VI U 1237/17

Sygn. akt VI U 1237/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2017r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Romuald Dalewski Protokolant – sekretarka Katarzyna Słaba po rozpoznaniu w dniu 13 października 2017r. w Bydgoszczy na rozprawie odwołania: I. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z dnia 29 czerwca 2017r., znak: (...) w sprawie: I. S. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o emeryturę 1) zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z dnia 29 czerwca 2017r., znak: (...)w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu I. S. prawo do emerytury poczynając od dnia 1 lipca 2017r., 2) stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. VI U 1237/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 czerwca 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił przyznania ubezpieczonemu I. S. prawa do emerytury. Organ rentowy powołał się na przepisy art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U z 2016 roku, poz. 887/ i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( Dz. U. Nr 8 z 1983 r., poz. 43.). W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż ubezpieczony nie spełnia wymogów określonych w /w przepisach, ponieważ nie udokumentował wymaganego 15 letniego okresu pracy w szczególnych warunkach. Ubezpieczony złożył odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej zmianę poprzez przyznanie mu prawa do emerytury. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, iż w warunkach szczególnych pracował od dnia 1 czerwca 1973 roku do dnia 22 kwietnia 1974 roku oraz od dnia 1 września 1971 roku do 1 października 1991 roku w (...) Zakładach (...) na okoliczność czego wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanych w odwołaniu świadków. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Nadto organ rentowy wskazał, iż nie zaliczył ubezpieczonemu w/w okresu pracy jako pracy wykonywanej w warunkach szczególnych, bowiem świadectwa pracy w warunkach szczególnych zostały wystawione przez podmiot nieuprawniony. Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczony I. S. (ur. dnia (...)), dnia 3 lipca 2017 roku złożył wniosek o przyznanie prawa do emerytury. Organ rentowy uznał za udokumentowany staż ubezpieczeniowy na dzień 31 grudnia 1998 roku w wymiarze 27 lat, 1 miesiąca i 10 dni, w tym żadnego okresu pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony nie jest członkiem OFE. - okoliczności bezsporne Sporną pozostawała okoliczność czy ubezpieczony przez okres, co najmniej 15 lat był zatrudniony w warunkach szczególnych, czy taki charakter miało zatrudnienie ubezpieczonego w spornym okresie czasu w (...) Zakładach (...) w B.. Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe, na podstawie, którego ustalił następujący stan faktyczny. Ubezpieczony I. S. w okresie od dnia 1 czerwca 1971 roku do dnia 4 października 1991 roku był zatrudniony w (...) Zakładach (...) w B.. W latach 1971-1974 ubezpieczony pracował jako uczeń, a następnie jako obuwnik montażysta, brygadzista produkcji, brakarz i mistrz. Jako obuwnik montażysta frezował obrzeża obuwia, ćwiekował czubki, robił boki i pięty butów, wyzuwał kopyta i drasował (przygotowywał powierzchnię zawiniętej skóry do klejenia). Jako brygadzista był natomiast odpowiedzialny za odcinek ćwiekowni. Stawał wówczas na końcu taśmy produkcyjnej i czuwał nad prawidłowością cyklu produkcyjnego, odbierał materiał ze szwalni i podwoził na stanowiska oraz w awaryjnych sytuacjach wykonywał czynności innego pracownika bezpośredni przy taśmie. Jako mistrz nadzorował bezpośrednio i na bieżąco działanie taśm produkcyjnych. Jego biurko znajdowało się na hali produkcyjnej. Jako brakarz wyrobów gotowych siedział na końcu taśmy produkcyjnej brał wyprodukowaną parę butów do ręki i sprawdzał długość, wysokość, profil. Swoje obowiązki wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy, na dwie zmiany (od 5.45 do 13.45 i od 14.00 do 22.00). Stale wykonywał wymienione wyżej czynności. W czasie zatrudnienia w Kobrze nie odbywał służby wojskowej, ani też nie korzystał z urlopów bezpłatnych i nie miał dłuższych przerw w pracy. -dowód: zeznania świadków: G. K. k.25-26 akt sądowych, K. P. k.26-27 akt sądowych, zeznania ubezpieczonego k. 24-25 akt sądowych, akta osobowe ubezpieczonego k. 22 akt sądowych Przedstawione dowody były podstawą powyższego stanu faktycznego, ponieważ nie zawierają sprzeczności, wzajemnie się uzupełniają, tworzą spójną logiczną całość, ich wiarygodność nie została zakwestionowana przez organ rentowy. Sąd zważył, co następuje: Sąd dokonał oceny omówionego wyżej stanu faktycznego w kontekście przepisów art.184 i 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 roku, poz.887 oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( Dz. U. Nr 8 z 1983 r., poz. 43.) Zgodnie z treścią art.

1. ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32-34, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
2. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem. (art. 184 ust 2 ) Zgodnie z treścią art.32 ust 1 cytowanej wyżej ustawy ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 ( 65 lat dla mężczyzn, 60 lat dla kobiet.) Z kolei przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 7 lutego1983r, które nadal zachowały swoją moc na warunkach określonych w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.), mają zastosowanie do wszystkich pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku, a okresy te stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Wskazać należy, iż dla celów ustalenia uprawnień do przyznania emerytury z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych, za pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Czynności ogólnie pojętego nadzoru lub kontroli w procesie produkcji wykonywanej w tych działach i oddziałach, w których zatrudnieni są pracownicy wykonujący pracę w warunkach szczególnych w rozumieniu przepisów w/w rozporządzenia to wyłącznie te czynności, które wykonywane są w warunkach bezpośrednio narażających na szkodliwe dla zdrowia czynniki, a więc polegające na bezpośrednim nadzorze i kontroli procesu pracy na stanowiskach pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Przeprowadzone postępowanie dowodowe, w tym zeznania świadków będących współpracownikami powoda oraz dokumenty składające się na akta osobowe ubezpieczonego wykazało jednoznacznie, iż ubezpieczony w okresie od dnia 1 września 1971 roku do dnia 4 października 1991 roku wykonywał zatrudnienie w warunkach szczególnych. Czynności przez niego wykonywane określone zostały w dziale VII poz. 14 (prace związane ze szlifowaniem, klejeniem i wykańczaniem wyrobów przemysłu skórzanego) oraz w dziale XIV poz. 24 (kontrola międzyoperacyjna, kontrola jakości produkcji obuwia) wykazu A w/w rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że ubezpieczony posiada wymagany 15 letni okres zatrudnienia w warunkach szczególnych, zatem spełnia wszystkie wymagane przesłanki do przyznania prawa do wcześniejszej emerytury na mocy cytowanego art. 32 w zw. z art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art.477 14§ 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję. W punkcie 2 wyroku Sąd Okręgowy zgodnie z przepisem art. 118 ust. 1a ustawy emerytalno - rentowej FUS z urzędu orzekał w przedmiocie odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Zdaniem Sądu Okręgowego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak było podstaw do stwierdzenia odpowiedzialności organu rentowego, pomimo uwzględnienia odwołania ubezpieczonego. Ubezpieczony za sporny okres zatrudnienia nie przedłożył świadectwa pracy w warunkach szczególnych. Mając na uwadze sformalizowany przebieg postępowania przed organem rentowym jak również występujące ograniczenia dowodowe, do przyznania ubezpieczonemu prawa do żądanego świadczenia konieczne było przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność warunków świadczenia pracy przez odwołującego w spornym okresie. SSO Romuald Dalewski