Przepis ten reguluje zagadnienie obowiązku alimentacyjnego pomiędzy małżonkami pozostającymi w separacji w przypadku, gdy żadne z nich nie zostało uznane za wyłącznie winnego rozkładu pożycia małżeńskiego. Obowiązek taki powstaje w takim przypadku tylko wówczas, jeśli jedno z małżonków znajduje się w niedostatku. Jest to wyjątek od zasady, iż osoba pełnoletnia winna utrzymywać się z własnej pracy lub innych źródeł dochodu, nie czerpiąc środków utrzymania od innych osób. Pojęcie niedostatku zostało zdefiniowane w doktrynie - a pogląd ów zaakceptowało także orzecznictwo Sądów - nie tylko jako brak jakichkolwiek środków utrzymania, ale także jako niemożność zaspokojenia własnymi siłami (w oparciu o własne możliwości zarobkowe i majątkowe) swoich usprawiedliwionych potrzeb, w tym także pokrycia kosztów leczenia (patrz np. orzeczenia Sądu Najwyższego z 28 września 1958 roku w sprawie 2 CR 817/57 lub z dnia 19 maja 1975 r. w sprawie III CRN 55/75). Ocena, czy przesłanka niedostatku występuje w rozważanym przypadku, jest kluczową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, to jest przesądzenia, czy obowiązek alimentacyjny powoda względem pozwanej nadal istnieje. Pomocna w tym przypadku jest także norma zawarta w art.
krio, nakładająca na małżonków pozostających w separacji obowiązek wzajemnej pomocy, jeżeli wymagają tego względy słuszności. Sednem sprawy jest tutaj porównanie sytuacji materialnej i bardziej ogólnie życiowej obojga małżonków. Istotne znaczenie ma tu znaczna różnica wieku pomiędzy stronami (pozwana jest starsza od powoda o 15 lat). O ile w chwili zawarcia małżeństwa (1989 rok) różnica ta mogła nie być nawet dostrzegalna, o tyle w chwili orzeczenia separacji (2007 rok), a zwłaszcza w czasie rozstrzygania niniejszej sprawy ma ona istotny wpływ na zdolności zarobkowe każdego z małżonków. Aktualnie A. Ż. jest osobą niepełnosprawną, której jedynymi źródłami środków utrzymania są zasiłek wypłacany przez organ pomocy społecznej oraz alimenty od powoda. Tymczasem J. Ż., mimo niekwestionowanych problemów zdrowotnych ma stabilne miejsce zatrudnienia i regularny dochód. Te okoliczności w ocenie Sądu bezspornie wskazują na niemożność zaspokojenia przez pozwaną własnymi siłami jej najbardziej choćby elementarnych usprawiedliwionych potrzeb, prowadząc nieuchronnie do konkluzji istnienia po stronie p. Ż. obiektywnej przesłanki niedostatku. W konsekwencji tej oceny należy stwierdzić jednoznacznie, iż w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie powołane już wcześniej przepisy art. 60 § 1 krio (wprost) oraz art.
krio, wymagające od powoda ponoszenia pewnego udziału w kosztach utrzymania jego małżonki, choćby już tylko przy zastosowaniu zasady słuszności. Mając na uwadze te ustalenia Sąd stwierdził brak podstaw do uchylenia obowiązku alimentacyjnego p. J. Ż. w stosunku do p. A. Ż. i na podstawie powołanych przepisów oddalił powództwo w całości. Orzeczenie o kosztach procesu znajduje podstawę prawną w art. 102 Kodeksu postępowania cywilnego (kpc). ZARZĄDZENIE 1) Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć powodowi. 2) Przedłożyć z apelacją lub po 14 dniach od doręczenia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.