← Polska

II AKa 165/17

Sygn. akt II AKa 165/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2017 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie II Wydział Karny – Odwoławczy w składzie: Przewodniczący : SSA Beata Siewielec SA Grażyna Jakubowska SO Artur Ozimek (spr.) /del. do SA/ Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Jarzębkowska przy udziale Prokuratora Adama Mikulskiego po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017r. sprawy: 1. J. W., syna J. i K. z domu C., urodzonego (...) w K., 2. S. L. syna J. i K. z domu K., ur. (...) w K., 3. J. P., syna Z. i S. z domu J., ur. (...) w K., 4. R. R., syna M. i T. z domu W., ur. (...) w B. 5. A. C., córki Z. i M. z domu S., ur. (...) w O., 6. Z. Z., syna H. i B. z domu D., ur. (...) w W. oskarżonych z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia o przeciwdziałaniu narkomanii i innych na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora oraz obrońców oskarżonych S. L., J. P., R. R., A. C. i Z. Z. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2017r. sygn. akt IV K 246/12 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec niżej wymienionych oskarżonych w ten sposób, że: 1. odnośnie J. W.:

  1. a)w zakresie czynu zarzucanego w pkt III i przypisanego w pkt 1.1. eliminuje z jego opisu ustalenie: „wziął udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 8 kg kokainy, w ten sposób, że”;
  2. b)zakresie rozstrzygnięcia z pkt 1.4 eliminuje uznanie za winnego czynu zarzucanego w pkt XIII oraz przyjmuje, że oskarżony wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 lipca 2011r.w sprawie IV K 94/08 został uznany winnym również czynu z pkt XIII wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
  3. c)w zakresie rozstrzygnięcia z pkt 1.5. przyjmuje, iż ciąg przestępstw dotyczy czynów przypisanych w pkt 1.4; 2. odnośnie S. L.:
  4. a)uchyla rozstrzygnięcia zawarte w pkt 2.1 i 2.4 zaskarżonego wyroku;
  5. b)w ramach czynu w pkt I. uznaje go za winnego tego, że w okresie od czerwca 2002 roku do września 2002 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w M.na terenie Hiszpanii i R.na terenie Włoch wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, posiadał znaczną ilością środka odurzającego w postaci kokainy o łącznej masie 2 kg, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do 8 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 kk i za tak przypisany czyn na mocy art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii skazuje go na karę roku pozbawienia wolności; na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy orzeka od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;
  6. c)eliminuje ustalenia w zakresie czynów przypisanych w 2.2 zaskarżonego wyroku: w pkt II: „w celu dalszej dystrybucji” oraz z czynu w pkt III: „do dalszej dystrybucji” oraz przyjmuje, iż zastosowano przepisy art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do 8 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 kk;
  7. d)na podstawie art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 kk orzeczone kary pozbawienia wolności łączy i jako karę łączną wymierza karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;
  8. e)przyjmuje, iż zwolnienie od opłaty dotyczy obu instancji; 3. odnośnie R. R.:
  9. a)uchyla orzeczenie o karach jednostkowych i karze łącznej oraz nawiązkach zawarte w pkt 4.2, 4.4, 4.5 i 4.6 zaskarżonego wyroku;
  10. b)odnośnie czynów zarzucanych w pkt I, II i III zawarte w rozstrzygnięciu z pkt 4.1 zaskarżonego wyroku kwalifikuje z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2003r. w zw. z. art. 4 § 1 kk i przyjmuje, że zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 kk i za to na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91 § 1 kk skazuje na karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;
  11. c)za czyny w pkt IV i VIII na mocy art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z. art. 4 § 1 kk wymierza oskarżonemu kary po roku pozbawienia wolności i po 100 /sto/ stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł /trzydziestu/;
  12. d)przyjmuje, iż czyny przypisane w pkt V, VI, VII a zawarte w rozstrzygnięciu w pkt 4.3 zaskarżonego wyroku stanowią ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 7 czerwca 2010r. w zw. z art. 4 § 1 kk i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91 § 1 k.k. skazuje go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawie art. 70 ust. 4 orzeka od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;
  13. e)na mocy art. 91 § 2 kk w zw. z art. 86 § 1 i 2 kk orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i grzywny łączy i jako karę łączną wymierza karę 3 lat /trzech/ pozbawienia wolności i 300 /trzysta/ stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 /trzydziestu/ złotych;
  14. f)przyjmuje, iż zwolnienie od opłaty dotyczy obu instancji; 4. odnośnie A. C.:
  15. a)uchyla orzeczenia o karze pozbawienia wolności i grzywny oraz nawiązki za ciąg przestępstw z pkt I,II,VI i VII orzeczone w pkt 5.2 zaskarżonego wyroku oraz o karze łącznej i warunkowym zawieszeniu wykonania tej kary orzeczone w pkt 5.5 i 5.6 zaskarżonego wyroku;
  16. b)w zakresie czynu zarzucanego w pkt I uznaje za winną tego, że okresie od grudnia 2003 roku do stycznia 2004 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w T. na terenie Holandii i w B. na terenie Hiszpanii wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, posiadała znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 10 000 tabletek exstasy tj. czynu z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do 8 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 kk;
  17. c)w zakresie czynu zarzucanego w pkt II uznaje za winną tego, że w okresie od października 2004 roku do marca 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w A. na terenie Holandii i w M. na terenie Włoch, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, posiadała znaczną ilością środka odurzającego w postaci 1 kg kokainy tj. czynu z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do 8 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 kk;
  18. d)w zakresie czynu zarzucanego w pkt VI uznaje za winną tego, że w okresie od 1 do 18 kwietnia 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w T. na terenie Holandii i w B. na terenie Niemiec, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, posiadała znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci 3 000 tabletek exstasy, tj. czynu z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do 8 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 kk;
  19. e)w zakresie czynu zarzucanego w pkt VII uznaje za winną tego, że roku 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w T. na terenie Holandii i w A. na terenie Niemiec, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, posiadała znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci 6 000 tabletek exstasy, czynu z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do 8 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 kk;
  20. f)przyjmuje, iż czyny przypisane w niniejszym wyroku w pkt b,c,d i e stanowią ciąg przestępstw określony w art. 91 § 1 kk i za to na mocy art. art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91 § 1 kk skazuje ją na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 70 ust. 4 orzeka od oskarżonej na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;
  21. g)na mocy art. 45 § 1 kk orzeka od oskarżonej przepadek równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa z pkt II w kwocie 1610,16 zł (tysiąc sześćset dziesięć złotych szesnaście groszy);
  22. h)z opisu czynów zarzucanych w pkt III, IV i V a przypisanych w pkt 5.3 zaskarżonego wyroku eliminuje ustalenie „ w celu dalszej dystrybucji”;
  23. i)na podstawie art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015r. w zw. z art. 4 § 1 kk orzeczone za obydwa ciągi kary pozbawienia wolności łączy i jako karę łączną wymierza karę 2 (dwóch) lat pozbawienia;
  24. j)na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonej na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata;
  25. k)przyjmuje, iż zwolnienie od opłaty dotyczy obu instancji; 5. odnośnie Z. Z.: - ustala, iż ilość kokainy wyniosła 2,4 kilograma a porcje po 600 gramów i czyn ten kwalifikuje z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z. art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2003r. i przepis ten przyjmuje za podstawę wymiaru kary, - przyjmuje, iż zwolnienie od opłaty dotyczy obu instancji; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackich w L.: adw. K. K.i adw. T. K. kwoty po 738 zł /siedemset trzydzieści osiem złotych/ tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu wykonaną w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonych od wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE 1. J. W. został oskarżony o to, że: I. w okresie od lutego 2000 roku do marca 2000 roku dat dziennych bliżej nieustalonych na terenie Ekwadoru i w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w ramach przyjętego podziału ról, wbrew przepisom ustawy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uczestniczył w usiłowaniu przywozu przez port lotniczy z terenu Ekwadoru do Polski znacznej ilości środka odurzającego w postaci 8 kg kokainy, w ten sposób, że pośredniczył w przekazywaniu pieniędzy pomiędzy kurierami, którzy mieli przewozić narkotyki a osobą, która te narkotyki dostarczała jak również pakował odpowiednio narkotyk, który następnie był przekazany kurierom celem jego przewiezienia przez granice, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie osób przewożących narkotyki przez służby graniczne Ekwadoru, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w USA Okręgu (...) P. K. z dnia 29 lipca 1993 roku, w sprawie o sygnaturze 3:92CR288-02, za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze ponad 6 miesięcy, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. II. w okresie od września do października 2000 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w W. woj. (...) i M. na terenie Włoch, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w ramach przyjętego podziału ról, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w wewnątrzwspólnotowej dostawie z Polski do Włoch znacznej ilości środka odurzającego w postaci 8 kg kokainy, który następnie przekazał ustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w USA Okręgu (...) P. K. z dnia 29 lipca 1993 roku, w sprawie o sygnaturze 3:92CR288-02, za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze ponad 6 miesięcy, tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. III. w okresie od września do października 2001 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w A. na terenie Holandii, w M. na terenie Włoch i w O., woj. (...) w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w ramach przyjętego podziału ról, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wziął udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 8 kg kokainy, w ten sposób, że pośredniczył w nabyciu przez inne osoby tego środka w A. a następnie w przewiezieniu 5 kg kokainy przez terytorium Polski na teren Litwy oraz w przewiezieniu 3 kg kokainy z A. do M., przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w USA O. Zachodniego P. K. z dnia 29 lipca 1993 roku, w sprawie o sygnaturze 3:92CR288-02, za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze ponad 6 miesięcy, tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 3 i art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. IV. w okresie od czerwca 2000 roku do maja 2001 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w A. na terenie Holandii, w W. i S. wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru czterokrotnie dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środka odurzającego w postaci 4 kg kokainy w ten sposób, że zakupił od nieustalonej osoby wskazany środek w A. a następnie przekazał go ustalonej osobie, która przewiozła go z terenu Holandii do Polski w celu dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w USA O. Zachodniego P. K. z dnia 29 lipca 1993 roku, w sprawie o sygnaturze 3:92CR288-02, za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze ponad 6 miesięcy, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. V. w marcu 2002 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w K. woj. (...) i w W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 2 kg amfetaminy, w ten sposób, że wskazaną substancję przyjął od R. R. a następnie przekazał ją innej ustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w USA O. Zachodniego P. K. z dnia 29 lipca 1993 roku, w sprawie o sygnaturze 3:92CR288-02, za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze ponad 6 miesięcy, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. VI. w okresie od stycznia 2001 roku do września 2002 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w M. na terenie Hiszpanii i R. na terenie Włoch, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci kokainy, o łącznej masie 6 kg w ten sposób, że czterokrotnie zakupił wskazany środek w porcjach po 1 kg i 2 kg a następnie przekazał go ustalonym osobom, które przewiozły go z Hiszpanii do Włoch celem dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w USA O. Zachodniego P. K. z dnia 29 lipca 1993 roku, w sprawie o sygnaturze 3:92CR288-02, za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze ponad 6 miesięcy, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. VII. w okresie od stycznia do grudnia 2002 r. dat dziennych bliżej nieustalonych w A. na terenie Holandii i w O., woj. (...) w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z nieustaloną osobą, w ramach przyjętego podziału ról, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wziął udział w wewnętrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środka odurzającego w postaci 1 kg kokainy, w ten sposób, że po nabyciu tej substancji w A. w jednorazowych porcjach po 200 g dostarczał je na teren Litwy przez przejście graniczne w O., przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w USA O. Zachodniego P. K. z dnia 29 lipca 1993 roku, w sprawie o sygnaturze 3:92CR288-02, za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze ponad 6 miesięcy, tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. VIII. w okresie od października 2002 roku do maja 2003 roku dat dziennych bliżej nie ustalonych, na terenie Ukrainy, w K. woj. (...) oraz na terenie Belgii, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w dokonanym przewozie z terenu Ukrainy przez terytorium Polski do Belgii środka odurzającego w postaci 3 kg kokainy, w ten sposób, że pośredniczył w przekazaniu narkotyku pomiędzy ustalonymi osobami, które dokonały przewozu narkotyku przez granicę Polski z Ukrainą a następnie do Belgii po czym odebrał narkotyk na terenie Belgii celem przekazania do dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w USA O. Zachodniego P. K. z dnia 29 lipca 1993 r., w sprawie o sygnaturze 3:92CR288-02, za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze ponad 6 miesięcy, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 kk. IX. w okresie od lipca do sierpnia 2003 roku daty dziennej bliżej nie ustalonej na terenie Włoch i w T. na terenie Holandii wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 2 kg kokainy, w ten sposób, że przekazał tę substancję ustalonej osobie, która przewiozła ją z Włoch do Holandii w celu dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w USA O. Zachodniego P. K. z dnia 29 lipca 1993 roku, w sprawie o sygnaturze 3:92CR288-02, za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze ponad 6 miesięcy, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. X. w okresie od lipca do sierpnia 2003 roku daty dziennej bliżej nie ustalonej na terenie Holandii i K. woj. (...) wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości substancji w postaci 30 000 znaczków LSD oraz 20 000 tabletek ecstasy, w ten sposób, że przyjął od ustalonej osoby wskazane narkotyki a następnie przekazał je S. L. który przewiózł narkotyki z Holandii do Polski w celu dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w USA O. Zachodniego P. K. z dnia 29 lipca 1993 roku, w sprawie o sygnaturze 3:92CR288-02, za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze ponad 6 miesięcy, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. XI. na początku 2004 roku daty dziennej nieustalonej w T. na terenie Holandii i w B. wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środka odurzającego w postaci 10 kg suszu ziela konopi, tj. marihuany, w ten sposób, że pośredniczył w nabyciu wskazanego środka przez ustaloną osobę, która przewiozła narkotyk z Holandii do Polski w celu dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w USA O. Zachodniego P. K. z dnia 29 lipca 1993 r., w sprawie o sygnaturze 3:92CR288-02, za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze ponad 6 miesięcy, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. XII. w okresie od września 2003 r. daty dziennej bliżej nieustalonej do czerwca 2004 roku daty dziennej bliżej nieustalonej na terenie Holandii i Hiszpanii wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wziął udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 60 000 tabletek ecstasy w ten sposób, że nabył sześciokrotnie od ustalonej osoby wskazany narkotyk w porcjach po 10 000 tabletek, a następnie przekazał narkotyk ustalonej osobie, która przewiozła go z Królestwa Holandii do Królestwa Hiszpanii celem dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w USA O. Zachodniego P. K. z dnia 29 lipca 1993 roku, w sprawie o sygnaturze 3:92CR288-02, za umyślne przestępstwo podobne w wymiarze ponad 6 miesięcy, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XIII. w okresie od początku 2003 roku daty dziennej bliżej nieustalonej do roku 2005 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w L. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 5 000 tabletek ecstasy w ten sposób, że wskazaną substancję przyjął od nieustalonej osoby a następnie przekazał ją w dziesięciu porcjach po 500 sztuk ustalonej osobie celem dalszej dystrybucji tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. XIV. w okresie od stycznia do marca 2005 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w L. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 15 000 tabletek ecstasy w ten sposób, że wskazaną substancję przyjął od ustalonej osoby a następnie przekazał ją innej ustalonej osobie celem dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii XV. w okresie od 1 do 18 kwietnia 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w T. na terenie Holandii i w B. na terenie Niemiec, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 3 000 tabletek ecstasy w ten sposób, że wskazaną substancję nabył na terenie T. od ustalonej osoby, a następnie zlecił kolejnej osobie jej przewiezienie do B. w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii XVI. w roku 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w T. na terenie Holandii i w A. na terenie Niemiec, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 6 000 tabletek ecstasy w ten sposób, że wskazaną substancję nabył na terenie T. od ustalonej osoby, a następnie zlecił kolejnej osobie jej przewiezienie do A. w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii XVII. w okresie od lipca do października 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w T. na terenie Holandii i w H. na terenie Niemiec, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 5 kg ziela konopi w ten sposób, że wskazaną substancję nabył na terenie T., a następnie po przewiezieniu jej do H., przekazał nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. XVIII. w sierpniu 2006 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w L. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 7 000 tabletek ecstasy w ten sposób, że wskazaną substancję przyjął od J. P. a następnie przekazał ją ustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 2. S. L. został oskarżony o to, że: I. w okresie od września 2001 roku do września 2002 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w M. na terenie Hiszpanii i R. na terenie Włoch wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci kokainy o łącznej masie 6 kg, w ten sposób, że czterokrotnie przyjął od ustalonej osoby wskazany narkotyk w porcjach po 1 i 2 kg a następnie przewiózł go z terytorium Hiszpanii do Włoch celem dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. II. w okresie od października 2002 roku do maja 2003 roku dat dziennych bliżej nieustalonych, w K. woj. (...), na terenie Ukrainy oraz na terenie Belgii, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w ramach przyjętego podziału ról, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w dokonanym przewozie z terenu Ukrainy przez terytorium Polski do Belgii znacznej ilości środka odurzającego w postaci 3 kg kokainy, w ten sposób, że dokonał przewozu tego środka przez granicę Polski z Ukrainą a następnie do Belgii, po czym przekazał go na terenie Belgii ustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii III. w okresie od lipca do sierpnia 2003 roku daty dziennej bliżej nieustalonej na terenie Holandii i w K. woj. (...), wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonał przywozu znacznej ilości substancji psychotropowych w postaci 30 000 znaczków LSD oraz 20 000 tabletek ecstasy, w ten sposób, że przyjął od ustalonej osoby wskazane substancje w Holandii a następnie przewiózł je do Polski i przekazał ustalonej osobie do dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 3. J. P. został oskarżony o to, że: I. w okresie od kwietnia do czerwca 2003 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w M. na terenie Hiszpanii, w San Marino i w R. na terenie Włoch, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 1 kg kokainy w ten sposób, że przyjął tę substancję od ustalonej osoby w M., a następnie przewiózł ją z Hiszpanii do San Marino i do Włoch, gdzie przekazał ustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii II. w okresie od 2002 roku do sierpnia 2003 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w M. na terenie Hiszpanii, w R. na terenie Włoch i w T. na terenie Holandii wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 2 kg kokainy w ten sposób, że przyjął ten środek od ustalonych osób, po czym przewiózł go z Hiszpanii do Włoch, a następnie do Holandii w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii III. w okresie od września 2003 roku daty dziennej bliżej nieustalonej do czerwca 2004 r. daty dziennej bliżej nieustalonej na terenie Holandii i Hiszpanii wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wziął udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 60 000 sztuk tabletek ecstasy w ten sposób, że przyjął sześciokrotnie od ustalonej osoby wskazaną substancję w porcjach po 10 000 sztuk a następnie przewiózł ją z Holandii do Hiszpanii celem dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. IV. w okresie od października 2004 roku do marca 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w A. na terenie Holandii i w M. na terenie Włoch, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 1 kg kokainy, w ten sposób, że przyjął ten środek od ustalonej osoby w A. i przewiózł go do M., gdzie przekazał ustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii IX. w okresie od 1 do 18 kwietnia 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w T. na terenie Holandii i w B. na terenie Niemiec, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 3 000 sztuk tabletek ecstasy w ten sposób, że wskazaną substancję przyjął na terenie T. od ustalonej osoby, a następnie po przewiezieniu jej do B. przekazał nieustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii X. w roku 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w T. na terenie Holandii i w A. na terenie Niemiec, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 6 000 sztuk tabletek ecstasy w ten sposób, że wskazaną substancję przyjął na terenie T. od ustalonej osoby, a następnie po przewiezieniu jej do A. przekazał nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii XII. w okresie od lipca do października 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w T. na terenie Holandii i w H. na terenie Niemiec, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 5 kg ziela konopi w ten sposób, że wskazany środek przyjął na terenie T., a następnie po przewiezieniu jej do H., przekazał nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. 4. R. R. został oskarżony o to, że: I. w marcu 2002 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 2 000 g amfetaminy, w ten sposób, że wskazaną substancję sprzedał ustalonej osobie za 4 000 dolarów amerykańskich w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii II. w okresie od 2001 roku do września 2002 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w M. na terenie Hiszpanii i R. na terenie Włoch, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci kokainy, o łącznej masie 5 kg w ten sposób, że trzykrotnie zakupił wskazany środek w porcjach po 1 kg i 2 kg za łączną kwotę 66 000 dolarów amerykańskich, a następnie osobiście przewiózł lub przekazał go ustalonym osobom, które przewiozły go z Hiszpanii do Włoch w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. III. w okresie od kwietnia do czerwca 2003 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w M. na terenie Hiszpanii w San Marino i w R. na terenie Włoch, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 1 kg kokainy ten sposób, że nabył ten środek od ustalonej osoby w M., a następnie zlecił jej przewiezienie przez ustaloną osobę z Hiszpanii do San Marino i do Włoch, w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii IV. w okresie od lipca do sierpnia 2003 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w K. woj. (...) wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowych w postaci 30 000 znaczków LSD oraz 20 000 tabletek ecstasy w ten sposób, że przyjął od ustalonej osoby wskazane substancje z zamiarem dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii V. w okresie od lutego do 18 kwietnia 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w W. i w H. na terenie Holandii, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 1 kg amfetaminy, w ten sposób, że przekazał w W. wymienioną substancję ustalonym osobom, które przewiozły ją do H., a następnie przekazał ją nieustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii VI. w okresie od lutego do 18 kwietnia 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w H. na terenie Holandii, w O. i D. wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 5 000 tabletek ecstasy, w ten sposób, że po nabyciu wymienionej substancji od nieustalonej osoby w H., zlecił ustalonym osobom jej przywiezienie do Polski, gdzie odebrał ją w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii VII. w okresie od marca do 18 kwietnia 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w M. na terenie Królestwa Hiszpanii, w R. na terenie Włoch i w O. wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środka odurzającego w postaci 2 kg kokainy łącznej wartości 50 000 dolarów amerykańskich, w ten sposób, że nabył ten środek od nieustalonej osoby w Hiszpanii, po czym przekazał go ustalonym osobom, które przewiozły go do Włoch, a następnie do Polski, gdzie odebrał go w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii VIII. w kwietniu 2005 roku daty dziennej bliżej nieustalonej w D., wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 600 g amfetaminy, w ten sposób, że przyjął wymienioną substancję od nieustalonej osoby a następnie przekazał ją ustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 5. A. C. została oskarżona o to, że: I. w okresie od grudnia 2003 roku do stycznia 2004 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w T. na terenie Holandii i w B. na terenie Hiszpanii wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wzięła udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 10 000 tabletek ecstasy w ten sposób, że po przyjęciu od ustalonej osoby wskazanej substancji przewiozła ją z Holandii do Hiszpanii w celu dalszej dystrybucji tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. II. w okresie od października 2004 roku do marca 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w A. na terenie Holandii i w M. na terenie Włoch, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brała udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 1 kg kokainy, w ten sposób, że po przyjęciu tego środka od ustalonej osoby w A. przewiozła go do M., gdzie przekazała ustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, to jest o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii III. w okresie od stycznia do marca 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w L. i innych miejscowościach oraz w R. na terenie Włoch, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami brała udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 15 000 sztuk tabletek ecstasy, w ten sposób, że po przyjęciu wskazanej substancji od ustalonej osoby, przewiozła ją na terytorium Włoch w celu dalszej dystrybucji, to jest o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. IV. w okresie od lutego do 18 kwietnia 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w H. na terenie Holandii i w O. wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brała udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 5 000 tabletek ecstasy, w ten sposób, że po przyjęciu wymienionej substancji od nieustalonej osoby w H. przewiozła ją do Polski, gdzie przekazała go ustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii V. w okresie od marca do 18 kwietnia 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w M. na terenie Królestwa Hiszpanii, w R. na terenie Włoch i w O. wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brała udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środka odurzającego w postaci 2 kg kokainy łącznej wartości 50 000 dolarów amerykańskich, w ten sposób, że przyjęła ten środek od ustalonej osoby w Hiszpanii i przewiozła go do Włoch, a następnie do Polski, gdzie przekazała go ustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii VI. w okresie od 1 do 18 kwietnia 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w T. na terenie Holandii i w B. na terenie Niemiec, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami uczestniczyła w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 3 000 tabletek ecstasy w ten sposób, że po przyjęciu wskazanej substancji na terenie T. od ustalonej osoby, a następnie po przewiezieniu jej do B., przekazała ją nieustalonej osobie w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii VII. w roku 2005 roku dat dziennych bliżej nieustalonych w T. na terenie Holandii i w A. na terenie Niemiec, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami uczestniczyła w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 6 000 tabletek ecstasy w ten sposób, że po przyjęciu wskazanej substancji na terenie T. od ustalonej osoby, i przewiezieniu jej do A. przekazała ją nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 6. Z. Z. został oskarżony o to, że: w okresie od czerwca 2000 roku do maja 2001 r. dat dziennych bliżej nieustalonych w W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy brał udział w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 4 kg kokainy w ten sposób, że czterokrotnie zakupił od ustalonej osoby wskazany środek w porcjach po 1 kg w cenie od 26 000 do 30 000 dolarów amerykańskich za 1 kg, w celu dalszej dystrybucji, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy Lublinie IV Wydział Karny: 1.1. J. W. uznanego wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie o sygn. akt IV K 94/08 za winnego popełnienia: czynu zarzuconego w pkt I, wyczerpującego dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. czynów zarzuconych w pkt: II, VIII, X, XI, wyczerpujących dyspozycję art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz czynów zarzuconych w pkt: IV i VII, wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. uznał nadto za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt III, przyjmując, że dotyczy on środka odurzającego w postaci kokainy w ilości 5 kg i wyeliminowaniu z jego opisu stwierdzenia „oraz w przewiezieniu 3 kg kokainy z A. do M.” oraz ustalając, iż czyn ten wyczerpuje dyspozycję art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.; 1.2. przyjął, iż czyny przypisane J. W. w pkt 1.1. stanowiły ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224) w zw. z art. 60 § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. skazał go na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalił na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawie art. 70 ust. 4 orzekł od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii; 1.3. na podstawie art. 60 § 5 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił J. W. na okres próby wynoszący 10 (dziesięć) lat; 1.4. J. W. uznanego wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie o sygn. akt IV K 94/08 za winnego popełnienia: czynu zarzuconego w pkt V, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz czynów zarzuconych w pkt: XIV i XVIII, wyczerpujących dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii uznał nadto za winnego popełnienia: − czynu zarzuconego mu w pkt VI, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.; − czynu zarzuconego mu w pkt IX, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 64 § 1 k.k.; − czynu zarzuconego mu w pkt XII, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.; − czynu zarzuconego mu w pkt XIII, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 12 k.k.; − czynu zarzuconego mu w pkt XV, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); − czynu zarzuconego mu w pkt XVI, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); − czynu zarzuconego mu w pkt XVII, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 12 k.k. 1.5. przyjął, iż czyny przypisane J. W. w pkt 1.3. stanowiły ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 60 § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 4 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. skazał go na karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalił na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; 1.6. na podstawie art. 91 § 2 k.k. orzeczone kary grzywny połączył i wymierzył 500 (pięćset) stawek dziennych grzywny, ustalił na podstawie art. 86 § 2 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych. 2.1. S. L. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt I wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalił na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawie art. 70 ust. 4 orzeka od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii; 2.2. uznał go za winnego popełnienia: − czynu zarzuconego mu w pkt II, wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224); − czynu zarzuconego mu w pkt III, wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224), przy czym ustalił, iż S. L. dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości substancji psychotropowych; 2.3. przyjął,, iż czyny przypisane S. L. w pkt 2.2. stanowią ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016r. poz. 224) w zw. z art. art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalił na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawie art. 70 ust. 4 orzekł od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii; 2.4. na podstawie art. 91 § 2 k.k. orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i jako kary łączne wymierzył: karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalił na podstawie art. 86 § 2 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; 2.5. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec S. L. kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 20 marca 2008 roku do dnia 20 stycznia 2010 roku. 3.1. J. P. uznał za winnego popełnienia: −czynu zarzuconego mu w pkt I, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); −czynu zarzuconego mu w pkt II, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); −czynu zarzuconego mu w pkt III, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 12 k.k.; −czynu zarzuconego mu w pkt IV, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); −czynu zarzuconego mu w pkt IX, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); −czynu zarzuconego mu w pkt X, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); −czynu zarzuconego mu w pkt XII, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 12 k.k.; 3.2. przyjął, iż czyny przypisane J. P. w pkt 3.1. stanowiły ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 60 § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 4 k.k. skazał go na karę grzywny w wymiarze 350 (trzystu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalił na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawie art. 70 ust. 4 orzekł od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. 4.1. R. R. uznał za winnego popełnienia: −czynu zarzuconego mu w pkt I, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); −czynu zarzuconego mu w pkt II, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 12 k.k.; −czynu zarzuconego mu w pkt III, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); −czynu zarzuconego mu w pkt IV, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); 4.2. przyjął, iż czyny przypisane R. R. w pkt 4.1. stanowiły ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalił na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawie art. 70 ust. 4 orzekł od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii; 4.3. uznał go za winnego popełnienia: −czynu zarzuconego mu w pkt V, wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224); −czynu zarzuconego mu w pkt VI, wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224); −czynu zarzuconego mu w pkt VII, wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224); 4.4. przyjął, iż czyny przypisane R. R. w pkt 4.3. stanowią ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224) w zw. z art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalił na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawie art. 70 ust. 4 orzekł od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii; 4.5. uznał go za winnego czynu zarzuconego mu w pkt VIII, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) skazał go na karę roku pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalił na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawie art. 70 ust. 4 orzekł od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii. 4.6. na podstawie art. 91 § 2 k.k. orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i jako kary łączne wymierzył: karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 450 (czterystu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalił na podstawie art. 86 § 2 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych. 5.1. A. C. uznał za winną: −czynu zarzuconego jej w pkt I, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 12 k.k.; −czynu zarzuconego jej w pkt II, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); −czynu zarzuconego jej w pkt VI, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); −czynu zarzuconego jej w pkt VII, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826); 5.2. przyjął, iż czyny przypisane A. C. w pkt 5.1. stanowiły ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. skazał ją na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalił na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawie art. 70 ust. 4 orzekł od oskarżonej na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii; 5.3. uznał ją za winną: −czynu zarzuconego jej w pkt III, wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224); −czynu zarzuconego jej w pkt IV, wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224); −czynu zarzuconego mu w pkt V, wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224); 5.4. przyjął, iż czyny przypisane A. C. w pkt 5.1. stanowiły ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224) w zw. z art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zw. z art. 60 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 2 k.k. skazał ją na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; na podstawie art. 70 ust. 4 orzekł od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w L., ul. (...) nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii; 5.5. na podstawie art. 91 § 2 k.k. orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i jako kary łączne wymierzył: karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 350 (trzystu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając na podstawie art. 86 § 2 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych; 5.6. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu powołanych przepisów obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił A. C. na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat; 5.7. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec A. C. kary łącznej grzywny zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 20 listopada 2008 roku do dnia 23 grudnia 2008 roku. 6.1. Z. Z. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalił na podstawie art. 33 § 3 k.k. wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; 6.2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec Z. Z. kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 27 listopada 2008 roku do dnia 17 grudnia 2009 roku. 7. zwolnił wszystkich oskarżonych od kosztów sądowych, zaś wydatkami obciążył Skarb Państwa. Powyższy wyrok zaskarżyli prokurator i obrońcy oskarżonych. Prokurator Okręgowy w Lublinie zaskarżył wyrok przeciwko J. W. oskarżonemu o przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i inne oraz innym oskarżonym. Na podstawie art. 425 § 1 i 2 k.p.k. i art. 444 k.p.k. zaskarżył wyrok na niekorzyść: - oskarżonego J. W. w części dotyczącej przyjętego przez Sąd I instancji opisu czynu z pkt III aktu oskarżenia przypisanego wyżej wymienionemu w pkt l. l wyroku oraz w części dotyczącej przypisania w pkt. l .4 wyroku, J. W. winy w zakresie czynu z pkt XIII aktu oskarżenia, - oskarżonego S. L. w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności, - oskarżonego R. R. w zakresie czynu I, II, V-VII w części dotyczącej orzeczenia o karze, - oskarżonej A. C. w zakresie czynu II, III - V w części dotyczącej orzeczenia o karze. - oskarżonego Z. Z. w zakresie czynu w części dotyczącej orzeczenia o karze. Powołując się na art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1, 2 i 4 k.p.k. zarzucił: 1. obrazę przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 45 § 1 kk polegającą na niesłusznym zaniechaniu orzeczenia przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez R. R., A. C. oraz Z. Z. z popełnienia przypisanych im przez sąd przestępstw podczas, gdy z ustalanego stanu faktycznego wynika, że oskarżeni korzyści takie osiągnęli, 2. obrazę przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 413 § 2 pkt l k.p.k., polegającą na zaniechaniu dokładnego określenie czynu przypisanego J. W. w punkcie l. l wyroku w zakresie w jakim dotyczy on czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt III aktu oskarżenia, poprzez niewyeliminowanie z jego opisu okoliczności dotyczącej wzięcia przez J. W. udziału w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 8 kg kokainy, przy jednoczesnym ustaleniu i przypisaniu oskarżonemu czynu wyczerpującego wyłącznie dyspozycję art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 224) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § l k.k., co w konsekwencji skutkowało brakiem dokładnego określenia opisu czynu, jaki przypisany został J. W. w tym punkcie wyroku; 3. obrazę przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 442 § 1 k.p.k., polegającą na orzekaniu przez sąd I instancji w sposób wykraczający poza granice wytyczone w art. 442 § 1 zd. l k.p.k. w zakresie w jakim dotyczyło to ponownego przypisania J. W. czynu opisanego w pkt XIII aktu oskarżenia w sytuacji, gdy wina oskarżonego w tym zakresie została już stwierdzona wyrokiem Sądu Okręgowego w sprawie o sygn. IV K 94/09, uchylonym odnośnie do w/w czynu jedynie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze, 4. rażącą niewspółmierność łącznych kar pozbawienia wolności wymierzonych S. L. oraz R. R., polegającą na orzeczeniu kar zbyt łagodnych podczas, gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów zabronionych przypisanych oskarżonym, stopień zawinienia, a w szczególności wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanych i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzasadniają wymierzenie kary surowszej. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do J. W. poprzez: - dokładne określenie czynu przypisanego J. W. w punkcie 1.1 wyroku w zakresie w jakim dotyczy on czynu zarzuconego oskarżonemu w pkt III aktu oskarżenia, poprzez wyeliminowanie z jego opisu okoliczności dotyczącej wzięcia przez J. W. udziału w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci 8 kg kokainy, tj. w sposób zbieżny z kwalifikacją prawną czynu przypisanego oskarżonemu przez sąd I instancji, - wyeliminowanie z pkt 1.4 wyroku rozstrzygnięcia o uznaniu za winnego J. W., czynu zarzuconego mu w pkt XIII aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 120 poz. 826) w zw. z art. 12 k.k. i przyjęcie, iż J. W. został uznany winnym tego czynu wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 lipca 2011 roku w sprawie IV K 94/08; 2. zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do S. L. poprzez orzeczenie za przypisane mu przestępstwa łącznej kary pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat, 3. zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do R. R. poprzez: - orzeczenie na podstawie art. 45 § l kk przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w zakresie czynów z pkt I w wysokości 2 000 dolarów oraz z pkt VII w wysokości 50 000 dolarów, - orzeczenie za przypisane mu przestępstwa łącznej kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 lat, 4. zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do A. C. poprzez: - orzeczenie na podstawie art. 45 § l kk przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w zakresie czynu z pkt II w wysokości 400 euro oraz z pkt III w wysokości 14 000 dolarów, 5. zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do Z. Z. poprzez: - orzeczenie na podstawie art. 45 § 1 kk przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w wysokości 104 000 dolarów. Obrońca oskarżonego S. L. zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Stosownie do treści art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. postawił rozstrzygnięciu zarzuty: 1. obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, tj.: - art. 4 k.p.k., 5 § 2 k.p.k., 7 k.p.k., 410 k.p.k. wyrażającej się w uwzględnieniu dowodów przemawiających wyłącznie na niekorzyść oskarżonego i całkowitym pominięciu dowodów korzystnych dla S. L., rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść, dokonanie nieobiektywnej, jednostronnej oceny materiału dowodowego oraz pominięcie jego fragmentów, a w szczególności: - pominięcie przez Sąd korzystnych dla S. L. fragmentów zeznań świadków którzy zeznali, że oskarżony wyjeżdżał za granicę wyłącznie w charakterze kierowcy J. W., co stanowi bardzo istotną okoliczność z uwagi na to, że nie miał on świadomości, że przewozi on jakiekolwiek narkotyki, co w odniesieniu do zeznań świadków powinno budzić w ocenie sądu poważne wątpliwości co do winy oskarżonego; - oparcie wyroku jedynie na obciążających oskarżonego S. L. pomówieniach współoskarżonego J. W.. 2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegającego na oczywiście bezpodstawnym przyjęciu, że: - oskarżony w okresie od października 2002 roku do maja 2003 roku podczas wyjazdów zagranicznych na Ukrainę oraz do Belgii miał świadomość, że J. W. dokonuje przemytu narkotyków, podczas gdy z ustaleń faktycznych wynika jednoznacznie, że J. W. jedynie korzystał z pojazdu oskarżonego S. L. jako pasażer, nie wtajemniczając go w ceł podróży; - oskarżony w okresie od lipca do sierpnia 2003 roku dokonał przewozu znacznej ilości substancji psychotropowych w postaci 30 000 znaczków LSD oraz 20000 tabletek ecstasy przez granicę Polski, w sytuacji, gdy w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest dowodów potwierdzających takie zdarzenie; - oskarżony w okresie od września 2001 roku do września 2002 roku na terytorium Hiszpanii i Włoch uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci kokainy o łącznej masie 6 kg, w sytuacji, gdy pojechał on tam jako kierowca busa, przewożącego ludzi. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o: -zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie S. L. od zarzucanych mu czynów; - ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie. Obrońca oskarżonego J. P., na podstawie art. 425 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 444 k.p.k. zaskarżył wyrok w całości i zarzucił: - na podstawie art. 438 pkt 1 naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie, podczas gdy czyny których popełnienie zarzucono oskarżonemu, a szczegółowo opisane w punktach I, II, III, IV, IX, X, XII aktu oskarżenia miały miejsce wyłącznie poza granicami terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podnosząc powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego J. P. od popełnienia zarzucanych mu czynów. Obrońca oskarżonego R. R. zaskarżył wyrok w całości na korzyść w stosunku do oskarżonego R. R.. Na podstawie art. 438 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.k. powyższemu wyrokowi zarzucił: I. obrazę prawa karnego materialnego - art. 1 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez przypisanie oskarżonemu R. R. czynu opisanego w pkt IV i V aktu oskarżenia polegającego m.in. na obrocie środkiem odurzającym w postaci „tabletek extasy” lub „tabletek exstazy” pomimo tego, że środek ten nie jest wymieniony jako środek odurzający w żadnym załączniku stanowiącym wykaz środków odurzających, co oznacza, że oskarżonemu przypisano popełnienie przestępstwa pomimo tego, że nie ustalono czy przedmiotem jego działania były faktycznie „środki odurzające lub substancja psychotropowa” w rozumieniu cyt. wyżej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, II. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to: 1)art. 4 k.p.k. oraz 7 k.p.k. poprzez rażąco błędną ocenę wyjaśnień dwóch oskarżonych J. W. i J. P., w sytuacji gdy wyjaśnienia złożone przez oskarżonych wzajemnie się wykluczają, pozostają ze sobą w sprzeczności, uległy zmianie w toku postępowania, a ponad wszystko, nie zostały poparte żadnym innym wiarygodnym dowodem, co implikowało brakiem możliwości ich weryfikacji przez organy prowadzące postępowanie i innych uczestników procesu; 2)art. 7 k.p.k. poprzez błędną ocenę wyjaśnień oskarżonego J. P. obdarzonych przez Sąd wiarygodnością w sytuacji gdy są one niekonsekwentne i uległy zmianie w toku postępowania przygotowawczego, a mianowicie Sąd pominął, że oskarżony wprost w swoich wyjaśnieniach oświadczył, że pomówił R. R. ze złośliwości; 3)art. 7 k.p.k. poprzez błędną ocenę dwóch sprzecznych ze sobą dowodów, które Sąd uznał za wiarygodne, a mianowicie: - zeznania świadka A. F., która podała, że podczas spotkania w W., w trakcie którego ustalono szczegóły dotyczące wyjazdów do Hiszpanii w sprawie samochodów, prócz niej, był obecny J. W.. R. R., P. W. - nie są zgodne z wyjaśnieniami J. P., który podał, że w tym samym czasie przywiózł z Hiszpanii 2 kg substancji odurzającej, zaś R. R. przebywał w R., co jest sprzeczne z dowodami z przesłuchań, z których wynika, że w tym czasie J. P. przebywał w Polsce; 4)art. 7 k.p.k. poprzez błędną ocenę dowodu z przesłuchania wyjaśnień J. P. z uwagi na to, że są nieprawdziwe w zakresie podnoszonej przez niego okoliczności organizacji przemytu przez R. R. oraz K. B.

(1)z W. do H. w okresie od lutego do 18 kwietnia 2005 r., co jest niemożliwe ponieważ w tym czasie K. B.
(1)przebywał w Zakładzie Karnym, co zostało potwierdzone informacją uzyskaną przez Sąd; 5)art. 7 k.p.k. polegającą na rażąco błędnej ocenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego J. P. przejawiającej się w tym, że w kontekście do zdarzeń tożsamych podmiotowo i przedmiotowo (w zakresie czynu z pkt VII a.o.) wyjaśnienia oskarżonego zostały uznane za wiarygodne w stosunku do oskarżonego R. R., zaś pozbawione prawdziwości wobec oskarżonej A. C. z uwagi na istniejący między nimi konflikt osobisty, a tym samym doszło do pominięcia okoliczności zatargu osobistego między oskarżonym J. P. a R. R.; 6)art. 442 § 3 k.p.k. polegającą na niezastosowaniu się do wskazań sądu odwoławczego, który przekazał Sądowi Okręgowemu sprawę do ponownego rozpoznania, a które są dla niego wiążące z mocy powołanego przepisu, w ten sposób, że sąd odwoławczy odnosząc się do oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonych J. W. i J. P. wskazał, że warunkiem obdarzenia walorem wiarygodności tychże wyjaśnień winna być uprzednia szczegółowa analiza kilku wersji zdarzenia i przedstawienie powodów dla których sad uznał jedną wersję zdarzenia za zgodną z rzeczywistym stanem rzeczy wraz z przedstawieniem przyczyn dla których innej wersji odmawia wiary oraz przekazane zalecenia instancyjne ustalenia jakiego rodzaju czynności sprawcze każdy z oskarżonych podejmował i z jakim ewentualnie zamiarem działał - czego Sąd a quo przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie uczynił; II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia 1)polegający na błędnym uznaniu, że oskarżony R. R. popełnił zarzucane mu czyny w pkt I-VIII a.o. i to miało wpływ na treść wyroku w zakresie jak wyżej opisano; 2)polegający na bezpodstawnym uznaniu, że przedmiotem działań przypisanych oskarżonemu R. R. były środki odurzające, podczas gdy z żadnego obiektywnego dowodu nie wynika, że faktycznie były to amfetamina i kokaina, zaś doświadczenie sądowe z innych spraw daje podstawę do twierdzenia, że przedmiotem takiego obrotu, z uwagi na potencjalnie wysokie zyski są inne substancje, które nie stanowią środków odurzających lub substancji psychotropowych w rozumieniu cytowanej wyżej ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii; IV. rażącą niewspółmierność kary, z uwagi na nieuwzględnienie dyrektyw wymiaru kar wymierzając R. R. wyjątkowo surowe kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz karę łączną pozbawienia wolności i grzywny, nadto zaś przyjmując jednakowe kryteria wobec wszystkich oskarżonych, a nadto poprzez rażącą niekonsekwencję przy wymiarze kary pozbawienia wolności w dolnej granicy, która została wyznaczona najwyższa spośród kar jednostkowych, zaś w przypadku wymiaru kary grzywny wobec oskarżonego, wymiar liczby stawek, który winien odzwierciedlać surowość kary i zostać wymierzony zgodnie z tymi samymi dyrektywami wymiaru kary z art. 53 k.k., uplasował się pośrodku przedziału przewidzianego przez ustawę, co wyraźnie wskazuje na niedopuszczalne zastosowanie odmiennych zasad wymiaru kary przy ustalaniu liczby stawek dziennych kary grzywny. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego R. R. od dokonania wszystkich zarzucanych mu czynów. Obrońca oskarżonej A. C. zaskarżył wyrok przeciwko A. C. i in. oskarżonej o czyny określone w art. 55 ust. 3 i art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zakresie dotyczącym uznania oskarżonej za winną popełnienia zarzucanych jej przestępstw. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. powyższemu wyrokowi zarzucił obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.: 1.obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku tj. art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez skierowanie postępowania dowodowego na okoliczności pomijające w sprawie kwestie ewentualnego istnienia po stronie oskarżonej zamiaru popełnienia przestępstw zarzucanych jej aktem oskarżenia i w konsekwencji niezawarcie w uzasadnieniu orzeczenia okoliczności odnośnie przesłanek odpowiedzialności karnej podczas gdy okoliczności te powinny stanowić przede wszystkim w pierwszej kolejności przedmiot postępowania dowodowego biorąc pod uwagę czyny zarzucane oskarżonej i ich kwalifikację prawną, ponieważ biorąc pod uwagę przebieg całego postępowania w niniejszej sprawie sąd nie przyjął za wiarygodne logicznych i spójnych wniosków dowodowych na okoliczności świadczące o braku zamiaru po stronie oskarżonej nadając im walor nieistotny a uznał za dowody stanowiące podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych i w konsekwencji rozstrzygnięcia sprawy dowody z natury rzeczy nieobiektywne i w mniejszym zakresie wartościowe jak wyjaśnienia współoskarżonego skonfliktowanego z oskarżoną; 2.obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zapadłego wyroku tj. art. 7 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nadanie zbyt dużej mocy dowodowej zeznaniom współoskarżonego J. P. pomimo, że depozycje tego oskarżonego nie zostały należycie przez sąd orzekający zestawione z innymi dowodami pod kątem ich wiarygodności i prawdziwości w zakresie w jakim pomawia oskarżoną A. C. podczas gdy z doświadczenia życiowego i zasad logiki wynika, że osoby, którym grozi jakakolwiek odpowiedzialność prawna w szczególności karna mający perspektywę orzeczenia w stosunku do nich kary czy środka karnego skutkującego radykalnymi konsekwencjami w ich dalszym życiu w szczególności w zakresie ich sytuacji majątkowej są co najmniej skłonni do preparowania dowodów na swoją korzyść co w efekcie prowadzi i w sprawie doprowadziło do pominięcia licznych czynności dowodowych jak i szczegółowego, koniecznego w tej sytuacji wyjaśnienia sposobu procesowania w zakresie postępowania dowodowego, który spowodował niewyjaśnienie podstawowej kwestii istotnej dla możliwości orzeczenia o winie oskarżonej a to czy oskarżona rzeczywiście miała zamiar brać udział w obrocie, wewnątrzwspólnotowej dostawie czy wewnątrzwspólnotowym nabyciu jak i uczestniczenia w obrocie a jeśli tak to w jakim stopniu i zakresie czym sąd naruszył również przepis art. 424 § 2 k.p.k. gdyż z pisemnych motywów uzasadnienia wyroku nie sposób bez wątpliwości przyjąć na jakiej podstawie oskarżona została uznana winną postawionych jej zarzutów i na jakich przesłankach zostało oparte to rozstrzygnięcie;' 3.obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wyroku tj. art. 7 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nadanie zbyt dużej mocy dowodowej wyjaśnieniom oskarżonego J. P. przy jednoczesnym pominięciu okoliczności konfliktu z oskarżoną o podłożu finansowym dotyczącym znacznej kwoty pieniędzy co w sytuacji procesowej oskarżonego mogło i zdaniem obrony przyczyniło się do konsekwentnego pomawiania oskarżonej o czyny co do których poza wyjaśnieniami oskarżonego J. P. brak innych dowodów na ich istnienie co w realiach procesowych sprawy powinno skutkować poczynieniem dodatkowych czynności celem wyeliminowania możliwości popełnienia błędu co do oceny zachowań oskarżonej czego sąd nie uczynił poprzestając na wyjaśnieniach oskarżonego bez szczegółowej konfrontacji tychże z pozostałym materiałem dowodowym sprawy co doprowadziło do niesłusznego uznania oskarżonej winną postawionych jej zarzutów; 4.obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 4 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. polegającą na naruszeniu zasady bezstronności poprzez nieuwzględnienie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej, przy jednoczesnym wzięciu pod uwagę okoliczności na jej niekorzyść ustalonych na podstawie wątpliwych co do wiarygodności dowodów, które na tle całokształtu materiału dowodowego nie spełniają podstawowej funkcji przydatności dla niniejszego postępowania pod kątem przesłanek odpowiedzialności karnej oraz na nie dążeniu do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w tym najistotniejszej a mianowicie kwestii ewentualnych motywów i zamiaru oskarżonej a w konsekwencji winy i społecznej szkodliwości jej czynu. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę powyższego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanych jej czynów. Obrońca oskarżonego Z. Z. zaskarżył orzeczenie w całości (w zakresie w jakim dotyczy ono oskarżonego Z. Z.). Stosownie do treści przepisów postępowania art. 427 § l i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: - obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie: 1) art. 4 k.p.k.. art. 5 § 2 k.p.k.. art. 7 k.p.k., 366 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. polegającą na: - dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej jego oceny oraz sprzecznie ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym, w szczególności: bezkrytycznym obdarzeniu walorem wiarygodności pomówień oskarżonego J. W., którego wyjaśnienia stanowią jedyny i rzekomy dowód popełnienia przez Z. Z. zarzucanego mu czynu, podczas gdy nie mają one żadnego odzwierciedlenia w rzeczywistości; nie przyznaniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom Z. Z., w których konsekwentnie i od samego początku postępowania nie przyznawał się do winy i negował swój udział w przestępstwie; nie wzięciu pod uwagę wyjaśnień Z. Z., w których stwierdza że J. W. poznał dopiero w 2003 r., a więc po czasie objętym zarzutem; nie daniu wiary zeznaniom świadka G. K. w których podaje ona, iż w okresie objętym zarzutem (tj. od kwietnią 2001 r.) Z. Z. był pogrążony w żałobie po śmierci swojego syna, nigdzie nie wyjeżdżał, nie utrzymywał żadnych kontaktów towarzyskich i nie był w stanie normalnie funkcjonować, tym bardziej brać udziału w działalności przestępczej; braku wszechstronnej analizy zeznań świadka M. S. w powiązaniu, z wyjaśnianiami osk. J. W. w kontekście całokształtu oceny wiarygodności wyjaśnień osk. J. W.; nie wyjaśnieniu ewidentnych sprzeczności pomiędzy wyjaśnieniami oskarżonego J. W., a zeznaniami świadka T. Z. w zakresie okoliczności istotnych dla odpowiedzialności karnej oskarżonego Z. Z. - ilość narkotyków, sposób jego przekazywania (konsekwencją czego były błędne ustalenia faktyczne w zakresie sprawstwa oskarżonego); - rozstrzygnięciu istniejących i nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego; pominięciu przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności korzystnych dla oskarżonego, a wskazujących na brak jego udziału w popełnieniu zarzucanego mu czynu.
  1. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przejawiającą się faktycznym brakiem jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego pod kątem wyjaśnień oskarżonego J. W. (nadto w powiązaniu z zeznaniami świadka T. Z.), co całkowicie uniemożliwia kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, tym samym ograniczając fundamentalną zasadę prawa oskarżonego do obrony. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego Z. Z. i uniewinnienie go od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu; - ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: W zakresie apelacji obrońcy oskarżonego Z. Z.: apelacja ta nie była zasadna zarówno w zakresie postawionych zarzutów jak i opartych na nich wnioskach, w których obrońca domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odnośnie zarzutów w pkt I: Zarzuty te nie były zasadne. Na wstępie należy się odnieść do tej części zarzutu, który opiera się na kwestionowaniu prawidłowości dokonanej oceny materiału dowodowego poprzez wadliwe zastosowanie art. 5 § 2 i 7 kpk. Podkreślenia wymaga, że jednoczesne stawianie zarzutów obrazy tych przepisów jest wewnętrznie sprzeczne. Wynikające z materiału dowodowego sprawy różne wersje wydarzeń nie są równoznaczne z istnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniu art. 5 § 2 kpk, bo w takim wypadku sąd orzekający zobowiązany jest do dokonania ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i dopiero wówczas, gdy wątpliwości nie zostaną usunięte, to należy tłumaczyć je na korzyść oskarżonego /OSNKW 2005/9/86/. Okoliczności, które zdaniem skarżącego miały rodzić wątpliwości mające charakter wątpliwości nieusuwalnych, takimi nie są. Bowiem do sfery ocen a nie wątpliwości /o których mowa w cytowanym przepisie/ należało ustalenie, czy oskarżony był sprawcą zarzucanego mu przestępstwa. Skoro zebrane dowody zostały przez sąd I instancji ocenione zgodnie z regułami określonymi w art. 7 kpk, to nie można było mówić o istnieniu wątpliwości w tym zakresie. Prawem sądu orzekającego w danej sprawie jest obdarzenie bądź nieobdarzenie wiarygodnością poszczególnych dowodów a jedynym ograniczeniem w tym zakresie są reguły określone w art. 7 kpk. Oznacza to, że ocena ta będzie podlegała ochronie wyłącznie wtedy, gdy zostanie przeprowadzona w sposób kompleksowy /czyli w oparciu o wszystkie dowody ujawnione w postępowaniu/ z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Natomiast, niezależnie od mankamentów konstrukcji tego zarzutu, stwierdzić należy, iż nie miał racji autor apelacji zarzucając obrazę art. 4 i 7 kpk w zakresie dotyczącym oceny materiału dowodowego, który stanowił, według sądu I instancji, podstawę przypisania oskarżonemu Z. Z. popełnienie zarzucanego mu przestępstwa. W celu oczyszczenia przedpola do oceny trafności tego zarzutu, warto przypomnieć zasady, jakie definiują swobodną ocenę dowodów. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 kpk między innymi wtedy, gdy zostało dokonane przez pryzmat przepisów art. 2 § 2, 4 i 410 kpk. Należy podnieść, iż sąd I instancji prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy. Prawem sądu orzekającego w danej sprawie jest obdarzenie bądź nieobdarzenie wiarygodnością poszczególnych dowodów a jedynym ograniczeniem w tym zakresie są reguły określone w art. 7 kpk. Oznacza to, że ocena ta będzie podlegała ochronie wyłącznie wtedy, gdy zostanie przeprowadzona w sposób kompleksowy /czyli w oparciu o wszystkie dowody ujawnione w postępowaniu/ z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Niewątpliwie rację ma autor apelacji, definiując wyjaśnienia oskarżonego J. W. jako pomówienie, jednakże z tak postawionej tezy wyciągnął całkowicie błędne wnioski. Nie ma potrzeby przypominania w tym miejscu pojęcia pomówienia /co zresztą było przedmiotem rozważań sądu apelacyjnego, który uchylał ten wyrok – uzasadnienie str. 44 i nast. k.3224v/ oraz judykatów, omawiających tę kwestię /cytowanych obszernie przez autora apelacji/. Natomiast niewątpliwie należy wyjaśnić, iż dowód ten jest takim samym dowodem jak każdy inny dowód. Nie ma żadnych normatywnych podstaw do tego, żeby taki dowód w jakikolwiek sposób różnicować czy nadawać mu apriori gorszą czy słabszą rangę w hierarchii dowodów. Takie próby były, co chociażby wynikało z cytowanego przez skarżącego postanowienia Sądu Najwyższego z 3 marca 1994r. /a nie z 3 czerwca jak to napisał w apelacji obrońca/. Jednakże słusznie zostały one poddane krytyce, nie tylko w piśmiennictwie ale także w orzecznictwie /chociażby postanowienie SN z 8 stycznia 2003r., III KK 261/02, LEX nr 75274/. Słusznie bowiem wskazano, że dowód z pomówienia nie może być wartościowany ze względu na treści, jakie zawiera. Niedopuszczalne jest dzielenie dowodów na pełno- i niepełnowartościowe, albowiem jest nie do pogodzenia z zasadą swobodnej oceny dowodów /A. Gaberle, Dowody w sądowym procesie karnym Teoria i praktyka, Wolters Kluwer, Warszawa 2010, wydanie 2, str. 141/. W szczególności należy podnieść, iż powyższa konstatacja wynika z zasady swobodnej oceny dowodów, która nie wprowadza żadnej hierarchii dowodów. Jakiekolwiek próby wprowadzania tego typu katalogowania dowodów /określania ich mocy dowodowej/, czyli zasady legalnej oceny dowodów, kłóci się z dyrektywą określoną w art. 7 kpk. I należy się w pełni zgodzić z tezą, że każda próba formułowania reguł dotyczących warunków uznania faktów za udowodnione lub wartości /mocy dowodowej/ określonych sposobów lub metod dowodzenia musi być uznana za kolidującą z przepisem art. 7 kpk /op. cit. str. 269/. Tym samym wracając do realiów niniejszej sprawy, dowód z wyjaśnień oskarżonego J. W., który choć ma charakter pomówienia, wcale nie powoduje jego odrzucenia czy też obniżenia jego mocy dowodowej. Innymi słowy, będzie podlegał tej samej ocenie, co każdy inny dowód, choć oczywiste w tym miejscu jest stwierdzenie, że niezbędna w tym względzie jest szczególnie wnikliwa analiza zawartych tam okoliczności. Nie oznacza to wszakże, że jest to dowód niepełnowartościowy, tylko dowód, który wymaga wnikliwej analizy z punktu widzenia zawartych w nim okoliczności. Ocena tego dowodu, kontestowana przez autora apelacji, sprowadza się do zanegowania jego treści nie tylko z tego powodu, że nie są zgodne z pozostałym materiałem dowodowym ale także z tego, że są pomówieniem. Jak już wyżej wspomniano, błędnie w tym względzie oparto się na wzmiankowanym judykacie z 3marca 1994r. Taki pogląd nie znalazł bowiem wsparcia ani w doktrynie ani w późniejszym orzecznictwie. Nie miał racji także z tego powodu, że ocena wszystkich dowodów, zebranych w postępowaniu, słusznie doprowadziła sąd I instancji do wniosku, iż dowód z wyjaśnień oskarżonego J. W. zasługiwał na uwzględnienie. Odnośnie jego wyjaśnień w pierwszej kolejności stwierdzić, iż nie sposób było uznać, iż J. W. pomawiając oskarżonego Z. Z., działał w celu poprawy swojej sytuacji procesowej. Zważywszy na ilość zarzutów, jakie zostały mu postawione w związku z jego przestępczą działalnością /łącznie 18 zarzutów/, trudno obronić tezę o bezpodstawnym obciążaniu innych osób czynami, których mieli się nie dopuścić. Również nie miał racji autor apelacji, iż wyjaśnienia te nie znalazły żadnego odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Oskarżony J. W. w swoich wyjaśnieniach był konsekwentny co do osoby Z. Z., jako nabywcy kokainy /wyjaśnienia k.226-229,236/ i zresztą bez żadnych wątpliwości wskazał go na tablicy poglądowej /k.300/. Owszem przyznać należy w tym miejscu, że niewątpliwie sąd I instancji w sposób dość dowolny przyjął, że w zakresie dotyczącym Z. Z. wyjaśnienia J. W. były konsekwentne. Uważna ich analiza wskazuje, iż jeśli chodzi o daty jego poznania i nabycia przezeń narkotyków, J. W. podawał różne daty, choć, co należy podkreślić, zachodziły one w ramy czasowe czynu zarzuconego oskarżonemu Z. Z. /od czerwca 2000r. do maja 2001r./. I tak w swoich wyjaśnieniach najpierw stwierdził, że poznał go w 2000r., następnie pod koniec 2000r. , zaś podczas okazania zdjęć, że było to w 2001r. Tylko takie stwierdzenie rozbieżności wcale nie musiało prowadzić do podważenia wiarygodności tych wyjaśnień. Wobec tego, że nie można było wyjaśnić rozbieżności co do dat /wobec skorzystania przez oskarżonego z prawa określonego w art. 175 § 1 kpk/, należało w tym względzie dokonać oceny przez pryzmat wszystkich dowodów, co finalnie uczynił sąd I instancji /choć tego w sposób wyraźny nie wyartykułował w swoim uzasadnieniu/. I tak wyjaśnienia J. W. co do zakupu kokainy na terenie Holandii znalazły swoje potwierdzenie w zeznaniach T. Z. /k. k. 2733-2735/ Świadek ten przyznał się do przywożenia na jego polecenie kokainy z Holandii. Zeznał również /k.3779 – 3780/, że narkotyki nosił do mieszkania W. w W., które było niedaleko Dworca Centralnego. Istotne przy tym jest, że o udziale tego świadka w tym przemycie oskarżony J. W. mówił już podczas pierwszych wyjaśnień – wskazując czas jego popełnienia na czerwiec 2000-maj 2001, osobę kuriera – T. Z. i odbiorcę w osobie Z. Z. /k.226-229/. I z tych trzech elementów składających się na pomówienie Z. Z. o udział w obrocie kokainą, dwa z nich zostały potwierdzone dowodami w postaci w/w zeznań T. Z. oraz zestawieniem przekraczania granicy przez J. W. i świadka /k.347,350/. Suma tych dowodów potwierdzała i przekraczanie granicy na przejściu kolejowym /o czym mówił T. Z./ i o sprzedawaniu narkotyków komuś na terenie W. /k.2735/. Podkreślić w tym miejscu należy, iż T. Z. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 18 kwietnia 2011r. /k.2825-2829/ za popełnienie przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Ma to o tyle znaczenie, że świadek składając zeznania na rozprawie w dniu 26 listopada 2014r. był już osobą prawomocnie skazaną, a zatem nie miał on żadnego interesu w tym, żeby składać określonej treści zeznania. Ponadto one tylko pozornie nie miały znaczenia dla Z. Z.. O ile z zeznań T. Z. nie wynikało komu J. W. sprzedawał kokainę, to jednakże potwierdzał on tę część wyjaśnień, która w bezpośredni sposób wiązała się z oskarżonym Z. Z.. Skoro J. W. opisując okoliczności przemytu kokainy do Polski podawał określone okoliczności i one znalazły swoje potwierdzenie w zeznaniach T. Z. i wykazie osób odprawianych od 2001r., to tym samym nie sposób było uznać za niewiarygodny ostatniego elementu tych wyjaśnień, czyli wskazania odbiorcy narkotyków. Jeśli się przy tym weźmie pod uwagę daty przekraczania granicy w powiązaniu z wyjaśnieniami J. W., to czas popełnienia przypisanego oskarżonemu Z. Z. czynu jest w pełni prawidłowy. Brak było przy tym podstaw do przyjęcia tezy, iż obaj oskarżeni poznali się w 2003r. /wyjaśnienia Z. Z. k.2022/, albowiem ta wersja nie pojawiła się w żadnych wyjaśnieniach J. W.. Ponadto właśnie te wyjaśnienia pokrywały się co do zasadniczych kwestii z zeznaniami T. Z. oraz z zestawieniem osób odprawianych. W tych okolicznościach należało uznać, że wyjaśnienia Z. Z. w żaden sposób nie wpisały się w omówione wyżej dowody. Także tej oceny nie zmieniają, wbrew twierdzeniom skarżącego, zeznania M. S. /k. 2462v-2463,3545-3546/. Oskarżony J. W. na rozprawie w dniu 3 marca 2010r. stwierdził, iż świadka tego nigdy wcześniej nie widział, choć dane tej osoby były mu znane /k.2463/. Dotyczyły bowiem innego wątku, związanego z działalnością przestępczą oskarżonego J. W. a w sposób pośredni tylko Z. Z.. Bowiem jedynym elementem wiążącym tego świadka z oskarżonym było to, że mieli to być znajomi. Rzecz jednak w tym, że z wyjaśnień J. W. nie wynikało, kiedy i kogo poznał wcześniej, czy M. S. czy Z. Z.. Wobec skorzystania przez J. W. z prawa do odmowy składania wyjaśnień, nie można było tych okoliczności wyjaśnić. Tym samym ten element jego wyjaśnień nie poddał się pozytywnej weryfikacji. Jednak powyższe okoliczności nie podważają pozostałych jego wyjaśnień co do oskarżonego Z. Z.. Zważyć przy tym trzeba, że J. W. konsekwentnie wskazuje na Z. Z. jako odbiorcę kokainy, którą przemycał na jego polecenie T. Z.. Również zeznania świadka G. K. nie podważyły wersji prezentowanej przez J. W.. Wszak te zeznania dotyczyły sfery życia prywatnego oskarżonego Z. Z., w tym sytuacji związanej ze śmiercią jego syna /k.3610-3611,2220-2221/. O ile można się zgodzić ze skarżącym, iż taka sytuacja miała niewątpliwie wpływ na stan psychofizyczny, to jednakże nie podważyła oceny wiarygodności wyjaśnień J. W.. Wysnuwanie wniosku, iż po śmierci syna oskarżony Z. Z. nie był w stanie funkcjonować i korzystał z pomocy psychiatry, w tym prowadzić działalności przestępczej, jest całkowicie nieuprawnione. Warto zwrócić uwagę na twierdzenia świadka G. K., która podała, iż stan depresyjny utrzymywał się u brata – Z. Z. cały czas, w tym także w 2006r. Gdyby przyjąć za wiarygodne te twierdzenia, to oskarżony byłby konsekwentny, co do oceny swojego stanu psychicznego. Podczas przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego podawał, iż leczył się po roku 2001 z powodu depresji /k.1199v/ podczas gdy na rozprawie 8 lipca 2009r./k.1785/ i 19 października 2009r. /k.2022/, iż cały czas kontynuuje leczenie. Powyższe oznaczało, że świadek różnie od oskarżonego postrzegał jego stan psychiczny. W tych okolicznościach należało uznać, iż te zeznania nie mogły skutecznie zakwestionować prawidłowości oceny wyjaśnień J. W.. Zupełnie marginalne przy tym znaczenie miały różnice dotyczące kwestii miejsca przekazywania narkotyków, które tak naprawdę miały pozorny charakter. Wszak z wyjaśnień J. W. wynikało, że czasem ją przekazywał jeszcze w pociągu albo na zewnątrz dworca /k.247/ podczas gdy T. Z. zeznał /k.2734v/, że mogło się tak zdarzyć, że raz W. odbierał kokainę na dworcu. Zaś na rozprawie, wbrew temu co sugeruje skarżący, wcale nie stwierdził, że wersja podana przez J. W. jest nieprawdziwa. Z jego zeznań wynikało bowiem, że jego wypowiedź w tym względzie miała charakter przypuszczający, a nie pewny. Podał on najpierw, iż nie było takiej sytuacji, żeby narkotyki były przekazywane jeszcze w pociągu, żeby potem stwierdzić, że sobie tego nie przypomina oraz, że raczej nie było takiej sytuacji /k.3780/. W tych okolicznościach trudno zgodzić się z autorem apelacji, że w tej części dowody te były ze sobą sprzeczne. Natomiast niewątpliwie należało w opisanej wyżej sytuacji, stosując reguły określone w art. 5 § 2 kpk, orzec na korzyść oskarżonego, lecz nie w takim zakresie, jak wnioskował to obrońca, tylko w części dotyczącej ilości zakupionych przez Z. Z. narkotyków. Nie sposób bowiem wyjaśnić wątpliwości, jaka była rzeczywista waga przemycanych jednorazowo partii narkotyków. Wprawdzie w tej części oskarżony J. W. twierdził, że każdorazowo kupował 1 kg, to jednakże z zeznań T. Z. wynikało, że takich ilości nigdy nie było. Zeznał on, iż jak raz J. W. zważył pakunek to okazało się, że ważył 600 g oraz, że łączna ilość była mniejsza niż 4 kg /k.2734v/. Wobec tego, że nie ma możliwości weryfikacji tej ilości /oskarżony J. W. skorzystał z prawa do odmowy wyjaśnień/, pozostały wątpliwości, które miały charakter nieusuwalny w rozumieniu art. 5 § 2 kpk. Brak jest takich źródeł dowodowych, które mogłyby te wątpliwości usunąć. Daltego należało przyjąć wersję najkorzystniejszą dla oskarżonego Z. Z., czyli przyjąć wartość, jaką podał T. Z., czyli 600 gramów za jedną partę, co daje finalnie 2400 gramów kokainy. I tę wartość przyjęto w czynie przypisanym oskarżonemu. Bezzasadny był zarzut obrazy art. 410 kpk w takim kształcie, w jakim został on sformułowany w środku odwoławczym. Zachodzi ona tylko wówczas, gdy przy wyrokowaniu sąd opiera się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej oraz gdy opiera się na części materiału ujawnionego. Sam natomiast fakt, że ustalenia faktyczne w danej sprawie mogą zostać poczynione jedynie w oparciu o dowody uznane za wiarygodne, a nie o te, które zostały uznane za niewiarygodne, co jest przecież rzeczą oczywistą, nie oznacza, że sąd orzekający dopuścił się obrazy przepisu art. 410 k.p.k. Powyższej normy nie można bowiem rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Nie stanowi więc naruszenia tego przepisu dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych /postanowienie SN z 24 marca 2015r., LEX nr 1758785, Prok.i Pr.-wkł. 2015/6/14/. Skoro autor apelacji nie wskazał w swoim środku odwoławczym, jakie to dowody nie zostały ujawnione w toku rozprawy oraz nie podał, które z nich zostały przy tej ocenie pominięte, to tym samym nie mogło dojść do obrazy tego przepisu. Należy w tym miejscu dodać, że zadaniem sądu jest wybór dowodów, które będą stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Oznacza to, że w pierwszej kolejności jego obowiązkiem jest odniesienie się do wszystkich dowodów, zgromadzonych i ujawnionych w postępowaniu a dopiero w następnej kolejności, ustalenie stanu faktycznego w oparciu o tylko te dowody, które przeszły pozytywnie test wiarygodności. Przy czym warunkiem, czyniącym zadość treści art. 410 kpk /co słusznie zresztą przyjął w omawianym orzeczeniu Sąd Najwyższy/ jest to, aby sąd, dokonując oceny materiału dowodowego, miał w polu widzenia wszystkie dowody. W tych warunkach nie można podzielić zasadności podniesionego zarzutu, iż naruszeniem tego przypisu było zbagatelizowanie niektórych dowodów osobowych /omówionych wyżej zeznań świadków/. Analiza dokonań w tym względzie sądu I instancji, prowadzi do wniosku, że sąd I instancji postąpił zgodnie z dyrektywami określonymi w tym przepisie. Nie uwzględnienie zeznań w/w świadków nie mogło być uznane za naruszenie art. 410 kpk, li tylko za wadliwą ich ocenę. To, że sąd jakiejś okoliczności nie uwzględnił, nie oznacza, że jej nie ujawnił w trybie art. 410 kpk. Najwyraźniej skarżący nie zauważył, że są dwa różne pojęcia. Powyższe oznacza, że nie doszło do obrazy art. 410 kpk. Zarzut obrazy art. 5 § 2 kpk w części, w której nie został on uwzględniony, okazał się bezzasadny. Brak było także podstaw do przyjęcia, że istniały w sprawie nieusuwalne wątpliwości o których mowa w art. 5 § 2 kpk. Stwierdzić należy, iż przepis ten został błędnie zinterpretowany przez skarżącego. Wynikające z materiału dowodowego sprawy różne wersje wydarzeń nie są równoznaczne z istnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniu art. 5 § 2 kpk, bo w takim wypadku sąd orzekający zobowiązany jest do dokonania ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i dopiero wówczas, gdy wątpliwości nie zostaną usunięte, to należy tłumaczyć je na korzyść oskarżonego /OSNKW 2005/9/86/. Okoliczności, które zdaniem skarżącego miały rodzić wątpliwości mające charakter wątpliwości nieusuwalnych, takimi nie są. Bowiem do sfery ocen a nie wątpliwości /o których mowa w cytowanym przepisie/ należało ustalenie, czy oskarżony był sprawcą zarzucanego przestępstwa czy też nie. Skoro zebrane dowody zostały przez sąd I instancji ocenione zgodnie z regułami określonymi w art. 7 kpk, to nie można było mówić o istnieniu wątpliwości w tym zakresie. wystarczająca do odtworzenia faktów była ocena zebranych dowodów, których wynik nie zawierał żadnych wątpliwości o których mowa w tym przepisie. Należało w tym miejscu wskazać, że nieporozumieniem było przyjęcie, że skoro w sprawie były dwie wersje zdarzenia, to oznaczało ko konieczność przyjęcia wersji, dla oskarżonego najkorzystniejszej. Takie rozumowanie nie znajduje żadnego umocowania w treści tego przepisu. Wszak sąd I instancji, po dokonaniu, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk, oceny materiału dowodowego, ustalił, że wiarygodna była wersja oskarżonego J. W. /w części, w której znalazła ona swoje potwierdzenie w pozostałych dowodach – o czym była mowa wyżej/. Oznaczało to, że brak było podstaw do przyjęcia, że takie wątpliwości dalej istnieją. Uchybienie w zakresie tego przepisu pojawiłoby się, gdyby sąd I instancji, stwierdził istnienie wątpliwości, których nie jest w stanie usunąć, i rozstrzygnąłby je na niekorzyść oskarżonego. Taka sytuacja w sprawie nie miała miejsca, bowiem w wyniku zastosowania reguł oceny dowodów, rozwiano te wątpliwości, przyjmując za wiarygodną wersję przedstawioną przez J. W.. Jego wyjaśnienia bowiem zostały potwierdzone /o czym była mowa wyżej/ dowodami osobowymi i nieosobowymi. Należy przy tym dodać, iż w tej części nie sposób było wykazać, żeby J. W. miał jakiś powód do tego, żeby pomawiać Z. Z.. I taka sytuacja nie wynikała zresztą z wyjaśnień Z. Z.. Oznaczało to, że brak było podstaw do zakwestionowania wyjaśnień J. W.. Bowiem nie miał on żadnego interesu do tego, żeby akurat wskazać tego oskarżonego jako odbiorcę przemycanej kokainy. Nie można także podzielić argumentacji skarżącego co do zarzutu obrazy art. 366 kpk /choć przepis ten dzieli się na jednostki redakcyjne w postaci paragrafów/.Zapewne autorowi apelacji chodziło o § 1 tego przepisu. Z niego wynika, iż przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem, bacząc, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Analiza apelacji nie pozwala na stwierdzenie, jakiego to rodzaju uchybień dopuścił się przewodniczący składu orzekającego. Z protokołów rozprawy zdaje się wynikać zgoła odmienny obraz od tego, który pokazuje w apelacji obrońca. I tak przewodniczący podejmował czynności z urzędu /np. k.3663/ czy na wniosek stron /np. k.3782/. Ponadto w trakcie tych czynności stosował odpowiednio przepisy art. 389 czy 391 kpk. Również ujawniono na rozprawie wszystkie dowody, jakie zostały zawnioskowane przez prokuratora. Owszem, w zakresie niektórych czynności /np. wniosek dowodowy o przeprowadzenie konfrontacji k.3781/, pojawiły się przeszkody natury formalnej, których nie dało się usunąć, wobec skorzystania przez oskarżonego J. W. z prawa do milczenia /k.3781/. W tych okolicznościach nie sposób uznać, żeby doszło do uchybienia tego przepisu. Nie można było uznać za zasadny zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Podkreślenia wymaga, że taki zarzut jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego /wyrok SN z 24 marca 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 1975, nr 9, poz. 84, LEX nr 16881/. Jego analiza wskazuje, że miał charakter wyłącznie polemiczny bowiem nie wykazano ani błędu dowodności /czyli ustalenia faktu, który nie wynika z ocenionego pozytywnie dowodu/ albo błędu braku /czyli pominięcie faktu, który wynikał z dowodu obdarzonego wiarygodnością/. Przede wszystkim sąd I instancji oparł swoje ustalenia na dowodach, które obdarzył wiarygodnością. Podkreślić w tym miejscu należy, iż wyjaśnienia J. W. słusznie stanowiły podstawę do ustalenia sprawstwa Z. Z. jak i czasu trwania przestępstwa. Przecież obdarzono wiarygodnością, o czym była mowa wyżej, nie całość jego wyjaśnień /bo przecież zawierały różne daty/, ale te, które znalazły swoje odzwierciedlenie w dowodach osobowych jak i nieosobowych. Skutkiem tego było uznanie, że ustalenia faktycznie odpowiadały zasadom logicznego rozumowania. Analiza tych ustaleń nie wykazała także, aby pojawiły się takie okoliczności, które nie wynikały z dowodów, które obdarzono wiarygodnością. I w efekcie, skoro sąd I instancji nie uznał za wiarygodne wyjaśnień Z. Z., to tym samym nie mógł na ich podstawie tych faktów ustalać. Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 424 § 1 pkt 1 kpk należy na wstępie zauważyć, iż treść tego przepisu, uległa zmianie z dniem 1 lipca 2015r., i co istotne przepis ten również wszedł w życie z tym samym dniem. Wprowadził on nowe rygory co do treści sporządzanego uzasadnienia wskazując, że powinno zawierać zwięzłe wskazanie, jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Użycie pojęcia „zwięzłe” ma na celu wskazanie sądom I instancji, że o ile uzasadnienie dalej ma spełniać wymogi formalne /co do zawarcia w nim wszystkich elementów, o których mowa w art. 424 § 1 i 2 kpk/ to jego treść musi być bardziej syntetyczna. Pojęcie to oznacza: 1.«zawierający wiele treści w niewielu słowach»
  2. «mający zwartą strukturę, konsystencję» /Słownik języka polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN 2007/. Czyli ustawodawca nałożył na sądy obowiązek używania języka zwartego, syntetycznego po to, żeby treść uzasadnienia byłą bardziej komunikatywna oraz zwarta objętościowo. Jeśli się sięgnie do treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, to żadną miarą nie można było uznać, żeby elementy zawarte w uzasadnieniu nie spełniały rygorów określonych w cytowanym przepisie. Oczywiście zawsze można mieć uwagi, że sąd sporządzający uzasadnienie zaskarżonego wyroku poszczególnym zagadnieniom poświęcił za mało miejsca, jednakże takie stwierdzenie wcale nie musi oznaczać, iż do uchybienia rzeczywiście doszło. Skoro ustawodawca zdecydował, że uzasadnienie powinno być zwarte objętościowo i skupiać się na najistotniejszych elementach /w szczególności spełnienia wymogów formalnych/, to założył, że pewne kwestie siłą rzeczy będą opisane w sposób syntetyczny i oszczędny. Należy w tym miejscu zauważyć, że gdyby faktycznie uchybienie opisane w apelacji zaistniało, to niewątpliwie uniemożliwiłoby to bądź znacząco utrudniło sformułowanie zarzutu obrazy przepisów w zakresie dotyczącym oceny materiału dowodowego. W tych okolicznościach należało uznać, iż pewne niedostatki tej analizy zaistniały w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji, to jednakże nie miały takiej rangi, na jaką wskazuje skarżący. Ponadto umknęło uwadze autora środka odwoławczego, że ustawą z dnia 20 lutego 2015r. /która także weszła w życie z dniem 1 lipca 2015r./ wprowadzono nową instytucję określoną w art. 455a kpk. Stanowi ona swoisty zakaz uchylania wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424 kpk. Oznacza to, że wszelkie mankamenty związane z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku nie mogą prowadzić do jego uchylenia, co zdecydowanie zawęża możliwości wskazywania naruszenia tego przepisu zgodnie z art. 438 pkt 2 kpk. Z tych powodów oba wnioski, zawarte w apelacji obrońcy, nie mogły być uwzględnione. Sąd odwoławczy, kontrolując całość rozstrzygnięcia, co było efektem zakresu zaskarżenia przez obrońcę, uznał, iż doszło do wadliwego zastosowania prawa karnego materialnego /art. 438 pkt 1 kpk/. Przypomnieć w tym miejscu należy, że sama obraza prawa materialnego polegać może na błędnej wykładni przepisu, zastosowaniu nieodpowiedniego przepisu lub zastosowaniu go w niewłaściwy sposób /np. orzeczeniu kary powyżej granic przewidzianych w danej normie przy braku podstaw do zaostrzenia kary/, zastosowaniu danego przepisu, mimo zakazu określonego rozstrzygania, lub niezastosowaniu normy, której stosowanie było obowiązkowe /T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego Komentarz, Zakamycze 1998, str. 867/. Obraza prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu /zob. w. SN z 21 czerwca 1978 r., I KR 124/78, OSNPG 3/1979, poz. 51/. Nie może budzić wątpliwości, iż sąd I instancji w sposób wadliwy przeprowadził kwestię badania ustaw w kontekście art. 4 § 1 kk. Jest to tym bardziej wadliwe, że pomiędzy czynem przypisanym oskarżonemu a wyrokowaniem w sprawie upłynęło prawie 16 lat. Jest to tak długi okres czasu, że wymagał on bardzo dokładnego prześledzenia zmian w porządku prawnym, następnie ustalenia, którą ustawę należało zastosować i wyjaśnić dlaczego. Niestety tego w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji zabrakło. Sąd ten poprzestał wyłącznie na wskazaniu, że czynnikiem wiodącym w tej kwestii stała się sankcja za typ kwalifikowany przestępstwa, które zostało przypisane Z. Z.. Jest to rozumowanie błędne, bowiem art. 4 § 1 k nie posługuje się pojęciem ustawy surowszej tylko względniejszej dla sprawcy. Aktualne pozostają kryteria przyjęte w tej kwestii przez dotychczasową praktykę. W rozumieniu art. 4 § 1 ustawą względniejszą dla sprawcy jest ta ustawa, która zastosowana w konkretnej sprawie przewiduje dla sprawcy najłagodniejsze konsekwencje. Wybór ten musi być oparty na ocenie całokształtu konsekwencji wynikających z zastosowania konkurujących ze sobą ustaw /W. Wróbel, A. Zoll red. Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część I. Komentarz do art. 1-52, WKK 2016/. Oczyszczając przedpole do dalszych rozważań na temat art. 4 § 1 kk trzeba stwierdzić, iż pod pojęciem innej ustawy rozumie się jedną ustawę, według zasady jeden czyn – jedna ustawa /choć mogą pojawić się w tym względzie wyjątki – por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 20 maja 1993r., OSA 1994 nr 2, poz. 10/. I pogląd ten jest powszechnie akceptowany zarówno przez doktrynę /vide: red. M. Królikowski, R. Zawłocki, Kodeks karny Część ogólna Tom I, Komentarz. Art. 1-31, Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2015, str. 199 i nast./ jak i orzecznictwo /przytoczone chociażby w uzasadnieniu Sadu Apelacyjnego w Lublinie uchylającego wyrok w niniejszej sprawie str. 40 k.3222v/. Jednakże odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu Z. Z. należało rozważyć kwestię nie tyle stosowania jednej ustawy w rozumieniu art. 4 § 1 kk, co stosowanie ustawy głównej i ustawy regulującej kwestie dotyczące zasad wymiaru kary. Wszak w polskim porządku prawnego jest wiele ustaw, zawierających przepisy karne określające odpowiedzialność karną za poszczególne zachowania. Jednakże powyższe akty prawne mają ułomny charakter w tym sensie, że nie zawierają szczegółowych zasad dotyczących wymiaru kary, środków karnych oraz zasad ich wymierzenia. Innymi słowy, jeden akt prawny nie zawiera wszystkich regulacji, niezbędnych do prawidłowego ukształtowania odpowiedzialności karnej oraz wymierzenia odpowiedniej sankcji. Na przykład takim aktem prawnym jest Kodeks karny skarbowy, który w art. 20 § 2 kk wprost odsyła do Kodeksu karnego. Czyli ustalenie względniejszej ustawy będzie wymagało sięgnięcia nie tylko do ustawy podstawowej /określającej dany typ czynu zabronionego/ ale także do ustawy Kodeks karny, bowiem ona w sposób zupełny reguluje kwestie dotyczące zasad odpowiedzialności karnej. Taka sytuacja dotyczy także ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. O ile zawiera ona nie tylko same przepisy karne ale także różnego rodzaju środki oddziaływania na sprawcę, to jednakże nie jest ustawą zupełną w tym sensie, że nie zawiera wszystkich omówionych wyżej regulacji. Prowadzi to do wniosku, że ustalenie względności ustawy będzie wymagało sięgnięcia do dwu różnych aktów prawnych powiązanych ze sobą systemowo /bo dopiero łączne ich stosowanie pozwala na ocenę prawnokarną zachowania sprawcy co wynika z treści art. 116 kk / i łączną ich ocenę w kontekście art. 4 § 1 kk. Powyższy zabieg wcale nie będzie prowadził do naruszenia zakazu stosowania kilku ustaw. Zakaz ten bowiem nie odnosi się do ilości ustaw /w sensie liczbowym/ tylko ich czasu obowiązywania, czyli zakazu stosowania częściowo ustawy nowej i częściowo ustawy obowiązującej poprzednio /por. OSNKW 1970, poz. 118/. Skoro art. 116 kk zezwala na stosowanie przepisów Kodeksu karnego do innych ustaw /tak jak w niniejszej sprawie do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii/ to ustalenie, zgodnie z art. 4 § 1 kk, ustawy względniejszej będzie wymagało sięgnięcia nie tylko do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ale także odpowiednio do przepisów Kodeksu karnego. Przy czym istotnym momentem decydującym o wyborze ustawy będzie, po zbadaniu obu aktów prawnych w takiej części, w jakiej niezbędne jest ich zastosowanie do prawidłowego wyrokowania, ustalenie jednej daty wyznaczającej granicę dla obu ustaw jednocześnie. Pozwoli to na dokładne wyznaczenie momentu, w którym będzie możliwa ocena względności obu ustaw łącznie. Powyższy pogląd jest zgodny z prezentowanym w orzecznictwie np. Sądu Apelacyjnego w Lublinie /wyrok z 23 marca 2006r. LEX nr 183571/. Stwierdzono tam, że skoro jest oczywiste, że zawarte w jednej ustawie (kodeksie) przepisy określające zasady odpowiedzialności karnej (tzw. przepisy części ogólnej) oraz przepisy regulujące typy przestępstw (przepisy części szczególnej) przy analizie względności ustawy dla sprawcy winny być badane łącznie, to konsekwentnie trzeba także zaakceptować pogląd, że taką samą zasadę łącznego badania pod kątem względności dla sprawcy należy zastosować do przepisów części ogólnej Kodeksu karnego oraz do przepisów regulujących typy przestępstw umieszczonych w innej ustawie (w sprawie niniejszej w ustawie "narkotykowej"). Uzasadniony jest więc pogląd, że pod pojęciem "ustawa" w rozumieniu art. 4 § 1 k.k. należy rozumieć nie konkretny akt prawny, ale cały obowiązujący w danym czasie porządek prawny. Zastosowanie powyższych zasad w niniejszej sprawie pozwoliło na zastosowanie w niniejszej sprawie reguły określonej w art. 4 § 1 kk, wobec stwierdzenia, iż przyjęta przez sąd I instancji ustawa nie była względniejsza dla oskarżonego. Umknęło bowiem uwadze sądu I instancji to, że przecież orzekając w sprawie był zobowiązany do odpowiedniego stosowania ustawy Kodeks karny. A zatem jego obowiązkiem była analiza względności również tej ustawy. I gdyby ją przeprowadził to niewątpliwie by zauważył, że ustawą z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw /Dz. U. z dnia 28 czerwca 2003 r., która weszła w życie 1 lipca 2003r. / zmieniono treść art. 45 § 1 kk /który, co oczywista, ma również zastosowanie w sprawach z przedmiotowej ustawy/ w ten sposób, że stał się przepisem o charakterze obligatoryjnym. Natomiast do 30 czerwca 2003r., w przypadku osiągnięcia korzyści majątkowej w sposób opisany w tym przepisie, sąd mógł zastosować przepadek takiej korzyści lub jej równowartości, czyli miał charakter fakultatywny. To stwierdzenie stało się tym bardziej istotne z punktu widzenia art. 4 § 1 kk, jeśli się weźmie pod uwagę treść środka odwoławczego oskarżyciela publicznego, który właśnie domagał się orzeczenia od oskarżonego przepadku w tym trybie. Powyższe względy spowodowały więc konieczność zrewidowania ustaw i przyjęcia, iż ustawą względniejszą będzie ustawa z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z. art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2003r./to jest do czasu wejścia w życie przepisów wprowadzających obligatoryjny charakter przepadku wymienionego w art. 45 § 1 kk/. W wyniku tego zabiegu niezbędne stało się przyjęcie, iż czyn oskarżonego wyczerpał dyspozycję art. 43 ust. 3 cytowanej ustawy. Ponieważ apelację co do winy, uważa się za skierowaną przeciwko całości wyroku /art. 447 § 1 kpk/ sąd odwoławczy odniesie się również do orzeczenia o karze. Stwierdzić należy, iż orzeczona wobec oskarżonego kara pozbawienia wolności nie była karą rażąco niewspółmierną w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Sąd odwoławczy stoi na stanowisku, iż kara ta była i tak karą stosunkowo łagodną i co za tym idzie brak było podstaw do jej dalszego złagodzenia /nawet wobec faktu zmniejszenia ilości nabytych narkotyków/. Wszak wymierzono mu karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia za tego typu przestępstwo. Tym samym suma dolegliwości jest odpowiednia do stopnia winy i uwzględnia także stopień społecznej szkodliwości. Także kara grzywny została ustalona w oparciu o dyrektywy jej wymiaru określone w art. 53 kk a wysokość jednej stawki przy uwzględnieniu przesłanek z art. 33 §3 kk. Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego J. P.: Odnośnie zarzutu obrazy prawa materialnego: Zarzut ten nie był zasadny. Można się zgodzić z autorem apelacji, iż obraza prawa materialnego może także polegać na błędnej wykładni przepisu prawa, gdy skarżący uważa, że treść przepisu prawa materialnego rozumiana (interpretowana) w określony sposób powinna doprowadzić do zastosowania lub niezastosowania określonej normy prawnej. W wypadku kwestionowania prawidłowości przyjętej kwalifikacji prawnej czynu zarzut obrazy prawa materialnego podważa dokonaną przez sąd wykładnię znamion strony przedmiotowej lub podmiotowej przypisanego przestępstwa. Zarzut błędnej wykładni znamion strony przedmiotowej odnosi się do opisu zabronionego zachowania zawartego w dyspozycji przepisu części szczególnej Kodeksu karnego lub innych ustaw karnych /por. D. Świecki, Postępowanie odwoławcze w sprawach karnych, WK, 2016/. O ile można się zgodzić z wywodami autora apelacji co do tego, że wszystkie czyny, będące przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu, zostały popełnione poza tery

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.