k.c. Wobec powyższego, w ocenie Sądu Rejonowego, pozwany zobowiązany był zwrócić powodowi kwotę 5.143,08 zł, jako nienależnie pobraną wobec uznania postanowienia umownego za klauzulę abuzywną i jako taką niewiążącą powoda. O odsetkach od kwoty zasądzonej Sąd Rejonowy orzekł na podstawie przepisu art. 481 § 1 k.c. Sąd Rejonowy uwzględnił żądanie odsetkowe dochodzone w pozwie, tj. od dnia doręczenia odpisu pozwu pozwanemu (19 stycznia 2016 roku), uznając ten dzień za moment wezwania do zapłaty. O kosztach postępowania Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. Powód wygrał proces w 46,4%, pozwany natomiast wygrał proces w 53,6%. Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając wyrok w zakresie pkt. 1 i 3. Skarżący zarzucił Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.
i art. art. 385 2 k.c., oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 3 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c., art. 227 k.p.c. i 233 § 1 k.p.c., art. 410 § 2 k.p.c. Wobec powyższego skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt. 1 poprzez oddalenie powództwa także co do kwoty 5.143,08 zł oraz w punkcie 3 poprzez zmianę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za pierwszą instancję i zasądzenie tychże od powoda na rzecz pozwanego. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania odwoławczego. Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Orzeczenie Sądu Rejonowego w części, w jakiej zostało zaskarżone, należało uznać za prawidłowe i stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. W pierwszej kolejności należy podzielić utrwalony w orzecznictwie pogląd, że do naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. mogłoby dojść tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów (por. m. in. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2005 roku, sygn. III CK 314/05, Lex nr 172176). Dlatego skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd przepisu art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem może być jedynie przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena sądu. Tymczasem skarżący ograniczył się jedynie do odmiennej od Sądu orzekającego oceny dowodów w niniejszej sprawie. W związku z powyższym podniesione zarzuty, jak i treść uzasadnienia apelacji, stanowi jedynie niezasadną polemikę z rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego oraz prezentację stanowiska pozwanego. Sąd Okręgowy uznał wszystkie podniesione przez pozwanego w apelacji zarzuty za bezzasadne, bowiem już sama treść klauzuli niedozwolonej wpisanej do rejestru pod nr 6068 stanowi argument uzasadniający oddalenie apelacji pozwanego. W ocenie Sądu Okręgowego pomimo, iż treść powyższej klauzuli niedozwolonej nie jest identyczna z brzmieniem klauzuli będącej przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej, to różnice występujące w treści obu klauzul (zastosowanej przez pozwanego w umowie zawartej z powodem, a treścią wpisanej do rejestru klauzuli niedozwolonej) nie mają jednak znaczenia, gdyż jasne jest, że istota uznanej za niedozwoloną klauzuli jest tożsama z klauzulą będącą przedmiotem niniejszego postępowania. W ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie analizę zarzutu naruszenia art.
w zw. z art. 385 2 k.c. można ograniczyć do przesądzenia, czy analizowane postanowienie kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. W ocenie Sądu Okręgowego kwestionowana klauzula zawarta w umowie spełnia powyższą przesłankę abuzywności. Świadczy o tym przede wszystkim okoliczność, iż zgodnie z kwestionowanym postanowieniem umowy, to strona powodowa miała pokryć koszty ubezpieczenia, co więcej miała ona również stać się dłużnikiem ubezpieczyciela z racji odszkodowania wypłaconego pozwanemu. Oznacza to de facto, że tylko pozwany korzystał z ochrony ubezpieczeniowej wynikającej z przedmiotowej umowy, nie ponosząc jednocześnie żadnych kosztów z tego tytułu. W ocenie Sądu Okręgowego okoliczności powyższe rażąco naruszają interes strony powodowej i są sprzeczne z dobrymi obyczajami. Powód bowiem ponosi koszty ubezpieczenia nie otrzymując przy tym żadnego świadczenia ekwiwalentnego. Oznacza to, że w sensie ekonomicznym bank przerzucił koszty zmniejszenia ryzyka prowadzenia swej działalności na swego klienta. Zdaniem Sadu Okręgowego już tylko te okoliczności przesądzają o naruszeniu dobrych obyczajów i rażącym naruszeniu interesów powodów oraz o bezzasadności zarzutu naruszenia ww. przepisów. W związku z uznaniem § 3.4. umowy za niedozwolone postanowienie umowne w rozumieniu art.
nie wiązało ono powoda. Spełnienie na jego podstawie świadczenia nastąpiło bez podstawy prawnej. Wobec powyższego uiszczone przez powodowa na jego podstawie kwoty stanowiły nienależne świadczenie w rozumieniu art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k. c. i podlegają zwrotowi. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Okręgowy uznał, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia apelacji pozwanego, bowiem wszystkie zarzuty w niej podniesione okazały się bezzasadne. Z tego względu Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację pozwanego w całości. Natomiast o kosztach postępowania Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. SSR (del.) Renata Drozd-Sweklej SSO Ewa Cylc SSO Joanna Staszewska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.