27 ustawy z dnia 27.09.2013 o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013,poz 1247)), w związku z art. 444 § 1 k.c., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz nieprzyznanie wnioskodawcy odszkodowania tytułem naprawienia szkody wynikającej z uszczerbku na zdrowiu oraz poniesionych przez wnioskodawcę w okresie po zakończeniu tymczasowego aresztowania kosztów leczenia wskazanych we wniosku, schorzeń nabytych w trakcie tymczasowego aresztowania obejmujących w szczególności wrzodziejące zapalenie dziąseł oraz stan zapalny najądrza, jadra oraz powrózka nasiennego jak i zwapnień widocznych w badaniu usg, pomimo wykazania zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym zarówno nabycia powyższych schorzeń przez wnioskodawcę w toku stosowania wobec niego tymczasowego aresztowania oraz poniesienia przez niego szkód obejmujących obecne koszty leczenia wskazanych schorzeń oraz ich następstw, 13) obrazę przepisów prawa materialnego, tj., naruszenie przepisu art.
w związku z art. 27 ustawy z dnia 27.09.2013 o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013,poz 1247), w związku z art. 445 § 1 i 2 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz nieprzyznanie wnioskodawcy odpowiedniej sumy zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikającą z dodatkowego cierpienia wynikającego zarówno z faktu bezpodstawnego pozbawienia go wolności jak i cierpień doznanych w związku z nabytymi w toku tymczasowego aresztowania schorzeniami obejmujących w szczególności wrzodziejące zapalenie dziąseł oraz stan zapalny najądrza, jadra oraz powrózka nasiennego jak i zwapnień widocznych w badaniu usg powodujących znaczne dolegliwości bólowe oraz dodatkowy stres wiążący się z zagrożeniem związanym z ryzykiem dalszego rozwoju chorób w tym również ryzykiem rozwoju choroby nowotworowej, 14) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie przepisu art.
w związku z art. 27 ustawy z dnia 27.09.2013 o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013, poz. 1247), w związku z art. 361 § 1 i 2 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz nieprzyznanie wnioskodawcy pełnej kwoty odszkodowania z tytułu utraconego zarobku w żądanej kwocie 36.000,- złotych pomimo uznania co do zasady faktu utraty możliwości zarobkowania w toku niesłusznego tymczasowego aresztowania wnioskodawcy przez okres 11 miesięcy, w szczególności w okolicznościach przedstawienia w postępowaniu dowodów możliwych do osiągnięcia przez wnioskodawcę zarobków (zaświadczenie pracodawcy), praca za granicą oraz u ojca wnioskodawcy, 15) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie przepisu art.
w związku z art. 27 ustawy z dnia 27.09.2013 o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013, poz. 1247) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nieorzeczenie przez sąd I instancji należnego odszkodowania oraz zadośćuczynienia za cały łączny 11 miesięczny okres tymczasowego aresztowania oraz cztero i półroczny okres stosowania wobec wnioskodawcy pozostałych środków przymusu obejmujących w szczególności dozór policyjny. Stawiając te zarzuty pełnomocnik R. K. wniósł: I. o zamianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonym zakresie (w punkcie II wyroku) poprzez: a. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy, obok słusznie przyznanej kwoty 60.000,- złotych zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, dodatkowo z tego tytułu kwoty 1.140.000,- złotych (słownie złotych: jeden milion sto czterdzieści tysięcy), tj. łącznej kwoty 1.200.000,- złotych, b. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy, obok słusznie przyznanej kwoty 4.700,- złotych tytułem odszkodowania, dodatkowo z tego tytułu kwoty 151.300,- złotych (słownie złotych: sto pięćdziesiąt jeden tysięcy trzysta), tj. łącznej kwoty 156.000,- złotych, II. ewentualnie, w przypadku uznania przez sąd II instancji istnienia przesłanek ustawowych, o uchylenie wyroku sądu I instancji w zaskarżonym zakresie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Prokurator Okręgowy w Zielonej Górze zaskarżył ten wyrok na niekorzyść wnioskodawcy, w części dotyczącej kwoty zasądzonego zadośćuczynienia. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na uznaniu, iż przy ustalonym stanie faktycznym kwota 60.000,- złotych jest odpowiednią tytułem zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie wnioskodawcy przez okres dziewięciu miesięcy. Stawiając ten zarzut prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez obniżenie kwoty zasądzonego zadośćuczynienia do 30.000,- złotych. Sąd odwoławczy zważył co następuje. Apelacja pełnomocnika wnioskodawcy okazała się zasadna tylko w tym zakresie, w jakim - podnosząc zarzut obrazy prawa materialnego - wskazano w niej na przepis art.
w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013, poz. 1247), co pozwoliło na korektę zaskarżonego wyroku w tym zakresie. W pozostałej części apelacja ta, a apelacja prokuratora w całości, nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i należycie ocenił kwestię zasadności roszczeń wnioskodawcy. Przed przystąpieniem do rozważenia wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym sąd apelacyjny wyraża pogląd, że wypełnienie powinności wynikającej z treści przepisu art. 433 § 2 k.p.k. odnosi się do rodzaju i istoty podniesionych zarzutów i wniosków, nie jest zaś, niejako automatycznie, prostą pochodną przyjętej przez autora środka odwoławczego ich redakcji. W sprawie niniejszej apelacja została sporządzona w sposób bardzo drobiazgowy, zarzuty wyartykułowane w licznych punktach i podpunktach, niejednokrotnie z odrębnym i powtarzającym się rozwinięciem, a całość opatrzona znacznych rozmiarów uzasadnieniem, momentami zacierającym jego istotę. W tej sytuacji sąd apelacyjny, mając na uwadze komunikatywność, jako niezbędną cechę dokumentów procesowych, w tym uzasadnienia wyroku, nie jest zobowiązany do równie drobiazgowego odpierania wszystkich argumentów i kwestii, miejscami odbiegających od istoty sprawy. Pierwszą grupę, w liczbie jedenastu, stanowią zarzuty obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku. W tym zakresie w pierwszej kolejności sąd apelacyjny zwraca uwagę, że obraza przepisu prawa procesowego ma miejsce wtedy, gdy sąd postępuje niezgodnie z przepisem zawierającym wyraźny nakaz bądź zakaz określonego postąpienia w sferze czynności procesowych. Tymczasem przywołane przez skarżącego w kolejnych punktach i w różnych konfiguracjach przepisy art. 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 170 k.p.k., art. 258 § 2 k.p.k., art. 259 § 4 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 k.p.k., art. 558 k.p.k., opatrzone zostały szczegółowymi wywodami zawierającymi jednoznacznie subiektywny pogląd bądź to o potrzebie przeprowadzenia dowodów, bądź o chęci uzyskania przez skarżącego innej, korzystnej dla wnioskodawcy, oceny dowodów, jednak w opisach tych brakuje wskazania jaki to konkretny nakaz bądź zakaz określonego zachowania został przez sąd złamany. Jednocześnie przepisy art. 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k., jako zawierające wyłącznie normy statuujące naczelne zasad procesu karnego, z natury swej w ogóle nie mogą być przedmiotem zarzutu określonego w art. 438 pkt 2 k.p.k. Przestrzeganie tych zasad gwarantowane jest w przepisach szczególnych i dopiero wykazanie naruszenia konkretnych przepisów szczegółowych może uzasadniać stosowny zarzut, czego jednak skarżący nie uczynił. Niektóre zarzuty z tej grupy zdają się świadczyć o niezrozumieniu przez skarżącego wskazanych przezeń przepisów lub przynajmniej niepojmowaniu roli, jaką one pełnią. Dotyczy to w pierwszej kolejności przywołanych w apelacji art. 258 § 2 k.p.k. oraz art. 259 § 4 k.p.k. Przepisy te wszakże regulują podstawy tymczasowego aresztowania, wobec czego nie były i w ogóle nie mogły być stosowane przez sąd orzekający w niniejszej sprawie. Z ich treści wynika, że stosuje je tylko ten sąd, który orzeka w przedmiocie tymczasowego aresztowania, wobec czego w odniesieniu do R. K. stosowane były przez Sąd Rejonowy w Zielonej Górze w sprawie II K. 296/03, nie zaś przez sąd orzekający w przedmiocie wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie wynikające z tymczasowego aresztowania. Podobnie ocenić należy zarzut naruszenia art. 366 § 1 k.p.k. Pomijając fakt, że skarżący nie podał w ogóle na czym miałaby polegać obraza tego przepisu, podkreślić należy, że zawarta w nim generalna norma ma charakter porządkowy, a jej adresatem w ogóle nie jest sąd. Jest to deklaracja ustawodawcy, że przewodniczącemu przysługuje rola kierownicza w toku rozprawy, a to pozostaje bez związku z czynnościami sądu i dokonywaną przez sąd oceną dowodów. W tej sytuacji zawarte w uzasadnieniu apelacji stwierdzenie, że sposób prowadzenia procesu naruszał zasadę obiektywizmu (stąd powiązanie art. 366 § 1 k.p.k. z art. 4 k.p.k.) pozostaje niczym nieuzasadnione i jest wyrazem nieskutecznej polemiki z dokonaną przez sąd oceną dowodów. Jednoznacznie bezzasadne jest zarzucenie sądowi, że dopuścił się obrazy art. 168 k.p.k. Zawarta tam norma wszak przesądza, że nie wymagają przeprowadzenia dowodu fakty znane powszechnie, jak również fakty znane sądowi z urzędu, a zatem jej celem jest wyeliminowanie z procesu czynności dowodowych zbędnych ze względu na notoryjność określonych faktów. Skarżący zresztą w ogóle nie wykazał na czym miałaby polegać obraza tego przepisu, co zwalnia sąd odwoławczy z dalszej analizy tego zarzutu. Sąd apelacyjny zauważa jednak, że zarzut ów w rzeczywistości dotyczy dokonanych przez sąd pierwszej instancji ustaleń, które legły u podstaw oddalenia wniosku o odszkodowanie ponad zasądzoną kwotę. W związku z tym zdecydowanie stwierdzić należy, że wysokość minimalnego bądź średniego wynagrodzenia nie miała dla sądu pierwszej instancji jakiegokolwiek znaczenia w sytuacji gdy sąd ten nie ustalił, iżby wnioskodawca przed tymczasowym aresztowaniem był na stałe zatrudniony. Inną kwestią zaś są koszty leczenia stomatologicznego, które z całą pewnością nie mogą być zaliczone do notoriów, albowiem wysokość takich kosztów (rzeczywiście poniesionych) musi w konkretnej sprawie wykazać strona, która domaga się zasądzenia odszkodowania. W sprawie niniejszej sytuacja taka jednak nie zaistniała, skoro co do zasady sąd pierwszej instancji uznał, że żądanie wnioskodawcy w tym zakresie winno być oddalone. Niezasadne były także zarzuty obrazy przepisów postępowania – art. 558 k.p.k. w powiązaniu z art. 322 k.p.c. oraz art. 230 k.p.c. Art. 558 k.p.k. zawiera bowiem jedynie odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego w kwestiach nieuregulowanych w k.p.k., zatem w sytuacji gdy co do zasady sąd pierwszej instancji oddalił wniosek o odszkodowanie z tytułu uszczerbku na zdrowiu wnioskodawcy, kwestia zasądzenia jakiejkolwiek kwoty nie była możliwa także na podstawie norm prawa procesowego cywilnego. Zarzuty te były zresztą, podobnie jak poprzednio omówione, wyraźnie skierowane przeciwko dokonanym przez sąd pierwszej instancji ustaleniom faktycznym. Także w krytykę tych ustaleń wpisuje się nietrafny zarzut obrazy art. 424 § 1 k.p.k., a twierdzenie, że zabrakło wskazania podstawy prawnej oraz uzasadnienia oddalenia wniosku w szczególności w odniesieniu do tymczasowego aresztowania wnioskodawcy w okresie od 1 marca do 24 kwietnia 2007 roku, jest wręcz niezrozumiałe. Nie ma jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części odnoszącej się do prezentacji ustalonych faktów oraz ich oceny stanowi obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku. Pomijając okoliczność, że uzasadnienie z oczywistych względów nie może mieć wpływu na treść wyroku, ponieważ sporządzane jest po wydaniu tegoż, sąd apelacyjny stwierdza, że uzasadnienie wyroku w niniejszej sprawie nie ma mankamentów, jakie sugeruje autor apelacji. Skarżący natomiast zdaje się w ogóle nie zauważać szczegółowych wywodów sądu na ten temat zawartych na s. 36-39 pisemnego uzasadnienia wyroku (k. 744-747). Podobnie nie doszło do obrazy przepisu art. 410 k.p.k. (w zw. z art. 7 k.p.k.). Do takiego naruszenia doszłoby tylko wtedy, gdyby sąd I instancji wydając wyrok oparł się jedynie na części materiału dowodowego. Jednakże przepisu art. 410 k.p.k. nie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Nie można zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli sąd je rozważył i odrzucił na płaszczyźnie art. 7 k.p.k., jako niewiarygodne. Należy zdecydowanie podkreślić, że nie stanowi naruszenia tego przepisu dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych. Spośród wskazanych przez autora apelacji przepisów procesowych potencjalnie także art. 167 § 1 k.p.k. i art. 170 k.p.k. mógłby być przedmiotem naruszenia, o jakim mowa w art. 438 pkt 2 k.p.k., o ile jednak skarżący wykazałby, że obraza ta mogła mieć wpływ na treść wyroku. Pełnomocnik wnioskodawcy jednak tego skutku nie wykazał, choć próbował to czynić poprzez twierdzenie, że sąd pierwszej instancji oddalił wnioski dowodowe bez podstawy prawnej, bądź też w ogóle nie orzekł w przedmiocie wniosków. Sąd odwoławczy zaś w tym miejscu stwierdza, że sądowi pierwszej instancji w sprawie niniejszej nie można skutecznie zarzucić naruszenia tych przepisów, albowiem w każdym przypadku gdy strony składały jakiekolwiek wnioski o przeprowadzenie dowodów, sąd poddawał je ocenie, która nie była dowolna i znajdowała wyraz w przewidzianej tymi przepisami formie postanowienia z należytym uzasadnieniem. Tej ważnej okoliczności zdaje się nie kwestionować także autor apelacji, albowiem zarzucając obrazę przepisów postępowania jednocześnie podaje w uzasadnieniu apelacji, że za „całkowicie bezpodstawne należy uznać oddalenie wniosków dowodowych wnioskodawcy”. Autor apelacji nie kwestionuje zatem faktu, że przynajmniej niektóre wnioski sąd rozpoznał i wydał odpowiednie postanowienie, co prowadzi do konkluzji, że jedynie wynik owych rozstrzygnięć jest dla skarżącego niesatysfakcjonujący. W tej sytuacji godzi się wyraźnie zaznaczyć, że celem postępowania dowodowego nie jest mnożenie czynności dowodowych i samych dowodów na życzenie stron procesowych, działających nierzadko w kierunku innym aniżeli to konieczne ze względu na przedmiot procesu. Postępowanie to służyć ma osiągnięciu celu rozumianego jako rozstrzygnięcie sądu w kwestii zasadniczej i wobec tego obowiązkiem sądu jest krytyczna analiza składanych przez strony wniosków dowodowych, aby nie dochodziło do przeprowadzania czynności zbędnych, niezwiązanych bezpośrednio z przedmiotem postępowania. Same strony także, gdy korzystają z przysługującej im inicjatywy dowodowej, a więc i wnioskodawca nie jest zwolniony z obowiązku dbania o to, aby przeprowadzane dowody wprost związane były z tym co wyznacza granice skargi. W sprawie niniejszej liczne wnioski wnioskodawcy składane w toku rozprawy nie spełniały tego warunku, zatem nie może dziwić, że nie zostały one uwzględnione. W każdym jednak takim przypadku sąd wydawał odpowiednie postanowienie, w którego uzasadnieniu podane były, nie blankietowo lecz przez odniesienie się do realiów sprawy, motywy rozstrzygnięcia. Tak było co do M. S. (dwa wnioski – k. 569, k. 625 dwukrotnie oddalono – k. 613, k. 698), K. D. (wnioski – k. 445, k. 500, k. 624 zostały oddalone – k. 482, k. 698), J. S. (wniosek – k. 624 został oddalony – k. 698), co do lekarza stomatologa Aresztu Śledczego w Z. (wniosek – k. 661 został oddalony – k. 698), co do opinii lekarzy: urologa, androloga oraz endokrynologa (wniosek – k. 459 został oddalony – k. 613), co do opinii psychologa oraz psychiatry (został oddalony – k. 412). W pozostałych zaś wskazanych w apelacji przypadkach wnioskodawca cofnął złożone wcześniej wnioski (co do A. C. – k. 410, co do W. S.
Sąd Okręgowy w Zielonej Górze przyjął za podstawę orzeczenia przepis art. 552 § 4 k.p.k. w zw. z art. 32 ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, z czego wynika, że rozważał kwestię intertemporalną związaną ze zmianą regulacji prawnej dotyczącej przedmiotu niniejszego postępowania, jednak przyjąwszy, że należy zastosować „ustawę starą”, tj., przepis art. 552 § 4 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 roku, nie wskazał podstawy tej decyzji. Pośrednio wynika ona z przywołanego przepisu art. 32 ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, jednak to rozwiązanie było obarczone błędem. Wskazany przepis art. 32 tzw. „noweli wrześniowej” nie mógł stanowić w tej sprawie kryterium wyboru pomiędzy ustawą „starą” a „nową”, albowiem mowa w nim jest o formach i trybach postępowania, co nie dotyczyło i z natury nie mogło dotyczyć sprawy regulowanej przepisami rozdziału 58 k.p.k. Sąd okręgowy powinien, stosownie do art. 27 ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, wobec braku przepisów szczególnych pozwalających bądź nakazujących inne rozwiązanie, zastosować regulację obowiązującą od 1 lipca 2015 roku, tj., orzec na podstawie art.
pr. 1 k.p.k. Za tym przemawia jednocześnie fakt, że przepis ten, jakkolwiek ulokowany w ustawie karnej procesowej, ze względu na regulowane nim zagadnienie, ma charakter materialny. Zgodnie z przepisem art.
k.p.k., w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia wobec niego postępowania w wypadkach innych niż określone w art. 552 § 1-3 k.p.k., oskarżonemu przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, wynikłe z wykonywania wobec niego w tym postępowaniu środków przymusu, o których mowa w dziale VI. Ustawodawca wprowadził w ten sposób do porządku prawnego odpowiedzialność Skarbu Państwa z tytułu stosowania wszelkich środków przymusu z działu VI Kodeksu postępowania karnego jeśli uniewinniono oskarżonego lub umorzono wobec niego postępowanie w zwykłym toku postępowania, tj., niezwiązanym ze stosowaniem nadzwyczajnych środków zaskarżenia, a taka właśnie sytuacja dotyczyła wnioskodawcy. Kolejnym ważnym elementem tej zmiany jest rezygnacja z „niewątpliwej niesłuszności” tymczasowego aresztowania jako niezbędnej cechy tego środka zapobiegawczego, warunkującej dotychczas możliwość uzyskania przez uprawnioną osobę odszkodowania i zadośćuczynienia, co oznacza jednocześnie, że przyjęto wyraźnie odpowiedzialność Skarbu Państwa na zasadzie ryzyka. Mając powyższe na uwadze sąd apelacyjny zobowiązany był zmienić zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę prawną zasądzonego w punkcie I zaskarżonego wyroku odszkodowania i zadośćuczynienia przyjął przepis art.
Nie było natomiast podstaw do dalej idącej zmiany wyroku, a to z następujących powodów. – Po pierwsze: Ustawodawca wprawdzie zrezygnował z przesłanki „niewątpliwej niesłuszności” w omawianym przepisie, jednak nie poniechał całego dorobku nauki prawa karnego i judykatury dotyczącego tej kwestii i w rozbudowanym art. 553 k.p.k. zawarł odpowiednie okoliczności egzoneracyjne. Stosownie do art. 553 § 2 k.p.k., roszczenie o odszkodowanie lub zadośćuczynienie z tytułu wykonywania środka przymusu nie przysługuje, jeżeli jego zastosowanie nastąpiło z powodu bezprawnego utrudniania postępowania przez oskarżonego. Podkreślenia wprawdzie tu wymaga, że dla uwolnienia się Skarbu Państwa od odpowiedzialności nie będzie wystarczające wykazanie, że zachodziła obawa utrudniania postępowania, nawet jeśli była uzasadniona, lecz konieczne będzie stwierdzenie, że oskarżony rzeczywiście postępowanie bezprawnie utrudniał, natomiast w sprawie niniejszej ten warunek został spełniony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że tymczasowe aresztowanie w okresie od 1 marca do 24 kwietnia 2007 roku stosowane było wobec R. K. dlatego, że utrudniał postępowanie i czynił to w sposób bezprawny. Takie cechy miało niewątpliwie zachowanie wnioskodawcy polegające na niestawianiu się na wezwania, niezawiadomienie o zmianie miejsca pobytu oraz wyjazd za granicę w czasie gdy stosowany był wobec niego jako środek zapobiegawczy dozór policji i okoliczności te były podstawą wydania postanowienia o ponownym tymczasowym aresztowaniu oraz wykonywania tego środka wobec R. K. w okresie od 1 marca do 24 kwietnia 2007 roku. Ponieważ stanowiły one jednocześnie powody, dla których sąd okręgowy uznał, że tymczasowe aresztowanie w tym okresie nie było oczywiście niesłuszne i oddalił w tym zakresie wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie, sąd apelacyjny nie miał podstaw do zmiany wyroku w tej części, albowiem rzeczywista, materialna podstawa oddalenia wniosku była prawidłowa. Po drugie: Obowiązujące od 1 lipca 2015 roku szersze ujęcie podstaw odpowiedzialności Skarbu Państwa, odnoszące się do stosowania wszystkich środków przymusu, nie pociągało jednak za sobą konieczności orzekania przez sąd odwoławczy co ewentualnego odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu stosowania względem R. K. dozoru policji, albowiem granice rozpoznania sprawy w przedmiocie określonym w rozdziale 58 Kodeksu postępowania karnego wyznacza wniosek. Skoro zaś wnioskodawca po 1 lipca 2015 roku nie rozszerzył żądania w zakresie dotyczącym środka zapobiegawczego w postaci dozoru policji, a kwestię tę podniesiono dopiero w środku odwoławczym, sąd apelacyjny nie miał podstaw do orzekania w tej części. W odniesieniu do tego wnioskodawca może skierować odrębny wniosek. Wszystko powyższe mając na uwadze sąd apelacyjny w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Wypełniając dyspozycję art. 554 § 2 k.p.k., sąd apelacyjny uwzględnił wniosek zawarty w apelacji pełnomocnika wnioskodawcy i zasądził od Skarbu Państwa na rzecz R. K. kwotę 240,- (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika. Kwota ta znajduje oparcie w przepisie § 11 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. nr 1804). Wobec brzmienia art. 554 § 4 zdanie I k.p.k. koszty te, jak również pozostałe wydatki w toku postępowania, ponosi Skarb Państwa. Wojciech Sych Henryk Komisarski Marek Hibner
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.