w dniu 28 października 2016r. na drodze (...) pomiędzy miejscowościami D. - Ł. gm. K. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując motorowerem marki T. o nr rej. (...) w stanie nietrzeźwości z wynikiem 1,25 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, przewoził na kanapie motoroweru nietrzeźwą pasażerkę M. B. i wskutek utraty równowagi doprowadził do upadku motoroweru w okolicy osi jezdni, w wyniku czego pasażerka upadła na przeciwległy pas jezdni, na którym została uderzona przez jadący nim w sposób prawidłowy samochód marki S. (...) o nr rej. (...), doznając rozległych obrażeń w układzie kostno - stawowym w postaci skośnego złamania trzonu VIII kręgu piersiowego, złamania dolnej części łopatki, złamania prawych żeber VII - XII przykręgosłupowo, złamania lewych żeber II - III w przednich odcinkach i VII - XII przykręgosłupowo, złamania trzonu mostka, rozerwania obu więzozrostów krzyżowo- biodrowych i wieloodłamowego złamania kości miedniczych po obu stronach, złamania szczytu kości strzałkowej i w ich następstwie wstrząsu urazowo - krwotocznego, który doprowadził do jej zgonu tj. o czyn z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk I. oskarżonego Ł. S. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych czynów i za to w oparciu o przepisy Kodeksu Karnego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 23.03.2017r. przy zastosowaniu art.4§1 kk - za czyn z pkt I z mocy art.
kk skazuje go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn z pkt II z mocy art.177§2 kk w zw. z art.178§1 kk skazuje go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, II. na podstawie art.85§1 i 2 kk i art.86§1 kk w miejsce orzeczonych jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierza oskarżonemu karę łączną w wymiarze 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, III. na podstawie art.42§2 kk za czyn z pkt I a/o orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat, IV. na podstawie art.42§3 kk za czyn z pkt II a/o orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, V. na podstawie art.90§2 kk łączy orzeczone wobec oskarżonego zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych i w ich miejsce orzeka łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, VI. na podstawie art.43a§2 kk za czyn z pkt I a/o orzeka od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, VII. na podstawie art.47§3 kk orzeka od oskarżonego na rzecz małoletniej K. C. córki zmarłej M. B. reprezentowanej przez D. B. nawiązkę w kwocie 10 000 (dziesięć tysięcy) złotych, VIII. na podstawie art.230§2 kpk orzeka zwrot oskarżycielce posiłkowej M. K. dowodów rzeczowych zapisanych pod pozycją 49/17 księgi przechowywanych przedmiotów tutejszego Sądu, IX. na podstawie art.627 kpk zasądza od oskarżonego: - na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości, w tym opłatę w kwocie 400 (czterysta) złotych, - na rzecz oskarżycielki posiłkowej M. K. kwotę 804 (osiemset cztery) złote tytułem zwrotu poniesionych wydatków w związku z ustanowieniem pełnomocnika Sygn. akt. II K 224/17 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 28 października 2016 r. około godz. 18:00 do mieszkania P. K.
B. spożywali alkohol, po czym mimo to wsiedli na motorower i udali się w podróż powrotną do domu. Wyjaśnienia oskarżonego, w których wskazuje, iż przed przewróceniem motoroweru i upadkiem M. B. wyminął go ciemny samochód marki A. i wtedy poczuł uderzenie powietrza z prawej strony, co jak można wnioskować stanowiło według niego przyczynę upadku motoroweru nie zasługują na wiarę jako sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Przede wszystkim są sprzeczne z zeznaniami najistotniejszego w sprawie świadka A. K.. Świadek jechał bezpośrednio za oskarżonym tym samym pasem ruchu z K. do K., w kierunku Ł.. Świadek wskazał, iż w ostatniej chwili zobaczył światełko i zahamował. Gdy nadjechał, zobaczył jak oskarżony podnosi motorower znajdujący się na środku jego pasa ruchu, a kobieta leży na środku drogi, jedną częścią ciała na jednym pasie ruchu a drugą częścią ciała na drugim pasie ruchu. Świadek podkreślił, że sam ledwo co ich zauważył, bo byli ubrani na ciemno i była noc. Kolejno zauważył, że kobieta usiadła na jezdni. Nie zdążył wysiąść z auta, by zatrzymać samochód jadący z naprzeciwka, bowiem prawie się z nim mijał. Wskazał, iż ten samochód nie jechał szybko, bowiem zaraz był przejazd, zakręt i krótki prosty odcinek. Ten samochód uderzył w kobietę i ona przeleciała w jego kierunku. Nie zauważył by oskarżony i M. B. mieli kaski. (k.263-263v, k. 123 v, 47 – 48) Świadek stanowczo zaprzeczył by, przed samym wypadkiem inne auto mogło wyprzedzić kierowcę motoroweru. Jest przekonany, że przed nim nie jechało inne auto, bowiem było to na prostym odcinku drogi i widziałby inne auta. (k. 211v) Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, bowiem są one spójne, logiczne i konsekwentne. W ocenie Sądu świadek przedstawił zdarzenie w taki sposób, w jaki je zapamiętał, brak jest okoliczności świadczących, iż miałby podawać okoliczności nieprawdziwe bezpodstawnie obciążając oskarżonego. Z zeznaniami A. K. korespondowały zeznania świadka J. G., kierowcy samochodu S. (...). Świadek podkreślił, iż w czasie zdarzenia deszcz nie padał, ale jezdnia była mokra. Było bardzo ciemno, nie była to księżycowa noc. Kiedy minął Ł. jadąc w kierunku K., a następnie przejazd kolejowy i zakręt, to zobaczył z daleka, że na przeciwnym pasie jezdni stoi samochód na światłach. Kolejno zauważył skuter, który stał przed samochodem i dlatego zwolnił. Na swoim pasie ruchu nie widział żadnej przeszkody, żadnego pojazdu ani osoby. Wskazał, iż jechał nie szybciej niż 50 km/godz. Kiedy się zbliżał do tych stojących pojazdów nagle poczuł uderzenie, hamował po uderzeniu na wysokości tego stojącego samochodu. Uderzenie było w jego przedni lewy róg samochodu. Zatrzymał się kawałek dalej i zobaczył kobietę leżącą na skraju jezdni. Świadek nie pamiętał, w jaki sposób kobieta była zwrócona po uderzeniu. Kasków na głowie u nikogo nie widział. Nie pamiętał, czy zanim dojechał na miejsce, to z naprzeciwka jechały jakieś pojazdy. (k.262v-263, 22v) Świadek, mimo, iż niewątpliwie w całość zdarzenia zaangażowany był emocjonalnie, to w składanych zeznaniach, szczegółowo i w sposób logiczny zrelacjonował jego okoliczności. Sąd nie znalazłżadnych podstaw do podważenia jego relacji, uznając je za spójne, logiczne, konsekwentne i zgodne z zeznaniami A. K.. Powyższe okoliczności dały Sądowi podstawy do przyjęcia, iż zeznania wskazanych świadków odzwierciedlają faktyczny przebieg zdarzenia i przyjął je za wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych. W ich świetle brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż w zdarzeniu brał udział inny pojazd, czy że upadek motoroweru, którym poruszał się oskarżony z pokrzywdzoną była wynikiem działania osób trzecich. Jak wynika z opinii z zakresu badań wypadków i kolizji drogowych D. M. oraz biegłego lekarza medycyny sądowej B. Z., której wnioski Sąd w pełni podziela, stan zagrożenia na drodze wprowadziła pokrzywdzona piesza M. B. poprzez zabronione przepisami Ustawy Prawo o ruchu drogowym znajdowanie się na jezdni w warunkach ograniczonej widoczności. Do wypadku doszło w porze nocnej, w miejscu gdzie droga nie ma sztucznego oświetlenia. W tej sytuacji kierujący samochodem S. (...), jadąc z włączonymi światłami mijania nie miał możliwości uniknięcia wypadku. Możliwość dostrzeżenia pieszej była skrajnie trudna bowiem M. B. ubrana była w ciemne, nie kontrastujące z podłożem ubranie. Dodatkowo nastąpiło bardzo niekorzystne dla kierującego pojadłem S. zjawisko zwane olśnieniem związane ze stojącym na przeciwległym pasie ruchu samochodem z włączonymi światłami mijania. Olśnienie w sposób drastyczny zmniejsz odległość, z jakiej kierujący ma możliwość zauważenia nieoświetlonej przeszkody. Kierujący samochodem S. J. G. w chwili uderzenia poruszał się z prędkością około 54 km/h, podczas gdy w miejscu tym dopuszczalna prędkość wynosiła 90 km/h. Prędkość ta była bezpieczna i dostosowana do panujących warunków drogowych i atmosferycznych. Do uniknięcia wypadku doszło by gdyby J. G. poruszał się z prędkością 31 km/h, ale taka prędkość była wówczas nieuzasadniona panującymi warunkami drogowymi i atmosferycznymi. Biegli wskazali, iż zgodnie z przepisami ustawy prawo o Ruchu drogowym (zasada ograniczonego zaufania) kierujący ma prawo oczekiwać, że inni uczestnicy ruchu zachowują się w sposób prawidłowy, a więc na jezdni znajdują się oświetleni użytkownicy lub ewentualnie piesi idący skrajem jezdni. Powszechne przewidywanie obecności nieoświetlonych przeszkód na drodze, a taką niewątpliwie była znajdująca się na jezdni poszkodowana piesza, prowadziłoby do przekształcenia zasady ograniczonego zaufania w zasadę braku zaufania, a w konsekwencji do sparaliżowania ruchu kołowego w nocy. Skoro nie zaistniały przed wypadkiem przesłanki informujące o możliwości wystąpienia nieprawidłowych zachowań pieszych, to kierujący samochodem S. mógł prowadzić samochód z prędkością dostosowaną do widoczności drogi, większą od prędkości wynikającej z widoczności przeszkód. W ocenie biegłych za przyczynę wypadku należy zatem uznać obecność znajdującej się na jezdni poszkodowanej pieszej M. B. na nieoświetlonej jezdni w warunkach ograniczonej widoczności. Pozycja taka pieszej na drodze jest zabroniona przepisami Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym i wprowadzała stan zagrożenia bezpieczeństwa na drodze. Przy takiej przesłance do rozwiązania pozostaje kwestia, dlaczego pokrzywdzona piesza na tej jezdni się znajdowała. Pokrzywdzona przed pojawieniem się na jej jezdni, poruszała się jako pasażerka motorowerem T. kierowanym przez Ł. S.. Podczas poruszania się osób motorowerem doszło do przewrócenia się pojazdu jednośladowego i spadnięcia poszkodowanej M. B. z jednośladu. Badanie zawartości alkoholu w wydychanym przez kierującego motorowerem T. Ł. S. powietrzu wykazały zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu – od około 1,08 mg/l do około 1,25 mg/l/. Natomiast z opinii kryminalistycznej badania krwi poszkodowanej M. B. wykazały obecności 1,66 promila alkoholu etylowego. Przy takich przesłankach, przy poszukiwaniu przyczyn wypadku, należałoby uwzględnić stan psychofizyczny pasażerki jednośladu M. B. oraz kierującego motorowerem Ł. S.. Biegli stwierdzili w pierwszej kolejności, iż jazda pojazdem jednośladowym dwóch osób wymaga ich współdziałania, szczególnie podczas pokonywania zakrętów. Stwierdzić należy, iż w trakcie pokonywania zakrętu na ciała osób znajdujących się na jednośladzie oddziałują siły ośrodkowe o znacznej wartości. Jeżeli osoba ta nie przeciwdziałała tej sile poprzez odpowiednie przechylenie do środka zakrętu, to zostanie wychylona w drugą stronę. Przechylenie to spowoduje zmianę położenia środka ciężkości pojazdu jednośladowego i tendencję jednośladu do samoistnej zmiany toru jazdy, a w konsekwencji nawet jego upadek. Pasażerka motoroweru M. B. była w stanie znacznej nietrzeźwości -1,66 promila alkoholu, a więc jest prawdopodobne, że jej współdziałanie z kierującym (który notabene również był w stanie nietrzeźwości) nie było dobre. Nie można więc wykluczyć, że zachowanie pasażerki mogło mieć znaczący wpływ na stabilność ruchu pojazdu jednośladowego – niewłaściwe zachowanie pasażerki w czasie wjazdu i pokonywania łuku drogi mogło skutkować utratą stabilności jazdy, a w dalszej konsekwencji upadkiem motoroweru. Nie można więc wykluczyć negatywnego wpływu zachowania pasażerki pojazdu jednośladowego M. B. na zaistnienie i przebieg analizowanego wypadku. Biegli podkreślili wyraźnie, iż nie można również wykluczyć zwykłego błędu kierującego jednośladem polegającego, np. na spóźnionym korygowaniu toru jazdy na zmieniającym się przebiegu drogi, nieutrzymywaniu przez kierującego prostoliniowego toru jazdy (czemu sprzyjać mógłby stan psychofizyczny w jakim w chwili zdarzenie kierujący się znajdował – stan nietrzeźwości) itp. Biegli podnieśli ponadto, iż zgodnie z przepisami Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym przewożenie pojazdem jednośladowym osób nietrzeźwych poza bocznym wózkiem jest zabronione. Motorower T. biorący udział w zdarzeniu nie był wyposażony w taki wózek. Zachowanie kierującego polegające na przewożeniu motocyklem nietrzeźwego pasażera, było więc zachowaniem nieprawidłowym i niezgodnym z wymienioną Ustawą, było więc błędem popełnionym przez kierującego pojazdem jednośladowym. Jak wskazali biegli, co w pełni Sąd podziela, konsekwencje przewożenia osób nietrzeźwych pojazdem jednośladowym bocznego wózka są powszechnie znane. Reasumując, biegli wskazali, iż do wypadku doszło, ponieważ M. B. znalazła się na przeciwległym pasie jezdni w wyniku upadku z motoroweru. Upadek ten mógł być spowodowany utratą przez nią równowagi lub też niewłaściwą techniką jazdy kierującego motorowerem z tym, że zgodnie z przepisami ruchu drogowego pojazdem jednośladowym można przewozić nietrzeźwego pasażera jedynie wówczas, gdy pojazd ten jest wyposażony w boczny wózek, którego motorower Ł. S. nie miał. Był on też świadomy nietrzeźwości M. B., ponieważ razem z nią przed wypadkiem spożywał alkohol. (k.159-188) Sąd podzielił w całej rozciągłości opinię biegłych. Opinia ta jest pełna, jasna i rzetelna. Biegli w oparciu o posiadaną wiedzę specjalistyczną, dowody materialne i osobowe, dokonali obszernej i szczegółowej analizy zaistniałego zdarzenia. Wnioski wywiedzione z opinii są logiczne, rzeczowe i przekonujące. Opinia sporządzona została przez osoby bezstronne, o odpowiednim przygotowaniu zawodowym i fachowym. Już w tym miejscu wskazaćnależy, iż działanie innych osób - przyczynienie się do zaistnienia wypadku drogowego nie wyłącza odpowiedzialności kierującego pojazdem. Teoretycznie współodpowiedzialnymi za spowodowanie wypadku mogą być dwajuczestnicy ruchu, a czasem nawet większa ich liczba, ale warunkiem prawidłowej oceny prawnej jest stwierdzenie, w odniesieniu do każdego z nich z osobna, że w zarzucalny sposób naruszył on, chociażby nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu, a także, że pomiędzy jego zachowaniem a zaistniałym wypadkiem istnieje powiązanie przyczynowe – skutkowe. Zeznania pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków, których Sąd co do zasady nie kwestionował nie mają już tak doniosłego znaczenia dla ustaleń w sprawie. Świadkowie P. K.
Przepis art. 177§1 kk określa odpowiedzialność sprawcy, który naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 §
177 § 1 lub 2 k.k. w związku z art. 178 § 1 kk. Ewentualna redukcja ocen prawnokarnych powinna zostać dokonana - z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku - przy przyjęciu, iż występek zakwalifikowany z art.
stanowi współukarane przestępstwo uprzednie. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do uznania przestępstwa z art.
177§ 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. Sąd uznał, iż zastosowanie wskazanej prawnokarnej redukcji ocen byłoby nieuzasadnione, albowiem nietrzeźwość oskarżonego nie była jedyną przyczyną zachowania oskarżonego, które doprowadziło do wypadku. Wobec powyższego wina oskarżonego i okoliczności popełnienia zarzucanych mu czynów nie budzą wątpliwości. Sąd uznał oskarżonego Ł. S. za winnego tego, że: I. w dniu 28 października 2016r. na trasie D. - Ł. gm. K., w ruchu lądowym, kierował motorowerem marki T. nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości (1,20 mg/1; 1,25 mg/l; 1,24 mg/1; 1,20 mg/1; 1,22 mg/1; 1,08 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu) czym wyczerpał dyspozycję art.
w dniu 28 października 2016 r. na drodze (...) pomiędzy miejscowościami D. - Ł. gm. K. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując motorowerem marki T. o nr rej. (...) w stanie nietrzeźwości z wynikiem 1,25 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, przewoził na kanapie motoroweru nietrzeźwą pasażerkę M. B. i wskutek utraty równowagi doprowadził do upadku motoroweru w okolicy osi jezdni, w wyniku czego pasażerka upadła na przeciwległy pas jezdni, na którym została uderzona przez jadący nim w sposób prawidłowy samochód. marki S. (...) o nr rej. (...), doznając rozległych obrażeń w układzie kostno - stawowym w postaci skośnego złamania trzonu VIII kręgu piersiowego, złamania dolnej części łopatki, złamania prawych żeber VII - XII przykręgosłupowo, złamania lewych żeber II - III w przednich odcinkach i VII - XII przykręgosłupowo, złamania trzonu mostka, rozerwania obu więzozrostów krzyżowo- biodrowych i wieloodłamowego złamania kości miedniczych po obu stronach, złamania szczytu kości strzałkowej i w ich następstwie wstrząsu urazowo - krwotocznego, który doprowadził do jej zgonu, czym wyczerpał dyspozycję art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. Z uwagi na zmianę przepisów kodeksu karnego w czasie pomiędzy popełnieniem przestępstwa a orzekaniem, Sąd przy zastosowaniu art. 4§1 kk za podstawę skazania i wymiaru kary przyjął ustawę obowiązującą poprzednio, tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 23.03.2017 r. jako korzystniejszą dla oskarżonego. Sąd za czyn z pkt I wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, natomiast za czyn z pkt II wymierzył karę 4 lat pozbawienia wolności. Wymierzając karę łączną 4 lat pozbawienia wolności Sąd zastosował zasadę absorbcji z uwagi na związek czasowy i miejscowy obu czynów. Za okoliczności obciążające Sąd przyjął przede wszystkim bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwościobu czynów. Stopień zawinienia oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów należy uznać za szczególnie wysoki – oskarżony będąc pod znacznym działaniem alkoholu złamał zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym.Zdecydował się na jazdę w stanie znacznej nietrzeźwości pojazdem jednośladowym, w warunkach nocnych, a więc przy ograniczonej widoczności, Prowadzenia pojazdów jednośladowych w stanie nietrzeźwości niesie szczególne ryzyko wystąpienia wypadku. Powszechnie wiadomo, że stan nietrzeźwości w sposób istotny zaburza zachowanie równowagi ikoordynacji ruchów, co przy prowadzaniupojazdujednośladowego ma bardzo istotne znacznie. P. do przewożeniajakopasażeraosoby również znajdującej w stanie nietrzeźwości. Jako osoba dorosła, mógł on z łatwością przewidzieć następstwa swojego zachowania, co oznacza, że popełnił przestępstwa z pełną świadomością możliwych konsekwencji. Jako okoliczność obciążającą Sąd przyjął znaczny stan nietrzeźwości oskarżonego i jego pełną świadomość takiego stanu, jak i stanu przewożonej pasażerki. Wymienieni wsiedli na pojazd bezpośrednio po spożywaniu alkoholu. Sąd miał zatem na uwadze charakter i sposób naruszenia zasad obowiązujących w ruchu drogowym będący bezpośrednią przyczyną wypadku. Sąd miał na uwadze również skutki zachowania oskarżonego, śmierć młodej kobiet, która osierociła 10 letnią córkę. P. oskarżonego doprowadzało do uwikłania w niniejszą sprawę osobę trzecią kierowcę S., którynajechał na pokrzywdzoną, czym naraził go na traumatyczne przeżycia. Wymieniony mimo przestrzegania zada bezpieczeństw w ruch potrącił pokrzywdzoną, w wyniku czego odniosła ona śmierć. Dla wymienionego, który jest młodą osobą to doświadczenie, które z pewnościpostawiślad wjego psychice. Sąd wymierzając oskarżonemu karę jako okoliczność łagodzącą miał na względzie wcześniejszą niekaralność oskarżonego (karta karna k.116) oraz okazanie skruchy i przeproszenie rodziny pokrzywdzonej. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności jest karą adekwatną zarówno do stopnia winy oskarżonego, jak i do stopnia szkodliwości społecznej przypisanych mu czynów, który to stopień ze względu na okoliczności czynów, rodzaj i charakter naruszonych dóbr, należy uznać za wysoki. Zdaniem Sądu wzgląd na wskazane wyżej okoliczności, przemawia za przyjęciem, że jedynie długoterminowa kara pozbawienia wolności, wykonywana w formie bezwzględnej i długotrwała resocjalizacja w warunkach zakładu karnego uświadomią oskarżonemu naganność jego postępowania i zapobiegną popełnieniu przez niego czynów zabronionych w przyszłości. Kara pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze spełni wszystkie ustawowe cele, w szczególności wychowawcze i prewencyjne oraz będzie stanowiła jasny przekaz dla społeczeństwa, iż tego typu przestępstwa nie są tolerowane i zawsze spotkają się z szybką i ostrą reakcją wymiaru sprawiedliwości. Jednocześnie kara w orzeczonym wymiarze winna uświadomić oskarżonemu fakt wyrządzenia szkody nie tylko bezpośrednio pokrzywdzonej, ale także członkom jej rodziny, dla których śmierć M. B. była niepowetowaną stratą, w szczególności dla jej 10-letniej córki. W przedstawionym stanie rzeczy, przy wszystkich podniesionych wyżej okolicznościach, łagodniejsza kara pozbawienia wolności byłaby wyrazem zbytniej pobłażliwości dla sprawcy. Sąd skazując oskarżonego za przestępstwo z art.
42§ 2 kk do orzeczenia wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, który Sąd orzekł na okres 5 lat mając na względzie wyżej wymienione okoliczność obciążające. Skazując oskarżonego za przestępstwo z art 177 §2 kk popełnione w warunkach określonych w art. 178§1 kk, gdy sprawca był w stanie nietrzeźwości Sąd zgodnie z treścią art. 42§ 3 kk orzekł wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio, nie znajdując szczególnych okoliczności pozwalających uznać, że zachodzi wyjątkowy uzasadniony wypadek orzeczenia zakazu w mniejszym wymiarze. Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonego zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i w ich miejsce orzekł łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio.W ocenie Sądu ten środek karny wzmocni wychowawcze i zapobiegawcze oddziaływanie kary na oskarżonego jak też wyeliminuje go spośród użytkowników dróg jako osobę nieodpowiedzialną, lekceważącą zasady obowiązujące w ruchu drogowym i stwarzającą zagrożenie dla innych uczestników. Sąd na podstawie art. 43a § 2 kk orzekł obligatoryjny, przy skazaniu z art.178 a§ 1 kk,środek karny – świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5000 złotych. Wobec skazania za przestępstwo z art. 177§ 2 kk w zw. z art. 178§1 kk oskarżonego będącego w stanie nietrzeźwości, Sąd był zobowiązany orzec na podstawie art. 47 § 3 kk nawiązkę na rzecz małoletniej K. C. - córki zmarłej M. B. reprezentowanej przez D. B.. Warunkiem orzeczenia nawiązki na rzecz osoby najbliższej jest to, aby jej sytuacja wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu. W doktrynie wskazuję się, spowodowanie śmierci rodziców i pozbawienie możliwości wychowania w rodzinie za istotne pogorszenie sytuacji życiowej dzieci. Sąd Najwyższy zauważył, że: "znaczne pogorszenie sytuacji życiowej" należy odczytywać "nie tylko w materialnym aspekcie zmienionej sytuacji bliskiego członka rodziny zmarłego, ale w szerszym kontekście, uwzględniającym przesłanki pozaekonomiczne określające tę sytuację (np. utratę oczekiwania przez osobę poszkodowaną na pomoc i wsparcie członka rodziny, których mogła ona zasadnie spodziewać się w chwilach wymagających takich zachowań, zwłaszcza w razie choroby)" (wyr. SN z 3.12.2010 r., I PK 88/10, OSNAPiUS 2012, Nr 3–4, poz. 37). Uwzględniając powyższe, Sąd uznał za zasadne wymierzenie nawiązki w wysokości 10 000 złotych na rzecz małoletniej K. C. córki zmarłej M. B., której sytuacja życiowa znacznie się pogorszyła i to nie tylko w wymiarze materialnym. Przede wszystkim jednak dziewczynka w dziecięcym wieku (obecnie ma 10 lat) utraciła matkę, która wychowywała ją samotnie. Na podstawie Sąd zgodnie z art.230§2 kpk orzekł zwrot oskarżycielce posiłkowej M. K. dowodów rzeczowych zapisanych pod pozycją 49/17 księgi przechowywanych przedmiotów tutejszego Sądu, Sąd na podstawie art.627 kpk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości, w tym opłatę w kwocie 400 złotych. Natomiast na rzecz oskarżycielki posiłkowej M. K. kwotę 804 złote tytułem zwrotu poniesionych wydatków w związku z ustanowieniem pełnomocnika.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.