(zob. wyrok Sądu Najwyższego z 8 września 2010r. II UK 84/10, zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 15 grudnia 2016r. III AUa 2373/15). W myśl wskazanego wyżej przepisu, jeżeli ubezpieczony zgłosił nowe żądanie, dotychczas nierozpoznane przez organ rentowy, sąd przyjmuje to żądanie do protokołu i przekazuje go do rozpoznania organowi rentowemu. Oznacza to - mając na uwadze rolę sądu ubezpieczeń społecznych jako sądu odwoławczego, kontrolującego prawidłowość merytoryczną i faktyczną decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - że sąd ten nie może samodzielnie, bez wstępnej kontroli dokonanej przez organ rentowy, rozstrzygać kwestii, o których organ ten nie decydował. Każdorazowe nowe żądanie w pierwszej kolejności podlega więc rozpoznaniu przez organ rentowy, a dopiero później, w przypadku zakwestionowania decyzji przez osobę, której rozstrzygnięcie dotyczy, może stać się ono przedmiotem badania sądu odwoławczego. W ocenie Sądu żądanie ubezpieczonego dotyczące wniosku o przyznanie dodatku pielęgnacyjnego powinno zostać zakwalifikowane jako nowe żądanie w myśl art.
Ubezpieczony w złożonych organowi rentowemu wnioskach o rentę z tytułu niezdolności do pracy nie wskazywał, że domaga się przyznania dodatku pielęgnacyjnego. W konsekwencji wniosek ten nie był przez organ rentowy poddany analizie i nie rozstrzygano o nim w żadnej z dotychczas wydanych decyzji. Pierwsza wzmianka o żądaniu przyznania dodatku pielęgnacyjnego pojawiała się dopiero w treści odwołania z dnia 12 października 2016r. W konsekwencji Sąd nie prowadził postępowania w zakresie dotyczącym prawa do w/w świadczenia i na podstawie art.
przekazał wniosek Z. W. do rozpoznania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.. ZARZĄDZENIE (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.