k. i za to przy zastosowaniu art. 37 b k. k. na podstawie art. 178 a § 4 k. k. w zw. z art. 34 § 1, § 1 a pkt 1, § 1b, § 2 k. k. w zw. z art. 35 § 1 k. k. skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. na podstawie art. 39 pkt 3 k. k. w zw. z art. 42 § 3 k. k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio; III. na podstawie art. 39 pkt 7 k. k. w zw. z art. 43a § 2 k. k. orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10. 000 (dziesięciu tysięcy) złotych; IV. na podstawie art. 63 § 4 k. k. na poczet środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zalicza okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 5 stycznia 2017 roku; V. na podstawie art. 626 § 1 k. p. k., art. 627 k. p. k. oraz art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 340 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 240 złotych. Sygn. akt: II K 434/17 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Malborku z 17 września 2013 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 1451/12 Z. P. został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art.
Wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres 3 lat tytułem próby. W punkcie II. sentencji wyroku orzeczono wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Wyrok uprawomocnił się dnia 25 września 2013 roku. Dowód: odpis wyroku – k. 40-40v; dane o karalności – k. 65-67 Dnia 5 stycznia 2017 roku w godzinach popołudniowych Z. P. przebywał w okolicach S.. W trackie spotkania z klientem, spożył napoje alkoholowe w nieustalonej ilości. Po godzinie 18:00 wsiadł do pojazdu marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i odjechał w kierunku G.. Około godziny 18.00 wjechał na ul. (...). Jadąc na wysokości ul. (...), uderzył w tył innego pojazdu stojącego w korku, którym poruszał się P. T.
na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat tytułem próby. Dowód: dane o karalności – k. 65-67 Sąd zważył, co następuje: Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie, Sąd oparł się na wyjaśnieniach oskarżonego Z. P., zeznaniach świadków A. C., M. J.
k. zarzucanego mu w akcie oskarżenia. Postępowanie dowodowe wykazało, że oskarżony kierował samochodem marki P. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym, tj. na ul. (...) w G. (droga publiczna), znajdując się w stanie nietrzeźwości w rozumieniu art. 115 § 16 k.k. Badania wykonane u oskarżonego wykazały bowiem stężenia wynoszące 0,97 mg/l (2,02 promila), 0,94 mg/l (1,96 promila), 0,89 mg/l (1,85 promila) i 0,85 mg/l (1,76 promila), podczas gdy wartością graniczną jest 0,25 mg/l (0,5 promila). Nie ulega również wątpliwości, że Z. P. dopuścił się omawianego czynu będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Malborku z dnia 17 września 2013 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 1451/12 za czyn z art.
W czasie popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu nie zachodziła jakakolwiek okoliczność wyłączająca jego kryminalną bezprawność. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające winę oskarżonego. Nie był on w szczególności ograniczony w możliwości rozpoznania znaczenia i konsekwencji swojego czynu przez chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy lub czasowe zaburzenie czynności psychicznych. Z. P. jest i w trakcie popełnienia czynu był osobą dorosłą. W inkryminowanym czasie nie zaszła także czasowa niepoczytalność oskarżonego. Stopień szkodliwości społecznej czynu Z. P. należy określić jako wysoki. Stężenie alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu znacznie (ponad czterokrotnie!) przekroczyło ustawowy próg decydujący o zakwalifikowaniu jego zachowania jako przestępstwa. Stan, w jakim się znajdował, w znacznym stopniu upośledził jego zdolności psychomotoryczne i zdolność postrzegania. Z. P. stworzył realne zagrożenie na drodze, gdyż kierując pojazdem w stanie nietrzeźwości na ul. (...) spowodował kolizję zderzając się z pojazdem P. T.
k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Na niekorzyść Z. P. przemawiają okoliczności wpływające na ocenę szkodliwości społecznej jego czynu, a zwłaszcza wysokie stężenie alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu oraz fakt, że kierując pojazdem w stanie nietrzeźwości, stworzył realne zagrożenie dla innych uczestników ruchu. Za okoliczność obciążającą należy uznać także uprzednią karalność oskarżonego, jak również fakt, iż czynu będącego przedmiotem niniejszego postępowania dopuścił się on w okresie warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 11/11 Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku (k. 66). Na korzyść Z. P. przemawia fakt, że przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyczerpujące wyjaśnienia. Sąd uznał, że jednoczesne orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności oraz kary ograniczenia wolności (przy zastosowaniu art. 37 b k. k.) w największym stopniu przyczyni się do realizacji celów kary w stosunku do Z. P.. Oskarżony dopuścił się czynu o wysokim stopniu szkodliwości społecznej. A nadto, oprócz wyroku uzasadniającego przyjęcie kwalifikacji z art.
k., w przeszłości wydano przeciwko niemu jeszcze jeden wyrok skazujący, którym orzeczono wobec niego bezwzględną karę pozbawienia wolności. W związku z tym Sąd uznał, że wzgląd na cele wychowawcze kary przemawia za zastosowaniem wobec oskarżonego (który jawi się jako osoba odporna na resocjalizację), co najmniej krótkoterminowej bezwarunkowej izolacji. Z drugiej jednak strony Sąd uznał, iż dla osiągnięcia wychowawczych i prewencyjnych celów kary, sama tylko izolacja Z. P. może być zabiegiem niewystarczającym. Należy zauważyć, że oskarżony odbywał już w przeszłości karę pozbawienia wolności, a mimo to wracał na drogę przestępstwa. Dlatego, chcąc unaocznić mu naganność popełnionego występku, Sąd doszedł do wniosku, iż po opuszczeniu zakładu karnego zasadne będzie przymuszenie go do świadczenia nieodpłatnej kontrolowanej pracy przynoszącej realną korzyść dla społeczeństwa. Wymierzając tę karę obok kary pozbawienia wolności, Sąd żywił nadzieję, że przykre doznania związane z jej wykonywaniem sprawią, że oskarżony (...) swe postępowanie i zaniecha popełniania podobnych przestępstw w przyszłości. Z drugiej strony, przeciwko orzeczeniu surowszej kary pozbawienia wolności na zasadach ogólnych (której zastosowanie Sąd istotnie rozważał) przemawia fakt, że oskarżony wykonuje działalność gospodarczą oraz posiada na utrzymaniu dwoje dzieci. W ocenie Sądu, można mieć nadzieję, że rychłe opuszczenie zakładu karnego i niezwłoczne rozpoczęcie wykonywania kary ograniczenia wolności sprawi, że oskarżony będzie odpowiednio zmotywowany do przejawiania zachowań zgodnych z prawem. Na marginesie jedynie przypomnieć należy, iż – wobec aktualnego brzmienia przepisu art. 69 § 1 k. k. – Sąd nie mógł zastosować wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności, abstrahując już nawet od faktu, iż - w ocenie Sądu – byłoby to niewystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów kary. W punkcie II. sentencji wyroku Sąd orzekł wobec Z. P. dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Należy w tym miejscu zauważyć, że w myśl art. 42 § 3 k.k. orzeczenie dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jest obligatoryjne. Sąd ma obowiązek wydać takie orzeczenie w razie przypisania przestępstwa z art. 178 a § 1 i 4 k. k., chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Sąd uznał, że w odniesieniu do Z. P. taki wypadek nie zachodzi. Należy zauważyć, że dopuszczając się zarzucanego mu czynu oskarżony (karany już uprzednio za przestępstwo z art.
k. k.) w pełni zdawał sobie sprawę z możliwych konsekwencji, w tym przewidywał, że może wobec niego zostać orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów – co może pozbawić go „narzędzia” służącego wykonywaniu działalności gospodarczej. Warto zauważyć, że orzeczenie przedmiotowego zakazu nie pozbawia oskarżonego możliwości wykonywania działalności gospodarczej jako takiej, gdyż ma on możliwość zatrudnienia pracownika. Należy również zaznaczyć, że po popełnieniu czynu przez oskarżonego nie zaistniały żadne szczególne okoliczności uzasadniające odstąpienie od stosowania dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów. W punkcie III. sentencji wyroku Sąd nałożył na oskarżonego obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego w kwocie 10.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie to (również mające charakter obligatoryjny) wzmocni wychowawcze oddziaływanie orzeczonej kary i wyeksponuje w świadomości oskarżonego naganny charakter popełnionego czynu, a nadto przyczyni się do zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości. W punkcie IV. sentencji wyroku na poczet zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy. W punkcie V. sentencji wyroku Sąd obciążył Z. P. kosztami postępowania, albowiem swoim zachowaniem przyczynił się on do ich powstania. Oskarżony osiąga stały dochód i jest zdolny do pracy. Uiszczenie niewygórowanych kosztów nie będzie dla niego zanadto dolegliwe.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.