← Polska

I C 634/16

Sygn. akt: I C 634/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 października 2017 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny Przewodniczący: SSO Juliusz Ciejek Protokolant: sekr. sąd. Aleks

§ 2k.c.).

Roszczenie o odszkodowanie za bezprawne zwolnienie z pracy nie jest więc roszczeniem tożsamym co w niniejszej sprawie. Nie tylko z uwagi na odmienny charakter, ale również na inny podmiot, do którego jest kierowane. W ocenie Sądu nie są to, to samo roszczenie, a mianowicie zakres sporu jest inny zarówno co do samego pozwanego, jak i przedmiotu roszczenia rozumianego jako rzeczywista strata w stanie majątkowym powoda. Zanim powód wystąpił z roszczeniem odszkodowawczym przeciwko pozwanemu uzyskał w postępowaniu administracyjnym, prawomocne orzeczenie stwierdzające nieważności uchwały odwołującej powoda ze stanowiska skarbnika Powiatu. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Powiatu (...), wskazując, że nie było rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej przez powoda, a tym samym swoim zachowaniem powód nie naruszył ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie chodzi o odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej, w której stroną pozwaną jest, będąca osobą prawną, jednostka samorządu terytorialnego. Powód domaga się odszkodowania właśnie w związku z uznaniem, że podjęta uchwała jest nieważna. Skierowanie roszczenia przeciwko Powiatowi (...) – jednostce samorządu terytorialnego, z powodu rzeczywistej szkody wyrządzonej przez Radę Powiatu w W., na skutek wydania niezgodnej z prawem uchwały (ostatecznej decyzji) uzasadnia dokonania oceny zasadności niniejszego powództwa w świetle przepisów kodeksu cywilnego (o czynach niedozwolonych określających odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez władzę publiczną). Zgodnie z art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej odpowiedzialność ponosi Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Zakresem przedmiotowym odpowiedzialności według art. 417 § 1 k.c. objęto wszelkie niezgodnie z prawem działania lub zaniechania zaistniałe przy wykonywaniu władzy publicznej. W zbiorze tak ogólnie i szeroko określonych źródeł szkody znajdą się zatem akty władcze wynikające z różnorodnych stosunków publicznoprawnych istniejących między państwem, a jednostką. Należy jednak zauważyć, że z tego przepisu (rozumianego jako ogólny zbiór aktów władzy publicznej) wyłączono do osobnych unormowań akty najważniejsze, charakterystyczne dla funkcjonowania państwa jak: akty normatywne (art.

§1

k.c.), prawomocne orzeczenia, ostateczne decyzje (art.

§ 2k.c.).

Zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydania prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienie można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że podstawą prawną stanowić będzie art.

§ 2k.c.

w zw. z art. 417 § 1 k.c., w szczególności, gdy zważyć, że powód wskazał na uchwałę Rady Powiatu w W. odwołującą go ze stanowiska skarbnika, jako na zachowanie pozwanego, które wyrządziło mu szkodę. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., a następnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. przesądza o wystąpieniu przesłanki bezprawności dla ustalenia odpowiedzialności pozwanego za ewentualną szkodę wyrządzoną powodowi bezprawnym odwołaniem go z funkcji skarbnika. Bezsprzecznie, bowiem odwołanie powoda było działaniem pozwanego Powiatu przy wykonywaniu władzy publicznej, to jest wykonywaniu funkcji władczych wynikających z art. 12 pkt 3 i art. 37 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym i przy realizacji zadań publicznych (zadań własnych powiatu). Oznacza to spełnienie przesłanek wynikających z art. 417 § 1 k.c. Odwołanie powoda nastąpiło uchwałą Rady Powiatu (ostateczną decyzją). Nieważność tej uchwały stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny, co wypełniło przesłankę wymienioną w art. 417

(1)§ 2 k.c. Na wstępie zostało już wskazane uprawnieniu powoda do dochodzenia od jednostki samorządu terytorialnego odszkodowania na podstawie przepisów o czynach niedozwolonych określających odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez władzę publiczną. W tych okolicznościach rzeczą powoda pozostawało wykazanie szkody (i jej rozmiar), pozostającej w adekwatnym związku przyczynowym z bezbarwną uchwałą Rady Powiatu – strony pozwanej, odwołującego powoda z funkcji skarbnika. W okresie od (...) r. pozwany na skutek podjęcie nieważnej uchwały Rady Powiatu, pozbawił powoda możliwości zarobkowania na powyższym poziomie. Stanowisko powoda było więc co do zasady słuszne i zasługiwało na uwzględnienia. Faktycznie gdyby Rada Powiatu nie podjęła uchwały odwołującej go ze stanowiska to z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że powód nadal wykonywałby powyższą funkcję. Przemawia za tym w szczególności fakt pięcioletniej nienagannej pracy. W okresie zatrudnienia nie było uwag co do jakości, rzetelności wykonywanych czynności skarbnika. Nawet, gdy już zostało przesądzone odwołanie powoda, został przez Starostę poproszony o dokończenie budżetu powiatu. Świadczyć to może o zaufaniu do powoda i do powierzonych mu obowiązków. Warto też wskazać, że powód otrzymywał nagrody, dodatki specjalne. Nadto nigdy wcześniej nie była rozważana możliwość odwołania powoda ze stanowiska skarbnika przez Radę Powiatu. Na skutek podjęcia uchwały odwołującej go ze stanowiska, powód został faktycznie pozbawiony dochodów z tytułu wykonywanej pracy. Z uwagi na dyscyplinarny tryb zwolnienia powoda (art. 52 § 1 pkt1 k.p.) organ strony pozwanej uniemożliwił tym samym w praktyce powodowi podjęcia pracy zarobkowej zgodnie z możliwości i kwalifikacjami powoda oraz wynagrodzeniem na poziomie stanowiska skarbnika powiatu. W okresie od podjęcia uchwały z dnia (...) r. do czasu rozstrzygnięcia skargi powoda na tę uchwałę, powód nie mógł znaleźć pracy. Przechodził trudne testy aplikacyjne jak na przykład w Najwyższej Izbie Kontroli, a mianowicie test kompetencyjny, językowy i analizy i oceny formalnej dokumentów. Ubiegał się o zatrudnienie na stanowiskach odpowiadających jego kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu. W jednostkach administracji publicznej nie znalazł akceptacji do powierzenia mu finansów publicznych. Odwołania z funkcji i rozwiązanie umowy w trybie dyscyplinarnym powodowało, że rzetelność powoda była niewiarygodna, co przekreślało jego szanse na zatrudnienie na stanowiskach, na których była wymagana. Powód po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w W.wyroku ostatecznie stwierdzającego nieważność uchwały z dnia 8 listopada 2012 r. zwrócił się do pozwanego z prośbą o ugodowe załatwienie niniejszego sporu. Próba podjęcia negocjacji nie przyniosła oczekiwanego rezultatu. Powód znalazł zatrudnienie odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym i doświadczeniu dopiero po wyroku NSA. Z dniem 1 stycznia 2016 r. został powołany na stanowiska skarbnika Gminy G. na czas nieokreślony. Jednoznacznie dowodzi to związku przyczynowego pomiędzy trybem rozwiązania umowy o pracę, a niemożliwością jej późniejszego znalezienia. W tym miejscu warto odnieść się do podniesionego zarzutu strony pozwanej, a mianowicie, że przysporzenia finansowego w okresie 32 miesięcy, które w ocenie pozwanego powinno pomniejszyć odszkodowania, zgodnie z zasadą zredukowania szkody o wielkość uzyskanych korzyści (compesatio lucri cum damno). Powód zarówno w trakcie wykonywania pracy na rzecz Powiatu, jak i w okresie po podjęciu nieważnej uchwały, podejmował pracę szkoleniowo-dydaktyczną. Działalność ta była podejmowana własnymi staraniami powoda. Dochody z niej, w okresie pracy w charakterze skarbnika, były dużo niższe niż wynagrodzenie głównego księgowego Powiatu. Praca ta była wykonywana niesystematycznie, a dochody z niej miały dla powoda charakter poboczny. Głównym źródłem utrzymania powoda i jego rodziny stanowiło wynagrodzenie z Powiatu. W okresie po zwolnieniu powoda, w dalszym ciągu powód niewiele zarabiał na szkoleniach. Często musiał wyjeżdżać do innego województwa. Otrzymywane wynagrodzenie w części pochłaniał dojazd na miejsce szkolenia i nocleg. W momencie, gdy rozpoczął działalność gospodarczą w zakresie organizacji szkoleń, głównie związanej z tematyką finansów publicznych, dochody były nieznacznie większe. Jednak, nie rekompensowały utraty głównego źródła utrzymania powoda i jego rodziny. Sąd dokonując powyższej oceny roszczeń i sytuacji powoda przeprowadził postępowanie dowodowe opierając się o zgromadzone w aktach dokumenty, zeznania świadków i strony powodowej. Dokonując ustaleń przyczyn odwołania powoda ze stanowiska Sąd oparł się na niekwestionowanych przez żadną ze stroną wyrokach sądów administracyjnych. W zakresie zaś trudności w znalezieniu zatrudnienia, problemów ekonomicznej powoda, Sąd oparł się na przedłożonych przez stronę powodową dokumentach w postaci listów motywacyjnych, zeznań świadków i powoda. Sąd miał na uwadze, że świadkowie J. W.
(1)i J. W.
(2)z racji bliskich więzi rodzinnych mogliby zeznawać z korzyścią dla powoda. Jednak Sąd nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za uznaniem ich za niewiarygodne. Zeznania te korelowały nie tylko z zeznaniami powoda, lecz także zeznania świadka D. R. w zakresie sytuacji powoda po rozwiązaniu z nim stosunku pracy i trudności w znalezieniu zatrudnienia. Zeznania świadków, jako spójne, wzajemnie się uzupełniające i nie zawierające wewnętrznych sprzeczności, Sąd dał w pełni wiarę. Uznając zatem, że określona przez powoda szkoda, pozostawała w adekwatnym związku przyczynowym w postaci podjęcia nieważnej uchwały o jego odwołaniu, należało w dalszej kolejności rozważyć zakres zgłoszonych roszczeń. Powód domagał się odszkodowania za okres od (...) r. do 8 lipca 2015 r. w łącznej kwocie 231.680 zł (32 miesiące x 7.240 zł brutto). Wynagrodzenie powoda składało się z wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego, stażowego, specjalnego i nagrody rocznej. W myśl art. 36 ustawy o pracownikach samorządowych, pracownikowi takiemu przysługuje wynagrodzenie stosowne do zajmowanego stanowiska oraz posiadanych kwalifikacji, a także dodatek za wieloletnią pracę, nagrodę jubileuszową, dodatkowe wynagrodzenie roczne. Pracownikowi może być przyznany dodatek funkcyjny i dodatek specjalny w razie okresowego zwiększenie obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań, a także nagrodę za szczególne osiągnięcia w pracy. Kwestię wysokości dodatków regulowało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagrodzenia pracowników samorządowych oraz Zarządzenie nr (...) Starosty (...) w sprawie regulaminu wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w Starostwie Powiatowym w W.. W świetle powyższego, oczywistym jest, że powód wskutek bezprawnie podjętej uchwały Rady Powiatu w W. odwołującej go ze stanowiska skarbnika poniósł szkodę. Szkoda obejmuje nieuzyskanie wynagrodzenia wraz z jego częściami składowymi w postaci dodatków i nagród. Tym samym powód utracił dotychczasowe źródło utrzymania, jak również został pozbawiony możliwości otrzymywania dochodu na tym samym poziomie. Gdyby Rada Powiatu nie podjęła bezprawnej uchwały, co skutkowało równocześnie rozwiązaniem stosunku pracy z powodem w trybie dyscyplinarnym, powód nie miałby problemów ze znalezieniem zatrudniania w innej jednostce samorządu terytorialnego. Zwłaszcza, że przed zatrudnieniem w Starostwie pełnił funkcję skarbnika gminy M., sekretarza gminy K.. Podkreślić należy, że z przedłożonych do akt dokumentów i okoliczności ostatecznie przyznanej na rozprawie wynika, że wynagrodzenie powoda na chwilę jego odwołania, składało się z następujących części:
  1. a)wynagrodzenie zasadnicze - 4.400 zł,
  2. b)dodatek funkcyjny – 1.540 zł,
  3. c)dodatek specjalny – 420 zł,
  4. d)dodatek stażowy – 880 zł,
  5. e)roczna nagroda w wysokości 1.000 zł (1/12 – 83,33 zł), łącznie brutto – 7.323,33 zł, netto – 5.187,39 zł. Z uwagi na cały zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, w szczególności przez otrzymywanie przez powoda fakultatywnych dodatków uznać należy, że gdyby powód w dalszym ciągu pracował w pozwanej jednostce, otrzymywał ww. uposażenia wraz z dodatkami. Strona pozwana kwestionując co do zasady i wysokości roszczenie powoda, nie przedstawiła żadnego dokumentu, z którego wynikać by mogło, że wynagrodzenie powoda jest dużo niższe, a dodatki są nienależne lub w innej wysokości. Pozwany Powiat nie udowodnił, iż niezależnie od nieważnej uchwały z dnia (...) r., powód przestałby pełnić funkcję skarbnika. Nie wykazał także w jakiej ewentualnie dacie zostałby skutecznie powód odwołany z tej funkcji. W ocenie Sądu, powód wykazał duże prawdopodobieństwa zajmowania stanowiska skarbnika do dnia 8 lipca 2015 r. Należy zauważyć, że stanowisko to zastało przez niego objęte na czas nieokreślony. W okresie pełnienia przez niego funkcji skarbnika Powiatu nie było zastrzeżeń do jego fachowości czy rzetelności. To na stronie pozwanej ciążyło wykazanie, że nawet, gdyby nie nieważna uchwała, powód zostałby odwołany, albo że zajmowałoby to stanowisko krócej i do jakiej daty. Dowodu takiego strona pozwana nie przeprowadziła. Nie mogło tej okoliczności wykazać istniejące w obrocie prawnym świadectwo pracy powoda o jego dyscyplinarnym zwolnieniu. Jedyną okolicznością zwolnienia powoda z pracy była sugestia członków Rady Powiatu o prowadzeniu przez powoda działalności gospodarczej. Wątpliwości na tym tle ostatecznie przesądziły rozstrzygnięcia sądów administracyjnych, uznających powyższą okolicznością za niemającą miejsca. Pozwany Powiat nie wskazał innej podstawy dyscyplinarnego zwolnienia powoda, tym samym nie można uznać, że powód sam przyczynił się do powstania szkody. W tym miejscu należy rozstrzygnąć kolejny spór strona, więc czy odszkodowanie powinno być przyznane w kwocie brutto czy netto, a więc pomniejszone o składki ZUS i podatek. Wynagrodzenie w kwocie netto stanowią sumę kwot, jakie powód faktycznie uzyskałby od pracodawcy, gdyby w dalszym ciągu u niego pracował. Kwota ta wyraża czystą wartość dochodu, po dokonanych potrąceniach zaliczek i składek, a które to obligatoryjnie są odprowadzane na rzecz określonych instytucji państwowych. Kwotę tę powód otrzymałby do swobodnego rozdysponowania. Kwotami brutto powód w rzeczywistości nie mógłby dysponować z uwagi na ustawowy obowiązek oddania pewnej części wynagrodzenia przez pracodawcę na rzecz Skarbu Państwa. Dlatego odszkodowanie, którego podstawą jest wyrównanie poniesionego uszczerbku majątkowego (strata, szkoda rzeczywista) musi wyłącznie ograniczyć się do kwot, które powód faktycznie uzyskałby w wyniku świadczenia pracy w czasie, w którym został pozbawiony jej wykonywania. Granice finansowej rekompensaty za nieuzyskane zarobki zakreślone są rzeczywiście utraconymi zarobkami, których powód nie mógł osiągnąć z uwagi na zaistnienie czynu niedozwolonego - podjęcie nieważnej uchwały. Przyznanie powodowi odszkodowania za utracony dochód w kwocie brutto, prowadziłoby do jego nieuzasadnionego wzbogacenie. W tych okolicznościach, Sąd uznał, że punktem wyjścia przy określania wysokości dochodzonego odszkodowania jest kwota 5.187,39 zł netto. Kwotę tę należało pomnożyć przez okres pozostawiania bez pracy, a więc 32 miesiące od (...) r. do 8 lipca 2015 r. Daje to kwotę 165.996,48 zł. Konsekwencją zasądzanie na rzecz powoda od pozwanego Powiatu odszkodowania za utracone zarobki, było uwzględnienie jego żądania w zakresie odszkodowania z tytułu utraty nagrody rocznej za 2012, 2013, 2014 i ½ za 2015 rok. Zgodnie z ustawą z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek budżetowych, pracownik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego. Pracownik, który nie przepracował u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego, nabywa prawo do wynagrodzenie rocznego w wysokości proporcjonalnie do okresu przepracowanego, pod warunkiem, że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy. Wynagrodzenie roczne jest wypłacane z wyodrębnionych na ten cel środków na wynagrodzenia. Wynagrodzenie roczne wypłaca się, z zastrzeżeniem ust. 3, nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie. Pracownikowi, z którym rozwiązano stosunek pracy w związku z likwidacją pracodawcy, wynagrodzenie roczne wypłaca się w dniu rozwiązania stosunku pracy. Średnie wynagrodzenie powoda netto zostało wyliczone na kwotę 5.187,39 zł x 3,5 – okres nieotrzymania dodatkowego rocznego wynagrodzenia, daje kwotę 18.155,86 zł. Skoro powód został zwolniony w 2012 r. nie mógł otrzymać dodatkowego wynagrodzenia za okres od 2012 do 2015 r. Zatem uwzględnienie w tej części powództwa było zasadne. Kolejnym żądaniem powoda było żądanie zasądzenia kwoty 19.800 zł tytułem utraty przez powoda polisy (...), oraz zasądzenia kwoty 2.185,12 zł tytułem utraconego przyrostu polisy (...), Jak już zostało wskazane, zwolnienie powoda wiązało się dla niego z brakiem środków do życia i możliwości ich pozyskania z uwagi na bezprawne rozwiązanie przez pozwanego umowy o pracę w trybie art. 52 k.p. W celu utrzymania siebie i rodziny zmuszony był zrezygnować z polisy na życie. Zwrócił się do Towarzystwa (...), w którym posiadał polisę na życie wraz z wkładem emerytalnym o jej wycofanie. Na polisie nr (...) zgromadzony został kapitał w kwocie 19.800 zł. W dniu 6 grudnia 2012 r. niespełna miesiąc po podjęciu nieważnej uchwały, powyższa kwota została powodowi wypłacona. Jednocześnie w okresie od grudnia 2012 r. do czerwca 2015 r. nastąpił wzrost wartości jednostek uczestnictwa. Gdyby wypłacił polisę w czerwcu 2015 r. otrzymałby kwotę 21.985,12 zł. Wcześniejsza, konieczna wypłata środków spowodowała, że powód stracił kwotę 2.185,12 zł. W konsekwencji likwidacji polisy powód pomniejszył swój majątek właśnie o tę kwotę. W zakresie wysokości szkody powoda w związku z utratą przyrostu z polisy (...) celowe było dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości. Z opinii dr. J. M. wynika, że w przypadku polisy (...), wartość jednostek uczestnictwa każdego dnia może być inna, co jest uzależniona od wyceny, które prowadzi Towarzystwo (...). Na dzień 30 czerwca 2015 r. wartość tych jednostek wynosiła 2,6592 zł, co oznacza, że umorzona liczba jednostek w wysokości 8.267,5686 na dzień 30 czerwca 2015 r. była warta 21.985,12 zł. Powyższa kwota wynika z tego, że na dzień umorzenia jednostek wartość jednej jednostki wynosiła 2,3949 zł, natomiast w dniu 30 czerwca 2015 r. byłaby to kwota 2,6592 zł. Powód w związku z rezygnacją z polisy otrzymał kwotę 19.800 zł. Gdyby polisę rozwiązał z datą 30 czerwca 2015 r. otrzymałby kwotę 21.985,12 zł. Różnica to 2.185,12 zł. Opinii tej strony nie kwestionowały. Sąd również ją podzielił, opierając na niej swoje ustalenia w tym przedmiocie. W ocenie Sądu roszczenie powoda o wypłatę kwoty 2.185,12 zł jest słuszne co do zasady i wysokości. Jednakże roszczenie o wypłatę kwoty 19.800 zł już takie nie jest. Kwota ta została powodowi wypłacone na rachunek w dniu 6 grudnia 2012 r. Nie jest to tym samym strata majątkowa powoda. Szkodę z tytułu konieczności wypłaty posiadanych przez siebie oszczędności rekompensuje powodowi żądanie odszkodowania z tytułu utraconych zarobków. Przyznanie zaś powodowi powyższej kwoty byłoby zasądzeniem tego samego odszkodowania dwukrotnie. Ostatnim żądaniem powoda było zasądzenia kwoty 59.718,78 zł tytułem utrat preferencyjnych warunków kredytu hipotecznego. W przypadku odszkodowania z tytułu utraconych preferencyjnych warunków kredytu hipotecznego, została wykazana ponad wszelką wątpliwość szkoda powoda. Powód jako jeden z głównych kredytobiorców uzyskał kredyt na zakup lokalu mieszkalnego. Zgodnie z warunkami umowy marża została obniżona z poziomu 3,3% do 1,4%. Jednym z warunków było zasilanie rachunku kwotą minimum 5.000 zł albo utrzymanie w banku aktywów w wysokości 50.000 zł. Niewywiązania się z postanowień umownych oznaczało przywrócenie marży na poziome 3,3%. Nie ulega wątpliwości, co nie zostało przez stroną pozwaną skutecznie zakwestionowane, że jedynym dochodem spełniającym powyższe wymagania umowy, był dochód otrzymywany przez powoda. Żona powoda otrzymywała niewielkie dochody z tytułu prowadzonego przez nią przedszkola domowego. Starszy syn był na studiach, a młodszych uczył się w szkole ponadgimnazjalnej. Jedynym żywicielem rodziny, który jednocześnie wywiązywał się ze wszystkich zobowiązań był powód. Z jego bowiem wynagrodzenia pochodziły środki na spłatę kredytu. Jego dochód również spełniał wymagania do uzyskania niższej marży. W szczególności, że kredyt był indeksowany do waluty euro. W związku z niemożnością wpłaty na rachunek banku minimalnej kwoty 5.000 zł, Bank pismem z dnia 30 marca 2015 r. poinformował powoda o podwyższeniu marży do wysokości 3,3%. W zakresie wysokości szkody powoda w związku z utratą preferencyjnych warunków kredytu Sąd dopuścił dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości. Z opinii dr. J. M. wynika, że utrata preferencyjnych warunków uprzednio otrzymanego kredytu hipotecznego z marży z poziomu 1,4% do poziomu 3,3%, spowodowała wzrost ceny kredytu. Biegły wyliczył, że powyższy wzrost marży, przy założeniu kursu euro w całym okresie kredytowania na poziomie 4,3715 zł od 6 czerwca 2015 r. do 5 września 2039 r. spowodował zwiększenie kosztów kredytu o kwotę 59.718,78 zł. Powyższa opinia nie było kwestionowana przez żadną ze stronom. Przyjąć zatem należy, że strony nie kwestionowały także wniosków z niej wynikających. Zgodnie z wyliczeniem dokonanym przez biegłego z zakresu rachunkowości, powód w okresie od 5 czerwca 2015 r. do 5 września 2039 r. w związku z podwyższoną marżą stracił 59.718,78 zł. Biegły wyliczył kwotę przy założeniu hipotetycznego, stałego kursu euro na poziomie 4,3715 zł. Kwota 59.718,78 zł obejmuje odsetki z tytułu wzrostu marży kredytu. Reasumując powyższe rozważania, stwierdzić należy, że powód udowodnił w powyższym zakresie szkodę rzeczywistą i utraconych korzyści w rozumieniu art. 361 k.c. Z tego względu, Sąd na podstawie art.

§ 2k.c., w zw.

z art. 417 § 1 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda 246.056,24 zł. Na powyższa kwotę składa się:

  1. a)odszkodowania za utracony zarobek w okresie od (...) r. do 8 lipca 2015 r. przy założeniu miesięcznego wynagrodzenia na poziomie 5.187,39 zł, co daje kwotę 165.996,48 zł,
  2. b)odszkodowania za utracone wynagrodzenie roczne, tzw. „13” w okresie 2012,2013, 2014 i ½ z 2015 r., do daje kwotę 18.155,86 zł,
  3. c)odszkodowanie w zakresie utraty przyrostu z polisy w kwocie 2.184,12 zł,
  4. d)odszkodowanie w zakresie wzrostu marży i w konsekwencji wzrostu kredytu w kwocie 59.718,78 zł. Powód domagał się odsetek jedynie od odszkodowania za utracony zarobek. Pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r. powód wezwał pozwanego do rozpoczęcia negocjacji mających na celu ugodowe zakończenie sporu. Pismem z dnia 26 maja 2015 r. pozwany wezwał powoda do sprecyzowania swojego żądania poprzez określenie jego wysokości. Pismem z dnia 31 lipca 2015 r. powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 335.840,49 zł zakreślając termin 14 dni do zapłaty, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postepowania sądowego. W tych okolicznościach żądania powoda o zasądzenie odsetek od dnia 1 sierpnia 2015 r. jest nieuzasadnione, gdyż w tym dniu pozwany nie był jeszcze w opóźnieniu. Strona pozwana nie kwestionowała faktu otrzymania pisma, o którym mowa wyższej. Uznając zatem, że poznawanemu doręczono to pismo w dniu 1 sierpnia 2015 r. termin zapłaty świadczenia upływałby z dniem 15 sierpnia 2015 r. Dzień ten jest ustawowo wolnym dniem od pracy, zatem Sąd zasądził odsetki na podstawie art. 481 § 1 k.c. od dnia 16 sierpnia 2015 r., w pozostałym zakresie żądanie to było pozbawione podstaw. Z uwagi na powyższe okoliczności powództwo w pozostałym zakresie zostało oddalone jako bezzasadne. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c., dokonując ich stosunkowego rozdzielenie, stosownie do wyniku sprawy. Powód ostatecznie żądał kwoty 338.723,90 zł. Utrzymał się z żądaniem na poziomie kwoty 246.056,24 zł. Oznacza to, że wygrał niniejszy proces w 72,64% (246.056,24 x 100 : 338.723,90zł). Pozwany zaś wygrał proces w 27,36%. Powód poniósł następujące koszty niezbędne do celowego dochodzenie praw: 2.145 zł tytułem opłaty sądowej, w części w której nie był zwolniony, 1.290,87 zł tytułem uiszczonej i wykorzystanej zaliczki na biegłego, 14.400 zł tytułem wynagrodzenie pełnomocnika 17 zł opłaty od pełnomocnictwa, łącznie 17.852,87 zł. Pozwany zaś poniósł koszty wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 14.400 zł. Pozwany powinien zatem zwrócić powodowi kwotę 12.968,32 zł (17.852,87 zł x 72,64%). Powód zaś winien jest zwrócić pozwanemu kwotę 3.939,84 zł (14.400 zł x 27,36%). Po dokonaniu stosunkowego rozdzielenia, pozwany winien jest zwrócić powodowi kwotę 9.028,48 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. O nieuiszczonej w niniejszej sprawie opłacie sądowej, Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W niniejszej sprawie opłata od pozwu wynosiła 16.937 zł. Powód uiścił kwotę 2.145 zł (2.000 zł i od rozszerzonego powództwa kwotę 145 zł). Do rozliczenia pozostała więc kwota 14.792 zł. Z uwagi na fakt, że pozwany przegrał niniejszy spór w 27,36%, na rzecz Skarbu Państwa należało ściągnąć od niego kwotę 10.744,90 zł (14.792 zł x 27,36% zł) o czym orzeczono jak w pkt. IV sentencji wyroku. Sąd na podstawie art. 113 ust. 2 w zw. z art. 110 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 100 k.p.c. nakazał ściągnąć od powoda z zasądzonego na jego rzecz roszczenia od pozwanego kwotę 4.047,10 zł na rzecz Skarbu Państwa.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.