i in. popełnione dnia 26 lipca 2015 roku na karę 1 miesiąca pozbawienia wolności; 2) wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 18 maja 2017 w sprawie II K 74/17, w którym połączona została kara łączna pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie w sprawie II K 1168/15 oraz kara pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie w sprawie II K 508/16, w miejsce których orzeczono wobec R. L. karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; I. na podstawie art. 569 §1 k.p.k., art. 85 §1, §2 k.k. i art. 86 §1 k.k. łączy kary orzeczone w sprawach II K 885/16 i II K 74/17 i w ich miejsce wymierza skazanemu R. L. karę łączną 4 (czterech) lat i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zalicza okres odbytej dotąd kary w sprawie II K 74/17 oraz zaliczone w tej sprawie na poczet kary okresy rzeczywistego pozbawienia skazanego wolności; III. na podstawie art. 576 § 1 k.p.k. w pozostałym zakresie łączone wyroki pozostawia do odrębnego wykonania; IV. na podstawie art. 624 §1 k.p.k. zwalnia skazanego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. UZASADNIENIE Wobec skazanego R. L. zapadły następujące prawomocne wyroki: 3) Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 27 stycznia 2017 r. w sprawie II K 885/16 za przestępstwo z art. 286 §
i in. popełnione dnia 26 lipca 2015 roku – wymierzono karę 1 miesiąca pozbawienia wolności; 4) wyrok łączny Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 18 maja 2017 w sprawie II K 74/17, w którym połączona została kara łączna pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie w sprawie II K 1168/15 oraz kara pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie w sprawie II K 508/16, w miejsce których orzeczono wobec skazanego karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Aktualnie R. L. odbywa karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szczytnie w sprawie II K 74/17. Karę odbywa w systemie zwykłym. U skazanego zdiagnozowano uzależnienie od alkoholu, w związku z czym został skierowany na terapię w Oddziale Terapeutycznym. (dowody: odpisy wyroków k. 25 – 25v, k. 26 – 27, k. 30 – 30v, k. 31 – 31v, k. 35 – 36, k. 41 – 41v, k. 42, opinia o skazanym k. 38-39, dane o karalności k. 10-12). Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 569 §1 k.p.k. Sąd wydaje wyrok łączny jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby, którą prawomocnie skazano lub wobec której orzeczono karę łączną wyrokami różnych Sądów. Zgodnie z treścią art. 85 §
k.k., obowiązującą od dnia 01.07.2015 r., Sąd orzeka karę łączną jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, zaś podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu w całości lub w części kary lub kary łączne za te przestępstwa. Z §3 tego artykułu wynika, że jeżeli po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania kary lub kary łącznej sprawca popełnił przestępstwo, za które orzeczono karę tego samego rodzaju lub inną podlegającą łączeniu, orzeczona kara nie podlega łączeniu z karą odbywaną w czasie popełnienia czynu. Z uwagi na fakt, iż kara łączna w wyroku łącznym stanowi odrębną karę zastępującą wszystkie wymierzone kary jednostkowe i wymierzone już kary łączne za pozostające w zbiegu przestępstwa, ustawowo określono granice wymiaru tej kary, tj. przesądzono o górnej i dolnej granicy, w ramach których Sąd dokona jej wymiaru. Przy orzekaniu kary łącznej w wyroku łącznym zastosowanie mają różne systemy łączenia kar. Są nimi: system kumulacji - polegający na zsumowaniu wszystkich wymierzonych kar jednostkowych i łącznych, a następnie wykonaniu jednej skumulowanej kary; system absorpcji - polegający na przyjęciu, że najsurowsza kara wymierzona za pozostające w zbiegu realnym przestępstwa pochłania kary łagodniejsze, co sprawia iż tylko ta kara podlega wykonaniu oraz system asperacji - polegający na przyjęciu za podstawę najsurowszej kary orzeczonej za pozostające w zbiegu przestępstwa, podlegającej odpowiedniemu obostrzeniu w sposób przewidziany w ustawie karnej. Występują także systemy mieszane w dwóch odmianach: redukcyjnym - polegającym na swoistym obniżeniu kary ustalonej w wyniku zsumowania kar jednostkowych i łącznych orzeczonych za poszczególne przestępstwa oraz system mieszany wykorzystujący elementy asperacji - polegający na określeniu zasad wymiaru jednej kary łącznej w oparciu o kary wymierzone jednostkowo i wymierzone już kary łączne, przy czym podstawą wymiaru kary łącznej jest najsurowsza z kar (jednostkowych lub łącznych) podlegająca jednak obostrzeniu w sposób przewidziany w ustawie. Obowiązujący Kodeks karny opiera się co do zasady na systemie mieszanym, nazywanym także systemem kary łącznej. Należy jednak podkreślić, że regulacje zawarte w przepisach art. 85 i następnych k.k. nie wskazują w sposób jednoznaczny modelu (zasady, dyrektywy), który stanowić powinien podstawę wymiaru kary łącznej. Zgodnie bowiem z art. 86 k.k. Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar (jednostkowych, łącznych) wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak ustalonych w tym przepisie granic danego rodzaju kary. W orzecznictwie panuje pogląd, iż wybór sposobu wymiaru kary łącznej uzależniony jest od oceny okoliczności konkretnego wypadku, w tym w szczególności więzi o charakterze przedmiotowym i podmiotowym pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, za które wymierzono kary jednostkowe (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2002 r., II KK 270/02, LEX nr 55547). Należy także nadmienić, iż – jak wynika z art. 85a k.k. orzekając karę łączną, Sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę łączną Sąd orzeka w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności. W niniejszej sprawie połączeniu podlegała kara łączna z wyroku łącznego SR w Szczytnie w sprawie II K 74/17 i jednostkowa kara z wyroku SR w Olsztynie w sprawie II K 885/16. W każdej bowiem z tych spraw orzeczono wobec skazanego kary podlegające łączeniu, nadto przestępstw, za które skazany został w wyżej wymienionych wyrokach R. L. dopuścił się zanim rozpoczął odbywać karę łączną orzeczoną w wyroku łącznym SR w Szczytnie w sprawie II K 74/17 (początek kar od 22 grudnia 2015 r. k. 25v) jak również zanim rozpoczął odbywać poszczególne kary „składające się” na wyżej wskazaną karę łączną. W przedmiotowej sprawie pomiędzy przestępstwami popełnionymi przez skazanego, za które wymierzono kary w sprawach II K 885/16 i II K 74/17 nie istnieje związek przedmiotowy, bowiem skazany popełnił występki skierowane przeciwko różnorodzajowym dobrom prawnie chronionym tj. wolności, wiarygodności dokumentów, mieniu i obrotowi gospodarczemu,. Pomiędzy przestępstwami będącymi przedmiotem spraw II K 885/16 i II K 74/17 zachodzi bliskość czasowa, bowiem popełnione zostały w okresie od 26 lipca 2015 roku do 24 września 2015 roku, a więc na przestrzeni niespełna 2 miesięcy. Wydając wyrok łączny Sąd ma obowiązek uwzględnić w zakresie wymiaru kary wszystkie te okoliczności, które zaistniały także po wydaniu poprzednich wyroków i które wskazują na przebieg procesu resocjalizacji. Na wymiar kary łącznej w wyroku łącznym poza zasadami określonymi w art. 86 §1 k.k. istotny wpływ ma zachowanie się skazanego w zakładzie karnym czy w środowisku, w którym znajduje się po prawomocnym skazaniu poszczególnymi wyrokami. W tym wypadku zachowanie się skazanego jest zmienne z przewagą zachowani negatywnych, o czym świadczy opinia o skazanym z dnia 07 listopada 2017 r. wydana przez zastępcę dyrektora Zakładu Karnego w K. (k. 38-39). Z opinii tej wynika, iż R. L. w czasie pobytu w warunkach izolacji był dwukrotnie nagradzany regulaminowo i pięciokrotnie karany dyscyplinarnie (ostatnio w lipcu 2017 r.). Jego zachowanie w ostatnim czasie pogorszyło się. Skazany odbywa karę w systemie zwykłym, nie jest zainteresowany odbywaniem kary w systemie programowego oddziaływania. Nie wyraża również zainteresowania podjęciem pracy. W związku ze zdiagnozowanym u niego uzależnieniem od alkoholu został skierowana na terapię, którą rozpocznie w dniu 15 stycznia 2018 r. Tym samym w ocenie Sądu uznać należy, że brak jest zauważalnych postępów w procesie resocjalizacji R. L.. W ocenie Sądu skazany, ze względu na powyższe, wymaga maksymalnie długiego okresu resocjalizacyjno-wychowawczego, który kara łączna orzeczona niniejszym wyrokiem łącznym w wymiarze 4 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności – przy zastosowaniu zasady kumulacji – w pełni zapewnia. Orzeczenie wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności na zasadzie absorpcji nie znajduje żadnego usprawiedliwienia ujawnionymi okolicznościami mającymi wpływ na jej rozmiar. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku. Określając wymiar tak ukształtowanej kary łącznej Sąd miał na uwadze również to, że instytucja kary łącznej nie jest w żadnym razie instrumentem łagodzenia kar orzeczonych za zbiegające się przestępstwa, a fakt popełnienia wielu przestępstw oraz brak wyraźnych postępów resocjalizacyjnych są okolicznościami zaostrzającymi wymiar kary. Sąd uznaje, że tak orzeczona kara łączna uwzględnia wszystkie wskazane okoliczności, jest zgodna z zasadą trafnej reakcji karnej i w sposób właściwy zrealizuje nie tylko swoje funkcje wychowawcze i zapobiegawcze wobec skazanego, a także należycie będzie kształtować świadomość prawną społeczeństwa. Na poczet orzeczonej kary łącznej Sąd zaliczył okres odbytej dotąd przez skazanego kary w sprawie II K 74/17 i zaliczone uprzednio na poczet tej kary okresy. Nadto zgodnie z treścią art. 576 §1 k.p.k. pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w wyrokach, z których kary połączono podlegają odrębnemu wykonaniu. Sąd, mając na uwadze trudną sytuację materialną skazanego, zwolnił go od ponoszenia kosztów postępowania.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.