Oskarżonego R. P. uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, to jest z art.
i 4 kk i za to na mocy art.
oskarżony został skazany na karę sześciu miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze dwudziestu godzin oraz orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres roku. Wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 31 października 2013 r., sygn. akt (...), za czyn z art. 244 k.k., w związku z nie zastosowaniem się przez oskarżonego do w/w środka karnego, skazana go na karę sześciu miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze dwudziestu godzin. W dniu 6 października 2014 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w G., sygn. akt (...), za czyn z art.
k.k., oskarżony został skazany na karę pozbawienia wolności na okres sześciu miesięcy, której wykonanie zawieszono na okres 3 lat. W dniu 17 maja 2016 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w G., sygn. (...), oskarżony ponownie został skazany za czyn z art. 244 k.k. za nie zastosowanie się do środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. dowód : karta karna k. 9 akt, odpisy wyroków SR w G. k. 11-14 W dniu 21 listopada 2016 r. około godziny 8.30 oskarżony R. P. jechał ulicą (...) w G. koparko-ładowarką marki (...). Tam został zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy policji. Poddano go badaniu urządzeniem (...) na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które o godz. 08:35 wykazało 0,87 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Następnie udano się z oskarżonym do Komendy Miejskiej Policji w G., gdzie poddano go na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem A. A 2.0 nr (...), które wykazało: o godz. 9:16 – 0,91 mg/l, o godz. 9:18 – 0,90 mg/l, o godz. 9:30 – 0 ,91 mg/l zawartości alkoholu we krwi. dowody: wyjaśnienia oskarżonego k – 33v; protokoły użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego k – 2-3, świadectwo wzorcowania – k. 4 Oskarżony R. P. przyznał się do winy. Zdaniem Sądu wyjaśnieniom oskarżonego należy dać wiarę bowiem są spójne z protokołem użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego. Za w pełni wiarygodne Sąd uznał także dowody z dokumentów w postaci protokołów z przebiegu badania stanu trzeźwości, świadectwa wzorcowania, albowiem były one w pełni rzetelne, miarodajne, zostały sporządzone w przepisanej formie przez osoby do tego uprawnione. Ponadto Sąd nie miał żadnych racjonalnych podstaw, aby zakwestionować wiarygodność tych dowodów z dokumentów. W tym stanie rzeczy wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Przestępstwo z art.
popełnia kto znajduje się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Z kolei w myśl art.
k.k., jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Oskarżony naruszył powyższe przepisy, bowiem w dniu 21 listopada 2016 roku ok. godz. 8:30 w miejscowości G. na ul. (...) prowadził po drodze publicznej pojazd mechaniczny, tj. koparko-ładowarkę marki (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,91 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu w badaniu o godz. 9:16, a następnie 0,90 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu w badaniu o godzinie 9:18 oraz 0,91 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu w badaniu o godz. 9:30, będąc wcześniej prawomocnie skazanym za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art.
Wydział II Karny sygn. akt. (...), (...). Za to Sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W stosunku do zarzucanego oskarżonemu R. P. czynu jako okoliczność obciążającą Sąd uznał jego wcześniejszą wielokrotną karalność oraz znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, polegający na naruszeniu dobra, jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji. Kierowanie pojazdem mechanicznym po spożyciu alkoholu, w sytuacji, gdy zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wynosiła 0,91 mg/l oraz 0,90 mg/l rażąco naruszało reguły ostrożności w ruchu drogowym oraz zagrażało wystąpieniem bardzo poważnej szkody. Zdaniem Sądu oskarżony miał świadomość, że jest w stanie nietrzeźwości. Będąc wcześniej karany za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości zdawał sobie sprawę z wpływu alkoholu na organizm człowieka, a w szczególności na zdolność postrzegania i reakcji prowadzącego pojazd. Mimo to, w stanie nietrzeźwości, zdecydował się poruszać pojazdem mechanicznym po drodze publicznej. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał skruchę okazaną przez oskarżonego i podjętą przez niego terapię przeciwalkoholową. Za czyn z art.
przewidziana jest kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. W myśl art. 69 § 1 k.k. sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Nadto przepis art. 69 § 4 k.k. stanowi, że wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 178 a § 4 k.k. sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Sąd uznał, iż karą najbardziej adekwatną do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, będzie kara 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczona kara, w przekonaniu Sądu, spełni wobec oskarżonego cele prewencyjne i represyjne, przekonując go, iż złamanie prawa nie jest bezkarne. Uświadomi mu naganność jego postępowania, nieuchronność i surowość sankcji karnych w przypadku popełnienia przestępstwa, a także nieopłacalność tego typu zachowania w przyszłości. Zdaniem Sądu wymierzona kara wywoła odpowiedni oddźwięk społeczny i przekona wszystkich uczestników ruchu o konieczności bezwzględnego podporządkowania się przepisom dotyczącym ruchu drogowego. Analizując wszystkie okoliczności sprawy, Sąd uznał, iż z uwagi na wcześniejsze skazanie oskarżonego na karę pozbawienia wolności, w niniejszej sprawie nie zachodzą wobec niego okoliczności, które pozwalają na zastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, wymienione w art. 69 § 1 k.k., jak i wskazane w art. 69 § 4 k.k. Oskarżony R. P. jest sprawcą niepoprawnym. Naruszając podstawowe zasady bezpieczeństwa w komunikacji, okazał wyjątkowe lekceważenie dla wyroku sądowego, naruszając tym autorytet wymiaru sprawiedliwości. Z uwagi na dyspozycję art. 69 § 1 k.k. możliwe było wymierzenie tylko kary o charakterze bezwzględnym, tj. bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Na podstawie art. 42 § 3 k.k. oraz art. 43a § 2 k.k. Sąd w przedmiotowej sprawie zobligowany był do orzeczenia wobec oskarżonego R. P. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio oraz świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 10.000 zł. Z uwagi na niski miesięczny dochód oskarżonego Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r., o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. Nr 49 z 1983 poz. 223 z późn. zm.) zwolnił oskarżonego z kosztów sądowych w sprawie obciążając nimi na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.