postanowił niezwłocznie zwolnić C. P., z kary odbywanej z wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 10 października 2005 roku zapadłego w sprawie o sygn. akt II K 401/03 w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, jak również kary zastępczej grzywny z powodu, z powodu niemożności wykonania wymienionych kar. W następstwie odbytej izolacji w warunkach Aresztu Śledczego w Z., następnie w Zakładzie Karnym w J., w okresie faktycznego pozbawienia wolności, w okresie od 28 lutego 2011 roku do dnia 23 grudnia 2011 roku, powód odczuwał zaawansowane stany przygnębienia, związane z przebywaniem w warunkach izolacji penitencjarnej oraz brakiem kontaktu z najbliższymi. W dalszej perspektywie czasowej, brak kontaktu z rodziną skutkował postępującym rozkładem i osłabieniem więzi rodzinnych co dodatkowo pogłębiało zły stan psychiczny powoda. Obecnie, po opuszczeniu murów zakładu karnego, powód nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Dowód: dokumenty znajdujące się w aktach sprawy o sygn. akt II K 1192/10 Sądu Rejonowego w Zabrzu, postanowienie Sądu Rejonowego w Zabrzu z 20 grudnia 2011 roku w sprawie II K 401/03 k. 89,k. 653, zeznania świadka R. D. zapis audio video z przebiegu z rozprawy z dnia 19 maja 2016 roku k.
Wymaga podkreślenia przecież, iż powód został zatrzymany i osadzony w Areszcie Śledczym w Z., a następnie od 20 października 2011 roku do 23 grudnia 2011 roku w Zakładzie Karnym w J., celem odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie o sygn. akt II K 401/03, w której powód został prawomocnie skazany za czyn określony art. 282 § 1 k.k. w zw. z art. 65.§ 1 K.k. Natomiast, (...) Nakaz Aresztowania, wydany przez Sąd Okręgowy w Gliwicach w dniu 29 grudnia 2008 roku, obejmował tylko zachowania skwalifikowane pod kątem art. 280 § 1 k.k.. w zw. z art. 158 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k., stąd nie może być mowy o tożsamości kwalifikacji prawnej czynów, której stwierdzenie, w ramach wydanego nakazu i następnie decyzji o pozbawieniu wolności powoda, było niezbędne i konieczne dla przełamania zakazu proceduralnego wynikającego z normy art.
k.p.k., co dopiero umożliwiałoby wykonanie orzeczonej prawomocnie wobec powoda bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Potwierdzeniem powyższego jest choćby zapatrywanie wyrażone w wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie - I Wydział Cywilny z 2015-04-28 I ACa 942/14, w którym Sąd konkluduje, iż przepis art. 417 KC stanowi podstawę roszczeń odszkodowawczych w stosunku do Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie funkcjonariuszy państwowych przy wykonywaniu władzy publicznej. Pojęcie ”działanie niezgodne z prawem” ma ugruntowane znaczenie. W kontekście regulacji konstytucyjnej należy je rozumieć jako zaprzeczenie zachowania uwzględniającego nakazy i zakazy wynikające z normy prawnej. Zatem oczywistym jest, iż izolacja powoda, najpierw w Areszcie Śledczym w Z. a następnie w ZK J., w okresie od 28 lutego 2001 roku do 23 grudnia 2011 roku, była następstwem złamania zakazu wykonywania kary pozbawienia wolności, nie objętej konkretnym Europejskim Nakazem Aresztowania z dnia 29 grudnia 2008 roku, co przesądziło o zaktualizowaniu odpowiedzialności Skarbu Państwa na podstawie art. 417 § 1 k.c. Tym samym nie można zgodzić się z poglądem, iż działania strony pozwanej były podejmowane w wykonaniu prawomocnych orzeczeń sądów, których realizacja, wobec wyżej przytoczonego obowiązującego wyraźnego przepisu rangi ustawowej, musiała zostać przynajmniej w okresie, w ramach urzeczywistnienia Europejskiego Nakazu Aresztowania z dnia 29 grudnia 2008 roku, czasowo wstrzymana. W odniesieniu do formułowanego przez powoda roszczenia odszkodowawczego, stwierdzić należało, iż powód w tym zakresie nie sprostał wymogom art. 6 kodeksu cywilnego, statuującego obowiązek udowodnienia faktów, z których wywodzi się określone skutki prawne. Powód bowiem nie wykazał precyzyjnie, jakie rzeczywiste straty poniósł, w związku z pozbawieniem wolności w okresie od 28 lutego 2011 roku do 23 grudnia 2011 roku. Nie przedstawił żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby konkretny uszczerbek majątkowy będącego następstwem tej izolacji. Treść zaś zeznań samego powoda oraz zawnioskowanego przez stronę powodową świadka, nie daje miarodajnej i precyzyjnej podstawy określenia doznanych straty czy możliwych potencjalnie do uzyskania korzyści. Przedłożone prywatne zestawienia przewidywanych dochodów możliwych do osiągnięcia w 2011 roku, mają walor jedynie daleko hipotetyczny, nie opierający się na dostatecznie określonych a co za tym idzie rzetelnych podstawach wyliczeń. Co więcej, powód sam zeznał, w toku przesłuchania przed Sądem Rejonowym w Bad Hersfeld, w dniu 30 kwietnia 2009 roku (k.349) , iż jako taksówkarz uzyskuje wynagrodzenie na poziomie od 1.200 - 1.500 euro, co przeczy treści powoływanych przez niego dokumentów. Także zawnioskowany przez powoda świadek R. D., słuchany na rozprawie w dniu 19 maja 2016 roku, nie potwierdził by powód poniósł w związku wizytami bliskich (których w istocie nie było) jakiekolwiek straty, co niejako potwierdza powierzchowny i gołosłowny dowodowo charakter zgłoszonych wniosków dowodowych to zaś zdeterminować musiało ostatecznie rozstrzygnięcie o ich oddaleniu jako zbędnych i nieprzydatnych do stwierdzenia objętych nimi okoliczności. Stąd żądanie odszkodowawcze powoda, jako nieudowodnione, podlegało w całości oddaleniu. Jak chodzi o kwestię zadośćuczynienia za całokształt krzywd i cierpień o charakterze niematerialnym, to nie ulegało wątpliwości, iż z natury rzeczy takowe, w związku z pobawieniem wolności, przez wyżej wskazany okres, powód musiał ponieść i niewątpliwie poniósł. W tym zakresie, uznał Sąd za wiarygodne twierdzenia powoda o jego „załamaniu psychicznym” spowodowanym utratą relacji rodzinnych a w konsekwencji także ostatecznym rozpadem związku, o którym wiarygodnie relacjonował odwiedzającemu go świadkowi R. D., którego relacje w tym zakresie, Sąd uznał za przekonywujące a co za tym idzie miarodajne dla czynionych w tym zakresie ustaleń. Wziął Sąd pod uwagę także przy określeniu wysokości zasądzonego zadośćuczynienia, także normalne i typowe pozostałe dolegliwości, jakie łączą się z pozbawieniem człowieka wolności w zrealizowanym w stosunku do powoda okresie, uznając iż kwota 20.000,00 zł stanowi odpowiednią i adekwatną także do czasookresu rekompensatę, za wszystkie doznane ujemne przeżycia psychiczne i fizyczne, powstałe w następstwie wdrożenia, przez okres blisko 10 miesięczny, kryminalnej izolacji. W pozostałym zakresie, Sąd oddalił roszczenie powoda, jako wygórowane. O odsetkach za opóźnienie Sąd orzekł na mocy art. 481 § 1 k.c., zasądzając je od kwoty zasądzonego roszczenia od daty doręczenia Prokuratorii Skarbu Państwa odpisu pism zawierających ostatecznie sprecyzowane żądania powoda, gdyż od tego czasu pozwany, faktycznie pozostawał w opóźnieniu ze spełnieniem należnego powodowi świadczenia, stąd dalej idące żądanie odsetkowe powoda, za wcześniejszy okres, podlegało oddaleniu. Z uwagi na charakter sprawy, w tym na doznaną niewątpliwie przez powoda krzywdę, Sąd na zasadzie art. 102 kodeksu postępowania cywilnego, odstąpił od obciążania go kosztami postępowania, co znalazło wyraz w pkt 3 wyroku. SSO Elżbieta Kaziród
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.