umowy/, a pozwany zaakceptował użytkowanie przez powoda w/w pawilonów handlowych /k.
Umowa dzierżawy zawarta została na czas oznaczony, czyli do 30 września 2013 r. z zastrzeżeniem jej wygaśnięcia w dniu ewentualnej śmierci dzierżawcy, lub po upływie 3 miesięcy od dnia w którym decyzja o zwrocie nieruchomości na rzecz byłego właściciela, lub jego spadkobierców, stała się ostateczna /k.
Zgodnie z §8 umowy dzierżawca zobowiązał się, że bez pisemnej zgody wydzierżawiającego nie będzie wznosić jakichkolwiek obiektów budowlanych, lub urządzeń sprzecznych z jego przeznaczeniem określonym w umowie, ani czynić jakichkolwiek dodatkowych nakładów na dzierżawionym gruncie /k.9- kserokopia umowy/. Powód nie otrzymał jakiegokolwiek dokumentu w którym pozwany wyraża zgodę na poniesienie nakładów po dniu zawarcia umowy, czyli po dniu 26 października 2010 r. /bezsporne/. Zgodnie z §11 umowy /k.10/ wydzierżawiający miał prawo zadecydować, że zatrzymuje nakłady dzierżawcy na grunt za spłatą ich równowartości określonej w wycenie uprawnionego rzeczoznawcy wykonanej na koszt dzierżawcy, albo umożliwić dzierżawcy zabranie nakładów. W obu wypadkach decyzja powinna być podjęta na piśmie. Bezsporne jest, że pawilony pozostały na gruncie do chwili obecnej, a pozwany nie podjął decyzji ani nie wyraził zgody na piśmie o zezwoleniu o zabraniu ich przez pozwanego, ani o spłacie ich równowartości. W maju 2012 r. biegły rzeczoznawca J. W.
Powód przekazał pawilony w użytkowanie swojej żonie E. O. i mężczyźnie o nazwisku D., a w czerwcu 2014 r. osoby, które przejęły nieruchomość od pozwanego zawarły umowy dzierżawy z w/w użytkownikami. k. 108- zeznania powoda/.Wówczas powód definitywnie utracił możliwość korzystania z nakładów. W II kwartale 2014 r. wartość pawilonu nr 5 wynosiła 42.586,26 zł netto, a wartość pawilonu nr 6 wynosiła 29.331,82 zł netto, łącznie 71.918,08 zł, a w zaokrągleniu 71.918 zł /k.39 i 40- opinia biegłego J. P./. Między stronami toczy się przed Sądem Rejonowym Poznań- Stare Miasto w Poznaniu postępowanie z odwrotnego rubrum w którym Miasto P. żąda od R. O. kwoty 11.367,91 zł tytułem zaległego czynszu najmu, a R. O. zgłosił zarzut potrącenia kwoty 35.000 zł z odsetkami wskazując, że jest to cena kupna pawilonów . Sprawa ma obecnie sygnaturę VII C 807/15/1, a poprzednio, na etapie postępowania upominawczego, miała sygnaturę VII Nc 292/15/1 /bezsporne, też k. 218- 221- kserokopia pozwu, k.78- 91- kserokopia sprzeciwu z załącznikami/. Postępowanie jest obecnie zawieszone /k.224- postanowienie z dnia 11 stycznia 2016 r./, Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie wyżej opisanych dokumentów, których autentyczności strony nie kwestionowały mimo, że wywodziły z ich treści różne oceny i skutki prawne. Sąd oddalił wnioski powoda o dowody z zeznań świadków E. O., R. D. i E. K. /k.107 – wniosek dowodowy i postanowienie o oddaleniu/, bowiem bezsporne było, że powód nie posiada faktur, ani innych pisemnych dowodów potwierdzających rodzaj i zakres poniesionych przez siebie, lub swych poprzedników prawnych nakładów, a pozwany nie twierdził, aby jakiekolwiek nakłady poniósł. Wobec konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego zeznania w/w świadków były zbędne, a ich przesłuchania skutkowałyby niepotrzebnym przedłużeniem postępowania. Opinię biegłego J. P. z kwietnia 2017 r. /plik zszyty czarnym „grzbietem”/ sąd ocenił jako wysoce przydatną dla rozstrzygnięcia sprawy. Opinia wyczerpująco odpowiada na pytania zawarte w tezie dowodowej, jest konkretna, pozbawiona wewnętrznych sprzeczności, a także dokładna i wnikliwa. Stanowi wartościowy materiał dowodowy, a strony jej nie kwestionowały. Zeznaniom powoda /k.108- 109/ powołującego się na „kalkulację kosztów nakładów” bez daty /k.19/ sąd dał wiarę wyłącznie w takiej części w jakiej były zgodne z pozostałym materiałem dowodowym przyjętym za podstawę ustaleń. Sąd zważył co następuje: Art. 677 k.c. w związku z art. 694 k.c. nie znajduje zastosowania, bowiem w dacie przejęcia w posiadanie działki z pawilonami przez osoby wskazane w wyżej opisanych decyzjach administracyjnych pozwany nie był już właścicielem gruntu i nigdy nie nastąpił „zwrot rzeczy” pozwanemu przez powoda w rozumieniu art. 677 k.c. Roszczenie powoda o zwrot nakładów nie uległo więc przedawnieniu. Artykuły 224 do 226 k.c. również nie znajdują zastosowania, ponieważ powód w stosunku do pozwanego nigdy nie był posiadaczem samoistnym nieruchomości. Powodowi, jako byłemu dzierżawcy należy się natomiast, na podstawie art. 676 k.c. w związku z art. 694 k.c. kwota odpowiadająca równowartości nakładów zwiększających wartość nieruchomości, a poniesionych, lub nabytych przez niego przed dniem zawarcia umowy dzierżawy, czyli przed 26 października 2010 r. Powód nie uzyskał od pozwanego pisemnej zgody na dokonanie jakichkolwiek nakładów w okresie obowiązywania umowy dzierżawy, lub później, a taka zgoda była warunkiem ewentualnego zwrotu równowartości nakładów dokonanych po 26 października 2010 r. Nabyte przez niego, a następnie naprawiane, lub modernizowane pawilony niewątpliwie zwiększały wartość nieruchomości stanowiącej mienie komunalne, następnie zwróconej spadkobiercom wywłaszczonych współwłaścicieli. Cena nabycia pawilonów, czyli 35.000 zł, zgłoszona przez powoda do potrącenia w sprawie VII C 807/15/1 Sądu Rejonowego Poznań- Stare Miasto w Poznaniu nie jest tożsama z rozpoznawanym w sprawie niniejszej roszczeniem o zwrot nakładów /ulepszeń/. Pozwany nie brał udziału w ustalaniu cen nabycia pawilonów, nie miał wpływu na wysokość tych cen kupna. Nie był stroną umów kupna sprzedaży w których te ceny ustalono wobec czego bezskuteczność zarzutu potrącenia jest oczywista. Brak jest, w tym stanie rzeczy, podstawy prawnej do odrzucenia pozwu. Dnia 20 lutego 2013 r. wygasła umowa dzierżawy, osoby prawne wskazane w decyzjach administracyjnych przejęły zwróconą im nieruchomość w 2013 r., lub w 2014 r., natomiast powód definitywnie utracił pawilony w czerwcu 2014 r. Wartość pawilonu nr 5 wynosiła wówczas 42.586,26 zł netto, a wartość pawilonu nr 6 wynosiła 29.331,82 zł netto, łącznie 71.918,08 zł, a w zaokrągleniu 71.918 zł. Biegły nie wliczył do wartości tzw. nakładów zewnętrznych /k.38 opinii- opis/, bowiem wybrukowanie (...) terenu przed pawilonami nie zwiększało wartości rynkowej pawilonów, a biegły nie potwierdził wykonania robót kanalizacyjnych. Wartość pawilonów została określona z uwzględnieniem amortyzacji i przy wliczeniu rzeczywiście wykonanych nakładów i prac remontowych zwiększających wartość pawilonów /k.35- 37 i 40- 42- opinia biegłego J. P./. Ponieważ powód nie przedstawił ani jednego odpisu rachunku VAT sąd uznał, że podatku takiego nie zapłacił i brak jest podstaw, aby obciążać pozwanego obowiązkiem zwrotu wartości brutto. Przyjął więc wartość netto nakładów, czyli kwoty wyżej wskazane /k.40 opinii biegłego/ jako wartość należnego świadczenia określonego na tyle dokładnie na ile było to możliwe w sytuacji braku wycen pawilonów w okresie kupna każdego z nich, oraz braku rachunków za dokonane prace remontowe i modernizacyjne poniesione przed zawarciem umowy dzierżawy, a zwiększające wartość pawilonów. Podstawą prawną wyroku w jego punkcie I jest art. 679§1 k.c. w związku z art. 694 k.c. W pozostałym zakresie powództwo należało oddalić jako bezpodstawne z przyczyn wyżej wskazanych. Koszty sądowe stanowią sumę opłaty od ostatecznego żądania pozwu wynoszącej 10.000 zł i wynagrodzenie biegłego J. P. w kwocie 5972,78 zł /k.245 i k.258- 264- postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia i likwidacja kosztów/, łącznie 15.972,78 zł, w zaokrągleniu 15.973 zł. Koszty zastępstw procesowych stron wynoszą 7200 zł /3600x2/. Łącznie koszty postępowania wynoszą 23.173 zł /15.973+7200/. Powód przegrał sprawę w 64%, a pozwany- w 36% z czego wynika, że powód powinien zapłacić 14.831 zł /23173x0,64/, a pozwany 8342 zł /23173x0,36/. Powód uiścił zaliczkę w kwocie 4000 zł /k.212- dowód wpłaty/ i poniósł koszty zastępstwa adwokackiego w kwocie 3600 zł, łącznie 7600 zł. Pozwany poniósł wyłącznie koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3600 zł. Ponieważ jest oczywiste, że sytuacja materialna powoda wykluczy zapłacenie przez niego kosztów sądowych w kwocie 7231 zł /14.831-7600/ co wynika ze złożonego oświadczenia o sytuacji rodzinnej, majątku i dochodach /k.184- 187/ sąd nakazał ściągnąć od niego tę kwotę na rzecz Skarbu Państwa z zasądzonego roszczenia. Od pozwanego nakazano ściągnąć kwotę 4742 zł stanowiącą różnice między kwotą obciążających go kosztów postępowania /8342 zł/, a poniesionymi kosztami zastępstwa procesowego /3600 zł/. Podstawą prawną orzeczenia o kosztach postępowania jest art. 100 k.p.c. /-/ E. Hoffa
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.