II AKa 148/17

(1), syna A. i J. zd. K., urodzonego (...) w W., oskarżonego o czyny z art. 258 § 3 k.k., art. 291 § 1 k.k. i art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i inne 2. S. L.

(1), s, M. i U. zd. O., urodzonego (...) w W., oskarżonego o czyny z art. 258 § 3 k.k., art. 291 § 1 k.k. i art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i inne 3. A. D.

(1), s, J. i H. zd. I., urodzonego (...) w B., oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k., art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku i inne

1. Ł. K., s. S. i B., zd. K., urodzonego (...) w W., oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k., art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku i inne
2. G. G.

(1), s. J. i B. zd. D., urodzonego (...) w W., oskarżonego o czyny z art. 258 § 2 k.k., art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i inne 6. R. K.

(1), s. R. i K. zd. G., urodzonego (...) W., oskarżonego o czyny z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i inne 7. R. G.

(1), s. Z. i S. zd. Piekarskiej, urodzonego (...) w W., oskarżonego o czyny z art. 280 § 2 k.k. i inne 8. K. P.

(1), s. M. i R. zd. Ł., urodzonego (...) w W., oskarżonego o czyny z art. 280 § 2 k.k. i inne 9. M. S.

(1), s. W. i Z. zd. Ś., urodzonego (...) w W., oskarżonego o czyny z art. 280 § 2 k.k. i inne

1. O. Z., s. T. i J. zd. R., urodzonego (...) w W. oskarżonego o czyny z art. 280 § 2 k.k. i inne
2. K. M.

(1)s. T. i H. zd. C., urodzonego (...) w W., oskarżonego o czyny z art. 280 § 2 k.k. i inne na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych: A. N.

(1), S. L.

(1), A. D.

(1), Ł. K., G. G.

(1), R. K.

(1), R. G.

(1), K. P.

(1), M. S.

(1), O. Z., K. M.

(1)od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 listopada 2016 roku, sygn. akt XVIII K 55/15 I. zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie 18 wyroku oskarżonym A. N.

(1), S. L.

(1), A. D.

(1), M. S.

(1), O. Z., K. M.

(1)oraz o karze grzywny wymierzonej oskarżonemu R. K.

(1); II. uchyla rozstrzygnięcie z punktu 1 wyroku dotyczące przypisania oskarżonym A. N.

(1)i S. L.

(1)czynów zarzucanych w punkcie I i w punkcie IV aktu oskarżenia i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; III. utrzymuje w mocy w pozostałej części wyrok w sprawie A. N.

(1)i S. L.

(1); IV. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. biorąc za podstawę pozostałe, orzeczone zaskarżonym wyrokiem, kary wobec tych oskarżonych wymierza oskarżonemu A. N.

(1)karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a oskarżonemu S. L.

(1)karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności; V. zmienia wyrok w zaskarżonej części wobec oskarżonego A. D.

(1)w ten sposób, że w zakresie czynu zarzucanego mu w punkcie V i przypisanego mu w punkcie 2 wyroku ustala okres udziału w zorganizowanej zbrojnej grupie przestępczej od dnia 6 czerwca 2012 roku do lipca 2013 roku i za taki zmieniony czyn na podstawie art. 258 § 2 k.k. skazuje go na karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; VI. utrzymuje w mocy w pozostałej części wyrok w sprawie A. D.

(1); VII. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. łączy oskarżonemu A. D.

(1)kary pozbawienia wolności: wymierzoną zaskarżonym wyrokiem oraz niniejszym wyrokiem i wymierza mu karę łączną 3 (trzech) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; VIII. zmienia wyrok w zaskarżonej części wobec oskarżonego R. K.

(1)w ten sposób, że w zakresie czynu zarzucanego w punkcie VI i przypisanego w punkcie 3 wyroku ustala czasokres udziału w obrocie na dwa − trzy miesiące na przełomie lat 2009/2010; IX. w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu R. K.

(1)w punkcie VIII aktu oskarżenia i przypisanego w punkcie 3 wyroku uchyla orzeczenie o karze grzywny w liczbie 20 (dwudziestu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych; X. utrzymuje w mocy w pozostałej części wyrok w sprawie R. K.

(1); XI. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. łączy oskarżonemu R. K.

(1)pozostałe, orzeczone zaskarżonym wyrokiem, kary grzywny i wymierza mu karę łączną 110 (stu dziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych każda; XII. zmienia wyrok w zaskarżonej części wobec oskarżonego Ł. K. w ten sposób, że w zakresie czynu zarzucanego w punkcie XV i przypisanego w punkcie 9 wyroku ustala okres udziału w obrocie na dwa − trzy miesiące na przełomie lat 2009/2010; XIII. utrzymuje w mocy w pozostałej części wyrok w sprawie Ł. K.; XIV. zmienia wyrok w zaskarżonej części w zakresie czynu zarzucanego w punkcie XX i przypisanego oskarżonym M. S.

(1)i O. Z. w punkcie 12 wyroku i obu oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu uniewinnia; XV. zmienia wyrok w zaskarżonej części w zakresie czynu zarzucanego w punkcie XXIV i przypisanego oskarżonemu M. S.

(1)w punkcie 13 wyroku i oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu uniewinnia; XVI. zmienia wyrok w zaskarżonej części w zakresie czynu zarzucanego w punkcie XXX i przypisanego oskarżonym M. S.

(1)i K. M.

(1)w punkcie 16 wyroku i obu oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu uniewinnia; XVII. zmienia wyrok w zaskarżonej części w zakresie czynu zarzucanego w punkcie XXVIII przypisanego oskarżonemu O. Z. w punkcie 15 wyroku i oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu uniewinnia; XVIII. utrzymuje w mocy w pozostałej części wyrok w sprawie M. S.

(1); XIX. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. łączy oskarżonemu M. S.

(1)pozostałe, orzeczone zaskarżonym wyrokiem, kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 12 (dwunastu) lat pozbawienia wolności; XX. utrzymuje w mocy w pozostałej części wyrok w sprawie O. Z.; XXI. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. łączy oskarżonemu O. Z. pozostałe, orzeczone zaskarżonym wyrokiem, kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 11 (jedenastu) lat pozbawienia wolności; XXII. utrzymuje w mocy w pozostałej części wyrok w sprawie K. M.

(1); XXIII. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. łączy oskarżonemu K. M.

(1)pozostałe, orzeczone zaskarżonym wyrokiem, kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 9 (dziewięciu) lat pozbawienia wolności; XXIV. utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części w sprawie G. G.

(1); XXV. utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części w sprawie K. P.

(1); XXVI. utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części w sprawie R. G.

(1); XXVII. w zakresie czynu zarzucanego w punkcie XXI eliminuje w punkcie 12 wyroku stwierdzenie „a z mocy art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.” XXVIII. zmienia orzeczenie w punkcie 20 zaskarżonego wyroku oparte na treści art. 46 § 1 k.k. w zakresie naprawienia szkody B. K.

(1)w ten sposób, że zasądza solidarnie od oskarżonego M. S.

(1)i K. M.

(1)kwotę 55.720 zł. XXIX. zmienia orzeczenie zawarte w punkcie 19 wyroku i na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie oskarżonym: − R. K.

(1)od dnia 27 maja 2014 roku do 16 września 2015 roku, − R. G.

(1)od dnia 27 maja 2014 roku do dnia 22 maja 2015 roku, − G. G.

(1)od dnia 29 stycznia 2016 roku do dnia 22 sierpnia 2016 roku; XXX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności zalicza oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie: – A. N.

(1)od dnia 27 maja 2014 roku do dnia 16 marca 2017 roku; – A. D.

(1)w dniu 27 maja 2014 roku − O. Z. od dnia 3 lipca 2014 roku do dnia 22 kwietnia 2016 roku oraz od dnia 18 listopada 2016 roku do dnia 09 stycznia 2017 roku, − K. M.

(1)od dnia 16 czerwca 2014 roku do dnia 09 lutego 2015 roku, od dnia 24 lipca 2016 roku do dnia 17 października 2017 roku; − M. S.

(1)od dnia 16 czerwca 2014 roku do dnia 16 marca 2017 roku; XXXI. uchyla orzeczenie zawarte w punkcie 19 wyroku w zakresie oskarżonego K. P.

(1)oparte na podstawie art. 63 § 1 k.k. o zaliczeniu temu oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 10 października 2014 roku do dnia 14 listopada 2016 roku; XXXII. zasądza od Skarbu Państwa z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie na rzecz: − adw. T. R. obrońcy K. P.

(1)kwotę 885,60 zł., w tym 23% VAT − adw. Ł. H.

(1)obrońcy M. S.

(1)kwotę 885,60 zł., w tym 23% VAT, − adw. K. P.

(2)obrońcy M. S.

(1)kwotę 885,60 zł., w tym 23% VAT, − adw. M. S.

(2)obrońcy O. Z. kwotę 885,60 zł., w tym 23% VAT;. XXXIV. zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych : - A. N.

(1)kwotę 400 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - S. L.

(1)kwotę 400 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - A. D.

(1)kwotę 900 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - Ł. K. kwotę 1100 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - G. G.

(1)kwotę 600 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - R. K.

(1)kwotę 1500 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - R. G.

(1)kwotę 600 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - K. P.

(1)kwotę 600 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - M. S.

(1)kwotę 600 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - O. Z. kwotę 600 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - K. M.

(1)kwotę 1600 złotych tytułem opłaty oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze; XXXV. na podstawie art. 630 k.p.k. koszty procesu w części uniewinniającej ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE A. N.

(1)i S. L.

(1)oskarżeni zostali o to, że: I. w okresie od maja 2011 r. do lutego 2013 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu kierowali zorganizowaną zbrojną grupą przestępczą z terenu M. mającą na celu obrót hurtowymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, dokonywanie napadów rabunkowych, czerpanie korzyści z nierządu i wymuszeń rozbójniczych, tj. O czyn z art. 258 § 3 k.k.; II. w okresie kilku dni po 30 sierpnia 2011 r. w W. działając w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przyjęli w celu dalszego zbycia wyroby jubilerskie różnego rodzaju o wartości nie mniej niż 450.000 zł, o których wiedzieli, że pochodzą z napadu rabunkowego dokonanego w dniu 30 sierpnia 2011 r. na osobie właściciela zakładu jubilerskiego, przy czym wyroby te stanowiły mienie znacznej wartości, przy czym S. L.

(1)zarzucany czyn popełnił w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. O czyn z art. 291 § 1 k.k. i z art. 294 § 1 k.k. w zw. Z art. 65 § 1 k.k., a wobec S. L.

(1)o czyn z art. 291 § 1 k.k. i z art. 294 § 1 k.k. w zw. Z art. 64 § 1 k.k. w zw. Z art. 65 § 1 k.k. ; III. we wrześniu 2012 r. w W. działając w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej zlecili A. P.

(1), E. S. i M. J.

(1)pobicie R. D. chcąc zmusić go w ten sposób do płacenia haraczu w wysokości nie mniej niż 30 % zysku wynikającego z prowadzonej działalności w zamian za nieutrudnianie tej działalności, przy czym S. L.

(1)zarzucany czyn popełnił w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. O czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. Z art. 282 k.k. i z art. 158 § 1 k.k. w zw. Z art. 11 § 2 k.k. w zw. Z art. 65 § 1 k.k., a wobec S. L.

(1)o czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. Z art. 282 k.k. i z art. 158 § 1 k.k. w zw. Z art. 11 § 2 k.k. w zw. Z art. 65 § 1 k.k. w zw. Z art. 64 § 1 k.k.; IV. w okresie od połowy 2011 r. do grudnia 2012 r. w W., wbrew przepisom ustawy, działając w ramach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z innymi i w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej kierowali obrotem znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 19.200 gramów marihuany, 35.000 gramów heroiny, 20.000 gramów amfetaminy, 2.000 gramów mefedronu, 2440 gramów kokainy w ten sposób że finansowali ich zakup i upoważnili do obrotu nimi K. M.

(1), który dystrybuował je za pośrednictwem prowadzonych przez siebie magazynów i poprzez swoich dealerów, przy czym S. L.

(1)zarzucany mu czyn popełnił w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. O czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. Z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. Z art. 12 k.k. w zw. Z art. 65 § 1 k.k., a wobec S. L.

(1)o czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. Z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. Z art. 12 k.k. w zw. Z art. 65 § 1 k.k. w zw. Z art. 64 § 1 k.k. A. D.

(1), Ł. K., G. G.

(1)oskarżeni zostali o to, że: V. w okresie od maja 2011 r. do lutego 2013 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w zorganizowanej zbrojnej grupie przestępczej z terenu M. mającej na celu obrót hurtowymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowymi, dokonywanie napadów rabunkowych, czerpanie korzyści z nierządu i wymuszeń rozbójniczych, tj. o czyn z art. 258 § 2 k.k. R. K.

(1)oskarżony został o to, że: VI. w okresie czterech - pięciu miesięcy na przełomie lat 2009/2010 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi wziął udział w obrocie środków odurzających w postaci heroiny w znacznych ilościach w ten sposób, że nabywał ją - za pośrednictwem O. Z. i A. P.

(1)- od Ł. K. ps. (...) w regularnych odstępach czasu, w ilościach po 250 gramów, łącznie wprowadzając w ten sposób do obrotu 2.000 gramów tej substancji, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.; VII. w okresie od maja 2011 r. przez okres jednego roku w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi wziął udział w obrocie środków odurzających w postaci heroiny w znacznych ilościach w ten sposób, że w nieregularnych odstępach, najczęściej dwa razy w miesiącu, w ilościach od 500 do 1000 gramów nabywał ją od A. P.

(1), łącznie wprowadzając w ten sposób do obrotu nie mniej niż 22.000 gramów tej substancji, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.; VIII. w dniu 27 maja 2014 r. w mieszkaniu pod adresem W. ul. (...) posiadał 33,15 gramów ziela konopi innych niż włókniste, tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. R. G.

(1), T. K.

(1), K. P.

(1), M. S.

(1), O. Z., G. G.

(1)oskarżeni zostali o to, że: IX. w dniu 30 sierpnia 2011 r. w W., przy ul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu i z innym ustalonym współsprawcą i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a M. S.

(1), G. G.

(1)i O. Z. w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej, wzięli udział w napadzie rabunkowym na osobie właściciela zakładu jubilerskiego Z. L. w ten sposób, że w ramach uzgodnionego podziału ról, O. Z., M. S.

(1)i G. G.

(1)oczekiwali na zewnątrz zakładu, a po wtargnięciu na teren zakładu przez R. G.

(1), K. P.

(1), T. K.

(1)i innego ustalonego sprawcę, jeden z nich zagroził użyciem broni palnej wobec pokrzywdzonego, a w przebiegu zdarzenia oddał w jego kierunku strzał z broni palnej, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia wyroby jubilerskie różnego rodzaju o wartości łącznej nie mniejszej niż 450.000 zł, przy czym O. Z. zarzucany mu czyn popełnił po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, a T. K.

(1)i K. P.

(1)co najmniej 1 roku pozbawienia wolności, w ciągu 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności, tj. o czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wobec M. S.

(1)i G. G.

(1), i o czyn z art. 280 § 2 k.k. wobec R. G.

(1), i o czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wobec O. Z., i o czyn z art. 280 § 2 k.k. zw. z art. 64 § 2 k.k. wobec K. P.

(1)i T. K.

(1). R. G.

(1), T. K.

(1), K. P.

(1), O. Z. i M. S.

(1)oskarżeni zostali o to, że: X. w nocy z 25/26 września 2011 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym sprawcą i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a M. S.

(1)i O. Z. w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej, wzięli udział w napadzie rabunkowym na osobie S. K. w ten sposób, że w ramach uzgodnionego podziału ról O. Z. oczekiwał na współsprawców na zewnątrz domu pokrzywdzonej, a pozostali sprawcy po wtargnięciu do jej domu przy ul. (...) doprowadzili ją do stanu bezbronności poprzez związanie i zakneblowanie, a następnie zabrali na jej szkodę wyroby biżuteryjne, zegarki, sztućce i naczynia i inne elementy zastawy stołowej, wszystko o łącznej wartości około 1.000.000 zł, przy czym O. Z. zarzucany mu czyn popełnił po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, a T. K.

(1)i K. P.

(1)co najmniej 1 roku pozbawienia wolności, w ciągu 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności, tj. o czyn z art. 280 § 2 k.k. wobec R. G.

(1), i o czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wobec M. S.

(1), i o czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wobec O. Z., i o czyn z art. 280 § 2 k.k. zw. z art. 64 § 2 k.k. wobec K. P.

(1)i T. K.

(1). R. G.

(1), T. K.

(1)i K. P.

(1)oskarżeni zostali o to, że: XI. w nocy z 11/12 grudnia 2011 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym sprawcą i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej włamali się do salonu jubilerskiego przy Placu (...) W. K., poprzez wybicie szyby, a następnie zabrali mienie w postaci różnych wyrobów jubilerskich o łącznej wartości 298.756,36 zł na szkodę (...) S.A., przy czym zarzucany czyn K. P.

(1)i T. K.

(1)popełnili po odbyciu co najmniej 1 roku pozbawienia wolności w ciągu 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności, tj. czynu z art. 279 § 1 k.k. wobec R. G.

(1)i o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wobec K. P.

(1)i T. K.

(1); XII. w dniu 6 czerwca 2011 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej włamali się do salonu jubilerskiego przy Placu (...) W. K., poprzez wybicie szyby, a następnie zabrali mienie w postaci 38 sztuk zegarków naręcznych o łącznej wartości 188.023,62 zł na szkodę (...) S.A., przy czym zarzucany czyn K. P.

(1)i T. K.

(1)popełnili po odbyciu co najmniej 1 roku pozbawienia wolności w ciągu 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności, tj. czynu z art. 279 § 1 k.k. wobec R. G.

(1)i o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wobec K. P.

(1)i T. K.

(1); XIII. w dniu 27 stycznia 2012 r. w G., działając wspólnie i w porozumieniu i z innym nieustalonym dotychczas mężczyzną, wzięli udział w napadzie rabunkowym dokonanym na K. i M. małżonkach D. w ten sposób, że użyli wobec pokrzywdzonych przemocy polegającej na przewróceniu M. D.

(1)na podłogę, uderzaniu w głowę K. D., w wyniku czego doznał on stłuczenia głowy z podbiegnięciami krwawymi, otarciami naskórka twarzy, stłuczeniem okolicy skroniowej lewej i krwiakiem małżowiny usznej lewej, które spowodowały rozstrój zdrowia na czas poniżej 7 dni, oraz skrępowaniu pokrzywdzonych taśmą samoprzylepną i kablami elektrycznymi i posługując się nożem grozili K. D. pozbawieniem życia, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia trzy złote łańcuszki damskie z medalikami, jeden złoty łańcuszek męski z krzyżykiem, dwadzieścia złotych monet o nominale 20 dolarów USD o wartości 5.600 zł każda, cztery złote monety o nominale 10 dolarów USD o wartości 2.800 zł każda, dwie złote monety o nominałach 10 rubli o wartości 1.600 złotych każda, jedną złotą monetę o nominale 5 rubli o wartości 800 zł, dwadzieścia złotych monet tzw. dukacików o wartości 600 złotych każda, dwie złote monety tzw. krugeranty o wartości 5.400 zł każda, dwie sztabki złota, każda a wadze 1 uncji i wartości 5.400 złotych, pieniądze w kwocie 3.440 złotych na szkodę wymienionych pokrzywdzonych oraz na szkodę M. D.

(2), dwa złote łańcuszki z medalikami, złoty pierścionek, dwie złote monety o nominałach 20 marek niemieckich, wszystko o łącznej wartości 30.000 zł oraz dwie złote monety o nominałach 20 dolarów USA o wartości 5.600 zł każda na szkodę M. D.

(3), przy czym zarzucany czyn K. P.

(1)i T. K.

(1)popełnili po odbyciu co najmniej 1 roku pozbawienia wolności w ciągu 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności, tj. o czyn z art., 280 § 2 k.k. wobec R. G.

(1)i o czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wobec K. P.

(1)i T. K.

(1). T. K.

(1)oskarżony został o to, że: XIV. w dniu 23 grudnia 2013 r w W., w mieszkaniu nr (...) przy ul. (...) posiadał bez wymaganego zezwolenia amunicję do broni palnej w postaci 12 sztuk naboi bocznego zapłonu kal. 5,6 mm L. R. produkcji polskiej, tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k.; Ł. K. oskarżony został o to, że: XV. w okresie czterech - pięciu miesięcy na przełomie lat 2009/2010 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi wziął udział w obrocie środkami odurzającymi w postaci heroiny w znacznych ilościach w ten sposób, że sprzedawał ją - za pośrednictwem O. Z. i A. R. K. ps. (...) w regularnych odstępach czasu, w ilościach po 250 gramów, łącznie wprowadzając w ten sposób do obrotu 2.000 gramów tej substancji, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. Ł. K. i G. G.

(1)oskarżeni zostali o to, że: XVI. w dniu 20 czerwca 2011 r. w miejscowości G. Gm. M., pow. K., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi i w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej, wzięli udział w napadzie rabunkowym na osobach Z. W.

(1)i K. W. w ten sposób, że po wtargnięciu do domu pokrzywdzonych poprzez użycie przemocy polegającej na uderzaniu ręką w głowę, wykręcaniu rąk i przetrzymywaniu Z. W.

(1)oraz związaniu kablem K. W. doprowadzili je do stanu bezbronności, czym zmusili je do wskazania miejsca przechowywania pieniędzy, a następnie zabrali na ich szkodę 36.000 zł na szkodę Z. W.

(1)i telefon komórkowy N. o wartości 300 zł na szkodę K. W., tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. A. D.

(1)oskarżony został o to, że: XVII. w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 11 marca 2014 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w ten sposób, że nabył nie mniej niż 3,5 kilograma amfetaminy, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. M. S.

(1)i O. Z. oskarżeni zostali o to, że: XVIII. w nocy 14 grudnia 2012 r. w T. działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym sprawcą, w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej włamali się do domu jednorodzinnego J. K.

(1)przy ul. (...) poprzez nawiercenie otworu w oknie na parterze budynku, a następnie zabrali pieniądze w kwocie 700 zł i dwie karty płatnicze banków (...) oraz aparat fotograficzny O. U. i kamerę S. (...) 115/e, wszystko o łącznej wartości 3400 zł na szkodę wymienionego, przy czym O. Z. zarzucany mu czyn popełnił w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. czynu z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wobec M. S.

(1)i o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wobec O. Z.; XIX. w dniu 19 marca 2012 r. w C. działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym sprawcą, w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez zerwanie kłódki i wyłamanie zamka w drzwiach, włamali się kantoru (...), a następnie zabrali w celu przywłaszczenia metalową kasetkę z zawartością pieniędzy w kwocie łącznej 40.000 zł oraz torebkę z zawartością dokumentów osobistych i samochodowych pokrzywdzonej, przy czym O. Z. zarzucany mu czyn popełnił w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. czynu z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wobec M. S.

(1)i o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wobec O. Z.; XX. w okresie letnim 2012 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi współsprawcami, w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wyrwali z ręki nieustalonej kobiety narodowości azjatyckiej torbę z zawartością pieniędzy w kwocie 170.000 zł, przy czym zarzucany czyn O. Z. popełnił w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne popełnione z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wobec M. S.

(1)i czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wobec O. Z.; XXI. w dniu 21 grudnia 2012 r. w okolicach P. działając wspólnie i porozumieniu z innymi ustalonymi sprawcami i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, i w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej wzięli udział w napadzie rabunkowym na osobie M. Z.

(1)w ten sposób, że w ramach wcześniej uzgodnionego planu M. S.

(1)prowadząc samochód osobowy H. (...) umyślnie uderzył w samochód pokrzywdzonego, wskutek czego zjechał on do rowu, a następnie grożąc użyciem broni palnej doprowadzili go do stanu bezbronności i zabrali 200.000 dolarów USA na szkodę A. Ł., przy czym O. Z. zarzucany mu czyn popełnił w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wobec M. S.

(1)i o czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wobec O. Z.. M. S.

(1)oskarżony został o to, że: XXII. w dniu 18 lipca 2012 r. w miejscowości P. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi sprawcami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim nawierceniu drzwi balkonowych włamał się do domu przy ul. (...) a następnie zabrali w celu przywłaszczenia samochód R. (...) nr rej. (...) o wartości 60.000 zł na szkodę M. O.

(1), tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; XXIII. w dniu 23 października 2012 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi współsprawcami, w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wziął udział w napadzie rabunkowym na osobie K. O., w ten sposób, że używając przemocy przewrócili go na ziemię, skuli kajdankami i uderzali po całym ciele, a następnie zabrali na jego szkodę telefony komórkowe (...) G., T. portfel skórzany z zawartością 2000 zł, wszystko o łącznej wartości 4900 zł, tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; XXIV. w 2003 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wziął udział w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowych w postaci 500 gramów heroiny w ten sposób, że zakupił ją od nieustalonego mężczyzny, a następnie sprzedawał ją w partiach po 50 gramów dealerowi o ps. (...), tj. o czyn z art. 43 ust 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997 r. XXV. w dniu 31 sierpnia 2006 r. w miejscowości R., pow. B., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi sprawcami i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wziął udział w napadzie rabunkowym na osobach E. i W. małżonków I., w ten sposób, że oczekiwał na nich przed wjazdem na teren ich posesji, gdzie doprowadził ich do stanu bezbronności poprzez użycie przemocy polegającej na wyciągnięciu z samochodu T. (...) nr rej. (...), przewróceniu na ziemię i skrępowaniu rąk i nóg i pozbawił ich wolności poprzez wywiezienie w bagażniku wymienionego pojazdu w pobliskie tereny leśne, a następnie zabrał na ich szkodę telefon sony ericsson o wartości 200 zł i pieniądze w różnej walucie w kwocie 189.580,90 zł, tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. i z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; XXVI. w dniu 31 sierpnia 2006 r. w miejscowości R., pow. B., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi sprawcami zniszczył samochód t. (...) nr rej. (...) o wartości 110.00 zł poprzez jego spalenie, tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k. O. Z. oskarżony został o to, że: XXVII. w dniu 12 listopada 2012 r. w W. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim przecięciu siatki i po dostaniu się na teren posesji M. Z.

(2), użył przemocy wobec tego pokrzywdzonego w ten sposób, że wspólnie z pozostałymi sprawcami przewrócił go na ziemię i bił pięściami i nogami po całym ciele, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 1400 zł, 950 euro i 1000 dolarów USA, wszystko o łącznej wartości około 9.000 zł na szkodę M. Z.

(2), przy czym zarzucany mu czyn popełnił w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne popełnione z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; M. S.

(1), O. Z. i K. M.

(1)oskarżeni zostali o to, że: XXVIII. w dniu 16 kwietnia 2012 r. w S. działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym sprawcą, w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wzięli udział w napadzie rabunkowym na właścicielce kantoru (...), w ten sposób, że po dostaniu się do wewnątrz kantoru użyli przemocy polegającej na biciu pięściami i nogami po całym ciele, i użyli wobec pokrzywdzonej środka obezwładniającego w postaci gazu, a następnie zabrali pieniądze w różnej walucie o łącznej wartości 55.720 zł, przy czym O. Z. i K. M.

(1)zarzucany im czyn popełnili w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wobec M. S.

(1)i o czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wobec O. Z. i K. M.

(1). M. S.

(1)i K. M.

(1)oskarżeni zostali o to, że: XXIX. w dniu 5 lutego 2012 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innym ustalonym sprawcą, w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wybicie szyby w drzwiach włamali się do samochodu f. (...) nr rej. (...) 79, należącego do K. T., a następnie zabrali na jego szkodę torbę z zawartością zegarka (...) P. G. w złotej kopercie, zegarka (...) S., łańcuszki i pierścionki ze złota, wszystko o łącznej wartości ok. 50.000 zł na szkodę wymienionego pokrzywdzonego, przy czym zarzucany mu czyn popełnił w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne popełnione z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wobec M. S.

(1)i o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wobec K. M.

(1). M. S.

(1)i K. M.

(1)oskarżeni zostali o to, że: XXX. we wrześniu 2012 r. w E. działając wspólnie i w porozumieniu, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej wzięli udział w pobiciu nieustalonego mężczyzny w ten sposób, że zadawali mu uderzenia i kopnięcia po całym ciele, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1, i w rezultacie czego spowodowali u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci ogólnego potłuczenia powłok ciała i rozcięcia łuku brwiowego, tj. o czyn z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. K. M.

(1)oskarżony został o to, że: XXXI. w grudniu 2012 r. w W. i P. działając wspólnie i porozumieniu z innymi ustalonymi sprawcami i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, i w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej udzielił pomocy w dokonaniu napadu rabunkowego na osobie M. Z.

(1)w ten sposób, że zbierał informację, obserwował pokrzywdzonego i zorganizował samochód służący do dokonania napadu, a po jego dokonaniu odebrał ten samochód i schował go, przy czym zarzucany mu czyn popełnił w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne popełnione z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; XXXII. wiosną 2012 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej usiłował dokonać napadu rabunkowego na osobie I. D. w ten sposób, że jeden z ustalonych współsprawców użył wobec niej gazu łzawiącego chcąc doprowadzić ją do stanu bezbronności, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi za ucieczkę pokrzywdzonej, przy czym zarzucany mu czyn popełnił w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne popełnione z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; XXXIII. w okresie od połowy 2011 r. do grudnia 2012 r. w W., wbrew przepisom ustawy, działając w ramach czynu ciągłego, wspólnie i w porozumieniu z innymi i w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wziął udział w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 19.200 gramów marihuany, 35.000 gramów heroiny, 20.000 gramów amfetaminy, 2.000 gramów mefedronu w ten sposób że przekazał te narkotyki odpłatnie A. P.

(1)w celu dalszej odsprzedaży,, przy czym zarzucany mu czyn popełnił w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne popełnione z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. o czyn z art. 56 u 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2016 roku w sprawie sygn. akt XVIII K 55/15 oskarżonych: 1. A. N.

(1)i S. L.

(1)uznał za winnych popełnienia zarzucanych im czynów i tak: – za czyn z punktu I z mocy art. 258 § 3 k.k. skazał ich i wymierzył im kary po 6 (sześć) lat pozbawienia wolności; – za czyn z punktu II ustalając, że łączna wartość szkody była nie mniejsza niż 138 865, 48 złotych i wyczerpuje on znamiona art. 291 § 1 k.k. skazał A. N.

(1)z mocy art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., a S. L.

(1)z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., a z mocy art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. wymierzył kary: A. N.

(1)2 (dwa) lata pozbawienia wolności, a S. L.

(1)2 (dwa) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności; – za czyn z punktu III ustalając, iż zlecili oni pobicie R. D. trzem ustalonym mężczyznom, skazał A. N.

(1)z mocy art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., a S. L.

(1)z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., a z mocy art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył kary: A. N.

(1)3 (trzy) lata pozbawienia wolności, a S. L.

(1)3 (trzy) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności; – za czyn z punktu IV skazał A. N.

(1)z mocy art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., a S. L.

(1)z mocy art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., a z mocy art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył kary: A. N.

(1)7 (siedem) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 100 (sto) złotych każda a S. L.

(1)8 (osiem) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 100 (sto) złotych każda. Ponadto orzekł od każdego z nich z mocy art. 70 ust. 4 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nawiązki w kwotach po 50 000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych na rzecz Fundacji (...) w B.. 2. A. D.

(1), Ł. K., G. G.

(1)uznał za winnych czynu z punktu V i z mocy art. 258 § 2 k.k. skazał ich i wymierzył im kary po 1 (jeden) roku i 6(sześć) miesięcy pozbawienia wolności. 3. R. K.

(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów: – za czyn z punktu VI po ustaleniu, iż nabywał heroinę od Ł. K. ps. (...) za pośrednictwem dwóch ustalonych mężczyzn z mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii skazał go i wymierzył mu karę 3 (trzy) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) zł każda, oraz orzekł z mocy art. 70 ust. 4 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nawiązkę w kwocie 20 000 (dwadzieścia tysięcy) złotych na rzecz Fundacji (...) w B.; – za czyn z punktu VII po ustaleniu, iż nabywał heroinę od ustalonego mężczyzny z mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii skazał go i wymierzył mu karę 5 (pięć) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 100 (sto) złotych każda oraz orzekł z mocy art. 70 ust. 4 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nawiązkę w kwocie 30 000 (trzydzieści tysięcy) złotych na rzecz Fundacji (...) w B.; – za czyn z punktu VIII z mocy art. 62 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii skazał go i wymierzył mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 20 (dwadzieścia) stawek dziennych po 100 (sto) złotych każda oraz orzekł z mocy art. 70 ust. 4 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nawiązkę w kwocie 2 000 (dwa tysiące) złotych na rzecz Fundacji (...) w B.. 4. R. G.

(1), T. K.

(1), K. P.

(1), M. S.

(1), O. Z. i G. G.

(1)uznał za winnych czynu z punktu IX, przy czym ustalił, że łączna wartość szkody była nie mniejsza niż 138.865, 48 złotych i za to skazał oraz wymierzył kary: – M. S.

(1)i G. G.

(1)z mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. po 4 (cztery) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, – R. G.

(1)z mocy art. 280 § 2 k.k. 4 (cztery) lat pozbawienia wolności, – O. Z. z mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 5 (pięć) lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, - K. P.

(1)z mocy art. 280 § 2 k.k. zw. z art. 64 § 2 k.k. 5 (pięć) lat pozbawienia wolności, - T. K.

(1)z mocy art. 280 § 2 kk zw. z art. 64 § 2 k.k. 6 (sześć) lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 5. R. G.

(1), T. K.

(1), K. P.

(1), M. S.

(1)i O. Z. uznał za winnych czynu z punktu X, przy czym ustalił, że wyczerpuje on znamiona art. 280 § 1 k.k. oraz że łączna wartość szkody była nie mniejsza niż 300 000 (trzysta tysięcy) złotych i za to skazał ich i wymierzył kary: – R. G.

(1)z mocy art. 280 § 1 k.k. 4 (cztery) lata pozbawienia wolności, – M. S.

(1)z mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 4 (cztery) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, – O. Z. z mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 5 (pięć) lat pozbawienia wolności, – K. P.

(1)i T. K.

(1)z mocy art. 280 § 1 k.k. zw. z art. 64 § 2 k.k. po 5 (pięć) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności. 6. R. G.

(1), T. K.

(1)i K. P.

(1)uznał za winnych czynów z punktu XI i XII i za każdy z nich skazał ich oraz wymierzył im kary: – R. G.

(1)z mocy art. 279 § 1 k.k. po 2 (dwa) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, – K. P.

(1)i T. K.

(1)z mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. po 3 (trzy) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności. 7. R. G.

(1), T. K.

(1)i K. P.

(1)uznał za winnych czynu z punktu XIII i skazał ich oraz wymierzył im kary: – R. G.

(1)z mocy art. 280 § 2 k.k. 6 (sześć) lat pozbawienia wolności, – K. P.

(1)i T. K.

(1)z mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. po 8 (osiem) lat pozbawienia wolności. 8. T. K.

(1)uznał za winnego czynu z punktu XIV i za to z mocy art. 263 § 2 k.k. skazał go oraz wymierzył mu karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności. 9. Ł. K. uznał za winnego czynu z punktu XV i po ustaleniu, iż sprzedawał heroinę R. K.

(1)ps. (...) za pośrednictwem dwóch ustalonych mężczyzn z mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii skazał go i wymierzył mu karę 3 (trzy) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) zł każda oraz orzekł z mocy art. 70 ust. 4 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nawiązkę w kwocie 20.000 złotych na rzecz Fundacji (...) w B.. 10. Ł. K. i G. G.

(1)uznał za winnych czynu z punktu XVI i za to z mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał ich i wymierzył im kary po 4 (cztery) lata pozbawienia wolności. 11. A. D.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu z punktu XVII i za to z mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk skazał go, a z mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 3 (trzy) lata pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) zł każda oraz orzekł z mocy art. 70 ust. 4 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nawiązkę w kwocie 20.000 złotych na rzecz Fundacji (...) w B.. 12. M. S.

(1)i O. Z. uznał za winnych popełnienia czynów z punktów XVIII, XIX, XX oraz XXI i – za czyny z punktu XVIII i XIX M. S.

(1)z mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał i wymierzył mu kary po 3 (trzy) lata pozbawienia wolności, a O. Z. z mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał, a z mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu kary po 3 (trzy) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, – za czyn z punktu XX M. S.

(1)z mocy art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał i wymierzył mu karę 2 (dwa) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, a O. Z. z mocy art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał, a z mocy art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzy) lat pozbawienia wolności, – za czyn z punktu XXI M. S.

(1)z mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał i wymierzył mu karę 10 (dziesięć) lat pozbawienia wolności, a O. Z. z mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał, a z mocy art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 (dziesięć) lat pozbawienia wolności. 13. M. S.

(1)uznał za winnego czynów z punktów XXII, XXIII, XXIV, XXV i XXVI i: – za czyn z punktu XXII z mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 2 (dwa) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, – za czyn z punktu XXIII z mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 4 (cztery) lata pozbawienia wolności, za czyn z punktu XXIV z mocy art. 43 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997 r. skazał go i wymierzył mu karę 2 (dwa) lat pozbawienia wolności i karę grzywny 50 (pięćdziesiąt) stawek po 100 (sto) złotych oraz orzekł z mocy art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997 r. nawiązkę w kwocie 10 000 (dziesięć tysięcy) złotych na rzecz Fundacji (...) w B., – za czyn z punktu XXV z mocy art. 280 § 1 k.k. i z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., skazał go, a z mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 8 lat (osiem) lat pozbawienia wolności, za czyn z punktu XXVI z mocy art. 288 § 1 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 2 (dwa) lat pozbawienia wolności. 14. O. Z. uznał za winnego czynu z punktu XXVII i z mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go, a z mocy art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 5 (pięć) lat pozbawienia wolności. 15. M. S.

(1), O. Z. i K. M.

(1)uznał za winnych popełnienia czynu z punktu XXVIII i: – M. S.

(1)z mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał i wymierzył mu karę 8 (osiem) lat pozbawienia wolności, – O. Z. i K. M.

(1)z mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał, a z mocy art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył kary po 8 (osiem) lat pozbawienia wolności. 16. M. S.

(1)i K. M.

(1)uznał za winnych popełnienia czynów z punktu XXIX i XXX i: – M. S.

(1)za czyn XXIX z mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 2 (dwa) lat pozbawienia wolności, – K. M.

(1)za czyn XXIX z mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał go, a z mocy art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzy) lat pozbawienia wolności; – M. S.

(1)i K. M.

(1)za czyn XXX z mocy art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał i wymierzył im kary po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności; 17. K. M.

(1)uznał za winnego popełnienia czynów z punktu XXXII i XXXIII i: – za czyn XXXII z mocy art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go, a z mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 (cztery) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, – za czyn XXXIII po ustaleniu, iż wymienione narkotyki przekazywał odpłatnie w celu dalszej odsprzedaży ustalonemu mężczyźnie, z mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go, a z mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 5 (pięć) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 100 (sto) złotych każda oraz orzekł z mocy art. 70 ust. 4 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nawiązkę w kwocie 50 000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych na rzecz Fundacji (...) w B.; Oskarżony K. M.

(1)został uniewinniony od zarzutu popełnienia czynu z punktu XXXI. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonym kary łączne: 1. A. N.

(1)w wysokości 10 lat pozbawienia wolności, 2. S. L.

(1)w wysokości 12 lat pozbawienia wolności, 3. A. D.

(1)w wysokości 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

1. Ł. K. w wysokości 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
2. G. G.

(1)w wysokości 6 lat pozbawienia wolności, 6. R. K.

(1)w wysokości 5 lat pozbawienia wolności i grzywny 130 stawek dziennych po 100 złotych każda, 7. R. G.

(1)w wysokości 10 lat pozbawienia wolności, 8. T. K.

(1)w wysokości 13 lat pozbawienia wolności, 9. K. P.

(1)w wysokości 11 lat pozbawienia wolności, 10. M. S.

(1)w wysokości 15 lat pozbawienia wolności,

1. O. Z. w wysokości 15 lat pozbawienia wolności,
2. K. M.

(1)w wysokości 11 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności Sąd zaliczył okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie oskarżonym: 1. A. N.

(1)od dnia 25 maja 2014 roku do dnia 14 listopada 2016 roku; 2. A. D.

(1)w dniu 27 maja 2014 roku;

1. Ł. K. od dnia 25 maja 2014 roku do dnia 08 czerwca 2015 roku oraz od dnia 25 czerwca 2015 roku do dnia 14 listopada 2016 roku;
2. G. G.

(1)od dnia 29 stycznia 2016 roku do dnia 14 listopada 2016 roku; 5. R. K.

(1)od dnia 27 maja 2014 roku do dnia 30 października 2015 roku; 6. R. G.

(1)od dnia 25 maja 2014 roku do dnia 14 listopada 2016 roku; 7. T. K.

(1)od dnia 25 maja 2014 roku do dnia 17 września 2014 roku oraz od 15 września 2015 roku do 14 listopada 2016 roku, 8. K. P.

(1)od dnia 10 października 2014 roku do dnia 14 listopada 2016 roku; 9. M. S.

(1)od dnia 16 czerwca 2014 roku do 14 listopada 2016 roku;

1. O. Z. od dnia 03 lipca 2014 roku do dnia 22 kwietnia 2016 roku;
2. K. M.

(1)od dnia 16 czerwca 2014 roku do dnia 09 lutego 2015 roku oraz od dnia 24 lipca 2016 roku do dnia 14 listopada 2016 roku. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd orzekł obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz: - M. D.

(2)kwoty 30.000 złotych, M. D.

(3)kwoty 11.200 złotych i solidarnie M. i K. D. kwoty 158.540 złotych solidarnie przez R. G.

(1), T. K.

(1)i K. P.

(1); - K. T. kwoty 50.000 złotych solidarnie przez M. S.

(1)i K. M.

(1); - (...) S.A. kwoty 486.779,98 złotych solidarnie przez R. G.

(1), T. K.

(1)i K. P.

(1); - Z. L. kwoty 138.865, 48 złotych solidarnie przez R. G.

(1), T. K.

(1), K. P.

(1), M. S.

(1), O. Z. i G. G.

(1); - A. Ł. kwoty 615.820 złotych, stanowiących równowartość 200 000,00 USD solidarnie przez M. S.

(1)i O. Z.; - Z. W.

(1)kwoty 36.000 złotych, K. W. kwoty 300 złotych solidarnie przez Ł. K. i G. G.

(1); - S. K. kwoty 300 000 (trzysta tysięcy) złotych solidarnie przez R. G.

(1), T. K.

(1), K. P.

(1), M. S.

(1)i O. Z.; - J. K.

(1)kwoty 2.600 złotych solidarnie przez M. S.

(1)i O. Z.; - B. W. kwoty 40.000 złotych solidarnie przez M. S.

(1)i O. Z.; - K. O. kwoty 4.900 (złotych przez M. S.

(1); - solidarnie E. I. i W. I. kwoty 189.780,90 złotych przez M. S.

(1); - B. K.

(1)kwoty 55.720 złotych solidarnie przez M. S.

(1), O. Z. i K. M.

(1); - M. Z.

(2)kwoty 9.000 złotych przez O. Z.. Sąd Okręgowy na podstawie art. 44 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych wymienionych w wykazie nr (...) pod pozycjami: 4, 5, 7, pod pozycjami: 1, 2, 3, 9, 10 poprzez zniszczenie, pod pozycjami od: 11 do 15 poprzez pozostawienie w miejscu ich przechowywania, zaś na podstawie art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek przez zniszczenie dowodów rzeczowych wymienionych w w/w wykazie pod pozycjami 6 i 8. Ponadto na podstawie art. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k. Sąd zasądził od Skarbu Państwa z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na rzecz: 1. Kancelarii Adwokackiej adw. R. L. obrońcy T. K.

(1)kwotę 4.920 złotych. powiększoną o VAT, 2. Kancelarii Adwokackiej adw. T. R. obrońcy K. P.

(1)kwotę 3.360 złotych powiększoną o VAT, 3. Kancelarii Adwokackiej adw. Ł. H.

(1)obrońcy M. S.

(1)5.400złotych powiększoną o VAT, 4. Kancelarii Adwokackiej adw. K. P.

(2)obrońcy M. S.

(1)5.160 złotych powiększoną o VAT, 5. Kancelarii Adwokackiej adw. M. S.

(2)obrońcy O. Z. 4.560 złotych powiększoną o VAT. Na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd obciążył oskarżonych częściowo kosztami procesu, zasądzając z tego tytułu na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych: 1. A. N.

(1)3.330 złotych, w tym 2.600 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych, 2. S. L.

(1)3.270 złotych, w tym 2.600 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych, 3. A. D.

(1)1.991, 38 złotych, w tym 1.400 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych,

1. Ł. K. 2.823,30 złotych, w tym 1.600 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych,
2. G. G.

(1)1.490,40 złotych, w tym 600 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych, 6. R. K.

(1)3.418, 51 złotych, w tym 3.000 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych, 7. R. G.

(1)1.574,22 złotych, w tym 600 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych, 8. T. K.

(1)7.953,34 złotych, w tym 600 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych, 9. K. P.

(1)5.422,71 złotych, w tym 600 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych, 10. M. S.

(1)14.425,70 złotych, w tym 1.600 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych,

1. O. Z. 11.190,70 złotych, w tym 600 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych,
2. K. M.

(1)3.458,50 złotych, w tym 2.600 złotych tytułem opłaty w sprawach karnych w pozostałym zakresie na postawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalniając ich od ich ponoszenia. Na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. koszty procesu w zakresie czynu XXXI zostały przejęte na rachunek Skarbu Państwa. Powyższy wyrok został zaskarżony apelacjami obrońców oskarżonych A. N.

(1), S. L.

(1), A. D.

(1), Ł. K., G. G.

(1), R. K.

(1), R. G.

(1), T. K.

(1), K. P.

(1), M. S.

(1), O. Z. i K. M.

(1). Wspomnieć należy, że oskarżony T. K.

(1)w dniu 16 czerwca 2017 roku (k. 14626) cofnął apelację a jego obrońca adwokat R. L. przyłączyła się do stanowiska oskarżonego i w dniu 17 lipca 2017 roku (k. 14710) również cofnęła apelację. Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2017 roku apelacja obrońcy oskarżonego T. K.

(1)została pozostawiona bez rozpoznania, a zatem wyrok w jego zakresie uprawomocnił się. Prawomocne jest również rozstrzygnięcie o uniewinnieniu oskarżonego K. M.

(1)od czynu z art. XXXI. Adwokat M. K. – obrońca oskarżonych S. L.

(1)oraz A. N.

(1)– zaskarżył przedmiotowy wyrok w całości w stosunku do obu oskarżonych i na zasadzie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. Wyrokowi zarzucił obrazę przepisu art. 80 k.pk. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 34 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 poz. 1247 ze zm.) poprzez prowadzenie rozprawy w dniu 21 października 2015 roku pod nieobecność obrońców oskarżonego S. L.

(1)oraz A. N.

(1)co stanowiło bezwzględną przesłankę odwoławczą wymienioną w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. Ponadto, jako podstawę prawną zarzutów wskazując art. 438 pkt 2 k.p.k., czyli obrazę przepisów postępowania zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez wybiórczą, dowolną i sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę dowodu z zeznań A. P.

(1), z całkowitym pominięciem, iż A. P.

(1)nie był bezpośrednim świadkiem któregokolwiek z zachowań oskarżonych S. L.

(1)i A. N.

(1), informacje wskazywane w swoich depozycjach znał wyłącznie ze słuchu, popełniał wielokrotnie przestępstwa po podjęciu decyzji o chęci skorzystania z dobrodziejstwa art. 60 k.k., zatajał udział swojego brata w popełnionym przestępstwie i pomawiał oskarżonego M. o niepopełnione przestępstwo, w przeszłości pomówił również o niepopełnione przestępstwo osobę J. S.

(1)ps. (...) z uwagi na zemstę oraz chęć uniknięcia odpowiedzialności karnej, a także bez uwzględnienia sprzeczności treści tego dowodu z zeznaniami m.in. R. D. oraz innych świadków, których to suma okoliczności winna zostać uwzględniona przy ocenie tego dowodu; 2. art. 7 k.p.k. w wz. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez uznanie dowodów z zeznań E. S. oraz A. P.

(1)za wiarygodne w całości i dokonanie na ich podstawie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyroku, podczas gdy depozycje tych świadków są w wielu fragmentach ze sobą sprzeczne, a sprzeczności te nie znalazły odzwierciedlenia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, co prowadzi do wniosku, iż zostały one całkowicie pominięte przez Sąd; 3. art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy z dnia 6 czerwca 2016 roku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków J. K.

(2), M. B.

(1)oraz A. K.

(1)„gdyż dowody te są nieprzydatne do stwierdzenia podanych okoliczności albowiem obrońca nie wykazał we wniosku, by osoby te posiadały jakąkolwiek wiedzę na temat (...), a nadto z wymowy wniosku wynika, że nie posiadają wiedzy o rzekomych przestępstwach A. N. i S. L. " podczas gdy przeprowadzenie tych dowodów mogło mieć znaczenie dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie czynów zarzuconych oskarżonemu; 4. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt. 3 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku obrońcy o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka S. S.

(2)na okoliczność wiedzy świadka na temat m.in. istnienia, sposobu funkcjonowania i składu osobowego zorganizowanej grupy przestępczej „(...)" w czasie objętym zarzutami, z uwagi na to, iż „dowód ten jest nieprzydatny do stwierdzenia tych okoliczności, bo jak wynika z protokołów przesłuchania A. M. i S. S.

(2)w sprawie XII K 132/14 tut. Sądu nie posiadają oni takowej wiedzy, dotyczącej tych oskarżonych" (k. 11948);

1. art. 170 § 3 k.p.k. w zw. z art. 98 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy o uzyskanie z A.Ś. W. M. i A.Ś. W. B. wykazów doprowadzeń A. P. i A. N. w okresie od 1.07.2008r. do 31.03.2011r.;
2. art. 170 § 3 k.p.k. w zw. z art. 98 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z zeznań G. K.;
3. art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosków dowodowych obrońcy złożonych na rozprawie w dniu 21.07.2016 r. (t. LIX k. 11797e-11797f) o przesłuchanie M. M.

(4), A. K.

(2)i P. C. z uwagi na to, że „ (...) Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w W. nie dysponuje ich adresami, a tym samym dowodu nie da się przeprowadzić", bez dokonania z urzędu jakichkolwiek czynności zmierzających do ustalenia adresów ww świadków ; 8. art. 170 § 3 k.p.k. w zw. z art. 98 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku obrońcy oskarżonego K. M. o ujawnienie protokołu wyjaśnień A. P.

(1)złożonych w dniu 25 czerwca 2014 r. w sprawie (...)ze stron k. 2955v od słów „w roku 2001" do słów „karę już odbyłem" na okoliczność, że w przeszłości świadek pomówił niejakiego P. celem uniknięcia odpowiedzialności karnej „jako niedotyczącego zarzutów stawianych w niniejszym postępowaniu także wobec braku przesłanek z art. 391 § 1 k.p.k." (k. 11943) bez jego uzasadnienia, podczas gdy wskazany fragment wyjaśnień ma istotne znaczenie dla oceny wiarygodności depozycji A. P.

(1); 9. art. 171 § 2 k.p.k. w zw. z art. 370 k.p.k. w zw. z art. 366 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez uniemożliwienie oskarżonemu A. N.

(1)zadania pytań świadkowi A. P.

(1)przed ujawnieniem na podstawie art. 391 § 1 k.p.k. treści jego wyjaśnień i „odebranie oskarżonemu głosu" co doprowadziło do uniemożliwienia A. N.

(1)realizacji jego prawa do obrony. Obrońca oskarżonych zarzucił również w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1. art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez nie dokonanie ustalenia w zakresie istnienia zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw a tym samym nie wskazanie dowodów jakie miałyby świadczyć o jej istnieniu, zaniechania ustalenia osób wchodzących w jej skład oraz nie rozważenia czy do przestępstw zarzuconych oskarżonemu opisanych w treści aktu oskarżenia nie doszło w ramach którejkolwiek z form zjawiskowych przewidzianych w art. 18 k.k. Ewentualnie w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia wyrokowi zarzucił na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.
2. art. 258 § 3 k.k. poprzez uznanie, iż zachowanie S. L.

(1)i A. N.

(1)wypełniło znamię „kierowania" zorganizowaną grupą o której mowa w art. 258 § 1 k.k. mającą „charakter zbrojny" oraz mającą na celu m.in. dokonywanie napadów, bez poczynienia ustaleń, iż oskarżeni mieli świadomość dokonanych napadów przez współoskarżonych, koordynowali działalność uczestników grupy, określali kierunki działania i sprawowali realną kontrolę nad jej działalnością, a także, że pomiędzy oskarżonymi istniał element podległości, oskarżeni wydawali odgórne wiążące polecenia oraz z zaniechaniem wykazania istnienia mechanizmów za pomocą których mieliby wymuszać posłuszeństwo u członków grupy, co jest konieczne dla ustalenia, iż doszło do wypełnienia znamienia „kierowania" ww grupą; 12. art. 258 § 3 k.k. poprzez uznanie, że zorganizowana grupa przestępcza, którą oskarżeni mieli kierować, miała „charakter zbrojny", przy braku dokonania ustaleń, iż oskarżeni S. L.

(1)oraz A. N.

(1)mieli świadomość posługiwania się bronią podczas popełniania któregokolwiek z przestępstw, mających zostać popełnione w ramach grupy.

1. W zakresie czynu z pkt II aktu oskarżenia obrońca oskarżonych zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.:
2. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez całkowicie dowolne przyjęcie w oparciu o depozycje A. P.

(1), który swoją wiedzę w zakresie sprzedaży złota przez S. L.

(1)oraz A. N.

(1)opiera wyłącznie na domniemanym oświadczeniu O. Z. jakoby miał je przekazać oskarżonym i nie wykazanie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nierozerwalnego łańcucha poszlak wskazujących na wypełnienie przez S. L.

(1)oraz A. N.

(1)znamion zarzuconego im czynu z pkt II aktu oskarżenia, który wykluczałby przyjęcie odmiennej wersji zdarzeń, a w szczególności, iż O. Z. wprowadził w błąd A. P.

(1)co do okoliczności sprzedaży złota, w celu osiągnięcia większej korzyści dla siebie;

1. art. 170 § 1 pkt. 3 i 5 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy z dnia 13 października 2016 r. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy jubilerskiego na okoliczność oszacowania wartości wyrobów jubilerskich z uwagi na fakt, iż dowód ten jest nieprzydatny do stwierdzenia ww. okoliczności a nadto złożony wniosek oczywiście zmierza do przedłużenia postępowania i przyjęcie, że dane posiadane przez pokrzywdzonego są niewystarczające dla wydania opinii przez biegłych, podczas gdy stwierdzenie danych niezbędnych do wydania opinii, wymaga wiadomości specjalnych;
2. art.167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez dokonanie ustalenia wysokości szkody w dotyczącej czynu z pkt II aktu oskarżenia w oparciu o zapiski pokrzywdzonego oraz treść jego zeznań, podczas gdy dla oszacowania wartości skradzionego mienia konieczne jest posiadanie wiadomości specjalnych. W zakresie czynu z pkt III aktu oskarżenia obrońca oskarżonych zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.:
3. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez oparcie ustaleń faktycznych w zakresie czynu z pkt II aktu oskarżenia na podstawie zeznań A. P.

(1), a także E. S. oraz R. D. i M. B.

(2), podczas gdy depozycje tych trzech świadków są co do istoty sprzeczne z zeznaniami A. P.

(1). E. S. wskazał inną osobę jako zleceniodawcę pobicia, a zarówno R. D., jak i M. B.

(2)odrzucają możliwość, iż do pobicia doszło z powodów, na które wskazywał świadek P.; 19. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nie powzięcie wątpliwości co do osoby zleceniodawcy pobicia D. i przypisanie zarzuconego oskarżonym czynu, podczas gdy z treści depozycji A. P.

(1), wprost wynika, iż posługuje się on jedynie przypuszczeniami w zakresie osób mających być zleceniodawcami tego przestępstwa, zaś pokrzywdzony wprost zaprzeczył jego zeznaniom co do domniemanych motywów zlecenia, a nadto zeznał, iż nie zna oskarżonych. W zakresie czynu z pkt IV aktu oskarżenia obrońca oskarżonych zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt 2 k.p.k.)/ tj.: 20. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez przyjęcie, iż oskarżeni S. L.

(1)oraz A. N.

(1)dopuścili się czynu z pkt IV aktu oskarżenia a przedmiotem obrotu miały być wskazane ilości środków odurzających i substancji psychotropowych, a także nie wskazanie na podstawie jakich dowodów Sąd Okręgowy przyjął takie ilości środków odurzających oraz substancji psychotropowych podczas gdy z zeznań A. P.

(1)oraz pozostałych świadków wynikają ilości odmienne; 21. art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku i wskazania faktów, na podstawie których Sąd przyjął, iż zachowanie oskarżonych wyczerpało znamiona sprawstwa kierowniczego obrotem środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi wskazanymi depozycjach A. P.

(1)oraz nie wykazanie, iż oskarżeni obejmowali swoją świadomością całość przypisanych substancji i środków. Ewentualnie, na zasadzie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zakresie czynu czwartego powyższemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: 22. art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez uznanie, że „wydawanie poleceń co do obrotu" dotyczących „min. ceny" po jakiej mają być sprzedawane wyczerpuje znamiona czynu polegającego na „kierowaniu wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę" o którym mowa w art. 18 § 1 k.k., podczas gdy dla wyczerpania jego znamion koniecznym jest ustalenie, iż sprawca kierowniczy w tym samym czasie, co bezpośredni sprawca „kieruje wykonaniem" czynu zabronionego, zaś czynności podejmowane przez niego stanowią przejaw sterowania zachowaniem tej osoby i ma on możliwość wpływu na podejmowanie decyzji, co do rozpoczęcia i zakończenia przestępczej akcji. Obrońca oskarżonych A. N.

(1)i S. L.

(1)adwokat M. K. wniósł o uniewinnienie oskarżonych od zarzuconych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Adwokat R. B. − obrońca oskarżonych A. N.

(1)i S. L.

(1)– zaskarżył wyrok w zakresie dotyczącym tych oskarżonych w całości. Wyrokowi stosownie do treści art. 427 § 2 k.p.k., zarzucił: 1. mogącą mieć wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania (art. 438 pkt. 2 k.p.k.), w szczególności art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegającą na poczynieniu ustaleń faktycznych prowadzących do uznania obu oskarżonych za winnych przypisanych im zaskarżonym wyrokiem czynów w oparciu o dowolną ocenę wyjaśnień i zeznań A. P.

(1)i G. P.

(1), z pominięciem całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości co do sprawstwa oskarżonych na ich niekorzyść; 2. obrazę przepisów prawa materialnego (art. 438 pkt. 1 k.p.k.), w szczególności art. 18 § 1 k.p.k. w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, polegające na przyjęciu, iż finansowanie zakupu środków odurzających i substancji psychotropowych i upoważnienie wskazanej osoby do obrotu nimi wyczerpuje znamiona przedmiotowe kierowania wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę, w tym wypadku wprowadzeniem ww. środków i substancji do obrotu. Obrońca adw. R. B. wniósł o wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych A. N.

(1)oraz S. L.

(1)od popełnienia czynów przypisanych im w zaskarżonym wyroku. Niezależnie od powyższego obrońca zarzucił w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karach łącznych wymierzonych obu oskarżonym rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonym A. N.

(1)i S. L.

(1)kar pozbawienia wolności (art. 438 pkt. 4 k.p.k.), polegającą na braku różnicowania ciężaru represji karnej w ramach tzw. „wewnętrznej sprawiedliwości" wyroku i w relacji do kar łącznych orzeczonych tym samym wyrokiem wobec sprawców kilkudziesięciu rozbojów kwalifikowanych z art. 280 § 1 i 2 k.k. A.. N. C. − obrońca oskarżonych A. N.

(1)i S. L.

(1)– zaskarżył wyrok w całości do co obu oskarżonych składając dwie częściowo tożsame apelacje. Wyrokowi Sądu Okręgowego w Warszawie zarzucił obrazę przepisu art. 80 k.p.k., w jego brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 34 ustawy dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, poprzez prowadzenie rozprawy głównej w dniu 5 maja 2016r. oraz w dniu 21 października 2015r. pod nieobecność obrońców oskarżonych, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. Z ostrożności procesowej, na podstawie art. 438 pkt 1, 2, 3 k.p.k. wyrokowi zarzucił:

1. obrazę prawa materialnego, tj. art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z 1 art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez przyjęcie od samego początku trwającego postępowania, że oskarżeni są winni wszystkich zarzucanych im czynów, o czym świadczy sposób prowadzenia przedmiotowej sprawy, w tym protokół rozprawy z dnia 24.08.2016 roku;
2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie wszechstronnej i swobodnej oceny dowodów, a mianowicie oparciu ustaleń na fragmentarycznej tylko części wyjaśnień i zeznań A. P.

(1), G. P.

(1), z pominięciem tych wszystkich części, z których jednoznacznie wynika, że świadek A. P.

(1)nigdy nie otrzymywał jakichkolwiek poleceń bezpośrednio od oskarżonych, dodatkowo z pominięciem tej części, z której wynika, że A. P.

(1)absolutnie nie był podporządkowany oskarżonym, co jednoznacznie potwierdzają zeznania tego świadka złożone podczas rozprawy dnia 05 kwietnia 2016 r., a tak fragmentaryczna ocena materiału dowodowego doprowadziła w konsekwencji do błędu w ustaleniach faktycznych mającego istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku polegającego na przyjęciu, że oskarżeni kierowali zbrojną grupą przestępczą, a tym samym, że dopuścił się czynu określonego w art. 258 § 3 k.k.; 3. obrazę przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, albowiem z pomięciem wyjaśnień złożonych przez A. P.

(1)w dniu 29 kwietnia 2014 roku, w spr. o sygn. akt Ap V Ds. 11/13, k. 1738, w których to zeznaniach A. P.

(1)przyznaje, że przystąpił do mokotowskich poprzez poznanie S., ale w ramach tej grupy działał razem ze S., Z. i S. (".... razem tworzyliśmy małą grupkę razem działającą. Dokonaliśmy wielu przestępstw."), co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że to tzw. "grupa mokotowska", a tym samym oskarżeni zlecili napad na jubilera, i pobicie R. D., a nie tzw. mała grupa, o której zeznaje A. P.

(1); 4. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie wszechstronnej i swobodnej oceny dowodów, a mianowicie oparciu ustaleń na fragmentarycznej tylko części wyjaśnień i zeznań A. P.

(1), G. P.

(1), z pominięciem części wyjaśnień oskarżonego - T. K.

(1)złożonych podczas rozprawy dnia 21 sierpnia 2015 roku, z których to wyjaśnień jednoznacznie wynika, że to A. P.

(1)zlecał dokonanie wszystkich czynów zarzucanych w niniejszym postępowaniu oskarżonym, dodatkowo z pominięciem tej części wyjaśnień, z których jednoznacznie wynika, że oskarżony T. K.

(1)nie zna oskarżonych (wyjaśnienia złożone podczas rozprawy dnia 21 sierpnia 2015 roku); 5. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez przyjęcie, że nie da się przeprowadzić dowodu z przesłuchania M. J.

(1), podczas gdy dowód ten był możliwy do przeprowadzenia, albowiem Sąd mógł zwrócić się do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, w oparciu o art. 44 h ust. 2 pkt 2 Ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) celem uzyskania prawidłowego adresu świadka, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku na podstawie niewszechstronnego materiału dowodowego i uznania oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów; 6. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadków : M. M.

(4), A. K.

(2)i P. C. przyjmując, że nie da się przeprowadzić dowodu z przesłuchania tych świadków, albowiem obrońca nie wskazał adresów tych świadków a (...) Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w W. nie dysponuje adresami wyżej wskazanych, podczas gdy Sąd dążąc do ustalenia prawdy materialnej miał możliwość ustalenia adresów wskazanych świadków poprzez zwrócenie się do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, a tym samym miał możliwość ich przesłuchania, zaś nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wymienionych świadków doprowadziło do wydania wyroku na podstawie niewszechstronnego materiału dowodowego i uznania oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów; 7. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 170 § 1 punkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k., poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonych z dnia 13 października 2016 roku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy jubilera na okoliczność wartości wyrobów jubilerskich pochodzących z napadu rabunkowego z dnia 30 sierpnia 2011 roku w W. przy ul. (...), i przyjęcie, że dowód ten jest nieprzydatny, podczas gdy jego przeprowadzenie pozwoliłoby na dokładne ustalenie wartości skradzionego mienia, a tym samym pozwoliłoby na zweryfikowanie czy wartości podawane przez świadków są prawidłowe i czy możliwym było podzielnie zysków z dokonanego przestępstwa w sposób wskazany przez świadka A. P.

(1); 8. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 170 § 1 punkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego K. M.

(1)złożonego na rozprawie w dniu 21.07.2016 r. o dołączenie protokołów zeznań A. P.

(1)z dnia 21 lutego 2013 r. i z dnia 2 lipca 2013 r. na okoliczność wiarygodności zeznań świadka A. P.

(1)i przyjęcie przez Sąd, że swoje ustalenia będzie opierał tylko w oparciu o tę część zeznań, w których świadek A. P.

(1)przyznał się, odpisywał konkretne wydarzenia i osoby w nich uczestniczące; 9. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 170 § 1 punkt 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego K. M.

(1)złożonego na rozprawie w dniu 21.07.2016 r. o dołączenie karty czynności procesowych wykonywanych z udziałem A. P.

(1)oraz informacji o jego pobytach i orzeczeniach z akt sprawy o sygn. akt XII K 132/14 na okoliczność niewiarygodności zeznań A. P.

(1)i przyjęcie przez Sąd, że ocenie Sądu podlegają zeznania i wyjaśnienia świadka, ich treść, a nie czynności procesowe z jego udziałem w innych postępowaniach, podczas gdy przeprowadzenie tego dowodu odzwierciedliłoby sposób postępowania świadka A. P.

(1), pozwoliłoby w sposób prawidłowy ocenić wiarygodność jego zeznań; 10. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego z dnia 6 czerwca 2016r. o przesłuchanie w charakterze świadków: J. K.

(2), M. B.

(1), A. K.

(1)na okoliczność „istnienia sposobu funkcjonowania grupy przestępczej (...), znajomości z G. P. oraz oskarżonymi A. N. i S. L. i wiedzy o przestępstwach w/wym oskarżonych", gdyż dowody te są nieprzydatne do stwierdzenia podanych okoliczności albowiem obrońca nie wykazał we wniosku, by te osoby posiadały jakąkolwiek wiedzę na temat grupy 'mokotowskiej', a nadto z wymowy wniosku wynika, że nie posiadają wiedzy o rzekomych przestępstwach A. N. i S. L., podobnie zresztą jak nieokreślony ale zapewne bardzo szeroki krąg innych osób, podczas gdy przeprowadzenie tego dowodu miało znaczenie dla ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu, co do niewiarygodności zeznań świadka G. P.

(1); 11. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka S. S.

(2)na okoliczność „ istnienia sposobu funkcjonowania grupy przestępczej 'mokotowskiej', znajomości z G. P. oraz oskarżonymi A. N. i S. L. i wiedzy o przestępstwach w/wym oskarżonych", gdyż w ocenie Sądu dowód ten jest nieprzydatny do stwierdzenia powyższych okoliczności, bo jak wynika z protokołów przesłuchania S. S.

(2)w sprawie XII K 132/14 tut. Sądu nie posiadają oni takowej wiedzy, dotyczącej tych oskarżonych; podczas gdy jedynie bezpośrednie przesłuchanie świadka i umożliwienie zadania obrońcy pytań w niniejszej sprawie pozwoliłoby ustalić jaką wiedzę posiada świadek na okoliczności wskazane we wniosku dowodowym;

1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka G. K. gdyż w ocenie Sądu wniosek nie zawierał tezy dowodowej, podczas gdy we wniosku wskazano okoliczności na jakie świadek ten miałby zostać przesłuchany, a dopiero po jego przeprowadzeniu można byłoby stwierdzić czy okoliczności te mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;
2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o uzyskanie z A. Ś. W. M. i A.Ś. W. B. wykazów doprowadzeń A. P. i A N. w okresie od 1.07.
3. do 31.03.201lr. jako nieprzydatnych do stwierdzenia wiarygodności św. A. P., podczas gdy z dowodu tego wynikałoby jednoznacznie czy doszło pomiędzy w/wym do spotkań o których zeznaje świadek A. P.

(1), co wprost stwierdziłoby o jego wiarygodności; 14. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 170 § 1 punkt 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego K. M.

(1)złożonego na rozprawie w dniu 21.07.2016 r. o zaliczenie do materiału dowodowego zeznań A. P.

(1)ze sprawy o sygn. akt XII 132/14 złożonych przed sądem w dniach 8 września 2014 r., 3 października 2014 r., 7 października 2014 r., 18 października 2014 r. oraz 17 marca 2015 r. na okoliczność wiarygodności zeznań świadka A. P.

(1), podczas gdy przeprowadzenie tego dowodu odzwierciedliłoby sposób postępowania świadka A. P.

(1), pozwoliłoby w sposób prawidłowy ocenić wiarygodność jego zeznań; 15. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 170 § 1 punkt 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego K. M.

(1)złożonego na rozprawie w dniu 21.07.2016 r. o dopuszczenie dowodu w postaci zeznań Ł. C. i M. M.

(5)oraz obrońcy oskarżonego K. M.

(1)złożony na piśmie w dniu 21.07.2016 r. o dołączenie odpisu protokołu zeznań świadka M. M.

(5)złożonych na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt XII K 132/14 oraz o dopuszczenie dowodu w postaci zeznań wyżej wymienionej na okoliczność posiadania przez A. P.

(1)telefonu komórkowego w trakcie pobytu w Areszcie Śledczym i przyjęcie, że posiadanie przez A. P.

(1)telefonu komórkowego oraz ewentualne kontakty telefoniczne z M. M.

(5)nie mają znaczenia dla rozstrzygania w niniejszej sprawie, podczas gdy posiadanie telefonu komórkowego podczas pobytu w areszcie i kontakt z M. M.

(5)niewątpliwie mógł mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania; 16. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 170 § 1 punkt 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego K. M.

(1)złożonego na rozprawie w dniu 21.07.2016 r. o przesłuchanie T. F. jako nieistotnego dla rozstrzygania w niniejszej sprawie, podczas gdy świadek ten posiada wiedzę dotyczącą A. P.

(1), jego prawdomówności; 17. obrazę przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 170 § 1 punkt 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego T. K.

(1)złożonego na rozprawie w dniu 22.07.2016 r. o przeprowadzenie badań na aparacie wykrywania kłamstw tzw. wariografie z udziałem oskarżonego T. K.

(1)oraz E. i A. P.

(1)na okoliczność mówienia prawdy, i przyjęcie, że dowód ten jest nieprzydatny do stwierdzenia powyższej okoliczności ponieważ badanie wariografem nie wskazuje kto mówi prawdę, tylko służy do analizowania fizjologicznych reakcji organizmu człowieka na bodźce z zewnątrz które są wykładnią emocji, podczas gdy badanie wariografem służy również do wykrywania kłamstwa, a świadek A. P.

(1)korzysta ze statusu świadka koronnego zatem zasadnym było zweryfikowanie jego zeznań we wskazany sposób, zwłaszcza że nie znajdują one potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, głównie na nich Sąd I instancji oparł swoje ustalenia; 18. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 170 § 1 punkt 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosków dowodowych obrońcy oskarżonego K. M.

(1)złożonych w dniu 21.07.2016 r. o zwrócenie się do Sądu Okręgowego w Warszawie XII Wydział Karny o nadesłanie z akt sprawy XII K 132/14 pozostałych odpisów protokołów zeznań świadka A. P.

(1)złożonych na rozprawach w niniejszym postępowaniu, bowiem zeznania świadka są sprzeczne z jego zeznaniami złożonymi na rozprawie w niniejszej sprawie i przyjęcie przez Sąd, że: „przeprowadzenie tego dowodu nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy, albowiem zadaniem Sądu jest ocena tego co świadek mówi w niniejszym postępowaniu, a nie w innych, w których także składa wyjaśnienia bądź zeznania. Wiadomym jest i nie jest przez strony kwestionowane, że świadek A. P.

(1)dopiero od pewnego momentu zaczął składać wyjaśnienia i zeznania w których przyznawał się do popełnienia przestępstw, w tym tych objętych niniejszym postępowaniem. Ocenie Sądu podlegać będzie treść jego wyjaśnień i zeznań dotyczących zdarzeń objętych niniejszym postępowaniem a nie moment zmiany jego postawy procesowej i rozpoczęcia składa wyjaśnień oraz zeznań", co w konsekwencji doprowadziło o wydania wyroku w oparciu o fragmentaryczną część dowodów, do z góry przyjętego przez Sąd założenia polegającego na uznaniu A. N.

(1)za winnego zarzucanych mu czynów, podczas gdy przeprowadzenie tego dowodu wskazywałoby, że Sąd I instancji dąży do ustalenia prawdy materialnej, albowiem pozwoliłoby ustalić, czy świadek A. P.

(1)w przedmiotowej sprawie składa zgodne z prawdą zeznania obciążające, czy konfabuluje w celu uzyskania wyroku łagodniejszego dla swojej osoby; 19. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie wszechstronnej i swobodnej oceny dowodów, a mianowicie oparciu ustaleń na fragmentarycznej części wyjaśnień i zeznań A. P.

(1), G. P.

(1), którzy w składanych wyjaśnieniach i zeznaniach nie potwierdzili, by to A. N.

(1)w ramach zorganizowanej grupy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przyjął w celu dalszego zbycia wyroby jubilerskie, o których wiedział, że pochodzą z napadu rabunkowego dokonanego w dniu 30 sierpnia 2011 r., ponadto przyjęcie takiego stanu faktycznego stoi w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, albowiem nieprawdopodobnym jest by rzekomi przywódcy (...) osobiście sprzedawali wyroby jubilerskie, a następnie dzielili się zyskiem z osobami, które dokonywały napadu; 20. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie wszechstronnej i swobodnej oceny dowodów, a mianowicie oparciu ustaleń na fragmentarycznej części wyjaśnień i zeznań A. P.

(1), G. P.

(1), E. S., M. J.

(1), R. D., którzy w składanych wyjaśnieniach i zeznaniach nie potwierdzili, by to oskarżeni zlecili pobicie R. D. w celu zmuszenia go do płacenia haraczu w wysokości nie mniej niż 30 % zysku wynikającego z prowadzonej działalności gospodarczej, co w konsekwencji skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że oskarżeni dopuścili się zarzucanego im czynu, o którym mowa w art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; 21. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie wszechstronnej i swobodnej oceny dowodów, a mianowicie oparciu ustaleń na fragmentarycznej części wyjaśnień i zeznań A. P.

(1), E. S., G. P.

(1), które to zeznania nie pozwalają na przyjęcie, by oskarżeni w okresie od połowy 2011 r. do grudnia 2012 r., w W. działając w ramach zorganizowanej zbrojnej grupy przestępczej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej kierowali obrotem znacznej ilości środków odurzających; 22. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 6 k.p.k. poprzez naruszenie prawa do obrony, co przejawiało się poprzez uniemożliwianie oskarżonym zadawania pytań świadkom, poprzez odbieranie głosu, w sytuacji gdy ten chciał zadawać pytania świadkowi A. P.

(1), poprzez uniemożliwienie oskarżonym ustosunkowania się do treści zeznań świadka A. P.

(1), poprzez uchylanie zadawanych pytań, które to pytania wbrew twierdzeniom Sądu miały znaczenie dla przedmiotowej sprawy, zwłaszcza pytania zadawanego przez oskarżonych świadkowi A. P.

(1), poprzez uniemożliwianie zadawania pytań przez oskarżonego co do tych części protokołu, których Sąd nie odczytał, poprzez odczytywanie protokołów świadkowi A. P.

(1)przed wcześniejszym swobodnym wypowiedzeniem się, pomimo iż był składany wniosek, by świadek ten przed odczytaniem mu zeznań złożył je bezpośrednio przed Sądem, zgodnie z tym co pamięta, a pomimo tego Sąd zdecydował, by świadkowi A. P.

(1)te zeznania odczytać; 23. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonych wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym, a to poprzez oparciu ustaleń w przedmiocie zarzucanych im czynów wyłącznie na pomówieniach A. P.

(1)i G. P.

(1), którzy oparli swoje zeznania wyłącznie na okolicznościach zasłyszanych od innych osób na temat A. N.

(1)i nie zweryfikowanie tych informacji za pomocą jakichkolwiek innych dowodów jak choćby połączenia telefoniczne, czy zeznania innych świadków, współoskarżonych;

1. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na przyjęciu, że oskarżeni w ramach zorganizowanej grupy przestępczej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej kierowali obrotem znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci nie mniej niż 19.200 gramów marihuany, 35.000 gramów heroiny, 20.000 gramów amfetaminy, 2.000 gramów mefedronu, 2440 gramów kokainy, podczas gdy ustalenia faktyczne poczynione w przedmiotowej sprawie nie pozwalają na przyjęcie wskazanych powyżej ilości narkotyków, wykluczają to zwłaszcza zeznania świadków, którzy składając zeznania wypowiadają się o ilościach narkotyków i po dokonaniu podsumowania tych ilości w żaden sposób nie odpowiadają one wartościom przyjętym przez Sąd I instancji;
2. obrazę przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez zaniechanie w uzasadnieniu wyroku poczynienia w zasadzie jakiejkolwiek oceny dowodów, które świadczyły na korzyść oskarżonych a dotyczące choćby zeznań świadka A. P.

(1), G. P.

(1)czy E. S., z których jednoznacznie wynikało, że oskarżeni nie wydawali żadnych poleceń, że nigdy nie byli bezpośrednimi świadkami przekazywania oskarżonym jakichkolwiek pieniędzy, że nie byli świadkami przekazywania skradzionej biżuterii, że nigdy nie przekazywali też bezpośrednio tym świadkom jakichkolwiek pieniędzy. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonych A. N.

(1)i S. L.

(1)adwokat N. C. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Adwokat S. M. – obrońca oskarżonego Artura D. – zaskarżył wyrok w całości. Wyrokowi Sądu Okręgowego w Warszawie na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucił: 1. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 6 k.p.k. w zw. art. 376 § 3 k.p.k. poprzez prowadzenie rozprawy w dniu 29 kwietnia 2016 roku, kiedy to oskarżony trafił w trybie pilnym na oddział (...) do Szpitala przy ul. (...) i nie mógł brać udziału w rozprawie, jak również uniemożliwienie obrońcy zadawania pytań świadkowi z uwagi na fakt, iż zdaniem Sądu przeprowadzany dowód nie miał związku z osobą oskarżonego, podczas gdy na przedmiotowym terminie zeznawał główny świadek A. P.

(1)w zakresie zarzutów obejmujących m.in. oskarżonego A. D.

(2), tj. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej z terenu M. oraz obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych, co należy uznać za rażące naruszenie prawa do obrony oskarżonego; 2. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 6 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. poprzez nieodroczenie terminu rozprawy z dnia 29 kwietnia 2016 roku, kiedy to oskarżony trafił w trybie pilnym na oddział (...) do Szpitala — przy ul. (...) i nie mógł brać udziału w rozprawie co zostało potwierdzone złożonym do akt zaświadczeniem, na której to rozprawie przesłuchiwany był główny świadek A. P.

(1)w zakresie zarzutów obejmujących m.in. oskarżonego A. D.

(2), tj. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej z terenu M. oraz obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych, co należy uznać za pozbawienie strony jej uprawnień procesowych, a w szczególności zagwarantowanego konstytucyjnie prawa do obrony co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną przepisem art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., wobec prowadzenia rozprawy i postępowania dowodowego pod nieobecność oskarżonego; 3. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. polegające na przekroczeniu prawa do swobodnej oceny dowodów i jednostronnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego wyłącznie pod kątem jego interpretacji na niekorzyść A. D.

(2)poprzez: a) uznanie za wiarygodne zeznań G. P.

(1)obciążających A. D.

(2), w zakresie objętym treścią zarzutu aktu oskarżenia, tj. tym, iż od dnia 1 stycznia 2014 roku do 11 marca 2014 roku brał on udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w ten sposób, że nabył nie mniej niż 3,5 kg amfetaminy, podczas gdy: ⚫ w składanych przez G. P.

(1)zeznaniach widoczna jest duża rozbieżność co do okoliczności transakcji rzekomo dokonywanych przez oskarżonego, co znajduje wyraz w trzykrotnej zmianie składanych na tę okoliczność zeznań, przy czym świadek pozostaje w konflikcie z oskarżonym, a w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających chociażby w minimalnym stopniu zeznania G. P.

(1), z kolei oskarżony A. D.

(2)od początku prowadzonego postępowania nie przyznawał się do zarzucanych mu czynów; ⚫ z zeznań G. P.

(1)wynika, iż oskarżony A. D.

(2)jedynie rzekomo rozliczał się ze świadkiem, z kolei nigdy nie odbierał jakichkolwiek narkotyków, a robiła to inna osoba, o której świadek nie posiadał jakichkolwiek informacji, co w żadnym stopniu nie świadczy o tym, że Oskarżony brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej, a tym bardziej, że owe substancje nabywał; b) uznanie, iż w zakresie objętym treścią zarzutu aktu oskarżenia, tj. iż od maja 2011 roku do lutego 2013 roku A. D.

(2)działając wspólnie i w porozumieniu wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej z terenu M. mającej na celu obrót hurtowymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, dokonywanie napadów rabunkowych, czerpanie korzyści z nierządu i wymuszeń rozbójniczych, podczas gdy: • w okresie od dnia 2 kwietnia 2008 roku do dnia 6 czerwca 2012 roku A. D.

(2)przebywał w zakładzie karnym, gdzie odbywał karę pozbawienia wolności, w związku z czym we wskazanym przez Sąd okresie nie mógł uczestniczyć w zorganizowanej grupie przestępczej; • G. P.

(1)zeznał, iż rzekome transakcje pomiędzy nim a oskarżonym nie były w żaden sposób związane z tzw. grupą (...), z kolei jedyna rzekoma sytuacja związana z aktywnością oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej dotyczyła wyjazdu pod Areszt Śledczy W. - B., co nie wypełnia znamion jakiegokolwiek czynu zabronionego, co świadek potwierdza słowami „Jeżeli chodzi o (...) to chyba nie było więcej zdarzeń związanych z jego aktywnością w (...)”, przy czym świadek A. P.

(1)opisujący tą samą sytuację ani razu nie wspomina o obecności oskarżonego A. D.

(2); • świadek A. P.

(1)korzystający z dobrodziejstwa instytucji tzw. „małego świadka koronnego" nie rozpoznał osoby oskarżonego, jak również nie potrafił wskazać jego danych osobowych ani pseudonimu podczas czynności rozpoznawania członków tzw. (...) i wskazania kto wchodzi w jej skład, jak również w swoich zeznaniach nigdy nie zeznawał o jakichkolwiek czynnościach i przestępstwach popełnianych z oskarżonym A. D.

(2); • świadek E. S. korzystający z dobrodziejstwa instytucji tzw. „małego świadka koronnego" w swoich zeznaniach wymieniał osoby wchodzące w skład tzw. (...) i ani razu nie wymienił on oskarżonego A. D.

(2)jak również w swoich zeznaniach nigdy nie zeznawał o jakichkolwiek czynnościach i przestępstwach popełnianych z oskarżonym A. D.

(2); c) uznanie, iż zeznania świadków korzystających z dobrodziejstwa instytucji tzw. „małego świadka koronnego", w tym przede wszystkim G. P.

(1), które de facto przesądziły o wydaniu wyroku skazującego w stosunku do A. D.

(2)- są spójne i logiczne, wzajemnie się uzupełniają i nie zawierają sprzeczności, podczas gdy: • zeznania świadków A. P.

(1)i G. P.

(1)są ze sobą sprzeczne w zakresie okoliczności wyjechania grupą pod Areszt Śledczy W. - B., która to sytuacja była jedyną potwierdzającą rzekomy udział Oskarżonego w tzw. (...), bowiem pierwszy z nich zeznał, iż w owej grupie nie było osoby Oskarżonego, z kolei G. P.

(1), który pozostaje w konflikcie z Oskarżonym wskazał, iż A. D.

(2)był na miejscu owego zdarzenia; • z zeznań G. P.

(1)który pozostaje w konflikcie z Oskarżonym wynika, iż wchodził on w skład tzw. (...), z kolei z zeznań A. P.

(1)i E. S. w żaden sposób nie wynika aby A. D.

(2)wchodził w skład zorganizowanej grupy przestępczej. 4. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k. art. 5 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegające na zaniechaniu wnikliwego zbadania materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i uznaniu niedających się rozstrzygnąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, iż A. D.

(2)dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów, co znalazło wyraz w nielogicznych i niespójnych zeznaniach skonfliktowanego z oskarżonym G. P.

(1), które nie znalazły jakiegokolwiek potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, jak również stały w ewidentnej sprzeczności z zeznaniami kluczowych dla niniejszej sprawy świadków, tj. E. S. i A. P.

(1); 5. naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 366 k.p.k. w zw. z art. 67 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy dotyczących popełnienia zarzucanych oskarżonemu czynów, w szczególności zaniechania dopuszczenia i przeprowadzenia przez Sąd orzekający dowodu z zeznań powołanego przez A. D.

(2)świadka Ł. J. na okoliczność wykazania istnienia konfliktu pomiędzy oskarżonym a G. P.

(3), a tym samym zbadania powodów, dla których świadek jako jedyny miałby zeznawać na niekorzyść A. D.

(2)w zakresie zarzucanych mu czynów. W konsekwencji obrazy wyżej wymienionych przepisów postępowania obrońca zarzucił także: 6. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mających wpływ jego treść, a polegający na: a) bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżony A. D.

(2)w okresie od maja 2011 roku do lutego 2013 roku działając wspólnie i w porozumieniu wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej z terenu M. mającej na celu obrót hurtowymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, dokonywanie napadów rabunkowych, czerpanie korzyści z nierządu i wymuszeń rozbójniczych, podczas gdy logiczna, spójna i konsekwentna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań wszystkich świadków oraz samego oskarżonego nie dają podstaw dla takiego przyjęcia, bowiem A. D.

(2)ani razu nie był wskazany przy przestępstwach popełnianych przez ową grupę; b) bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżony A. D.

(2)w okresie od dnia 1 stycznia 2014 roku do 11 marca 2014 roku brał on udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w ten sposób, że nabył nie mniej niż 3,5 kg amfetaminy, podczas gdy konsekwentna ocena zeznań świadka G. P.

(1)pozostającego w konflikcie z oskarżonym w oparciu o zasady doświadczenia życiowego i zasady logiki nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż A. D.

(2)dopuścił się zarzucanego mu czynu, bowiem zeznania świadka były nielogiczne, niespójne i niekonsekwentne jak również nie znajdowały jakiegokolwiek potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym przede wszystkim w zeznań świadków korzystających z dobrodziejstwa instytucji tzw „małego świadka koronnego". Obrońca oskarżonego A. D.

(1)wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Adwokat E. L. – obrońca oskarżonego Ł. K. – zaskarżyła wyrok odnośnie tego oskarżonego w całości. Na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. obrazę przepisów postępowania karnego, a przede wszystkim art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w szczególności polegającej na bezkrytycznym daniu wiary depozycjom A. P.

(1)w braku innych dowodów potwierdzających zawinienie Ł. K. i pomimo faktu, iż jest to dowód z pomówienia współsprawcy, do którego należy podchodzić z dużą dozą ostrożności;

1. obrazę przepisów postępowania karnego poprzez naruszenie art. 6 k.p.k. polegające na ograniczeniu prawa do obrony oskarżonego polegające na niedopuszczeniu wniosków dowodowych i bezzasadnym uchylaniu pytań, na które odpowiedź mogła przyczynić się do poczynienia prawdziwych ustaleń faktycznych;
2. obrazę przepisów postępowania a mianowicie art. 410 k.p.k. poprzez przesłuchanie w charakterze świadka K. W., pominięciu depozycji przy ustalaniu stanu faktycznego, pomimo, iż mogło to mieć wpływ na ustalenie w sposób prawidłowy rzeczywistego stanu faktycznego, a także wartości zagarniętego przez sprawców mienia;
3. przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz dokonanie analizy materiału dowodowego pod ustaloną z góry tezę o zawinieniu oskarżonego Ł. K.;
4. obrazę przepisów postępowania karnego a mianowicie art. 424 § 1 k.p.k. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku roli oskarżonego Ł. K. w zorganizowanej grupie przestępczej, i w ogóle nie wskazaniu istotnych elementów wskazujących na istnienie zorganizowanej grupy przestępczej, o której mowa w niniejszym postępowaniu, a zatem nie wykazania, jakie przesłanki spowodowały uznanie sądu, iż mamy do czynienia z zorganizowaną grupą przestępczą w rozumieniu art. 258 k.k.;
5. błąd w ustaleniach faktycznych będący wynikiem dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, który miał wpływ na treść orzeczenia, a polegający na uznaniu, iż oskarżony Ł. K. mimo braku dostatecznych i rzetelnych dowodów został uznany winnym popełnienia przypisanych mu czynów. Obrońca oskarżonego Ł. K. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przypisanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Adwokat P. D. - obrońca oskarżonego G. G.

(1)– zaskarżył wyrok w części dotyczącej oskarżonego w całości. Wyrokowi zarzucił na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia a mianowicie:

1. art. 424 § 1 k.p.k. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku, uniemożliwiającego obronę i kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia, świadczącego również o braku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w ten sposób że powołano dowody na ustalenie faktów w sposób globalny w zakresie wszystkich zarzucanych oskarżonemu czynów, zawierając dowody przeprowadzone w sprawie bez wskazania, które z nich posłużyły do ustalenia konkretnych okoliczności, co uniemożliwia odniesienie się do ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji;
2. art. 410 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. poprzez: a. dowolne przyjęcie, iż depozycje A. P.

(1)są wiarygodne, opisane w nich okoliczności nie budzą wątpliwości, wobec braku wszechstronnego, rzetelnego, bezstronnego i przekonującego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, które mają wpływ na uznanie ich za wiarygodne — w szczególności stwierdzenia co najmniej dwóch okoliczności, iż świadek ten zeznawał nieprawdę i wystarczające dla przypisania Oskarżonemu sprawstwa zarzucanych czynów, a które to depozycje stanowią podstawę wszystkich ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie Oskarżonego, zwłaszcza w sytuacji gdy nie znajdują one żadnego potwierdzenia co do sprawstwa Oskarżonego w innych dowodach obiektywnych, b. błędną i dowolną ocenę zeznań świadków E. S., G. P.

(1), jako potwierdzających udział oskarżonego w grupie tzw. (...) w sytuacji, gdyż żaden o nim nie mówi jako o członku tejże grupy c. dowolną ocenę wyjaśnień T. K.

(1)i K. P.

(1)oraz zeznań M. A. i G. D., przeczących udziałowi Oskarżonego w czynie z art.280 § 2 k.k. - napadzie przy ul. (...) i prowadzącą do błędnego ustalenia, iż brał on udział w tymże zdarzeniu; d. dowolną ocenę zeznań P. S.

(1)co do czynu z art.280 § 1 k.k. opisującego sprawców napadu, co prowadzi do błędnych ustaleń faktycznych w sprawie;

1. art. 6 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez całkowite pominięcie dowodów załączonych przez Oskarżonego z oświadczeniem złożonym na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 roku w postaci protokołów rozpraw w sprawach XII K 130/14, XII K 132/14 i XVIII K 256/15,
2. art. 2 § 2 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dokonywanie ustaleń faktycznych bez żadnej podstawy dowodowej, w tym w zakresie otrzymywania pieniędzy przez oskarżonego z przestępstw popełnianych przez grupę tzw. M.. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego G. G.

(1)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Adwokat R. P. – obrońca oskarżonego R. K.

(1)–zaskarżył wyrok w zakresie czynu określonego w pkt vi i vii wyroku w całości, natomiast w zakresie czynu z punktu viii wyroku w zakresie kary oraz w całości orzeczenia w zakresie kosztów sądowych. Wyrokowi Sądu Okręgowego w Warszawie zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów oraz niedostrzeżenie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych poprzez: 1) niewłaściwe uznanie, że pomówienia świadka A. P.

(1)są wystarczającym dowodem winy oskarżonego R. K.

(1), podczas gdy jego zeznania nie powinny zostać uznane za wiarygodne z uwagi na fakt, iż były niespójne, niekonsekwentne i sprzeczne, ponadto zostały złożone w celu zmniejszenia własnej winy i skorzystania przez świadka z instytucji złagodzenia kary wynikającej z art. 60 § 3 k.k., a także nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach, 2) niewłaściwe uznanie za niewiarygodne zeznań świadków: Ł. K., M. S.

(3), P. K., M. P., R. O., rzekomych osób które znały oskarżonego z jego działalności narkotykowej, podczas gdy żaden z wyżej wymienionych świadków nie znał oskarżonego i nie rozpoznał jego osoby; 3) uznaniem za wiarygodne zeznań świadków: E. S., z których wynika iż nie zna on oskarżonego R. K.

(1)oraz G. P.

(1), z których wynika że pseudonimu (...) używał R. G.

(2), a tym samym zeznania wyżej wymienionych osób wobec oskarżonego R. K.

(1)stały w sprzeczności z zeznaniami świadka A. P.

(1), które Sąd również uznał za wiarygodne, co potwierdza że zeznania A. P.

(1)nie są spójne i konsekwentne, które to naruszenia prawa procesowego skutkowały błędem w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu w pkt VI i VII czynów (związanych z wprowadzeniem do obrotu środków odurzających), podczas gdy dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, wedle wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i reguł logicznego rozumowania, a nadto z uwzględnieniem zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego powinno prowadzić do wniosku, iż oskarżony nie popełnił inkryminowanych czynów. II. obrazę prawa materialnego a mianowicie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez wymierzenie oskarżonemu za czyn z pkt VIII wyroku kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 100 zł każda, podczas gdy przepis ten nie daje podstawy do wymierzenia kary grzywny obok kary pozbawienia wolności III. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 627 k.p.k. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na obciążeniu oskarżonego kosztami postępowania w sytuacji, gdy jego trudna sytuacja materialno–rodzinna, o której Sąd posiadał wiedzę, a mianowicie fakt, że oskarżony od dnia wyjścia z aresztu nie posiada stałego zatrudniania i źródła dochodów, jest jedynym żywicielem rodziny, ponieważ jego żona jest w zagrożonej ciąży i nie pracuje co powinno skutkować zgodnie z art. 624 § 1 k.p.k. zwolnieniem w całości oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Ewentualnie z ostrożności procesowej w przypadku nie podzielenia powyższych zarzutów wyrokowi zarzucono: IV. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kar jednostkowych za czyn: a. z punku VI w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 50 stawek po 100 zł każda oraz nawiązki w kwocie 20.000 zł b. z pkt. VII w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek po 100 zł każda i nawiązka w kwocie 30.000 zł c. z pkt VIII w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 20 stawek po 100 zł oraz nawiązki w kwocie 2.000 zł oraz kary łącznej w wysokości 5 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 130 stawek po 100 zł każda oraz rażącą niewspółmiernością orzeczonego środka karnego w postaci nawiązki, podczas gdy – wedle obrońcy − odpowiednią karą przy właściwym zastosowaniu zasad i dyrektyw sądowego wymiaru kary - karą sprawiedliwą adekwatną do stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz uwzględniającą pozostałe przesłanki określone w art. 53 k.k. byłaby kara a. z punku VI w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 50 stawek po 10 zł każda b. z pkt. VII w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek po 10 zł każda c. z pkt VIII w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej w wysokości 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kara łączna grzywny 12 stawek dziennych po 10 zł każda. Obrońca oskarżonego R. K.

(1)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach VI i VII wyroku oraz zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie punktu VIII poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnienie oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, ewentualnie obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie Ponadto obrońca ewentualnie w przypadku nie podzielenia zarzutów z pkt 1 - 2 niniejszej apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary za czyn: a. z punku VI w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 50 stawek po 10 zł każda b. z punktu VII w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 100 stawek po 10 zł każda c. z pkt VIII w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzenie kary łącznej w wysokości 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny 120 stawek dziennych po 10 zł każda. Adwokat A. L.

(1)- obrońca oskarżonego R. G.

(1)– zaskarżyła wyrok na korzyść oskarżonego w całości odnośnie winy w zakresie pkt 4 i 5, natomiast odnośnie pkt 6 i 7 w zakresie kary. Na podstawie art. 438 pkt 2 i 4 k.p.k. wyrokowi zarzuciła: 1. odnośnie pkt 4 i 5 sentencji wyroku: naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k., 7 k.p.k. oraz 410 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny dowodów, a w szczególności zeznań A. P.

(1), który wskazywał na udział R. G.

(1)w napadzie na zakład jubilerski Z. Ł. i rozboju na osobie S. K., podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego R. G.

(1)oraz współoskarżonych K. P.

(1), T. K.

(1)wynika, że świadek A. P.

(1)w tym zakresie składał nieprawdziwe zeznania, chroniąc swojego brata E. P., który to faktycznie brał udział w powyższych przestępstwach w miejsce R. G.

(1), wnikliwa zaś analiza treści ww. dowodów oparta na zasadach logiki i doświadczenia życiowego, winna świadczyć o braku winy R. G.

(1)w obu zarzucanych mu przestępstwach. 2. odnośnie pkt 6 i 7 sentencji wyroku: rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności tak odnośnie kar jednostkowych za przestępstwa z pkt 6 i 7, jak i kary łącznej w wymiarze 10 lat pozbawienia wolności w odniesieniu do okoliczności podmiotowych, jak i przedmiotowych sprawy, a w szczególności, mając na względzie, iż oskarżony przyznał się do popełnienia przestępstw z pkt 6 i 7 wyroku, nadto przebiegu zdarzeń i roli oskarżonego we wszystkich zarzucanych mu aktem oskarżenia przestępstwach, jego niekaralności, wykonywania stałej pracy zarobkowej, w konfrontacji z karami pozbawienia wolności za poszczególne przestępstwa, jak i kary łącznej, wymierzone pozostałym współoskarżonym, wino skutkować orzeczeniem wobec R. G.

(1)kar jednostkowych, a w konsekwencji kary łącznej znacznie łagodniejszej. Obrońca R. G.

(1)wniosła o uniewinnienie od zarzucanych czynów z pkt 4 i 5 sentencji wyroku, względnie o uchylenie w tym zakresie wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, w pozostałym zakresie o wymierzenie kary pozbawienia wolności za poszczególne przestępstwa, jak i kary łącznej znacznie łagodniejszej. Adwokat T. R. − obrońca oskarżonego K. P.

(1)− zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie w części dotyczącej wymiaru kary. Na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego K. P.

(1)kary łącznej w wymiarze 11 lat pozbawiania wolności, rażąco nieadekwatnej do celów kary oraz sprzecznej z zasadami oraz regułami wymiaru kar obowiązujących na gruncie kodeksu karnego. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o karze i wymierzenia oskarżonemu kary nadzwyczajnie złagodzonej w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Adwokat K. P.

(2)− obrońca oskarżonego M. S.

(1)− zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie w całości w zakresie przypisanych mu czynów. W ramach czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 5, 12, 13, 15 i 16 wyroku, na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrońca zarzuciła obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. 1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny dowodów w postaci: a) zeznań świadka A. P.

(1)i przyznanie im waloru wiarygodności, a w konsekwencji czynienie na ich podstawie ustaleń stanu faktycznego sprawy, podczas gdy zeznania te są niespójne, a świadek nie potrafił wyjaśnić znajdujących się w nich sprzeczności, także co do znacznej ilości przekazanych informacji świadek nie był uczestnikiem zdarzeń, a jego wiedza pochodzi jedynie ze słyszenia, natomiast dowód ten oceniony zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego zostałby uznany za niewiarygodny i jako taki nie stanowiłby podstawy ustalenia stanu faktycznego w sprawie; b) zeznań świadka E. S. i przyznanie im waloru wiarygodności oraz konstruowanie na ich podstawie ustaleń stanu faktycznego sprawy, podczas gdy zeznania te charakteryzują się niespójnością, zaś wiedzę o części istotnych informacji dotyczących przebiegu zdarzeń świadek powziął jedynie ze słyszenia i istnieją wątpliwości co do obiektywizmu i bezstronności składanych przez świadka depozycji, które to przesłanki powinny prowadzić do uznania zeznań świadka za niewiarygodne; 2. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez zaniechanie oceny wyjaśnień złożonych przez oskarżonego M. S.

(1)i nieodniesienie się do zawartych w nich twierdzeń oskarżonego w sytuacji nieprzyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanych mu czynów, co w przypadku dokonania ich oceny w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziłoby do stwierdzenia, iż oskarżony nie popełnił zarzucanych mu czynów i w konsekwencji uniewinnienia oskarżonego; 3. art. 6 k.p.k. w zw. z art. 370 § 1 k.p.k. w zw. z art. 171 § 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i uniemożliwienie oskarżonemu M. S.

(1)zadawania pytań głównemu świadkowi oskarżenia A. P.

(1)przed odczytaniem protokołów zeznań i wyjaśnień świadka, którego zeznania obciążają oskarżonego M. S.

(1), zaś pytania oskarżonego ujawniłyby w zeznaniach świadka nieścisłości bądź elementy nielogiczne, które wpłynęłyby na ocenę zeznań tego świadka i w konsekwencji uznanie ich za niewiarygodne i nieczynienie na ich podstawie ustaleń stanu faktycznego; 4. art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez uchybienie wymogom stawianym uzasadnieniu orzeczenia, przejawiającym się w pobieżnej ocenie zeznań pokrzywdzonych oraz wyjaśnień oskarżonych, jak również pobieżnej ocenie zeznań głównych świadków oskarżenia, pominięciu w ocenie wyjaśnień oskarżonego M. S.

(1), niedostatecznym wyjaśnieniu przesłanek uznania w ramach kwalifikacji prawnych przypisanych oskarżonemu czynów działania w zorganizowanej zbrojnej grupie przestępczej, co w konsekwencji prowadzi do znacznego utrudnienia merytorycznej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, a także wniosku, że sąd pierwszej instancji nieprawidłowo wydał wyrok. W ramach czynów przypisanych oskarżonemu M. S.

(1)w pkt 4 i 5 wyroku (czyny zarzucane oskarżonemu w pkt IX i X części wstępnej wyroku), na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. zarzucono obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez niedokonanie swobodnej, lecz dowolnej i pobieżnej oceny dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonych T. K.

(1), K. P.

(1)i R. G.

(1), zwłaszcza zaś niewskazanie, czy i w jakiej części uznane są one za wiarygodne i stanowiące podstawę do ustalenia stanu faktycznego, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonych były logiczne i stanowiły odtworzenie zapamiętanej rzeczywistości, były konsekwentne oraz spójne. W ramach czynu przypisanego w pkt 5 wyroku (czyn zarzucany oskarżonemu w pkt X części wstępnej wyroku), na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrońca zarzuciła obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadka R. M. i odmowę przyznania tymże zeznaniom waloru wiarygodności na tej tylko podstawie, iż świadek jest cyt. „byłym dalszym szwagrem oskarżonego /żona świadka jest kuzynką byłej żony oskarżonego", podczas gdy zeznania te są spójne, logiczne i konsekwentne, zaś koligacje rodzinne nie powinny stanowić automatycznie przesłanki odebrania waloru wiarygodności zeznaniom świadka. W ramach czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 12 wyroku (tj. czyn zarzucany oskarżonemu w pkt XX części wstępnej wyroku) na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który to błąd miał wpływ na jego treść poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż czyn w ogóle miał miejsce oraz że oskarżony w nim uczestniczył, podczas gdy brak jest obiektywnych dowodów potwierdzających zaistnienie zarzucanego oskarżonemu czynu, a nadto by oskarżony brał w nim udział. W ramach czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 12 wyroku (czyn zarzucany oskarżonemu w pkt XXI części wstępnej wyroku), na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrońca zarzuciła obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, nie zaś swobodnej oceny: 1. zeznań świadka A. P.

(1)odnośnie zdarzenia z grudnia 2012 roku pod P. i uznanie ich za spójne i konsekwentne, podczas gdy zawierają one liczne nieścisłości, których zaistnienia nie można tłumaczyć upływem czasu;

1. zeznań świadka E. P., która to ocena była pobieżna i w konsekwencji uznania ich za dowód stanowiący podstawę do rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy, podczas gdy zeznania te są w istocie niespójne, zaś niespójności tych świadek nie był w stanie wyjaśnić. W ramach czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 13 wyroku (czyny zarzucane oskarżonemu w pkt XXV i XXVI części wstępnej wyroku), na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. obrońca zarzuciła:
2. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadka E. S. i uznania, iż zeznania te są wiarygodne, podczas gdy są to zeznania dotyczące wiedzy świadka, którą powziął w znacznej części ze słyszenia i nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzeń, a zatem nie mógł widzieć, czy oskarżony M. S.

(1)brał udział w zdarzeniu, czy też nie; 2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który to błąd miał wpływ na jego treść poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż z materiału dowodowego bezspornie wynika, że oskarżony M. S.

(1)brał udział w zdarzeniu 31 sierpnia 2006 roku na szkodę małżonków I., podczas gdy oskarżony nie brał w nim udziału. W ramach czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 15 wyroku (czyn zarzucany oskarżonemu w pkt XXVIII części wstępnej wyroku), na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrońca zarzuciła obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. 1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w postaci wyjaśnień i zeznań świadka A. P.

(1)i uznanie ich za wiarygodne w całości, podczas gdy pozostają one w sprzeczności z również uznanymi za wiarygodne w całości zeznaniami pokrzywdzonej B. K.

(1), która podała rysopis osoby popełniającej przestępstwo na jej szkodę, stanowiący podstawę stworzenia por