Oskarżonego M. W. uznaje za winnego popełnienia obu zarzuconych mu czynów i za to: a). za czyn z pkt. I na podstawie art. 224§2 kk przy zastosowaniu art. 37a kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk skazuje go na karę grzywny w wymiarze 70 (siedemdziesiąt) stawek dziennych przyjmując, że wysokość jednej stawki dziennej równa jest kwocie 20 (dwadzieścia) złotych, b). za czyn z pkt. II: - na podstawie art. 18§3 kk w zw. z art.
19§1 kk w zw. z art.
kk wymierza mu karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych przyjmując, że wysokość jednej stawki dziennej równa jest kwocie 20 (dwadzieścia) złotych. - na podstawie art. 42§2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzy) lat, - na podstawie art. 43§3 kk zobowiązuje oskarżonego do zwrotu prawa jazdy, - na podstawie art. 43a§2 kk orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5000 ( pięć tysięcy) złotych.
Tłumaczenia oskarżonego, że nie wiedział, iż takie jego zachowanie jest przestępstwem – nie stanowi żadnego usprawiedliwienia i nie ma wpływu na łagodniejszą ocenę stopnia zawinienia oskarżonego. Z wyjaśnień oskarżonego wynika, iż nie przyznał się on do popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt. I aktu oskarżenia, albowiem początkowo twierdził, że nie pamięta, jak wyglądał przebieg interwencji policji, dodając, że był tą interwencją zdenerwowany, że „coś tam” powiedział, ale nie pamięta co, by później utrzymywać, że nie groził funkcjonariuszom policji, tylko ich uprzedzał, że za brutalne - w przekonaniu oskarżonego- zakuwanie go w kajdanki grozi im zwolnienie z pracy, że wie, gdzie się z tym skierować. Potwierdził jednocześnie, że nie wykonywał poleceń funkcjonariuszy, nie chciał wysiąść z samochodu (wyjaśnienia k. 182v i 25, 36- w zakresie odczytanym, k. 228). Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom M. W., w jakich zaprzecza de facto, że miałby stosować groźby bezprawne wobec podejmującego interwencję funkcjonariusza policji. Z zeznań T. G. (k. 183v- 184 i 10 – w zakresie odczytanym), M. F. (k. 184- 184v i 12-13- w zakresie odczytanym) jednoznacznie wynika, że M. W. podczas wykonywania z nim czynności służbowych, używając pod adresem funkcjonariusza policji T. G. słów wulgarnych, żądał odstąpienia od przeprowadzenia czynności służbowych zatrzymania go, twierdził, że załatwi pokrzywdzonego, odgrażał się, że spotka się z nim po cywilnemu, twierdził, że ma rozległe znajomości w Komendzie Głównej Policji i spowoduje, że T. G. zostanie zwolniony z pracy, nie wykonywał poleceń policjantów, nie chciał wysiąść z samochodu, wymachiwał rękami. Dowody te uznać należy za spójne, zbieżne i wzajemnie korespondujące ze sobą. Co ważniejsze- sam oskarżony przyznał, iż był interwencją zdenerwowany, że „coś tam” powiedział, że „uprzedzał” policjantów, iż za brutalne zakuwanie go w kajdanki grozi im zwolnienie z pracy, że wie, gdzie się z tym skierować. Potwierdził jednocześnie, że nie wykonywał poleceń funkcjonariuszy, nie chciał wysiąść z samochodu (wyjaśnienia k. 182v i 25, 36- w zakresie odczytanym, k. 228). Mając przy tym na uwadze pozostawanie oskarżonego w chwili czynu w stanie nietrzeźwości oraz pisemną i ustną opinię biegłych (protokół k.4, dokumentacja medyczna k. 75-87, opinia k. 95-105, opinia k. 211, 183v), z której wynika m. in., iż M. W., z uwagi na uszkodzony ośrodkowy układ nerwowy, ma obniżoną zdolność kontroli emocji, jest osobą drażliwą, nerwową, wybuchową – zeznania świadków -funkcjonariuszy policji w zakresie opisanego przez nich zachowanie oskarżonego w czasie interwencji znajdują swoje dodatkowe potwierdzenie. W tym stanie rzeczy Sąd nie miał wątpliwości, że M. W. w dniu 10 kwietnia 2016 roku w miejscowości M. gmina W. wypowiadając groźby bezprawne spowodowania zwolnienia z pracy pod adresem funkcjonariusza Policji sierż. T. G. i zmuszając w ten sposób wymienionego funkcjonariusza do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania - dopuścił się występku z art. 224§2 kk. Wina umyślna oskarżonego – w zakresie popełnienia przez niego obu zarzuconych mu przestępstw- nie budzi wątpliwości. Oskarżony, pomimo uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego- nie jest osoba upośledzoną, ani ograniczoną intelektualnie, a jego poczytalność w chwili popełnienia przedmiotowych czynów nie budziła wątpliwości. Sąd w pełni podzielił opinię biegłych i wnioski w niej zawarte, uznając, że jest ona rzetelna, wszechstronna, sporządzona przez profesjonalistów i specjalistów w swoich dziedzinach, i brak jest podstaw, by podważać wiarygodność tego dowodu ( opinia k. 95-105, opinia k. 211, 183v). Przy wymiarze kary Sąd kierował się ogólnymi jej dyrektywami zawartymi w art. 53§1 i 2 kk, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynów, winy sprawcy, sposób popełnienia przestępstw. W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego, jakiego dopuścił się na szkodę sierż. T. G., zasługuje na zdecydowaną reakcję Sądu. Nie można akceptować sytuacji, w której oskarżony za pomocą przestępstwa dąży się do uniemożliwienia funkcjonariuszowi policji niezakłóconego wykonywania obowiązków służbowych. Oskarżony z pełną premedytacją nie podporządkowywał się poleceniom służbowym, uniemożliwiał prawidłowe przeprowadzenie przez policję czynności służbowych. Sprawca obejmował swoją świadomością i wolą to, iż jego działanie skierowane jest przeciwko funkcjonariuszowi policji oraz, że ma ono związek z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych. Oskarżony swoim zachowaniem dał dowód dalece lekceważącego stosunku do obowiązujących przepisów prawa. Udostępnienie przez M. W. nietrzeźwemu kierowcy pojazdu mechanicznego w konsekwencji doprowadzić mogło do poważnych, ujemnych skutków dla bezpieczeństwa, zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego, albowiem oczywistym jest, jak poważne zagrożenie na drogach stanowią nietrzeźwi kierowcy. Mając przy tym na uwadze stan zawartości alkoholu w organizmie kierowcy, sposób w jaki kierował pojazdem – a co opisał świadek M. C.- to zagrożenie było realne. W świetle powyższego Sąd, uznając oskarżonego M. W. za winnego popełnienia obu zarzuconych mu czynów: a). za czyn z pkt. I na podstawie art. 224§2 kk przy zastosowaniu art. 37a kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk skazał go na karę grzywny w wymiarze 70 (siedemdziesiąt) stawek dziennych przyjmując, że wysokość jednej stawki dziennej równa jest kwocie 20 (dwadzieścia) złotych, b). za czyn z pkt. II: - na podstawie art. 18§3 kk w zw. z art.
19§1 kk w zw. z art.
kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych przyjmując, że wysokość jednej stawki dziennej równa jest kwocie 20 (dwadzieścia) złotych, - na podstawie art. 42§2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzy) lat – mając na uwadze wagę naruszonych przez oskarżonego – elementarnych - zasad obowiązujących w ruchu drogowym, uznając, że mimo, iż orzeczenie tego środka nastąpiło na minimalny okres, jaki ustawodawca przewidział za popełnienie przedmiotowego czynu - będzie dla sprawcy wystarczającą dolegliwość i spełni cele wychowawcze i poprawcze. - na podstawie art. 43§3 kk zobowiązał oskarżonego do zwrotu prawa jazdy, - na podstawie art. 43a§2 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5000 ( pięć tysięcy) złotych uznając, iż mimo, że świadczenie to jest w minimalnej wysokości, będzie stanowić dla sprawcy wystarczającą dolegliwość i spełni cele wychowawcze i poprawcze. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, za uzasadnione przyjąć należy orzeczenie wobec M. W. kary najłagodniejsze rodzaju – bo za taką właśnie karę ustawodawca uznał grzywnę. Orzekając grzywny w powyższej wysokości Sąd uwzględnił odpowiednio stopień społecznej szkodliwości czynów, winy sprawcy oraz sytuację majątkową i osobistą oskarżonego, jak również – jako okoliczności łagodzące dotychczasową niekaralność oskarżonego ( kart karna k. 227) oraz częściowe przyznanie się do winy, zaś jako okoliczność obciążającą pozostawianie oskarżonego w czasie obu czynów pod wpływem alkoholu. Na podstawie art. 85§1 i 2 kk, art. 85a kk, art. 86§1 i 2 kk, Sąd połączy oskarżonemu jednostkowe kary grzywny i wymierzył mu karę łączną grzywny w wysokości 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych przyjmując, że wysokość jednej stawki dziennej równa jest kwocie 20 (dwadzieścia) złotych, przy jej wymiarze mając na uwadze zbieżność czasową czynów. Zdaniem Sądu wymierzona sprawcy kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynów, spełni cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. Zgodnie z treścią art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny zaliczono oskarżonemu M. W. okres zatrzymania od dnia 10 kwietnia 2016r. do dnia 12 kwietnia 2016r. uznając grzywnę za uiszczoną w wysokości sześciu stawek dziennych. Zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty kwotę 160 (sto sześćdziesiąt) złotych i zwalniając go od ponoszenia pozostałych kosztów sadowych, Sąd kierował się postanowieniami art. 624§1 kpk.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.