VI U 992/13

Sygn. akt. VI U 992/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2013r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na rozprawie w składzie: Przewodniczący: SSO Joanna Siupka - Mróz Protokolant: Anna Iwaszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013r. w Bydgoszczy odwołania B. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 1 marca 2013 r. Nr (...) w sprawie B. S. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o rentę z tytułu niezdolności do pracy

1. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje B. S. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy począwszy od 1 marca 2013 r. na okres dwóch lat,
2. stwierdza, iż organ rentowy ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.
3. zasądza od pozwanego na rzecz odwołującego kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. Sygn. akt VIU 992/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 1 marca 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., odmówił B. S. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy powołał się na orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 27 lutego 2013 r., w którym uznano, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. Odwołanie od powyższej decyzji złożył ubezpieczony wnosząc o przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Ubezpieczony podniósł, że stan jego zdrowia nie uległ poprawie lecz pogorszeniu. Potwierdzeniem powyższego jest m.in. orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia 26.
4. (...). W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. wniósł o jego oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w decyzji. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy; ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy; niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów (ust. 1). Zgodnie zaś z art. 61 ustawy prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu osiemnastu miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony stał się ponownie niezdolny do pracy. W niniejszej sprawie kwestią sporną była sama dalsza niezdolność B. S. do pracy. W myśl art. 12 ustawy emerytalnej niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Zgodnie natomiast z treścią art. 13 ust. 1 ustawy przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się: stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Ubezpieczony B. S. był uprawniony do renty z tytułu okresowej częściowej niezdolności do pracy do dnia 28 lutego 2013 r. W wyniku rozpoznania kolejnego wniosku o rentę zarówno Lekarz Orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 6 lutego 2013 r., jak i Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 27 lutego 2013 r. stwierdzili, że badany nie jest niezdolny do pracy. Wnioskodawca urodzony (...) posiada wykształcenie podstawowe. Przed przyznaniem prawa do renty pracował jako kierowca (...) okoliczności bezsporne W celu zweryfikowania ustaleń dokonanych przez organ rentowy i ustalenia czy w stanie zdrowia ubezpieczonego po dniu 1 grudnia 2010 roku nastąpiła poprawa pozwalająca na stwierdzenie, że niezdolność do pracy już nie występuje, Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: kardiologa, neurologa oraz specjalisty medycyny pracy. Biegli po zapoznaniu z dokumentacja medyczną, zebraniu wywiadu i przeprowadzeniu badania rozpoznali u ubezpieczonego: - chorobę niedokrwienna serca pod postacią dusznicy bolesnej klasa CCS II - nadciśnienie tętnicze - kardiomiopatię nadciśnieniowa przerostowa w okresie wydolności serca - otyłość brzuszna - kamicę nerki lewej wywiadach - hipercholesterolemię W ocenie biegłych lekarzy sądowych, aktualny stan zdrowia ubezpieczonego nie uległ poprawie i skutkuje jego dalszą częściową niezdolnością do pracy na okres dwóch lat. Przyczyna stwierdzonej niezdolności jest choroba niedokrwienna serca pod, która w połączeniu z otyłością i hiepercholesterolemią, stwarza bardzo duże ryzyko powikłań sercowo – naczyniowych. Z tego względu biegli nie podzielili opinii Komisji Lekarskiej ZUS. dowód: opinia biegłych sądowych lekarzy z dnia 10.06.2011 r. (k.15-16 akt) Po zapoznaniu się z wydaną przez biegłych opinią, organ rentowy wniósł do niej zastrzeżenia, w których wskazał, iż aktualne badania dodatkowe potwierdzają jedynie dusznicę bolesna CCS I stopnia . Powód nie zgłasza dolegliwości typowych dla choroby wieńcowej , w czasie obserwacji nie stwierdzono objawów dławicowych. Z powyższych względów ZUS domagał się przeprowadzenia dowodu z opinii innego zespołu biegłych . (vide k. 26 akt) W opinii uzupełniającej biegli podtrzymali w całości swoje wcześniejsze orzeczenie podnosząc, że choroba niedokrwienna serca niezależnie od stopnia zaawansowania stanowi duże ryzyko powikłań sercowo – naczyniowych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych pominął przy tym współistniejące nadciśnienie tętnicze i otyłość brzuszna, które zwiększają ryzyko powikłań. Wszystkie wymienione schorzenia stwarzają bardzo duże ryzyko wystąpienia powikłań zwłaszcza, że praca wykonywana przez ubezpieczonego należy do stresorodnych i wymagających często dużego wysiłku fizycznego. Z tych względów specjaliści sądowi nie podzieli zarzutów Komisji Lekarskiej ZUS. W piśmie z dnia 29 sierpnia 2013 r. pełnomocnik powoda wniósł o oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z kolejnego zespołu biegłych albowiem w ocenie strony powodowej zebrany materiał w tym w szczególności wydana w sprawie opinia są wystarczające do wydania stanowczego rozstrzygnięcia. W piśmie podniesiono, iż dodatkowe badanie koronarograficze przeprowadzone w poprzednim postępowaniu o ustalenie prawa do renty doprowadziło do wystąpienia powikłania w postaci zakrzepicy tętnicy promieniowej. Stan zdrowia został przez biegłych oceniony w sposób dostateczny zatem zbędne jest powoływanie kolejnych dowodów. Do pisma dołączono kartę informacyjna leczenia szpitalnego z dnia 23.03.2012 r. oraz prywatną opinię biegłego z dziedziny kardiologii dra A. Ł.. Sąd nie uwzględnił zastrzeżeń organu rentowego, podzielił natomiast wnioski zawarte w opinii biegłych. Nie budzi wątpliwości, iż ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń oraz możliwości wykonywania pracy wymaga z reguły wiadomości specjalnych, w niniejszym przypadku - opinii biegłych z zakresu z zakresu kardiologii i medycyny pracy. Jednakże ostateczna ocena, czy ubezpieczony jest niezdolny do pracy musi uwzględniać także inne elementy, w tym zwłaszcza poziom kwalifikacji ubezpieczonego, możliwości zarobkowania w zakresie tych kwalifikacji, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Ocena taka ma charakter prawny i może jej dokonać wyłącznie sąd. Należy podnieść, że zastrzeżenia pozwanego Zakładu podnoszone w sprawie, stanowiły w zasadzie wyłącznie nietrafną polemikę z prawidłowymi ustaleniami zespołu biegłych sądowych. W stanie zdrowia ubezpieczonego nie nastąpiła istotna poprawa, a organ rentowy nie wykazał błędów ani sprzeczności lub innych wad w opinii biegłych poprzestając wyłącznie na jej kwestionowaniu z powołaniem się na własną, odmienną interpretację wydolności organizmu ubezpieczonego, co jednakże uznać należy za niewystarczające dla podważenia wydanego orzeczenia i opinii uzupełniającej. Sąd podzielił w całości opinię wydaną przez biegłych sądowych lekarzy. Jest ona bowiem wyczerpująca, logiczne i zgodna z zakresami fachowej wiedzy medycznej, w związku z czym nie ma podstaw do jej podważenia, pomimo zastrzeżeń zgłoszonych przez pozwanego. Biegli lekarze sądowi są doświadczonymi specjalistami z tych dziedzin medycyny, które odpowiadają schorzeniom ubezpieczonego. Opinię wydali po zapoznaniu się z dokumentami leczenia, zebraniu wywiadu i przeprowadzeniu badania. Wbrew twierdzeniom pozwanego organu, schorzenie występujące u ubezpieczonego uniemożliwia mu w sposób oczywisty kontynuowanie pracy zgodnej z nabytymi kwalifikacjami czyli pracy w zawodzie kierowcy. Jest to praca wymagająca niewątpliwie dużej siły i pełnej sprawności psychofizycznej. Przewlekłe, postępujące schorzenie układu krążenia z przebytym zawałem oraz współistniejącą otyłością i hipercholesterolemią powoduje, że stan zdrowia ubezpieczonego jest na tyle poważny, iż nie jest on w stanie – przynajmniej na okres dwóch lat – wykonywać dotychczasowej pracy zarobkowej. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż ubezpieczony nadal spełnia wszystkie warunki o jakich stanowi art. 57 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i dlatego Sąd zmienił decyzję organu rentowego przyznając ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres dwóch lat od dnia 1 marca 2013 r. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Przedmiotem rozstrzygnięcia pozostawało także w niniejszej sprawie, czy organ rentowy w ramach swoich uprawnień i kompetencji poczynił wszystkie możliwe ustalenia faktyczne i wyjaśnił wszystkie okoliczności konieczne do wydania decyzji. W zakresie tym Sąd ustalił, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych na etapie postępowania orzeczniczego dysponował odpowiednimi dowodami pozwalającymi na ustalenie, że nadal występuje u badanego całkowita niezdolność do pracy. Wywiad zebrany od badanego przez Lekarza Orzecznika ZUS i Komisję Lekarską ZUS odpowiada swą treścią danym zebranym przez biegłych lekarzy sądowych. Zespół specjalistów powołanych przez Sąd dysponował dokładnie tymi samymi dokumentami leczenia i wynikami badań, jakie stanowiły podstawę wadliwego orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS. W niniejszej sprawie niewątpliwe jest, że zmiana decyzji w postępowaniu odwoławczym była uzasadniona ustaleniami faktycznymi, które powinny być i były znane organowi rentowemu. Opinia biegłych została wydana w oparciu o dokładnie takie same dokumenty diagnostyczne jakimi dysponował organ rentowy. Kliniczny stan pacjenta również nie uległ zmianie albowiem dane z wywiadu i badanie fizykalne nie wskazują na to by powód w trakcie badania przez biegłych zgłaszał inne dolegliwości aniżeli te, które znane były lekarzom wchodzącym w skład Komisji Lekarskiej ZUS. Z uwagi na powyższe w punkcie 2 wyroku stwierdzono, że organ rentowy ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, zgodnie z art. 118 ust 1a ustawy emerytalnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 98§1 k.p.c. w zw. z §2 ust. 1 i 3 w zw. z §12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w/s opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. z 2005 roku nr 219, poz. 1872) SSO Joanna Siupka - Mróz