasad z §18 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop z dnia 8 stycznia 1997 roku (Dz. U. z 1997 roku, Nr 2, poz. 14, ze zm.). Wynagrodzenie powoda wynosiło 1.680,00 zł brutto miesięcznie. Wynagrodzenie to dzielone przez współczynnik, który dla roku 2014 wynosił 20,83, daje kwotę 80,65 zł tytułem ekwiwalentu za jeden dzień urlopu (1.680,00 zł : 20,83 = 80,65 zł). Dobowa norma czasu pracy powoda, wobec braku innych wskazań w treści umowy o pracę, wynosiła 8 godzin. Wobec tego ekwiwalent za jedną godzinę urlopu wyniesie 10,08 zł (80,65 zł : 8 = 10,08 zł). 21 dni urlopu to 168 godzin urlopu, a więc ekwiwalent należny powodowi wyniesie ostatecznie 1.693,44 zł (168 x 10,08 zł = 1.693,44 zł). Mając na uwadze, że powód wnosił o zasądzenie na jego rzecz tytułem ekwiwalentu kwoty 4828,32 zł roszczenie powoda w zakresie powyżej kwoty 1.693,44 zł należy oddalić. Z uwagi na powyższe okoliczności, Sąd na podstawie wskazanych przepisów w punkcie 3 zasądza od (...) na rzecz J. K. kwotę 1.693,44 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2014 roku do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu pieniężnego za urlop. Przechodząc do kwestii odsetek należało uznać za zasadne roszczenie o odsetki od dnia wymagalności w/w kwoty po ustaniu stosunku pracy do dnia zapłaty w oparciu o art. 481 § 1 KC w związku z art. 300 KP. W zakresie w jakim roszczenia powoda nie zostały uwzględnione w punktach 1, 2 i 3, Sąd na podstawie w/w przepisów w punkcie 4 oddalił powództwo w pozostałej części. Mając na uwadze wynik procesu, Sąd na podstawie art. 100 k.p.c. zasądza od J. K. na rzecz (...)w W. kwotę 867 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Powód wnosił łącznie o kwotę 20.081,72 zł, zaś wygrał w zakresie kwoty w sumie 10.508,64 zł, tj. w 52,329 %. Jego koszty to 1.800 zł za pełnomocnika. Bowiem na podstawie § 12 ust. 1 pkt. 2 w związku z § 6 pkt. 5 – obowiązującego w niniejszej sprawie – rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, stawka minimalna wynosiła 1.800 zł. Pozwany wygrał w 47,671%, zaś jego koszty to 1.800 zł za pełnomocnika oraz uiszczone - z zapłaconej przez niego zaliczki - kwoty wynagrodzenia biegłych 1.276,65 zł i 720 zł, w sumie 3.796,65 zł. Koszt razem to 5.596,65 zł i powód z tego winien ponieść 2.667,96 zł (poniósł w/w 1.800 zł), zaś pozwany – 2.928,69 zł (poniósł w/w 3.796,65 zł). W konsekwencji to od powoda należy zasądzić na rzecz strony pozwanej 867 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (3.796,65 zł – 2.928,69 zł). Zgodnie bowiem z art. 100 KPC w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Sąd w orzeczeniu kończącym w instancji sprawę z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu nie przewyższa kwoty 50.000 zł, obciąży pozwanego pracodawcę na zasadach określonych w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.) kosztami sądowymi, których nie miał obowiązku uiścić pracownik wnoszący powództwo lub odwołanie do sądu (art. 96 ust. 1 pkt 4 tej ustawy) z wyłączeniem opłat od pism wymienionych w art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2007 roku (I PZP 1/07, LEX nr 231085). Zgodnie z tym stanowiskiem, które Sąd orzekający podziela, należy pobrać od strony pozwanej kwotę 525 zł (5 % razy przegrana pozwanego z punktu 2 i 3) tytułem opłaty sądowej od pozwu, której powód nie miał obowiązku uiścić. Reasumując, Sąd na podstawie w/w przepisów w punkcie 6 nakazuje pobrać od (...)w W. na rzecz Skarbu Państwa – konto bankowe Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie kwotę 525 zł tytułem kosztów sądowych. O rygorze natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł w punkcie 7 na podstawie art. 477 2 § 1 KPC, zgodnie z którym Sąd zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy z urzędu nadaje wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji.