w związku z art. 19 ust.
n fine ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) oraz art. 568a § 1 pkt 2 k.p.k., art. 569 §
2 k.p.k. łączy: karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności orzeczoną wobec skazanego M. M. wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt III K 162/13, opisanym wyżej w punkcie 3 oraz karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności orzeczoną wobec skazanego wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt VIII K 95/17, opisanym wyżej w punkcie 4 i wymierza skazanemu M. M. w ich miejsce karę łączną w wymiarze 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 63 § 1 k.k. w związku z art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej w punkcie I wyroku kary łącznej 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności zalicza skazanemu okres zatrzymania od dnia 27.09.2016r. godz. 18.30 do dnia 29.09.2016r. godz. 16.10 w sprawie sygn. akt VIII K 95/17 oraz okres odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego sprawie o sygn. akt VIII K 95/17 od dnia 12.05.2017r. godz. 15.30 do 12.09.2017r. godz. 13.05, a także okres odbywania kary pozbawienia wolności w sprawie o sygn. III K 162/13 od dnia 12.09.2017r. godz. 13.05 do – nadal; III. na podstawie art. 576 § 1 k.p.k. wyroki podlegające połączeniu wskazane w punkcie I - w zakresie nie objętym wyrokiem łącznym - pozostawia odrębnemu wykonaniu; IV. na podstawie art. 85 § 1, § 2 i § 4 k.k. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) oraz w zw. z art. 572 k.p.k. umarza postępowanie o wydanie wyroku łącznego w pozostałym zakresie, tj. w zakresie wykonanej w całości kary grzywny orzeczonej wobec skazanego wyrokiem wskazanym wyżej w punkcie 3, a także odnośnie kar orzeczonych wyrokami opisanymi wyżej w punktach 1, 2 i 5, gdyż w tym zakresie brak warunków do wydania wyroku łącznego; V. na podstawie art. 626 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (jedn. tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 ze zm.) zwalnia skazanego od obowiązku zapłaty kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa i nie pobiera od niego opłaty. /-/ SSO Dorota Biernikowicz UZASADNIENIE Obrońca skazanego M. M. wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2017 roku (data wpływu do Sądu – 21 sierpnia 2017 roku), wniósł o wydanie wyroku łącznego obejmującego karę łączną 2 lat pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 30 sierpnia 2013 roku w sprawie o sygn. akt III K 162/13 i karę 1 roku pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 14 marca 2017 roku w sprawie o sygn. akt VIII K 95/17 oraz wymierzenie skazanemu kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorbcji tj. w wymiarze dwóch lat pozbawienia wolności, jednocześnie wskazując, że najwyższa z wymierzonych kar jednostkowych byłaby wystarczającą kara mając na uwadze zachowanie skazanego. Sąd, działając z urzędu - w myśl przepisów art. 569 §
2 k.p.k. i art. 570 k.p.k. - ustalił, że M. M. skazany został następującymi wyrokami:
2 k.p.k. w zw. z art. 574 k.p.k. za zgodą stron w całości bez odczytywania (k. 119). Zaznaczyć należy, iż skazania w sprawach VIII K 243/12 i VIII K 681/12 figurują nadal w informacji z Krajowego Rejestru Karnego jako niezatarte, mimo, iż upłynął już okres próby w każdej z tych spraw i okres 6 miesięcy po upływie okresu próby (uiszczono karę grzywny w sprawie VIII K 681/12 i nawiązkę w sprawie VIII K 243/12) i nie zarządzono wykonania tych kar pozbawienia wolności we wskazanym okresie, natomiast w związku z brzmieniem przepisów art. 78 §
1b k.k. oraz art. 108 k.k., skazania te nie są obecnie zatarte z uwagi na kolejne skazania w sprawach III K 162/13 i VIII K 97/17. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy pozostawały całkowicie bezsporne i wynikały ze wskazanych powyżej dokumentów, których wiarygodność i prawdziwość danych w nich zawartych nie zostały przez żadną ze stron zakwestionowane, a i Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw, by uczynić to z urzędu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: W związku ze zmianą od 01 lipca 2015 roku przepisów ustawy Kodeks karny, w tym przepisów rozdziału IX odnośnie kary łącznej, na wstępie zaznaczyć należy, że przepisy art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 396) uregulowały kwestię tzw. intertemporalną, to jest wyłączyły stosowanie przepisów rozdziału IX Kodeksu karnego w nowym brzmieniu, a więc przepisów dotyczących nowych zasad orzekania kary łącznej w wyroku łącznym do spraw, w których połączeniu podlegałyby wyłącznie kary prawomocnie orzeczone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku. Zgodnie z tym przepisem – przepisów rozdziału IX ustawy Kodeks karny, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą Kodeks karny, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ocena czy zachodzi taka potrzeba, powinna zostać dokonana według znowelizowanych przepisów rozdziału IX Kodeksu karnego. Jeżeli zatem zgodnie z tymi przepisami należałoby połączyć karę orzeczoną prawomocnie po 30 czerwca 2015 roku z karą (karami) orzeczonymi prawomocnie przed tą datą, to należy na podstawie art. 4 § 1 k.k. rozstrzygnąć czy stosować dalej przepisy rozdziału IX Kodeksu karnego w nowym brzmieniu, czy też w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku. Powyższe oznacza, że przepisy art. 85 i następne k.k. w nowym brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 roku mają zastosowanie w niniejszej sprawie do skazanego M. M., ponieważ wyrok skazujący w sprawie o sygn. akt VIII K 95/17 zapadł wobec skazanego już po wejściu w życie przepisów art. 85 i nast. k.k. w nowym brzmieniu. Tym samym stwierdzić należy na wstępie, że w stosunku do skazanego w niniejszym postępowaniu można teoretycznie stosować zarówno przepisy art. 85 i nast. k.k. w nowym brzmieniu, tj. obowiązującym od 01 lipca 2015 roku, jak i w starym brzmieniu, tj. obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku, jednak tylko w sytuacji, gdyby te ostatnie przepisy, czyli sprzed 1 lipca 2015 roku, okazały się względniejsze dla skazanego w rozumieniu art. 4 § 1 k.k. Skoro zatem na skutek wejścia w dniu 1 lipca 2015 roku w życie ustawy z dnia z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) zmianie uległy przepisy Kodeksu karnego normujące zasady orzekania kar łącznych, w tym wyrokiem łącznym, Sąd musiał rozważyć, jaki stan prawny winien znaleźć zastosowanie w sprawie skazanego M. M.. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 19 wymienionej wyżej ustawy nowelizacyjnej, przepisów rozdziału IX ustawy kodeks karny, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą kodeks karny, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Równocześnie według art. 4 § 1 k.k., jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Rzeczą Sądu wyrokującego w niniejszej sprawie było zatem rozstrzygniecie, który z wymienionych przepisów statuuje normę właściwą dla rozstrzygnięcia kwestii intertemporalnej w sprawie M. M.. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie powstałego w niniejszej sprawie problemu intertemporalnego powinno nastąpić w oparciu o art. 4 § 1 k.k., przemawia bowiem za tym ugruntowana w orzecznictwie wykładnia tego przepisu (i to jeszcze w czasie obowiązywania Kodeksu karnego z 1969 r.), z którą Sąd w tym składzie zgadza się, a zgodnie z którą ma on niewątpliwie zastosowanie także w sytuacjach orzekania o karze łącznej, również w wyroku łącznym. Stanowisko takie zaprezentował Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 lutego 1995 r. w sprawie o sygn. II KRN 2/95 (OSNKW z 1995 r., z. 3-4, poz. 17), w którym stwierdził, iż „niezależnie od stosowanej przez sąd wydający wyrok łączny zasady kształtowania kary łącznej (absorpcji całkowitej, częściowej czy też kumulacji), sąd ten – w tym zakresie – na nowo dokonuje aktu wymiaru kary zwanej w tym wypadku karą łączną. Zatem winien z jednej strony respektować prawomocność "łączonych" wyroków (i dlatego też nie wolno mu w tym trybie dokonywać korekt w zakresie wymiaru kar orzeczonych za poszczególne czyny prawomocnie osądzone), ale z drugiej strony również ewentualną zmianę stanu prawnego, jeśli zmiana ta dotyczy na nowo kształtowanych – w myśl reguł wyznaczonych w art. 67-71 k.k. – składników wymiaru kary i jest to zmiana korzystna dla oskarżonego (np. korzystniejsze tzw. przeliczniki, wyższy próg wymagany dla orzeczenia kary zastępczej)”. Wymierzanie kary łącznej w wyroku łącznym jest niewątpliwie orzekaniem o odpowiedzialności karnej za przestępstwa. W art. 4 § 1 k.k. nie ma zaś mowy o orzekaniu o sprawstwie i winie, tylko o orzekaniu. Nie ulega więc wątpliwości, że zakresem jego zastosowania zostało objęte każde orzekanie o odpowiedzialności karnej za przestępstwo, także w zakresie kary przy wydawaniu wyroku łącznego. W świetle powyższego rozważyć zatem należało, czy w stosunku do skazanego M. M. - z uwagi na okoliczność, iż wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 14 marca 2017 roku sygn. akt VIII K 95/17 zapadł wobec niego już po wejściu w życie przepisów art. 85 i nast. k.k. w nowym brzmieniu, nadto czyn osadzony w tej sprawie został popełniony 25-26.09.2016r. - zachodzi potrzeba wydania wyroku łącznego, a dalej, które ewentualnie przepisy będą miały zastosowanie w przypadku uznania, iż takowa potrzeba zachodzi. Rozważając dopuszczalność wydania wyroku łącznego wobec skazanego M. M. na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów co do zapadłych względem skazanego wyroków tj. wymienionych wyżej w punktach od 1 do 4, stwierdzić należało, że nie zostały spełnione przesłanki do wydania wyroku łącznego obejmującego kary wymierzone w tych sprawach. Warunki do orzeczenia kary łącznej według przepisów obowiązujących do dnia 30.06.2015r. zostały określone w art. 85 k.k. i nast. k.k. Zgodnie z przepisem art. 85 k.k. karę łączną orzeka się wówczas, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Zawarty w art. 85 k.k. zwrot „zanim zapadł pierwszy wyrok” odnosi się do pierwszego chronologicznie wyroku, który zapadł przed popełnieniem przez sprawcę kolejnego (kolejnych) przestępstwa (vide: uchwała 7 sędziów SN - zasada prawna z dnia 25 lutego 2005r., sygn. I KZP 36/04, OSNKW 2005/2/13). Nadto – jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanej uchwały – możliwe jest wystąpienie nie tylko jednego zbiegu realnego, ale i dalszych, przy spełnieniu warunków wskazanych w art. 85 k.k. Jednakże nawet przy kolejnych zbiegach obejmujących drugą, trzecią, itd. grupę przestępstw, zawsze wyjściowym punktem odniesienia będzie pozostawał ten chronologicznie „pierwszy wyrok”, zamykający kolejne „grupy przestępstw” pozostających w zbiegu. Oceny zbiegu realnego dokonywać należy z perspektywy postępowania sprawcy – czy kolejnych przestępstw dopuszcza się po wydaniu wobec niego wyroku (kolejnych wyroków), czy przed nim (nimi). I tak, „pierwszym” chronologicznie wyrokiem jaki zapadł wobec skazanego M. M. jest wyrok z dnia 11 czerwca 2012 roku w sprawie o sygn. akt VIII K 243/12 (opisany wyżej w punkcie 1) . Badając natomiast daty popełnienia przez skazanego kolejnych przestępstw, osądzonych wyrokami opisanymi wyżej w punktach od 2 do 4, to stwierdzić należy, że przestępstwo osądzone wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 roku w sprawie o sygn. akt VIII K 681/12 (opisanym wyżej w pkt 2) zostało popełnione w nocy 12/13 lutego 2012 roku, czyli przed wydaniem wyroku z dnia 11 czerwca 2012 roku w sprawie o sygn. akt VIII K 243/12, jednak kary wymierzone tymi wyrokami orzeczone z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie mogły zostać połączone w wyroku łącznym. Wskazać należy, że choć nadal figurują te skazania w informacji z Krajowego Rejestru Karnego jako niezatarte, mimo, iż upłynął już okres próby w każdej z tych spraw i okres 6 miesięcy po upływie okresu próby (nadto uiszczono karę grzywny w sprawie VIII K 681/12 i nawiązkę w sprawie VIII K 243/12) i nie zarządzono wykonania tych kar pozbawienia wolności we wskazanym okresie, to jednak obecnie - w związku z brzmieniem przepisów art. 78 §
1b k.k. oraz art. 108 k.k. - skazania te nie są zatarte z uwagi na kolejne skazania w sprawach III K 162/13 i VIII K 97/
w związku z art. 19 ust.
n fine ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) oraz art. 568a § 1 pkt 2 k.p.k., art. 569 §
2 k.p.k., łącząc karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności orzeczoną wobec skazanego M. M. wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt III K 162/13, opisanym wyżej w punkcie 3 oraz karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności orzeczoną wobec skazanego wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt VIII K 95/17, opisanym wyżej w punkcie 4 i wymierzając skazanemu M. M. w ich miejsce karę łączną w wymiarze 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, pozostawiając odrębnemu wykonaniu na podstawie art. 576 § 1 k.p.k. wyroki podlegające połączeniu wskazane w punkcie 1 sentencji wyroku łącznego w zakresie nie objętym wyrokiem łącznym. Sąd uznał jednocześnie, że w odniesieniu do wskazanych wyżej, podlegających łączeniu, kar jednostkowej i łącznej pozbawienia wolności wymierzonych w sprawach o sygn. III K 162/13 i VIII K 95/17, nie zachodzi negatywna przesłanka wymierzenia kary łącznej określona w art. 85 § 3 k.k. (i to także przy uwzględnieniu zmian tego przepisu od 15 kwietnia 2016r.), a co jednoznacznie wynika z analizy dat popełnienia przestępstw osądzonych w tych sprawach i danych dotyczących odbywania przez skazanego kar w poszczególnych sprawach. W pozostałym zakresie, odnośnie prawomocnych skazań jakie zapadły wobec M. M., opisanych wyżej w punktach 1,2 i 5, Sąd na podstawie art. 85 § 1, § 2 i § 4 k.k. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) oraz w zw. z art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego z uwagi na brak warunków do wydania wyroku łącznego, tj. w zakresie wykonanej w całości kary grzywny orzeczonej wobec skazanego wyrokiem wskazanym wyżej w punkcie 3, a także odnośnie kar orzeczonych wyrokami opisanymi wyżej w punktach 1, 2 i 5. Jak już wyżej wskazano, omawiając brak warunków do wydania wyroku łącznego obejmującego prawomocne skazania M. M. w sprawach opisanych wyżej w pkt
2 według przepisów obowiązujących do dnia 30.06.2015r., a co aktualne jest również przy rozważaniu warunków do wydania wyroku łącznego wobec tych skazań, ale według przepisów obecnie obowiązujących, przypomnieć należy, iż skazania w sprawach VIII K 243/12 i VIII K 681/12 figurują nadal w informacji z Krajowego Rejestru Karnego jako niezatarte, mimo, iż upłynął już okres próby w każdej z tych spraw i okres 6 miesięcy po upływie okresu próby (uiszczono karę grzywny w sprawie VIII K 681/12 i nawiązkę w sprawie VIII K 243/12) i nie zarządzono wykonania tych kar pozbawienia wolności we wskazanym okresie, natomiast w związku z brzmieniem przepisów art. 78 §
1b k.k. oraz art. 108 k.k., skazania te nie są obecnie zatarte z uwagi na kolejne skazania w sprawach III K 162/13 i VIII K 97/17. Zgodnie bowiem z art. 108 k.k. jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej nie pozostających w zbiegu przestępstw, jak również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem, okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań, a w myśl art. 78 §
1b k.k. stosuje się odpowiednio art. 108 k.k. Oznacza to, że jeżeli skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w okresie próby czy też od zakończenia okresu próby do upływu od tego czasu 6 miesięcy ponownie popełni przestępstwo, to dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. Sąd ustalił, że w okresie 3 lat próby w odniesieniu do kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 19 lipca 2012 roku, sygn. akt: VIII K 681/12 skazany w okresie od dnia 04 sierpnia 2012 roku do dnia 07 listopada 2012 roku popełnił przestępstwo, które zostało objęte karą łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat tytułem próby w sprawie III K 162/13, natomiast w okresie próby na jaki warunkowo zawieszono wykonanie kary w sprawie VIII K 243/12, skazany popełnili przestępstwa osądzone w sprawie III K 162/13. Powyższe wskazuje, że kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania orzeczone w sprawach VIII K 681/12 i VIII K 243/12, opisane wyżej w punktach
2, nie są formalnie zatarte, choć nie podlegają wykonaniu w rozumieniu art. 85 § 2 k.k., ponieważ nie jest możliwe zarządzenie ich wykonania, a co stanowi warunek negatywny do połączenia kar pozbawienia wolności orzeczonych w tych sprawach z warunkowym zawieszeniem ich wykonania z karami pozbawienia wolności wymierzonymi w sprawach III K 162/13 i VIII K 95/
Sąd mógł wymierzyć karę łączną w granicach od 2 do 3 lat pozbawienia wolności, gdyż granice te zakreślała najwyższa z wymierzonych poprzednio kar, czyli kara łączna 2 lat pozbawienia wolności orzeczona w sprawie III K 162/13 do sumy łączonych kar). Wymierzając karę łączną w wyroku łącznym nie można poddawać ponownej analizie i uwzględniać okoliczności, które legły u podstaw wymiaru poszczególnych kar jednostkowych, jednak w sytuacji, gdy według znowelizowanych przepisów art. 85 i nast. k.k. łączeniu w wyroku łącznym podlegają już poprzednio orzeczone kary łączne, a nie jednostkowe, to okoliczność ta nie pozostaje bez znaczenia przy wymiarze kolejnej kary łącznej, skoro de facto już raz (przy wymiarze kar łącznych w wyrokach jednostkowych) uwzględnione zostały związki przedmiotowe i czasowe zachodzące pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami i znalazło to swój wyraz w takim, a nie innym wymiarze kar łącznych, podlegających obecnie łączeniu w ramach wyroku łącznego. Dlatego zgodnie z art. 85 a k.k. (obowiązującym od 1 lipca 2015r.), orzekając karę łączną w wyroku łącznym, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Winno się nadto uwzględnić okoliczności, jakie zaszły już po wydaniu poprzednich wyroków, przede wszystkim mieć na uwadze proces resocjalizacji skazanego, a także względy indywidualno - i generalno - prewencyjne. W świetle powyższego, miarkując wymiar kary łącznej pozbawienia wolności wobec skazanego M. M., zważyć należy, iż skazany przebywa w warunkach izolacji więziennej od 12 września 2017 roku i jak wynika z opinii o skazanym wydanej przez zastępcę dyrektora jednostki penitencjarnej, w której skazany odbywa karę, a którą przytoczono na wstępie, prognoza kryminologiczna wobec skazanego jest umiarkowanie pozytywna. M. M. odbywa orzeczoną karę w warunkach zakładu zamkniętego w systemie programowego oddziaływania. Nie stwarza problemów wychowawczych i nie był karany dyscyplinarnie, ale też i nie był nagradzany. Zachowanie M. M. dowodzi, że proces jego resocjalizacji rozpoczął się, jednak z uwagi na jego wstępny etap nie można jeszcze zdaniem Sądu przesądzać, czy odniesie pozytywne rezultaty i kiedy, skoro koniec kary łącznej wymierzonej niniejszym wyrokiem łącznym będzie przypadł na początek 2020 roku. Nie ulega wątpliwości, że jest to dopiero wstępny etap resocjalizacji i nie można wykluczyć faktu, iż obecnie zachowanie skazanego jest instrumentalnie nakierowane na uzyskanie korzystnego rozstrzygnięcia, chociażby w postaci uzyskania mniejszego wymiaru kary łącznej w wyroku łącznym. Nie wymaga wszak dowodu, że skazani, którzy ubiegają się o wydanie korzystnych dla nich decyzji w zakresie chociażby wyroku łącznego, czy warunkowego przedterminowego zwolnienia, dostosowują często swoje zachowanie w warunkach izolacji więziennej do tych sytuacji w celu uzyskania przychylności organów decydujących o losie ich wniosków. Powyższe okoliczności wskazują, iż z dużą ostrożnością należy podchodzić i oceniać zmiany zachodzące i uzewnętrzniane w zachowaniu skazanego, jeżeli chodzi o postępy w procesie resocjalizacji, zwłaszcza jeżeli uwzględni się datę końca odbywania wszystkich kar. Biorąc zatem pod uwagę całokształt okoliczności w przedmiotowej sprawie, Sąd uznał za słuszne i sprawiedliwe, zastosowanie zasady asperacji - bliżej zasady kumulacji - odnośnie opisanego w pkt 1 sentencji zbiegu przestępstw i w konsekwencji na tej zasadzie wymierzono skazanemu na podstawie art. 85 § 1 - 3 k.k., art. 85a k.k. i art. 86 §
w związku z art. 19 ust.
n fine ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) oraz art. 568a § 1 pkt 2 k.p.k., art. 569 §
2 k.p.k. karę łączną 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Reasumując, karę łączną pozbawienia wolności, wymierzoną skazanemu przy zastosowaniu zasady asperacji, odnośnie zbiegu ustalonego w pkt 1 wyroku, należy uznać za sprawiedliwą i adekwatną wobec okoliczności sprawy. Takie ukształtowane kary łącznej czyni zadość wymogom prewencji indywidualnej w stosunku do skazanego, jak i wymogom oddziaływania społecznego, raz jeszcze podkreślając nieopłacalność popełnienia przestępstw. Orzekając taką karę łączną Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności mające wpływ na jej wymiar, czyniąc zadość wymaganiom ustawowym i wymaganiom ugruntowanego orzecznictwa. W ocenie Sądu orzeczona w tym wyroku kara łączna i związana z nią dolegliwość nie przekracza stopnia winy sprawcy, uwzględnia stopień szkodliwości społecznej czynów, osiągnie cele zapobiegawcze i wychowawcze, spowoduje motywację skazanego do zmiany postępowania w przyszłości, jak również uwzględnia potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, wpływając na przekonanie, że przestępstwo nie uchodzi bezkarnie, lecz spotyka się ze sprawiedliwą karą. Sąd nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego odnośnie zastosowania zasady pełnej absorbcji, ponieważ skazany nie zasługuje na takie premiowanie, jako sprawca niepoprawny, który nie potrafił wykorzystać szansy, jaką otrzymał w wyroku orzekającym karę pozbawieni wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (w sprawie III K 162/13), a wobec popełnienia w okresie próby przestępstwa, kara ta została zarządzona. Poza tym skazany miał jeszcze jedną szansę wykonania kary w warunkach wolnościowych i również nie wykorzystał tego, a mianowicie w sprawie VIII K 95/17 rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego i na skutek zarządzenia wykonania kary w sprawie III K 162/13 spowodowanego zawinionym zachowaniem skazanego w okresie próby (ponowne skazanie) uchylono zezwolenie na odbywanie kary w tym trybie. W tym kontekście zapewnienia skazanego, że obecnie wykorzysta daną mu szansę w razie orzeczenia kary łącznej z zastosowaniem pełnej absorpcji, brzmią gołosłownie i nie przekonują, tym samym jedynie kara łączna w wymiarze 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności spełni zdaniem Sądu swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej. W wyroku łącznym, Sąd - na podstawie art. 63 § 1 k.k. w związku z art. 577 k.p.k. - na poczet orzeczonej w punkcie I wyroku kary łącznej 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności zaliczył także skazanemu okres zatrzymania od dnia 27.09.2016r. godz. 18.30 do dnia 29.09.2016r. godz. 16.10 w sprawie sygn. akt VIII K 95/17 oraz okres odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego sprawie o sygn. akt VIII K 95/17 od dnia 12.05.2017r. godz. 15.30 do 12.09.2017r. godz. 13.05, a także okres odbywania kary pozbawienia wolności w sprawie o sygn. III K 162/13 od dnia 12.09.2017r. godz. 13.05 do – nadal. W wyroku ponadto, na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (jedn. tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 ze zm.), Sąd zwolnił skazanego od obowiązku zapłaty kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa i nie pobrał od niego opłaty, a orzeczenie takie podyktowane jest odbywaniem przez skazanego długoterminowej kary pozbawienia wolności. SSO Dorota Biernikowicz ZARZĄDZENIE 1. proszę odnotować sporządzenie uzasadnienia w kontrolce uzasadnień; 2. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i pouczeniem doręczyć wnioskodawcy; 3. przedłożyć z apelacją albo za 14 dni od doręczenia obrońcy. Poznań, dnia 29 października 2017 roku SSO Dorota Biernikowicz
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.