Sygn. akt VII U 340/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 sierpnia 2017 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczą
§ 1
k.p., w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5. Na podstawie art.
§ 5
k.p., pracodawca, z dniem przejęcia zakładu pracy lub jego części, jest obowiązany zaproponować nowe warunki pracy i płacy pracownikom świadczącym dotychczas pracę na innej podstawie niż umowa o pracę oraz wskazać termin, nie krótszy niż 7 dni, do którego pracownicy mogą złożyć oświadczenie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia proponowanych warunków. W razie nieuzgodnienia nowych warunków pracy i płacy dotychczasowy stosunek pracy rozwiązuje się z upływem okresu równego okresowi wypowiedzenia, liczonego od dnia, w którym pracownik złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia proponowanych warunków, lub od dnia, do którego mógł złożyć takie oświadczenie. W orzecznictwie podkreśla się, że ,,organy podatkowe mają prawo badać czy doszło do przejścia pracowników do nowego pracodawcy (mimo wystąpienia formalnych działań wizualizujących to przejście). O tym czy dochodzi do spełnienia przesłanek zawartych w art. 231 § 1 k.p. nie decydują zawarte umowy i porozumienia, ale okoliczności faktyczne identyfikujące normatywne pojęcie przejścia zakładu pracy. Dokonanie czynności prawnych w sposób sprzeczny ze standardami ochrony pracownika na tle art. 231 k.p. należy uznać za działanie sprzeczne z prawem, o którym mowa w treści art. 58 § 1 k.c., a tym samym nieważne. Przypisany skutek nieważności oznacza, że nie doszło do zmiany pracodawcy.’’ ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 623/16) ,,Dokonanie czynności prawnych w sposób sprzeczny ze standardami ochrony pracownika przewidzianymi w art.
k.p. należy uznać za działanie sprzeczne z prawem, o którym mowa w treści art. 58 § 1 k.c., a tym samym nieważne. Przypisany skutek nieważności oznacza, że nie doszło do zmiany pracodawcy, a tym samym płatnika składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. (…) W sytuacji braku rozdysponowania infrastruktury majątkowej sam transfer zadań nie jest wystarczający do stwierdzenia zachowania tożsamości przedsiębiorstwa, będącego warunkiem przejścia zakładu pracy. Konieczne jest bowiem także przejęcie składników majątkowych służących ich wykonywaniu. Jeżeli spółka nie korzystała z żadnych składników mienia związanych z wykonywaniem sprzedaży, to nie można skutecznie wywodzić o uzyskaniu statusu pracodawcy przez ten podmiot.’’ ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt III AUa 569/15) ,,Powierzenie przez pracodawcę wykonywania zadań pomocniczych podmiotowi zewnętrznemu świadczącemu usługi w tym zakresie (outsourcing) nie może stanowić przejścia części zakładu pracy na innego pracodawcę (art.
§ 1
k.p.), jeżeli nie przemawia za tym kompleksowa ocena takich okoliczności, jak rodzaj zakładów, przejęcie składników majątkowych i niematerialnych, przejęcie większości pracowników, przejęcie klientów, a zwłaszcza stopień podobieństwa działalności prowadzonej przed i po przejęciu zadań.’’ ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt I PK 210/09) Sąd zważył, że organ rentowy wykazał, że w niniejszej sprawie nie doszło do przejęcia pracowników (...) Sp. z o.o. przez (...), a następnie (...) w Upadłości Likwidacyjnej Sp. z o.o. W toku postępowania Sąd ustalał stan faktyczny dotyczących zainteresowanych pracowników J. N. i A. S.
(1). Status obydwu pracowników się różnił, gdyż zainteresowana w spornym okresie czasu przebywała na urlopie wychowawczym i nie świadczyła pracy. Tym nie mniej o niezasadności odwołań od dwóch zaskarżonych decyzji Sąd rozstrzygnął łącznie, gdyż w obydwu sprawach nie przedstawiono w toku postępowania żadnych dowodów w celu wykazania, że zostały spełnione cechy umowy outsourcingowej. Sąd zważył, że cechy niewłaściwego przejęcia pracowników nie powodują faktycznego przejęcia pracowników przez nowy podmiot. Należy wskazać, że rola niektórych firm oferujących zawarcie umów outsourcingu sprowadza się jedynie do wypłacenia pracownikom wynagrodzenia ze środków, które wcześniej na podstawie wystawionej faktury otrzymały od kontrahenta. W niniejszej sprawie miejsce wykonywania pracy i zakres obowiązków pracowników pozostały bez zmian. Sąd zważył, że dotychczasowy pracodawca sprawuje nadal nadzór nad pracownikiem, udziela urlopów, decyduje o zwolnieniu i dalszym zatrudnieniu. Powyższe działania zatem nie spełniają kryteriów dla zastosowania art. 23
(1)kodeksu pracy, tzn. nie następuje faktyczne przejęcie pracowników przez nowy podmiot. Wymogiem umowy outsourcingowej jest przejście faktycznego władztwa nad zakładem lub jego wybranym elementem przez inny podmiot, co oznacza, że pracownicy świadczą pracę na rzecz kogoś innego niż dotychczas. Zgodnie z jedynym przedstawionym dokumentem w postaci świadectwa pracy ustalono, że zatrudnienie A. S.
(1)na mocy zawartej umowy o pracę było kontynuowane z tą jedyną różnicą, że na miejsce dotychczasowego pracodawcy wstąpiła strona umowy jako nowy podmiot. Ponadto kurator odwołującej spółki skupiając się tylko i wyłącznie na zarzutach dotyczących przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nie skarżył artykułów dotyczących stricte kodeksu pracy i związanych z nimi umowy outsourcingu. Odwołujący zgodnie z dyspozycją art. 6 k.c. miał obowiązek przedstawić dowody, które wskazywałyby na błędne stanowisko organu rentowego. W ocenie Sądu kurator spółki nie sprostał temu obowiązkowi, który nakładała na niego ustawa. W związku z brakiem wniosków dowodowych, Sąd doszedł do przekonania, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stanowił podstawę do wyrokowania w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że J. N. wykonywał swoją pracę na takich samych warunkach i w tym samym miejscu. (...) Sp. z o.o. nie przekazała żadnych sprzętów, narzędzi pracy i innych środków. Natomiast na zasadzie analogii Sąd zważył, że u przebywającej w spornym okresie czasu na urlopie wychowawczym A. S.
(1)również nie zmieniłyby się zasady zatrudnienia poza nowym podmiotem, gdyby przyjąć, że świadczyłaby pracę w spornym okresie. Na marginesie rozważań prawnych Sąd zważył, że wszystkie zarzuty wystosowane przez odwołującego dotyczące naruszenia przez organ rentowy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego są niezasadne. Kurator odwołującej został ustanowiony w trybie art. 42 k.c., gdzie jednocześnie prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy odrzucono w dniu 25 kwietnia 2016 r. wniosek o ustanowienie kuratora w trybie art. 34 k.c. Z niekwestionowanego w ww. zakresie stanu rzeczy jednocześnie wynika, że ustanowienie kuratora na podstawie art. 34 k.c. jest zbędne. ,,W sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym osoba prawna z powodu braku ustawowych lub statutowych organów nie może prowadzić swoich spraw, a więc gdy zachodzi przypadek przewidziany w art. 42 § 1 k.c., to organ administracji uprawniony jest do zastosowania art. 34 § 1 k.p.a., tj. do wystąpienia z wnioskiem do sądu o wyznaczenie przedstawiciela dla zapewnienia właściwej reprezentacji strony. (…) Kurator ustanowiony przez sąd na podstawie art. 42 § 1 k.c. dla spółki z powodu braku jej organów, może reprezentować tę spółkę w postępowaniu administracyjnym jedynie w sytuacji, gdy jego umocowanie obejmuje reprezentowanie tej spółki w danej sprawie administracyjnej, a potrzeba jego powołania związana jest z przedmiotem prowadzonego postępowania.’’ ( wyrok Sądu Administracyjnego z siedzibą w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 290/06) Sąd zważył, że organ rentowy dochował w sposób należyty procedury administracyjnej wnosząc do Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy o ustanowienie kuratora dla odwołującej spółki w trybie art. 42 k.c. W związku z odrzuceniem przez Sąd przedmiotowego wniosku, Oddział w sposób prawidłowy uznał, że kurator odwołującej spółki jest umocowany do działania i trafnie doręczał mu pisma związane z prowadzeniem postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 477 14§ 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. Zarządzenie: (...) (...)