roszczenie o naprawienie szkody 7 wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Termin określony w art.
k.c. dotyczy wszelkich roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, w tym też roszczeń majątkowych o naprawienie krzywdy niemajątkowej. Z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynikało, aby szkoda powoda wynikła na skutek popełnienia przestępstwa, a zatem nie znajdzie zastosowania 20 - letni termin przewidziany w art.
W niniejszej sprawie powód wskazał, że poniósł szkodę w związku z utratą nieruchomości w wyniku licytacji z dnia 21 marca 2005 r. Już wtedy zatem, w przekonaniu Sądu, powód miał świadomość o rzekomej szkodzie oraz o osobach obowiązanych do jej naprawienia. Tak więc od dnia 21 marca 2005 r. rozpoczął swój bieg 3 - letni termin przedawnienia roszczeń powoda. Nawet jeśliby przyjąć, że bieg terminu przedawnienia rozpoczął swój bieg z chwilą uprawomocnienie się postanowienia z dnia 18 kwietnia 2005 r. o udzieleniu przybicia (tj. dnia 31 stycznia 2006 r.), czy chociażby nawet od dnia uprawomocnienia się postanowienia z 18 sierpnia 2006 r. o przysądzeniu własności (tj. 15 września 2006 r.), to roszczenie powoda i tak uległo przedawnieniu. Sąd ocenił jako bezpodstawne stanowisko powoda, że dopiero wytoczenie powództwa w sprawie o sygn. akt (...) wskazało faktycznych sprawców rzekomej szkody. Twierdzenie to nie wytrzymuje krytyki ze względu na to, że powód był aktywny w toku postępowania egzekucyjnego (co także podkreślił Sąd Apelacyjny w (...) w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie (...)). Powód miał więc świadomość tego, kto zostanie zaspokojony z sumy uzyskanej z egzekucji. Wiedział, że utracił własność nieruchomości i tym samym poniósł uszczerbek w majątku. Sąd nie dopatrzył się nadużycia prawa przez pozwanych poprzez podniesienie przez nich zarzutu przedawnienia. Sąd Okręgowy nie podzielił natomiast zarzutu przedawnienia roszczeń sformułowanych w punktach 6-8 pozwu, tj. dotyczących poniesionych przez powoda kosztów postępowania w sprawach (...) Niemniej jednak Sąd I instancji uznał i te żądania powoda za nieuzasadnione. Argumentował, że zgodnie z obowiązującą zasadą dyspozycyjności, podmioty stosunków cywilnoprawnych w korzystaniu z przysługujących im praw podmiotowych korzystają z autonomii w tej sferze. To bowiem od nich zależy, czy będą dochodzić ochrony swych praw w razie ich zagrożenia lub naruszenia na właściwej drodze, w jakim zakresie oraz z jakich przysługujących im procesowych środków obrony będą korzystać. Wytoczenie powództwa jest pierwszą czynnością procesową, a zarazem przejawem woli osoby, która uważa, że jej prawo podmiotowe zostało naruszone bądź zagrożone. Osoba taka może swobodnie wystąpić na drogę sądową w celu poszukiwania ochrony swych praw, jej inicjatywa w tej sferze nie jest bowiem w żaden sposób ograniczona. Zasada dyspozycyjności przejawia się w szczególności w tym, że to od powoda zależy zakres żądanej ochrony prawnej i tym samym zakres rozstrzygnięcia sądu w procesie cywilnym. Ponadto powód ma możność zmiany swego powództwa w toku procesu, zarówno przedmiotowej jak i podmiotowej. Między wskazywaną w pkt. 6-8 pozwu przez powoda szkodą a działaniami pozwanej spółki brak jest jakiegokolwiek związku przyczynowego. Nie można obarczać strony pozwanej kosztami przegranych przez powoda procesów, w których strona pozwana nie brała udziału. Oddalenie wniosków dowodowych sformułowanych przez powoda podyktowane było ich brakiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. 8 Sąd I instancji uzasadnił również orzeczenie o kosztach postępowania, wskazując jako jego podstawę przepisy art. 98 § 1 i 3 k.p.c., przy czym Sąd wyjaśnił, z jakich przyczyn nie było w okolicznościach niniejszej sprawy podstaw do zastosowania art. 102 k.p.c. i nie obciążania powoda kosztami procesu poniesionymi przez pozwanych. Od wyroku tego apelację wniósł powód zaskarżając go w całości i domagając się jego zmiany oraz uwzględnienia powództwa i zasądzenia kosztów postępowania za wszystkie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w (...) do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił (przyjmując redakcję Sądu Apelacyjnego): 1) naruszenie przepisu art.
oraz art. 117 k.c. w związku z art.
w związku z art. 5 k.c. w związku z art. 405 k.c., w związku z art. 415 k.c. polegające na błędnym przyjęciu, że w niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał 3 letni termin przedawnienia podczas, gdy podstawą żądania był bezpodstawne wzbogacenie pozwanych, a zatem zastosowanie winien mieć przepis art. 118 k.c. przewidujący 10-letnim termin przedawnienia, a nadto Sąd winien dokonać samodzielnych ustaleń w zakresie popełnienia przez pozwanych przestępstw i w związku z tym zastosować 20-letni termin przedawnienia. Ponadto Sąd I instancji w sposób nad wyraz ogólnikowy odnosił się do treści przepisu art. 5 k.c. oraz pomimo płynącej wprost z przepisu art. 415 k.c. zasady słuszności zarzutu tego nie uwzględnił; 2) naruszenie przepisów art. 298 § 1 k.h. w zw. z art. 778 § 1 k.p.c. w zw. z art. 787 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, które to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia; 3) naruszenie przepisu art. 930 § 1 k.p.c. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że orzeczenie Sądu Okręgowego w (...)w przedmiocie rozwodu i przyznanie wyłącznych praw własności, powodowi do nieruchomości po jej zajęciu, było czynnością rozporządzającą; 4) naruszenie przepisu art. 1036 k.p.c. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten jest tytułem wykonawczym który uprawnia do przeprowadzenia egzekucji oraz zaspokojenia się z kwoty uzyskanej w planie podziału sum; 5) naruszenie przepisu art. 21 ust 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, polegające na nie poszanowaniu przez pozwanych ochrony prawa własności przysługującej skarżącemu i rozdysponowanie prawem własności bez jakiejkolwiek podstawy zarówno faktycznej jak i prawnej; 6) naruszenie art. 41 k.r.o. w związku z art. 787 k.p.c. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, iż pozwani posiadali odpowiednie tytuły, na mocy których dokonane przez nich czynności egzekucyjne w postaci licytacji nieruchomości oraz rozdysponowanie sumy uzyskanej z jej sprzedaży nastąpiło w granicach prawa, podczas gdy wierzyciele zaspokojeni z tej sumy takich tytułów nie posiadali; 7) naruszenie art. 321 § 1 k.p.c. w zw. z art. 187 § 1 k.p.c. przez oddalenie powództwa w oparciu o przepis art. 415 k.c., gdy powód sformułował swoje żądanie na podstawie art. 405 k.c., a nadto art. 321 § 1 k.c. przez naruszenie zakazu wyrokowania ponad żądanie pozwanych oraz powoda zgłoszone w pozwie; 9 8) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. przez dokonanie błędnej subsumcji oraz dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów i w związku z art. 328 § 2 k.p.c. przez przyjęcie, że zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące odpowiedzialność z art. 415 k.c., a nadto poprzez arbitralną - stojącą w sprzeczności do całości materiału dowodowego - ocenę wiarygodności i mocy dowodu przez Sąd pierwszej instancji - poprzez uznanie, iż przedstawione przez powoda dowody nie dają podstaw do uznania odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanych, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w niniejszym postępowaniu w sposób jednoznaczny wynika, że zarówno Urząd Skarbowy z Ż. jak i pozwana (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ż. swoim zachowaniem i podejmowanymi czynnościami naruszyli szereg przepisów prawa, a nadto wykorzystując swoje koneksje doprowadzili do uniemożliwienia powodowi obrony swoich praw; 9) naruszenie art. 6 k.c. w związku z art. 415 k.c. oraz w zw. z art. 187 § 1 k.p.c. przez brak wykazania przez powoda podstaw odpowiedzialności pozwanych na podstawie art. 415 k.c.; 10) naruszenie przepisu art. 405 k.c. w zw. z art. 415 k.c. poprzez jego niezastosowanie i uchylenie się Sądu pierwszej instancji od jednoznacznego ustalenia winy i odpowiedzialności pozwanych, a także art. 361 k.c. poprzez niedokonanie ustalenia wysokości poniesionej szkody oraz uszczerbku jaki poniósł powód w wyniku bezprawnych działań pozwanych; 11) naruszenie art. 227 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. przez oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego oraz art. 227 k.p.c. przez oddalenie wniosku powoda o dopuszczenie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci sporządzonego protokołu opisu i oszacowania nieruchomości z zasobów wypisu rejestru cen nieruchomości oraz wartości nieruchomości Starostwa Powiatowego w Z.; 12) naruszenie przepisu art. 441 § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy jest to przepis bezwzględnie obowiązujący i stanowi normatywną podstawę solidarności dłużników w sytuacji, gdy kilka osób odpowiada za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym; 13) naruszenie przepisu art. 231 k.p.c. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji domniemania faktycznego na podstawie wpisu hipoteki przymusowej, iż pozwani posiadali tytuły wykonawcze zarówno do dokonania zabezpieczenia roszczenia na majątku wspólnym byłych małżonków jak i do przeprowadzenia dalszych czynności egzekucyjnych oraz sprzecznego ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz innymi faktami ustalonymi w sprawie, polegającego na błędnym ustaleniu, że roszczenie powoda uległo przedawnieniu, a nadto, że powód nie udowodnił swojego roszczenia pomimo przedstawienia przez powoda szeregu dowodów wskazujących na nierzetelne, niezgodne z prawem działanie pozwanych; 14) naruszenie przepisu art. 328 § 2 k.p.c. poprzez: - niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku i ograniczeniem tego obowiązku do przytoczenia sumarycznych ogólnych przepisów prawa, - nierozpoznanie istoty sprawy polegające na pominięciu przez Sąd pierwszej instancji przesłanki stanowiącej o istnieniu roszczenia powoda i oparcie rozstrzygnięcia na nietrafnym zarzucie, że jest nieuzasadnione i nieudowodnione, - zaniechanie wyjaśnienia okoliczności powstałej wierzytelności na rzecz pozwanej (...) sp. z o.o. która stanowiła podstawę dokonania zabezpieczenia 10 roszczenia na majątku wspólnym byłych małżonków oraz wskazania stosunków prawnych na podstawie których ta wierzytelność została zasądzona od J. B., - zaniechanie przeprowadzenia i odniesienia się do dowodu z akt sprawy o sygn.(...)które postanowieniem sądu z dnia 07.05.2014 r. zostały dopuszczone przez sąd jako dowód w sprawie, - ogólne, sumaryczne wskazanie wszystkich wykorzystanych do ustalenia podstawy faktycznej dowodów, podczas gdy każde składające się na podstawę faktyczną rozstrzygnięcia ustalenie powinno zawierać przytoczenie dowodów stanowiących podstawę tego ustalenia; 15) rażące naruszenie zasady bezpośredniości wyrażonej w art. 235 k.p.c. poprzez oparcie ustaleń faktycznych na uzasadnieniach wyroków wydanych w innej sprawie; 16) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 231 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. w zw. z art.232 k.p.c. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy w rozumieniu przepisu art. 386 § 4 k.p.c. polegającego na pominięciu kluczowych dowodów w sprawie i oparciu ustaleń faktycznych wyłącznie na podstawie domniemania faktycznego; 17) naruszenia przepisów art. 322 k.p.c. przez jego niezastosowanie w sprawie i zaniechanie przez Sąd I instancji ustalenia wysokości szkody; 18) naruszenie przepisów art. 362 k.c. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zaniechanie powoda polegające na nie skorzystaniu z przysługujących mu środków ochrony prawnej było samoistnym zdarzeniem wywołującym szkodę i nieuwzględnienie, że zaniechanie powoda w tym zakresie można rozważać jedynie w kategoriach przyczynienia się do powstania szkody. Sąd Apelacyjny w (...)oceniając, że Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, stan ten przyjął za własny (art. 382 k.p.c.). Ocenił również, że roszczenia powoda wyszczególnione w punktach 1-8 pozwu, skierowane przeciwko pozwanym (...) sp. z o.o. w Ż. oraz Skarbowi Państwa – Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Ż. nie zasługują na uwzględnienie nawet w części. W konsekwencji wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r oddalił apelację i zasądza od powoda na rzecz pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ż. 5 400 zł oraz na rzecz pozwanego Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 5 400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. W uzasadnieniu swojego wyroku odniósł się do zarzutów apelacji. W skardze wniesionej dnia 5 czerwca 2017 r. powód wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wyżej wskazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...) W uzasadnieniu podniósł, że po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny w (...)wykrył okoliczności faktyczne oraz środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona powodowa nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt(...) Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, którą to informację powód uzyskał drogą elektroniczną (e- mailem) od pełnomocnika reprezentującego go przed Sądem Najwyższym w dniu (...). Z treści uzasadnienia postanowienia uzyskał informację, że: ,,zagadnienie dotyczące upadku zabezpieczenia zostało wyraźnie przez ustawodawcę przesądzone. Upadek zabezpieczenia następuje z mocy prawa, na wniosek 11 zobowiązanego sąd jednak zobowiązany jest wydać postanowienie stwierdzające upadek zabezpieczenia''. Po zapoznaniu się z tym poglądem powód powziął wiadomość o nowych okolicznościach faktycznych, które istniały już w czasie trwania prawomocnie zakończonego postępowania oraz o dowodzie potwierdzającym w sposób wiarygodny te okoliczności. W dalszej części skargi powód przytoczył opis postępowań skierowanych przeciwko J. B. i postępowania egzekucyjnego zakończonego licytacyjną sprzedażą nieruchomości 21 marca 2005 r. Wyraził pogląd, że doszło do upadku zabezpieczenia hipoteką przymusową, co spowodowało wygaśnięcie tej hipoteki, co z kolei zwolniło jego, jako właściciela obciążonej nieruchomości z odpowiedzialności rzeczowej. Podniósł, że analiza akt sprawy wskazuje, iż pozwana nie złożyła w ustawowym terminie, ani też w terminie późniejszym ewentualnego wniosku o wpisanie na jej rzecz hipoteki przymusowej, ale już na podstawie nowego tytułu wykonawczego. Nie można zatem przyjąć, że nieruchomość skarżącego została skutecznie względem niego zajęta. Wskazane w niniejszej skardze okoliczności, które w swej istocie mają stanowić o zasadności wniesionej skargi istniały już w czasie trwania prawomocnie zakończonego postępowania i były dla powoda niemożliwe do ujawnienia ze względu na fakt, iż powód nie był stroną w sprawie o sygn. akt. (...) w której Sąd Okręgowy w (...)wydał postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia. W konsekwencji także w postępowaniu o dokonanie wpisu hipoteki przymusowej w księdze wieczystej KW nr (...) i dalej w sprawie o sygn. akt. (...)z powództwa (...) sp. z o.o. (pozwanej w niniejszej sprawie) przeciwko J. B.. Z tych samych względów nie było możliwe uzyskanie przez powoda wiedzy zarówno, co do daty uprawomocnienia się wyroku uwzględniającego roszczenie jak i terminu upadku zabezpieczenia. Powód również nie był stroną postępowania komorniczego w sprawie o sygn. akt (...) które zostało zainicjowane przez pozwaną. Jedyna informacja jaka została przekazana powodowi w toku toczącego się w/w postępowania to pismo, w którym komornik poinformował, że z wniosku wierzyciela (...) sp. z o.o. (pozwanej w niniejszej sprawie) została wszczęta egzekucja przeciwko dłużnikowi J. B.. Powyższe okoliczności nie pozostają również bez znaczenia dla oceny podniesionego przez pozwaną skutecznego skądinąd zarzutu przedawnienia, co w ocenie powoda nie może prowadzić do oddalenia powództwa wobec wykazania, że podniesienie tego zarzutu jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z treścią art. 5 k.c. nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie zachodzą szczególne przesłanki pozwalające uznać podniesiony zarzut przedawnienia za sprzeczny z art. 5 k.c. Pozwana, która odniosła korzyść majątkową na skutek wyegzekwowania odeń kwoty zasądzonej od jego byłej małżonki J. B. działając w warunkach wyzyskania wpisu hipoteki przymusowej, nie może powoływać się na przedawnienie roszczenia o naprawienie powstałej w ten sposób szkody. Takie bowiem działanie prowadzące do wzbogacenia kosztem skarżącego jest sprzeczne z duchem prawa, zaś usankcjonowanie takiego stanu rzeczy premiowałoby zachowania sprzeczne z zasadami współżycia społecznego dając im ochronę prawną. Z powyższych względów strona powodowa stoi na stanowisku, iż w związku z brakiem stosownego tytułu wykonawczego a także przeprowadzenia egzekucji na podstawie wpisu hipoteki przymusowej (kaucyjnej) po upadku zabezpieczenia pozwana 12 spółka w sposób nieuprawniony prowadziła egzekucję w stosunku do powoda, wobec czego za skuteczny należy uznać zarzut tak uzyskania korzyści bez podstawy prawnej, jaki i wyrządzenia powodowi szkody na skutek bezprawnych działań osoby prawnej. Pozwana wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. S ą d Apelacyjny zwa ż y ł , co nast ę puje. Jak wynika z treści skargi skarżący zdaje się podstawy wznowienia postępowania upatrywać w normach zawartych w art. 403 § 2 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem można m. in. żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Później wykryte dowody, (o których mowa w art. 403 § 2 k.p.c.), to dowody istniejące już w czasie prowadzenia zakończonego prawomocnie postępowania, lecz wówczas stronie nie znane (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia (...) (...). (...) w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. oznacza znalezienie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych w poprzednim postępowaniu nieujawnionych, bo nieznanych stronom. Nie odnosi się zatem do okoliczności i dowodów niedostrzeżonych przez stronę. Ponadto muszą to być okoliczności, z których nie mogła skorzystać strona w poprzednim postępowaniu, a nie jej nowy pełnomocnik ustanowiony po wydaniu wyroku (postanowienie Sądu Apelacyjnego w (...)w 17.5.2005 r., I (...) L.).Podobnie Sąd Najwyższy stwierdził, że wykrycie nowych okoliczności faktycznych lub dowodów dotyczy tylko takich faktów i środków dowodowych, które poza przesłanką ich nieujawnienia w postępowaniu prawomocnie zakończonym powinny być dla strony "nieujawnialne", czyli dla niej niedostępne (wyrok Sądu Najwyższego z (...) L.) W skardze powód – jak wynika z jej analizy - powoływał się na okoliczność, że po wydaniu wyroku przeciwko jego małżonce J. B. udzielone w procesie zabezpieczenie z mocy prawa upadło, co spowodowało wygaśnięcie hipoteki przymusowej ustanowionej na rzecz pozwanej spółki (...). Kwestia ewentualnego wygaśnięcia zabezpieczenia nie jest jednak okolicznością faktyczną a okolicznością prawną. Na gruncie obowiązującego dopiero od 5 lutego 2005 r. przepisu art. 754 1§ 1 „Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej albo jeżeli sąd inaczej nie postanowi, zabezpieczenie udzielone według przepisów niniejszego tytułu upada po upływie miesiąca od uprawomocnienia się orzeczenia uwzględniającego roszczenie, które podlegało zabezpieczeniu.” Okolicznościami faktycznymi są zatem zapadnięcie wyroku Sądu I instancji i upływ czasu powodujący (w razie braku apelacji) uprawomocnienie się wyroku bądź zapadnięcie wyroku drugiej instancji oraz upływ terminu przewidzianego tym przepisem. Oczywiście nieprawdziwe są twierdzenia skargi, że nie było możliwe uzyskanie przez powoda wiedzy zarówno, co do daty uprawomocnienia się wyroku uwzględniającego roszczenie jak i terminu upadku zabezpieczenia. W pozwie z dnia 12 grudnia 2013 r. wniesionym w niniejszej sprawie powód sam wskazuje, że wyrok Sądu Okręgowego zapadł 11 grudnia 2003 r. a wcześniej doręczono mu zawiadomienie o wpisie hipoteki przymusowej na rzecz pozwanej. Akta sprawy (...) (wcześniej (...)) były dołączone do akt niniejszej sprawy, a więc powód mógł się z nimi zapoznać przed zapadnięciem wyroków w niniejszej sprawie. Na k. 342 v tych akt znajduje się zarządzenie stwierdzające prawomocność wyroku z dniem 17.III.04 r.. 13 Ubocznie tylko zauważyć można, gdyż dotyczy to już kwestii merytorycznej, że we wskazanej dacie przepisy ustawy procesowej nie przewidywały upadku zabezpieczenia z mocy prawa w przypadku orzeczenia – jak w niniejszym przypadku - uwzględniającego roszczenie. Powód uczestniczył także aktywnie w sprawie egzekucyjnej o sygn. akt (...) Sądu Rejonowego w (...)w której nadzorowano licytację i orzeczono o podziale sumy uzyskanej z egzekucji. Nie można też nie zauważyć, że Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 25 marca 2015 r. opisał przebieg powyższej sprawy i stosowanego zabezpieczenia a także wskazał, że wyrok z dnia 11 grudnia 2003 r. uprawomocnił się w dniu 17 marca 2004 r. Nie można zatem przyjąć, że powód powołał się na przewidziane w art. 403 § 2 k.p.c. wykrycie jakichkolwiek nowych okoliczności faktycznych. Nie wskazał także na wykrycie jakiegokolwiek środka dowodowego, którego nie mógł powołać wcześniej. Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że powód wnosząc już apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 22 lipca 2014 r. wskazywał na dwa zasadnicze zarzuty - pierwszy dotyczący rzekomej bezskuteczności zabezpieczenia roszczeń pozwanej hipoteką przymusową i upadku tego zabezpieczenia, drugi zaś dotyczy ponoć nieuprawnionego uwzględnienia zarzutu przedawnienia roszczeń powoda. Kwestia upadku zabezpieczenia podniesiona została przez powoda także w skardze kasacyjnej z dnia 30 czerwca 2015 r. Tam też wskazano, że kwestia ta ma kluczowe znaczenie dla wygaśnięcia hipoteki a w konsekwencji zwolnienia powoda z odpowiedzialności rzeczowej. Te same argumenty podnosi obecnie w skardze o wznowienie postępowania. Jak wynika z powyższego kwestie te znane mu były najpóźniej w 2015 r. Tymczasem zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c. skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym a termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny uznając, że skarga nie jest opartą na ustawowej podstawie a nadto wniesiona po upływie przepisanego terminu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z treścią art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz art. 406 k.p.c. i przy odpowiednim stosowaniu wskazanych w nim przepisów, ale także uwzględniając, że postępowanie toczyło się przed Sądem II instancji i zastosowaniu przepisów § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804). Jan Futro Mariola Głowacka Ewa Staniszewska 14
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.