umowy podstawa do rozpoczęcia prac stanowiła umowa oraz protokół wprowadzenia na budowę (załącznik nr (...)), który został sporządzony w dniu 31.05.2010r. Zamawiający powołał inspektora nadzoru w osobie B. O. (§ 5 ust. 1 umowy), który pełnił tę funkcję do dnia 06.07.2010r., od dnia 07.07.2010r. nadzór budowlany nad pracami remontowymi sprawował W. N.. Wynagrodzenie wykonawcy łącznie z 7% podatkiem VAT wynosiło 364.700 zł, w tym za remont balkonów – 330.000 zł, za odgrzybianie ścian – 700 zł, za układanie podłogi – 340.000 zł, a za obróbki blacharskie wynikowo według ustalonych zakresów prac nad lokalami. Wynagrodzenie wykonawcy stanowiły sprawdzone i zatwierdzone przez zamawiającego kosztorysy podwykonawcze sporządzone na bazie składników cenotwórczych takich jak kosztorys ofertowy. Wypłacone wynagrodzenie nie mogło przekroczyć ustalonej kwoty 364.700 zł (§ 11 umowy). Kwota wynagrodzenia powoda nie odpowiada sumie wynagrodzeń ustalonych za poszczególne prace remontowe.
umowy rozliczenie wykonawcy za przedmiot umowy następowało fakturami przejściowymi za wykonane prace, potwierdzonymi częściowo protokołami odbioru robót, wystawionymi nie częściej niż raz w miesiącu, a zamawiający miał obowiązek zapłaty faktur w terminie 14 dni licząc od daty ich doręczenia wraz z dokumentami rozliczeniowymi, zaś gdy chodzi o fakturę końcową w terminie 14 dni od daty jej doręczenia wraz z dokumentami rozliczeniowymi i protokołem końcowym odbioru robót (§ 12 ust. 1 i ust. 3 umowy). Końcowe rozliczenie za wykonanie przedmiotu umowy następowało na podstawie faktury VAT wystawionej przez wykonawcę w oparciu o bezusterkowy protokół odbioru końcowego przedmiotu umowy oraz sprawdzone przez inspektora nadzoru kosztorysy powykonawcze. Zamawiający miał obowiązek zapłaty faktur w terminie 14 dni licząc od daty ich doręczenia wraz z dokumentami rozliczeniowymi (§ 13 ust. 1 i ust. 3 umowy). Wykonawca, na mocy § 14 ust. 1 umowy, zobowiązał się wnieść zabezpieczenie należytego wykonania umowy w formie pieniężnej w wysokości 2% ceny ofertowej brutto, tj. w kwocie 7.294 zł, które zamawiający, na mocy § 14 ust. 3 umowy, ma obowiązek zwrócić w terminie 14 dni po upływie terminu gwarancji. Zgodnie z § 16 ust. 3 – 5 umowy wykonawca zgłaszał zamawiającemu gotowość do odbioru końcowego przedmiotu umowy minimum na 3 dni przed planowanym terminem odbioru, a zamawiający wyznaczał termin i rozpoczęcie czynności odbioru końcowego w ciągu 3 dni po osiągnięciu gotowości do odbioru. Z czynności odbioru spisywano protokół zawierający wszelkie ustalenia dokonane w toku odbioru, jak też terminy wyznaczone na usunięcie stwierdzonych przy odbiorze wad i usterek.
1 umowy wykonawca udzielił zamawiającemu gwarancji 60 miesięcy na wykonany przedmiot umowy. Bieg terminu gwarancji rozpoczynał się w dniu następnym licząc od daty potwierdzenia usunięcia wad stwierdzonych przy odbiorze końcowym robót będących przedmiotem umowy (§ 17 ust. 2 umowy). Szacowany zysk kalkulacyjny powoda w przypadku wykonania całości robót związanych z remontem balkonów wyniósłby 36.762,63 zł netto. Dowód: umowa k. 39 – 44, k. 361 – 366, załącznik do umowy k. 45 – 47, k. 367 – 369, umowy o dzieło k. 370 – 376, opinia biegłego k.570 – 572, dokumentacja architektoniczna budynku położonego przy ul. (...) w W.. W dniu 27 maja 2010 roku Z. K. zapłacił Spółdzielni Mieszkaniowej (...) z siedzibą w W. kwotę 7.294 zł tytułem zabezpieczenia należytego wykonania umowy nr (...). Dowód: potwierdzenie przelewu k.
art. 203 § 4 k.p.c. sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że czynność ta jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Z kolei art. 355 § 1 k.p.c. stanowi, iż sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2013 roku powód cofnął pozew ponad kwotę 159.219,93 zł zrzekając się w tym zakresie roszczenia (pismo procesowe k. 724). Z okoliczności sprawy nie wynika, by cofnięcie pozwu w niniejszej sprawie było sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzało do obejścia prawa. Z uwagi na cofniecie przez powoda pozwu w przedmiotowej sprawie co do kwoty 40.736,48 zł należało orzec jak w punkcie 1 sentencji wyroku na mocy art. 355 § 1 k.p.c. Po przeprowadzeniu rozprawy Sąd stwierdził, że roszczenie powoda, poza roszczeniem o zwrot kaucji zabezpieczającej uiszczonej na rzecz pozwanego na podstawie § 14 ust. 1 umowy, znajduje uzasadnienie faktyczne i prawne. Powód żądanie swe wywodził z treści łączącej strony umowy nr (...) wskazując, że wykonał roboty budowlane opisane w fakturach przejściowej VAT o numerach (...) z dnia 05.07.2010r. skorygowanej w dniu 15 lipca 2010r. oraz faktury nr (...) z dnia 19.08.2010r., jak również z faktu utraty korzyści jakie osiągnąłby, gdyby od umowy nie musiał odstąpić z winy pozwanej spółdzielni. Tak sformułowane roszczenie pozwany zakwestionował co do zasady, podnosząc zarzut, że zakres prac wykonanych przez powoda nie dawał podstaw do wystawienia faktury nr (...), a wartość robót rzeczywiście wykonanych na przełomie sierpnia i września 2010 roku opiewała na kwotę 38.779,19 zł i była rażąco odmienna od zakresu na jaki powołuje się powód w swoich dokumentach. Pozwany zakwestionował również konieczność wykonania przez powoda prac dodatkowych. Spór między stronami dotyczył również charakteru wynagrodzenia ustalonego w łączącej je umowie, a w konsekwencji ustalenia czy powodowi przysługuje wynagrodzenie za wykonanie dodatkowych prac remontowych nieujętych w umowie. W toku procesu powód twierdził, że wynagrodzenie zostało ustalone kosztorysowo, natomiast strona pozwana konsekwentnie podnosiła, że wynagrodzenie powoda było ustalone ryczałtowo, a powód nie był uprawniony do żądania podwyższenia wynagrodzenia nawet gdyby pojawiła się konieczność przeprowadzenia prac dodatkowych. Pomiędzy stronami niniejszego postępowania nie było sporu co do tego, że łączyła je umowa nr (...), na mocy której powód zobowiązał się do wykonania remontu budynku położonego przy ul. (...). Zgodnie z regulacja art. 658 k.c. przepisy regulujące umowę o roboty budowlane stosuje się odpowiednio do umowy o wykonanie remontu budynku lub budowli. Przedmiotem łączącej strony umowy był remont części budynku, zatem umowa ta zachowuje postać umowy nazwanej o roboty budowlane, albowiem jej przedmiotem jest remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Remontem jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, niestanowiących bieżącej konserwacji, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Wymaganie "odtworzenia stanu pierwotnego" oznacza, że w wyniku remontu nie mógł powstać nowy obiekt o innych parametrach technicznych, niż obiekt pierwotny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 1998r., II CKN 653/97, OSNC 1998/12/207, Pr.Gosp. 1998/12/1, Biul.SN 1998/9/13, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008r., II CSK 112/08, niepubl., Lex nr 447653).W świetle poczynionych ustaleń należy stwierdzić, że na podstawie art. 647 k.c. w zw. z art. 658 k.c. powód zobowiązał się do wykonania remontu części budynku położonego w W. przy ul. (...) zgodnie z projektem i z zasadami wiedzy technicznej, a strona pozwana zobowiązała się do dokonania wymaganych przez właściwe przepisy czynności związanych z przygotowaniem robót, w szczególności do przekazania terenu budowy i dostarczenia projektu, oraz do odebrania obiektu i zapłaty umówionego wynagrodzenia. Na mocy powołanych przepisów pozwany był obowiązany do wypłaty powodowi umówionego wynagrodzenia. Strony pozostawały w sporze co do charaktery umówionego wynagrodzenia. Sąd stoi na stanowisku, że umówione w umowie o roboty budowlane wynagrodzenie powinno być przez strony szczegółowo określone w zawartej umowie. Może być ono przy tym ustalone zarówno jako kosztorysowe, jak i ryczałtowe (tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 1998r., III CKN 534/97, niepubl., LEX nr 138653). Strony postępowania ustaliły wynagrodzenie powoda jako wynagrodzenia kosztorysowe z elementami wynagrodzenia ryczałtowego. Określając wynagrodzenie powoda strony skorzystały ze sporządzonego przez stronę pozwaną kosztorysu inwestorskiego ograniczającego się do zestawienia planowanych prac, z jednoczesnym wyłączeniem przewidywania kosztów. Przedmiar robót ujawniony przez stronę pozwaną w trakcie przetargu w ogłoszeniu nie opisywał jednak rzeczywistego zakresu robót do wykonania. W oparciu o nieprawidłowo sporządzony obmiar robót remontowych pozwany przygotował kosztorys ofertowy, w którym nie uwzględniono rzeczywistego zakresu prac remontowych, w tym w szczególności ilości płyt balkonowych objętych remontem. Sporządzając zestawienie kosztorysu inwestorskiego pozwana spółdzielnia wykazała się wysokim poziomem niedbalstwa, albowiem dysponując zarówno projektem budynku jak również sprawując zarząd budynkiem nie zweryfikowała liczby balkonów, nie wykonała ich właściwego obmiaru, co uniemożliwiało potencjalnym oferentom właściwego ustalenia wysokości wynagrodzenia za prace remontowe. W ocenie Sądu okoliczności te wskazują, że powód nie był obowiązany do samodzielnego pokrywania kosztów remontu balkonów nieujętych w dokumentacji kosztorysowej. Ponadto w § 11 ust. 2 umowy z dnia 27 maja 2010 roku strony postanowiły wprost, że wynagrodzenie powoda będzie oparte na sprawdzonym i zatwierdzonym przez zamawiającego kosztorysie powykonawczym, sporządzonym na bazie składników cenotwórczych takich jak w kosztorysie ofertowym. Jednocześnie strony ustaliły, że wynagrodzenie powoda nie może przekraczać stawek określonych w § 11 ust. 1 umowy. W tym miejscu należy wskazać, że łączna kwota wynagrodzenia powoda nie odpowiada sumie wynagrodzeń ustalonych za poszczególne prace remontowe. Z uwagi na przyjęcie przez strony kombinowanej metody ustalenia wynagrodzenia powoda w zakresie możliwości podwyższenia wynagrodzenia nie znajduje zastawanie regulacja art. 630 § 1 i § 2 k.c. Art. 630 § 1 i § 2 k.c. stanowi, że jeżeli w toku wykonywania dzieła zajdzie konieczność przeprowadzenia prac, które nie były przewidziane w zestawieniu prac planowanych będących podstawą obliczenia wynagrodzenia kosztorysowego, a zestawienie sporządził zamawiający, przyjmujący zamówienie może żądać odpowiedniego podwyższenia umówionego wynagrodzenia. Jeżeli zestawienie planowanych prac sporządził przyjmujący zamówienie, może on żądać podwyższenia wynagrodzenia tylko wtedy, gdy mimo zachowania należytej staranności nie mógł przewidzieć konieczności prac dodatkowych; przyjmujący zamówienie nie może żądać podwyższenia wynagrodzenia, jeżeli wykonał prace dodatkowe bez uzyskania zgody zamawiającego. W toku przeprowadzenia remontu zaistniała konieczność wykonania dodatkowych prac, których wykonania nie można było przewidzieć w zestawieniu planowanych prac będących podstawa obliczenia wynagrodzenia powoda. W świetle zgodnych twierdzeń stron nie ulega wątpliwości, że kosztorys inwestycyjny obejmujący zakres planowanych prac został sporządzony przez pozwaną spółdzielnię. Z treści zeznań świadka B. O. wynika, że w trakcie wykonywania prac remontowych zaistniała konieczność wykonania dodatkowych robót nieobjętych postanowieniami umowy. Świadek zeznał, że prac dodatkowych nie można było wcześniej przewidzieć, a ich wykonanie było niezbędne do wykonania robót zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi i sztuką budowlaną (k. 482 – 483). Natomiast świadek B. F. wskazał, że prace dodatkowe zostały zlecone powodowi do wykonania przez stronę pozwaną. Świadek zeznał, że dokument zawierający dodatkowy zakres prac remontowych został przedłożony powodowi przez stronę pozwaną (k. 530), Okoliczność ta została potwierdzona przez świadka B. O., który pełnił funkcję inspektora nadzoru z upoważnienia pozwanej spółdzielni. Świadek zeznał, że sporządził protokół konieczności obejmujący dodatkowe prace remontowe nieujęte w umowie. Sporządzony protokół świadek przekazał ówczesnemu prezesowi pozwanej spółdzielni – B. F., który następnie przekazał go powodowi (k. 482). Z uwagi na poczynione ustalenia Sąd doszedł do przekonania, że powód był uprawniony do żądania od strony pozwanej podwyższenia umówionego wynagrodzenia. Pozwana spółdzielnia zakwestionowała uprawnienie powoda do żądania zapłaty wynagrodzenia wskazanego w fakturach nr (...) podnosząc, że zakres zaawansowania robót wykonanych przez powoda nie uzasadniał wystawienia faktur w tej wysokości, a nadto, że prace remontowe zostały wykonane przez innego wykonawcę.. Zgodnie z postanowieniami § 12 ust. 1 łączącej strony umowy rozliczenie między stronami miało nastąpić fakturami częściowymi za wykonane prace, potwierdzonymi częściowymi protokołami odbioru robót. W toku niniejszego postępowania powód wykazał podstawy faktyczne i prawne żądania zapłaty wynagrodzenia za wykonane prace wskazane w fakturach VAT o nr (...) lipca 2010 roku oraz nr (...) z dnia 19.08.2010r. Do kosztorysów powykonawczych sporządzonych przez powoda zostały dołączone szczegółowe obmiary robót, przy czym inspektor nadzoru inwestorskiego zatwierdził jedynie obmiar do kosztorysu nr (...) (k. 172), który stanowił podstawę do wystawienia faktury przejściowej nr (...). Świadek B. O. potwierdził, że powód wykonał prace remontowe wskazane w kosztorysie powykonawczym nr (...). Zeznał również, że powód wykonał prace remontowe w sposób prawidłowy (k. 483). Na potwierdzenie wykonania pozostałych robót remontowych, ujętych w kosztorysach nr (...) i nr (...), powód przedstawił dokumentację fotograficzną (k. 219 – 279). Natomiast na podstawie dołączonych do kosztorysu nr (...) oświadczeń o usunięciu usterek (k. 199, k. 201) Sąd stwierdził, że powód wykonał w całości i w sposób prawidłowy wszystkie prace ujęte w kosztorysie powykonawczym. Z uwagi na wykonanie przez powoda części prac remontowych zgodnie z postanowieniami zawartej umowy w oparciu o technologię opisaną w dokumentacji technicznej z lipca 2008 roku, załącznikami nr (...) do łączącej strony umowy oraz zgodnie ze wskazówkami nadzoru inwestorskiego strony pozwanej, powodowi przysługuje wynagrodzenie w umówionej wysokości. W tym miejscu należy wskazać, że strona pozwana zaniechała zweryfikowania przedłożonych przez powoda kosztorysów powykonawczych nr (...) oraz potwierdzenia wykonanych prze niego robót w protokołach częściowego odbioru robót, co nie zwalnia jednak pozwanego od spełnienia świadczenia wzajemnego. Pozwana spółdzielnia nie wykazała inicjatywy dowodowej celem wykazania, że ten sam zakres remontowych przedstawionych jako własne przez stronę powodowa w rzeczywistości zostały wykonane przez innego wykonawcę. Kwestionując wykonawstwo powoda w zakresie prac wyszczególnionych w kosztorysach powykonawczych o nr (...) pozwana spółdzielnia nie powołała żadnych dowodów, które potwierdzałaby, że w kosztorysach zostały ujęte prace remontowe wykonane przez innego wykonawcę. Ciężar wykazania tych okoliczności obciąża właśnie pozwaną spółkę na mocy art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., które stanowią, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, a strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, zaś Sąd może dopuścić dowód nie wskazany przez stronę. Z uwagi na wolę ustawodawcy wyrażoną w ar. 232 k.p.c. należy przyjąć, że strona postępowania ma obowiązek wyraźnego powołania konkretnego środka dowodowego. Taka interpretacja art. 232 k.p.c., jest zgodna ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 17 grudnia 1996r. (I CKU 45/96, OSNC 1997/6 – 7/76). W powołanym orzeczeniu Sąd Najwyższy wskazał, iż przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Należy podkreślić, iż art. 232 k.p.c. zdanie drugie stanowi istotny wyjątek od zasady kontradyktoryjności i wynikającego z niej ciężaru dostarczenia dowodów przez strony, dlatego sąd powinien traktować dopuszczenie dowodu z urzędu jako środek ostateczny, w sytuacji, gdy nie może w inny sposób przeciwstawić się niebezpieczeństwu nieprawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W przedmiotowej sprawie strona pozwana nie powołała dowodów, które potwierdzałby, że w kosztorysach powykonawczych zostały ujęte prace remontowe wykonane przez innego niż powód wykonawcę. W toku niniejszego nie było jednak rzeczą Sądu prowadzenie postępowania celem wykazania prawdziwości twierdzeń pozwanej spółdzielni. Z żadnego dokumentu złożonego w toku niniejszego postępowania, jak również z treści równo z zeznań powołanych w sprawie świadków nie wynika, aby pozwana spółdzielnia zleciła wykonanie robót remontowych wykonawcy zastępczemu, a zatem, aby powodowi nie przysługiwało wynagrodzenie w żądanej przedniego wysokości. Przy czym podkreślenia wymaga, że – jak wynika z opinii biegłego (który dokonywał oględzin osiedla na którym powód wykonywał prace) wskazane przez powoda prace zostały wykonane. W opisanych powyżej okolicznościach można zatem przyjąć, że prace te zostały wykonane właśnie przez powoda. Z uwagi na okoliczności wskazane powyżej Sąd stwierdził, że w kosztorysach powykonawczych wskazano wyłącznie prace remontowe wykonane przez powoda, wobec czego przysługuje mu wynagrodzenie w umówionej wysokości. Pomimo jednak braku formalnego potwierdzenia wykonania robót budowlanych w protokołach częściowego odbioru robót nie ma wątpliwości co do tego, że powód wykonał część zleconych mu prac remontowych. Zasadnie zatem powód wystawił w dniu 5 lipca 2010r. fakturę przejściową (...), zaś w dniu 19 sierpnia 2010 roku fakturę VAT nr (...). Powód wystawił fakturę przejściową nr (...) na kwotę 114.800,60 zł, skorygowaną notą korygująca z dnia 15 lipca 2010r. do kwoty 84.800,60 zł. Korekta faktury wynikała z uwzględnienia przez powoda faktury przerobowej wystawionej w czerwcu 2010r. o nr (...). Wartość robót wykonanych przez powoda objętych kosztorysem powykonawczym nr (...), który stanowił podstawę do wystawienia faktury nr (...) została zweryfikowana przez biegłego i ostatecznie ustalona na kwotę 98.446,78 zł. Również wartość prac remontowych ujętych w kosztorysach powykonawczych nr (...) została zweryfikowana przez biegłego i ustalona na kwotę 44.437,24 zł. Opinia została sporządzona rzetelnie po zapoznaniu się biegłego z materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie, a nadto po przeprowadzeniu oględzin budynku położonego w W. przy ul. (...). Ostateczna opinia biegłego nie była co do zasady kwestionowana przez strony postępowania. Strona pozwana wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego, jednak jej wniosek nie mogła zostać uwzględniony. Z uwagi na niepowołanie przez stronę pozwaną żadnych dowodów potwierdzających okoliczność wykonania prac remontowych przez osoby trzecie biegły nie mógł ustalić, które prace czy powód wykonał wszystkie prace osobiście. W ocenie Sądu biegły udzielił wyczerpującej odpowiedzi na stawiane mu pytania, wyjaśnił wszelkie wątpliwości wynikające z treści opinii sporządzonych w sprawie. Wnioski płynące z opinii biegłego są spójne i logiczne w świetle przedłożonych dokumentów i zeznań świadków i pozwalają ustalić wartość wykonanych przez powoda prac. Sąd podzielając w całości wnioski wypływające z opinii biegłego zasądził na rzecz powoda kwotę 112.884 zł. Biegły wycenił wykonane przez powoda prace na kwotę 142.884 zł. Poza sporem pozostawała okoliczność, że pozwana spółdzielnia zapłaciła powodowie wynagrodzenie w kwocie 30.000 zł wynikające z faktury nr (...), zatem należne powodowi wynagrodzenie zostało pomniejszone o wskazaną kwotę. O odsetkach orzeczono na podstawie przepisu art. 481 § 1 i 2 k. c. W ocenie Sądu roszczenie powoda wynikające z faktury VAT nr (...) z dnia 05.07.2010r. stało się wymagalne w dniu 19 lipca 2010r., zaś roszczenie powoda wynikające z faktury VAT nr (...) stało się wymagalne w dniu 02.09.2010r. Roszczenie o odsetki powstaje od chwili opóźnienia i dotyczy okresu aż do momentu, gdy dłużnik spełni świadczenie pieniężne. Odsetki przysługują więc zgodnie z art. 481 § 1 k.c. za czas opóźnienia. Dlatego stają się wymagalne począwszy od bezskutecznego upływu terminu spełnienia świadczenia głównego, czyli z upływem pierwszego dnia od wymagalności roszczenia głównego, aż do dnia jego zapłaty. Faktury wystawione przez powoda należy traktować jako wezwanie do zapłaty należności w nich oznaczonych – art. 455 k.c. Skoro roboty opisane w tych fakturach zostały przez powoda wykonane, wynagrodzenie za nie winno być wypłacone zgodnie ze wskazanym przepisem, a więc niezwłocznie. Zgodnie z postanowieniami § 12 ust. 3 umowy z dnia 27 maja 2010 roku termin płatności faktur następował w terminie 14 dni licząc od daty ich doręczenia, które miało miejsce odpowiednio w dniu 05.07.2010r. oraz w dniu 19.08.2010r. Roszczenie o odsetki za opóźnienie stało się wymagalne po bezskutecznym upływie terminu, w którym należało wykonać świadczenie główne, zatem odpowiednio od dnia 20.07.2010r. i 03.09.2010r. W tym miejscu należy wskazać, że powód skutecznie odstąpił od łączącej strony umowy na podatnie art. 491 § 1 k.c., który stanowi, że jeżeli jedna ze stron dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania z umowy wzajemnej, druga strona może wyznaczyć jej odpowiedni dodatkowy termin do wykonania z zagrożeniem, iż w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu będzie uprawniona do odstąpienia od umowy. Może również bądź bez wyznaczenia terminu dodatkowego, bądź też po jego bezskutecznym upływie żądać wykonania zobowiązania i naprawienia szkody wynikłej ze zwłoki. Strona pozwana pozostawała w zwłoce z zapłatą wynagrodzenia częściowego zafakturowanego faktura nr (...) z dnia 5 lipca 2010r. Nie zmienia tej okoliczności fakt, że powód przeszacował należne mu wynagrodzenie. Rozliczenie umowy wymagało współdziałania stron. Na pozwanej spółdzielni spoczywał obowiązek zweryfikowania kosztorysów powykonawczych przedłożonych przez powoda, co umożliwiłoby ustalenie wynagrodzenie powoda w odpowiedniej wysokości. Fakt, że pozwana nie potwierdziła zakresu robót wykonanych przez powoda w protokołach częściowego odbioru robót, nie zwalniał jej ze spełnienia świadczenia wzajemnego, tj. zapłaty wynagrodzenia. Powód w dniu 20 lipca 2010 roku wyznaczył pozwanej spółdzielni dodatkowy termin do wykonania zobowiązania, który upłynął bezskutecznie w dniu 31 lipca 2010r. Z uwagi na spełnienie przesłanek art. 491 § 1 k.c. powód skutecznie złożył pozwanej oświadczeni o odstąpieniu od umowy. Odstąpienie od umowy wywołuje skutki określone w art. 494 k.c., zgodnie z którym strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy; może żądać nie tylko zwrotu tego, co świadczyła, lecz również naprawienia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania. Wysokość szkody jaką powód poniósł na skutek niewykonania zobowiązania, która w niniejszym przypadku stanowi korzyści jaki powód uzyskałby, gdyby nie był zmuszony do odstąpienia od umowy została ustalona w oparciu o niebudzącą wątpliwości opinię biegłego na kwotę 39.041,93 zł. Strona pozwana nie kwestionowała wysokości szkody ustalonej przez biegłego. Nie powołała również żadnego dowodu celem ustalenia innej wysokości szkody. Z uwagi na regulację § 17 ust. 1 umowy z dnia 27 maja 2005 roku, na podstawie którego powód udzielił zamawiającemu 60 miesięcznej gwarancji na wykonany przedmioty umowy, który rozpoczął bieg zgodnie z postanowieniami § 17 ust. 2 umowy z dniu następnym od daty potwierdzenia usunięcia wad stwierdzonych przy odbiorze końcowym robót będących przedmiotem umowy. Powód udzielił pozwanej spółdzielni 60 miesięcznej gwarancji na wykonane prace. Termin wymagalności zwrotu kwoty gwarancji upłynie najwcześniej na początku 2015 roku. Z uwagi na niewymagalność roszczenia Sąd oddalił powództwo w tym zakresie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Z uwagi na nieuwzględnienie roszczenia powoda w niewielkiej części pozwany został obciążony w całości kosztami niniejszego postępowania, na które składa się opłata od pozwu – 9.998 zł (k. 302), wynagrodzenie pełnomocnika powoda – 3.600 zł, powiększone o opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa – 17 zł. oraz koszty przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w wysokości 3.911,05 zł. W zakresie umorzonego postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 § 2 zd. 2 k.p.c., zgodnie z którym na żądanie pozwanego powód zwraca mu koszty, jeżeli sąd już przedtem nie orzekł prawomocnie o obowiązku ich uiszczenia przez pozwanego, które w niniejszej sprawie 736,78 zł. Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2010, Nr 90. poz. 594 j.t. z późn. zm.) w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach. Wydatki na wynagrodzenie biegłego w części – w kwocie 1.031,99 zł zostały tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa. Powinien być nimi obciążony pozwany z uwagi na regulację art. 98 k.p.c. SSO Agnieszka Baran Zarządzenie: Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.