2 k.p. za pracę w godzinach nadliczbowych oprócz wynagrodzenia podstawowego przysługuje pracownikowi dodatek w wysokości 50% wynagrodzenia. Z uwagi ,że powód wykonywał pracę na stanowisku kierowcy samochodu dostawczego do 3,5 tony , to zgodnie z art. 21a ustawy z dnia 16.04.2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1155) kierowcy w podróży służbowej, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w przepisach art. 77 5 § 3-5 k.p.. U pozwanego nie obowiązywały wewnętrzne uregulowania w kwestii wysokości świadczeń związanych z podróżą służbową, umowa o pracę zawarta pomiędzy stronami także nie zawiera takiego zapisu ,zatem podróże służbowe winny być rozliczane zgodnie z uregulowaniami Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29.01.2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013r. poz. 167), które określa wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Z tytułu podróży służbowej, zarówno krajowej, jak i zagranicznej, pracownikowi przysługują: diety, zwrot kosztów przejazdów, dojazdów środkami komunikacji miejscowej oraz noclegów. W spornym okresie dieta krajowa wynosiła 30zł za dobę. Powód twierdził, iż w spornym okresie pracował w godzinach nadliczbowych , albowiem codziennie od poniedziałku do piątku ,w dniach wskazanych w listach obecności, świadczył pracę w godzinach 2.10 do godziny 13.00 oraz ,że pozwany nie wypłacał jemu wynagrodzenia z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych i za pracę w nocy. Zaprzeczył jakoby wypłacane przez pozwanego kwoty z tytułu rozliczania ilości przejechanych kilometrów i za drugi kurs były faktycznie wynagrodzeniem za pracę w godzinach nadliczbowych, w tym nocnych. Powód podał, że umowa z pozwanym była tego rodzaju ,że jego wynagrodzenie za pracę będzie składało się z wynagrodzenia zasadniczego w wysokości minimalnego wynagrodzenia krajowego i było to w 2014r. - 1.680,00 zł. W 2015r. - 1.7500 zł., a w 2016r. - 1.850,00 zł oraz z dodatku z tytułu przejechanych kilometrów ( po 8 gr. za kilometr) oraz premii w wysokości 100zł za dugi kurs w ciągu dniówki roboczej. Pozwany natomiast twierdził ,że kwoty wypłacane powodowi z tytułu rozliczania tzw. kilometrówki i za drugi kurs faktycznie stanowiły wynagrodzenie za nadgodziny i z tytułu rozliczenia świadczeń należnych z tytułu podróży służbowych. Sąd nie dał wiary pozwanemu, że wypłacane powodowi kwoty z tytułu rozliczania kilometrówki i za drugi kurs , de facto, były wypłacane z tytułu wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych oraz diet. Pozwany na tę okoliczność nie przedstawił bowiem żadnego wiarygodnego dowodu . Zestawienie rozliczeń pomiędzy stronami nie zawiera informacji ,że kwoty tam wyszczególnione, dotyczą wypłat wynagrodzeń z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych , w tym nocnych i rozliczenia diet. Co więcej pozwany początkowo twierdził , że powód nie pracował w godzinach nadliczbowych. Złożył ewidencję czasu pracy powoda , z której wynikało ,że powód świadczył pracę w godzinach 5.00 – 13.00 . Dopiero , gdy powód wskazał dowody na to ,że pracę faktycznie zaczynał o godzinie 2.10 i kończył o godzinie 13.00, pozwany złożył nieformalną ewidencję rozliczeń z powodem z tytułu przejechanych kilometrów i za drugi kurs w ciągu dniówki roboczej twierdząc, że kwoty wypłacone powodowi w spornym okresie z tego tytułu rekompensują pracę powoda w godzinach nadliczbowych i diety z tytułu podróży służbowych. Powód nie kwestionował ,że kwoty wskazane w tych rozliczeniach pobierał , lecz nie z tytułu wypłaty wynagrodzenia za pracę godzinach nadliczbowych i diet , lecz w tytułu podstawowego miesięcznego wynagrodzenia za pracę. Zdaniem Sądu, przedstawione przez pozwanego rozliczenia nie dowodzą ,że kwoty w nim wskazane były wypłacane powodowi z tytułu rozliczenia nadgodzin i diet. Wynika z nich tylko ilość przejechanych danego dnia kilometrów i kwota wypłacona powodowi z tego tytułu stanowiąca iloczyn przejechanych kilometrów i stawki 8 groszy za kilometr oraz daty i kwoty wypłaconych powodowi kwot za drugi kurs. Te rozliczenia nie zawierają ani ilości godzin nadliczbowych, ani wyliczenia wynagrodzenia za nadgodziny . Nie zawiera także wyliczenia ilości należnych powodowi diet z tytułu podróży krajowych i kwot wypłaconych powodowi z tego tytułu. Sąd w związku z tym uznał ,iż pozwany nie udowodnił ,iż wypłacił powodowi wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i diety należne z tytułu odbytych przez powoda podróży służbowych krajowych w spornym okresie. Ustalając wysokość należnych powodowi diet za okres objęty niniejszym pozwem, Sąd opierał się na wyliczeniu dokonanym przez biegłą sądową w opinii . Biegła po analizie złożonej do sprawy dokumentacji wyliczyła, iż powodowi w związku z odbywanymi podróżami służbowymi w spornym okresie przysługuje kwota 8.265zł. Ilość odbytych przez powoda podróży służbowych i czas ich trwania wyliczony przez biegłą w opinii nie były kwestionowane przez strony ( dowód: opinia k. 175-220 ). Mając na uwadze powyższe na podstawie wyżej wskazanych przepisów , zasądzono na rzecz powoda tytułem diet krajowych w związku z odbytymi podróżami służbowymi w okresie od 7 czerwca 2014r. do 31 października 2016r. kwotę 8.265 złotych z odsetkami (ustawowymi i odsetkami ustawnymi za opóźnienie) od kwot należnych z tego tytułu za poszczególne miesiące , od dnia wymagalności poszczególnych kwot , tj.11 dnia każdego następnego miesiąca do dnia zapłaty( pkt. I c wyroku). O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 k.c. Z uwagi ,że u pozwanego obowiązywał miesięczny okres rozliczeniowy, a wynagrodzenie było wypłacane do 10 dnia następnego miesiąca, data wymagalności wypłaty diet to 11 dzień następnego miesiąca. Sąd zasądził także na rzecz powoda wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i dodatek za pracę w nocy. Bezspornie, na podstawie wyżej wskazanych wiarygodnych dowodów z zeznań świadków D. C. k. 112v-113, U. K. k. 113-113v, M. K. k. 113v-114, M. M. k. 114-114v, M. R.
1 a i c , akt.
. (...). § 1.k.p. Sąd zasądził na rzecz powoda kwoty wskazane w pkt. I a i b wyroku ,z ustawowymi odsetkami i odsetkami za opóźnienie od kwot należnych z tego tytułu za poszczególne miesiące wyliczone przez biegłą w opinii z dnia 21.07.2017r. w wersji I, od dnia wymagalności poszczególnych kwot , tj.11 dnia każdego następnego miesiąca do dnia zapłaty i oddalił powództwo w pozostałej części ( pkt. II wyroku). O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 100 § 1 kpc w zw. z art. 113 k.p.c. Powód wygrał sprawę w 77 %. Na koszty sądowe składa się opłata od pozwu w kwocie 1.805zł i wynagrodzenie biegłej z zakresu rachunkowości za wykonanie opinii( podstawowej i uzupełniającej ) w kwocie 1.772,28 zł. , zwrot kosztów podroży świadka 154,70 - czyli łącznie kwota 3.731,98.zł.. Zatem pozwanego obciążono częścią kosztów sądowych w wysokości 2.873,62.( 77%) . O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono także na podstawie art. 100 § 1 kpc w związku z § 9 ust. 1 pkt. 2 w związku z § 2 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. poz. 1804; zm. Dz.U. z 2016r. poz.1667), zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.079złotych wyliczoną stosownie do wysokości wygranej powoda( 77% z kwoty 2.700zł). Z uwagi ,że powód wygrał sprawę co do zasady , Sąd odstąpił od obciążania go kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej od oddalonej części powództwa . Stosownie do uregulowania zawartego w art. 477 2 k.p. Sąd nadał wyrokowi w pkt. I rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 1.1850 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.