I Ca 119/17

Sygnatura akt I Ca 119/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 września 2017 r. Sąd Okręgowy we Włocławku I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Nazdrowicz Protokolant: sekr. Ewelina Jakubiak po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. we Włocławku na rozprawie sprawy z powództwa J. P. przeciwko (...) S.A. w W. – Zakładowi (...) w G. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego we Włocławku z dnia 21 grudnia 2016r., sygnatura akt I C 935/16 oddala apelację. SSO Mariusz Nazdrowicz Sygn. akt I Ca 119/17 UZASADNIENIE Pozwany w swej apelacji nie podniósł zarzutów związanych z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd Rejonowy, a Sąd II instancji ustaleń tych nie zmienił jak również nie przeprowadził postępowania dowodowego. W tych warunkach uzasadnienie Sądu odwoławczego ograniczać się będzie do elementów wskazanych w art. 387 § 2 1 kpc. Apelacja wobec braku uzasadnionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie. Za pozbawiony słuszności należało uznać zarzut naruszenia przepisów art. 64 § 1 kpc w zw. z art. 199 § 1 pkt 3 kpc wskutek czego pozew w ocenie skarżącego – mimo zaistnienia ku temu warunków – nie został odrzucony. Oczywistą jest rzeczą, że osobowość prawną – a co za tym idzie – zdolność sądową posiada jedynie spółka akcyjna, co oznacza, że tylko ta osoba prawna może być stroną w postępowaniu sądowym. Powód w pozwie określił stronę pozwaną jako (...) S.A. W. – Zakład (...) w G.”. Zdaniem Sądu Okręgowego wymienienie na pierwszym miejscu firmy spółki akcyjnej (innej osoby prawnej) i podanie jej siedziby, a następnie dodanie (na drugim miejscu) nazwy oddziału czy innej jednostki organizacyjnej nie może skutkować uznaniem, że stroną jest oddział tej osoby prawnej czy wspomniana jednostka, a nie sama osoba prawna. Takie dookreślenie nazwy o osoby prawnej jest często spotykane w praktyce sądowej (w szczególności odnośnie banków i ubezpieczycieli). Występuje także np. w przypadku sporów z udziałem jednostek samorządu terytorialnego, gdzie wskazywane są ich jednostki organizacyjne (statio municipi). Nie ulega żadnej jednak wątpliwości, że stronami we wszystkich tych przypadkach są osoby prawne. Sytuacja przedstawiałaby się odmiennie, gdyby powodu powiązał swoje roszczenie wyłącznie z Zakładem (...) w G., co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Odnośnie zarzutu obrazy przepisu art. 358 1 § 3 kc to wbrew sugestiom apelującego Sąd I instancji właściwie zastosował przywołany przepis i prawidłowo w szczególności obciążył strony skutkami zmiany siły nabywczej pieniądza. Nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem, że brak ekwiwalentności świadczeń stron umowy, której przedmiotem był wykup zajmowanego przez J. P. lokalu – wynikający wprost z zapisów ustawy z 8 września 2000 roku o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego (...)(Dz. U. Nr 84, poz. 948 ze zm., dalej – „ustawy o komercjalizacji (...)”) – ma decydujący wpływ na kwestię zasadności dochodzenia przez powoda zwaloryzowanych świadczeń należnych mu z tytułu zupełnie innego stosunku prawnego, tj. stosunku najmu. Fakt skorzystanie z możliwości nabycia nieruchomości z przewidzianą wyżej wskazaną bonifikatą – a więc fakt realizacji przysługującego prawa podmiotowego, zgodnie z jego treścią – nie może być oceniany sam w sobie jako naganny moralnie czy pozostający w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i w konsekwencji traktowany jako „niegodne” wzbogacenie się powoda kosztami majątku pozwanego. Trudno bowiem danej osobie czynić zarzut jedynie z tego, że korzysta z uprawnienia wprost przyznanego jej ustawą – w tym wypadku ewentualne zastrzeżenia względem istnienia czy kształtu takiego uprawnienia kierować należałoby raczej względem ustawodawcy. Co więcej, to zauważyć należy, że regulacje dotyczące nabywania nieruchomości z bonifikatą w ocenie Sądu Okręgowego nie powodowały pogorszenia sytuacji majątkowej pozwanego i nie mogły być traktowane jako mające wpływ na możliwość odmowy zastosowania przepisu art. 358