VIII U 1568/15

(1)przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o prawo do emerytury na skutek odwołania J. S.

(1)od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 6 sierpnia 2015 roku nr (...) zmienia zaskarżaną decyzję i ustala J. S.

(2)prawo do emerytury od 10 lipca 2015 roku. Sygn. akt VIII U 1568 / 15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 6 sierpnia 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił J. S.

(1)przyznania prawa do wcześniejszej emerytury na podstawie przepisu art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1383; tekst jedn. ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U z 1983 r., nr 8, poz. 43; ze zm.). W uzasadnieniu podano, że wnioskodawca nie udowodnił wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, ponieważ nie zostały przedłożone odpowiednie świadectwa wykonywania pracy w takich warunkach (decyzja – k. 144 a.e.). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. S.

(1), domagając się zmiany decyzji i przyznania mu prawa do emerytury. Wskazał, że spełnia warunek 15 lat pracy w warunkach szczególnych, będąc zatrudnionym od 1 czerwca 1978 roku do 22 października 1978 roku, od 23 października 1978 roku do 31 lipca 1989 roku, od 1 maja 1991 roku do 23 czerwca 1991 roku i od 16 lipca 1992 roku do 31 maja 1993 roku we (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym, od 1 sierpnia 1989 roku do 30 kwietnia 1991 roku w Agencji (...), od 24 czerwca 1991 roku do 30 czerwca 1992 roku i od 24 stycznia 1994 roku do 31 sierpnia 1994 roku w Przedsiębiorstwie (...), a także od 5 czerwca 1997 roku do 31 grudnia 1998 roku w Wojewódzkim Zakładzie Usług (...) we W. (odwołanie – k. 2-5 a.s.). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji (odpowiedź na odwołanie – k. 7-8 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił i rozważył, co następuje: J. S.

(1)urodził się (...), a wniosek o emeryturę złożył w dniu 10 lipca 2015 roku. Na podstawie powyższego wniosku oraz załączonych świadectw pracy Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał w dniu 6 sierpnia 2015 roku decyzję, w której odmówił przyznania prawa do wcześniejszej emerytury z uwagi na nieudowodnienie 15-letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych. Organ rentowy nie zaliczył wnioskodawcy następujących okresów zatrudnienia: od 1 czerwca 1978 roku do 22 października 1978 roku, od 23 października 1978 roku do 31 lipca 1989 roku, od 1 maja 1991 roku do 23 czerwca 1991 roku i od 16 lipca 1992 roku do 31 maja 1993 roku z tytułu pracy we (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym, gdyż z dniem wejścia w życie zarządzenia numer 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 roku straciło moc prawną zarządzenie numer 55 Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 lipca 1983 roku w sprawie prac w szczególnych warunkach (Dz.U. nr 3, poz. 7), na które zakład powołał się w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach z dnia 15 stycznia 1998 roku, określając stanowiska pracy, na jakich wnioskodawca był zatrudniony; okresu od 1 sierpnia 1989 roku do 30 kwietnia 1991 roku z tytułu zatrudnienia w Agencji (...), ponieważ z dniem wejścia w życie zarządzenia numer 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 roku straciło moc prawną zarządzenie numer 55 Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 lipca 1983 roku w sprawie prac w szczególnych warunkach, na które powołał się zakład w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 8 kwietnia 1999 roku, określając stanowiska pracy, na jakich wnioskodawca był zatrudniony; od 24 czerwca 1991 roku do 30 czerwca 1992 roku i od 24 stycznia 1994 roku do 31 sierpnia 1994 roku z tytułu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...), ponieważ w przedłożonym świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 10 lutego 2015 roku i 7 maja 2015 roku nie wskazano stanowiska pracy zgodnie z zarządzeniem Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 roku oraz nie wskazano wykazu, działu, pozycji i punktu w/w zarządzenia; od 5 czerwca 1997 roku do 31 grudnia 1998 roku z tytułu zatrudnienia w Wojewódzkim Zakładzie Usług (...) we W., ponieważ z dniem wejścia w życie zarządzenia numer 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 roku straciło moc prawną zarządzenie numer 55 Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 lipca 1983 roku w sprawie prac w szczególnych warunkach, na które powołał się zakład w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 8 kwietnia 1999 roku, określając stanowiska pracy, na jakich wnioskodawca był zatrudniony, a ponadto stanowisko „kierowca-operator” nie jest zgodne ze stanowiskiem wymienionym w zarządzeniu resortowym, wykaz A, dział VIII, poz. 2, pkt. 1 i 2 (decyzja – k. 144 a.e.). Organ rentowy za czas pracy w warunkach szczególnych uznał natomiast wnioskodawcy okres jedynie 10 miesięcy i 14 dni, na który złożyły się okresy zatrudnienia: w Kombinacie Rolnym (...) (od 1 lutego 1975 roku do 31 marca 1975 roku oraz od 15 listopada 1977 roku do 31 maja 1978 roku, tj. 8 miesięcy i 16 dni) oraz w Przedsiębiorstwie Państwowej (...) Oddział we W. (od 5 maja 1977 roku do 1 lipca 1977 roku, tj. 1 miesiąc i 28 dni) (decyzja – k. 144 a.e., zeznania wnioskodawcy – k. 19 a.s., pismo ZUS – k. 154 a.s.). W niniejszym postępowaniu Sąd ustalił, że wnioskodawca ma wykształcenie zawodowe – w 1973 roku ukończył (...) Szkołę Zawodową w C., uzyskując zawód mechanika – kierowcy pojazdów samochodowych. Posiada prawo jazdy wszystkich kategorii (akta osobowe wnioskodawcy – k. 40 a.s.). W dniu 1 czerwca 1978 roku J. S.

(1)został zatrudniony w (...) we W. – początkowo na stanowisku kierowcy, w pełnym wymiarze czasu pracy. Z dniem 23 października 1978 roku został przeniesiony na stanowisko operatora sprzętu budowlanego – dźwigu (umowa o pracę, angaże – akta osobowe wnioskodawcy – k. 68 a.s.). (...) we W. zajmowało się m.in. wznoszeniem i remontami budynków i konstrukcji. Zakład ten ulegał w toku działalności przekształceniom i podziałom. W ramach przedsiębiorstwa wyodrębniono m.in. Bazę (...) i (...), której kierownikiem był J. W.

(1). Następnie Przedsiębiorstwo zostało przejęte przez Kombinat Rolny (...) i w ramach kombinatu uzyskało nazwę (...)we W.. Następnie zakład ten został zlikwidowany, a w jego miejsce powstało (...) Przedsiębiorstwo Budowlane, działające pod patronatem Urzędu Miasta. Praca wnioskodawcy jednak bez względu na powyższe zmiany pozostawała taka sama, jej warunki także (zeznania J. W.

(1)– k. 160v a.s.). Do obowiązków wnioskodawcy należała początkowo – przez trzy miesiące – praca jako kierowca autobusu. Zastępował m.in. w okresie letnim przez kilka miesięcy kierowcę Przedsiębiorstwa (...). Jeździł autobusem marki J. z 50 miejscami pasażerskimi. Pracował od 6 rano do 16-17 po południu. Woził pracowników do pracy z różnych miejscowości do (...)i na budowy, zdarzały się wyjazdy na wycieczki zakładowe w niedziele. Otrzymywał wynagrodzenie godzinowe, za swoją pracę ponosił odpowiedzialność materialną. W przypadku niedużej awarii tego pojazdu, tego samego dnia była usuwana i jechał nim w trasę w przypadku poważniejszej awarii otrzymywał pojazd zastępczy. Codziennie otrzymywał polecenie wyjazdu od kierownika transportu. Następnie został zaangażowany w tym Przedsiębiorstwie przez przełożonego J. W.

(1)jako maszynista sprzętu budowlanego – dźwigu. Na tym stanowisku pracował do 31 maja 1993 roku. Był to dźwig zamontowany na samochodzie J., samochód ciężarowy był przystosowany do takiej maszyny. Dźwig posiadał oddzielne kabiny, wnioskodawca przesiadał się z kabiny samochodu do kabiny dźwigu i stamtąd już zajmował się jego sterowaniem. Było to urządzenie budowlane – dźwig samojezdny – do wykonywania ciężkich prac budowlanych, konkretnie zaś do podawania elementów budowlanych, np. płyt betonowych do montażu budynków, cegieł, pustaków, betonu, konstrukcji drewnianych i metalowych. Przy podnoszeniu tych elementów następowały duże drgania całego urządzenia. Był to dźwig samojezdny o ciężarze 10 ton. Dźwigiem wnioskodawca podawał płyty przywożone ciężarówkami przez J. W.

(2)do montażu na budynku lub rozładowywał na plac. Wznoszone budynki były przeważnie dwupiętrowe, mieszkalne, zakładowe, a także gospodarcze – dla bydła w PGR-ach. Pracował w K. przy budowie bloków mieszkalnych, a także w H., gdzie budował m.in. obory, w K. oraz w S., w B. i w P.. Uczestniczył także w budowie różnych obiektów w(...) w U.. Jeśli dźwig się zepsuł, przyjeżdżali z firmy mechanicy, jeśli była dłuższa naprawa – szedł na urlop. Wraz z wnioskodawcą w Przedsiębiorstwie pracował także J. W.

(1), który zatrudniony był od 1977 roku do czasu likwidacji Przedsiębiorstwa jako kierownik bazy sprzętu i transportu. T. K. pracował tam natomiast od jesieni 1982 roku do końca działalności Przedsiębiorstwa – również jako operator dźwigu samojezdnego i wykonywał pracę tożsamą z pracą wnioskodawcy, wraz z nim na budowach, miał oddany do dyspozycji drugi dźwig. Budów było bardzo dużo i dlatego były potrzebne dwie maszyny. M. D. pełnił natomiast obowiązki murarza – montażysty konstrukcji żelbetowych i pracował w Przedsiębiorstwie od lutego 1972 roku do końca maja 1993 roku, współpracując z wnioskodawcą. Razem pracowali przy budowie budynków gospodarczych i magazynów w K. i w R. i w U.. Wnioskodawca podawał dźwigiem części konstrukcji budynków, czyli płyty żelbetowe, betonowe, elementy konstrukcji stalowych na różne poziomy, a M. D. z innymi pracownikami odbierali podawane elementy do dalszej pracy. Pracowali bez względu na pogodę, o każdej porze roku. W zimie otrzymywali dodatkową odzież w postaci ocieplanych butów, kufajek czy rękawic, jeśli ktoś potrzebował, to otrzymywał nauszniki. Wnioskodawca pracował w pełnym wymiarze czasu pracy, tzn. minimum 8 godzin dziennie, przeważnie od godziny 7 do 15. J. W.

(2)zatrudniony był z kolei w Przedsiębiorstwie z wnioskodawcą jako kierowca autobusu, cementowozu i ciężarówki do przewozu cementu w beczkach i przewozu różnych materiałów budowlanych (płyty betonowe, pustaki, belki betonowe). Pracował od początku okresu zatrudnienia wnioskodawcy i z pracy odszedł w 1992 roku na rentę. Zdarzały się przypadki, że gdy nie było kierowcy autobusu, wnioskodawca o godzinie 6 rano zawoził wówczas pracowników na budowy autobusem, tam przesiadał się na dźwig samojezdny i po skończonej pracy znów rozwoził pracowników autobusem, po czym zostawiał ten autobus na bazie we W. i rano ponownie wykonywał taką samą pracę (zeznania wnioskodawcy – k. 18-19 oraz 111-111v, zeznania J. W.

(1), T. K., M. D., J. W.

(2)– k. 109-111 a.s., akta osobowe wnioskodawcy – k. 68 a.s.). Wnioskodawca w okresie pracy w Przedsiębiorstwie i jego wyżej opisanych jednostkach (do 31 maja 1993 roku) korzystał z dwóch rocznych urlopów bezpłatnych – od 23 listopada 1985 roku do 26 listopada 1986 roku oraz od 24 czerwca 1991 roku do 30 czerwca 1992 roku. Pracował wówczas na kontraktach w Niemczech i w Libii. Wyjazdy na kontrakty organizowało Przedsiębiorstwo (...) w W. (akta osobowe – k. 40 a.s.). W okresie od 5 czerwca 1997 roku do 31 grudnia 1998 roku J. S.

(1)był zatrudniony w Wojewódzkim Zakładzie Usług (...) we W., gdzie był także operatorem dźwigu samojezdnego kołowego, zamontowanego na samochodzie S.. Charakter pracy był taki sam, jak w pierwszym zakładzie, gdzie pracował na podobnym sprzęcie (umowa o pracę – k. 29 a.e., zeznania wnioskodawcy – k. 160v-161 a.s.). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wskazanych dowodów z dokumentów zebranych w toku postępowania przed organem rentowym, aktach osobowych oraz zeznań wnioskodawcy i przesłuchanych w sprawie świadków. Sąd obdarzył w całości wiarą zeznania wszystkich świadków. Są one spójne, logiczne i tożsame z zeznaniami wnioskodawcy, zasługując tym samym na walor wiarygodności. Świadkowie pracowali w wyżej opisanych zakładach pracy w okresie zatrudnienia wnioskodawcy. Mogli oni zatem potwierdzić i dokładnie opisać zakres czynności i wykonywane przez skarżącego obowiązki. Z racji swoich obowiązków pracowniczych znali specyfikę czynności wykonywanych na stanowisku wnioskodawcy. Mieli z nim bezpośredni kontakt, zaś J. W.

(1)był dodatkowo przełożonym skarżącego. W tej sytuacji podkreślić należy, iż żaden ze świadków nie miał powodu, aby przedstawiać odmienny przebieg zdarzeń. Dokumentacja również została uznana przez Sąd za wiarygodną. W aktach osobowych znajdują się zakresy obowiązków wnioskodawcy, angaże i pisma pracodawcy potwierdzające, że wykonywał on omówione czynności. Dokumenty przechowywane były przez uprawnione podmioty a ich treść nie budziła wątpliwości i nie była również kwestionowana przez żadną ze stron. Odwołanie J. S.

(1)jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja podlega zmianie. Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1383; ze zm.) osobom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27. Emerytura, taka przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy, w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem. Artykuł 32 ust. 2 cytowanej ustawy emerytalnej stanowi, że za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ustęp 4 cytowanej normy prawnej stanowi natomiast, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym w ust. 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Ponadto zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 roku, nr 8, poz. 43) okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 cytowanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Wspomniany wykaz A stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów, zawierający listę prac w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. W stosunku do wnioskodawcy mają zastosowanie: dział V tego załącznika, dotyczący budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych, poz. 3 „Prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych”, a także Dział VIII „W transporcie i łączności”, poz. 2 „Prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów”. Bezspornym jest przy tym, że skarżący nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego, ukończył 60 lat oraz na dzień 1 stycznia 1999 roku legitymował się co najmniej 25-letnim stażem pracy. Jedynym warunkiem, którego według Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie spełnił, było nieudowodnienie pracy w warunkach szczególnych przez okres co najmniej 15 lat. Sąd wskazuje, że brak świadectwa pracy informującego o zatrudnieniu w szczególnych warunkach, bądź też wskazanie niewłaściwych przepisów w tym przedmiocie, nie może powodować negatywnych konsekwencji dla pracownika. Takie stanowisko jest zgodne z poglądami orzecznictwa. Świadectwo pracy nie jest bowiem dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 roku, poz. 101; ze zm.), gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest ani organem państwowym, ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez takie organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast świadectwo pracy traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2004 roku, III UK 31/04, OSNP z 2005 roku, Nr 1, poz. 13). Mając na względzie zgromadzony materiał dowodowy, a przede wszystkim zeznania świadków i treść akt osobowych, Sąd uznał, że J. S.

(1)pracował w warunkach szczególnych łącznie przez okres przekraczający wymagane 15 lat, w poczet którego to okresu Sąd zaliczył wnioskodawcy następujące okresy pracy: od 1 czerwca 1978 roku do 22 października 1978 roku (tj. 4 miesiące i 22 dni) jako kierowca autobusu o liczbie miejsc pow. 15 – w (...)we W., Baza (...) i (...), od 23 października 1978 roku do 22 listopada 1985 roku (tj. 7 lat i 1 miesiąc) jako operator ciężkich maszyn drogowych – maszynista żurawia samojezdnego – w (...) we W., Baza (...) i (...), od 22 listopada 1986 roku do 31 lipca 1989 roku (tj. 2 lata i 8 miesięcy) jako operator ciężkich maszyn drogowych – maszynista żurawia samojezdnego – w (...) w U. – (...) we W., od 1 sierpnia 1989 roku do 30 kwietnia 1991 roku (tj. 1 rok i 9 miesięcy) jako operator ciężkich maszyn drogowych – maszynista żurawia samojezdnego – w(...)w U. – Zakładzie (...), wyodrębnionym z (...)we W., od 1 maja 1991 roku do 23 czerwca 1991 roku (tj. 1 miesiąc i 23 dni) jako operator ciężkich maszyn drogowych – maszynista żurawia samojezdnego – w (...) w U. – (...) we W., od 1 czerwca 1992 roku do 31 maja 1993 roku (tj. 11 miesięcy) jako operator ciężkich maszyn drogowych – maszynista żurawia samojezdnego – we (...) Przedsiębiorstwie Budowlanym oraz od 5 czerwca 1997 roku do 31 grudnia 1998 roku (tj. 1 rok, 6 miesięcy i 26 dni) jako operator ciężkich maszyn drogowych – maszynista żurawia samojezdnego w Wojewódzkim Zakładzie Usług (...) we W.. Po zsumowaniu zatem tych okresów wnioskodawca udowodnił w niniejszym postępowaniu 14 lat, 6 miesięcy i 11 dni pracy w warunkach szczególnych, co wraz z okresem uznawanym przez organ rentowy w wymiarze 10 miesięcy i 14 dni daje ponad 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że wnioskodawca legitymuje się łącznym stażem pracy ponad 25 lat, w tym – co wykazano w niniejszym postępowaniu – ponad 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Ponadto ukończył wiek 60 lat i nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Tym samym spełnił wszystkie warunki do przyznania mu prawa do emerytury w oparciu o przepis art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Sąd zmienił zatem zaskarżoną decyzję i ustalił J. S.

(1)prawo do emerytury od dnia 10 lipca 2015 roku, to jest od daty złożenia wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy w Lublinie na podstawie powołanych przepisów oraz na mocy art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.