Sygn. akt III AUa 465/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 października 2017 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Da

§ 2

k.p.c., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku i oddalił odwołanie w pozostałym zakresie, stosownie do art.

§ 1k.p.c (pkt II).

Apelację od powyższego wyroku wywiodła D. L., zaskarżając go w części, w zakresie w którym Sąd I instancji oddalił jej odwołanie uznając, że nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, wypadkowemu oraz dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu od dnia 1 grudnia 2015 r. do dnia 16 lutego 2016 r. Skarżąca zarzuciła:

1. naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci: - art. 68 ust. 1 pkt. 1 lit a w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 5, art. 8 ust 6 pkt. 1, art. 11 ust. 2, art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że utrata jedynego klienta w okresie hospitalizacji z powodu ciąży i porodu oznacza zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym powoduje niepodleganie obowiązkowym i dobrowolnym ubezpieczeniom społecznym; - art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż odwołująca od dnia 1 grudnia 2015 r. zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, mimo że w okresie od 1 do 8 grudnia 2015 r. była hospitalizowana;
2. art. 233 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na dokonaniu istotnych ustaleń faktycznych w sposób sprzeczny z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz pominięcie faktu, że do utraty klienta przez odwołująca nastąpiło w momencie jej hospitalizacji pozostającej w związku z ciążą oraz porodu, co stanowi usprawiedliwione nie podejmowanie faktycznych działań w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Mając na uwadze przedstawione zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie, iż odwołująca podlega ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, wypadkowemu i dobrowolnemu od dnia 1 grudnia 2015 r. i zasądzenia na jej rzecz od pozwanego zwrotu kosztów procesu, ewentualnie uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu apelacji odwołująca podniosła, że Sąd I instancji nie wyjaśnił z jakich powodów przychylił się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie oraz w doktrynie wskazujących, iż obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym dotyczy wyłącznie tych okresów, w których przedsiębiorca faktycznie prowadził działalność gospodarczą. Trudno zatem zdaniem skarżącej polemizować w tej kwestii ze stanowiskiem Sądu I instancji. Sąd I instancji, nie przyjął nawet możliwości istnienia przerwy w wykonywaniu działalności, lecz w sposób skrajny uznał, iż choćby jednodniowa przerwa oznacza natychmiastowe zaprzestanie działalności i utratę wszelkich praw i obowiązków z tym związanych. Natomiast jak wskazano w wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 6 marca (sygn. akt IV U 4/13): „w przypadku działalności gospodarczej nie jest wymagana cecha ciągłości w ścisłym znaczeniu, lecz raczej rodzajowa powtarzalność, a nie jednorazowość działań (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2008 r., I SA/GI 886/07, LEX nr 1019500). Celem wprowadzenia przesłanki ciągłości działalności było wyłączenie z definicji działalności gospodarczej czynności jednorazowych. Jednakże przesłanki tej nie należy utożsamiać z koniecznością wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu (wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 333/11, LEX nr 992553)". Regularne płacenie składek przez ubezpieczoną - także po dniu 30 listopada 2015 r. – w jej ocenie zaprzecza aby zamiar zaprzestania działalności po stronie odwołującej istniał. Również fakt, iż był to pierwszy kontrahent odwołującej nie może przesądzać o ciągłości prowadzonej działalności lub o jej braku, ważniejszy bowiem jest wskazany już powyżej zamiar prowadzenia działalności gospodarczej aniżeli ilość podmiotów współpracujących, czy długość działalności. Jak wskazano w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2011r. (sygn. akt. I SA/Wr 553/11) poprzez działalność gospodarczą rozumie się: „wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy". W ocenie skarżącej Sąd I instancji pominął najistotniejszą w niniejszej sprawie okoliczność - fakt, że w momencie utraty klienta od dnia 1 grudnia 2015 r. odwołująca była hospitalizowana w związku z ciążą, a następnie w dniu (...) urodziła dziecko. Są to okoliczności faktyczne, które mają kluczowe znaczenie dla wyrokowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia. W konsekwencji w okresie od dnia 1 grudnia 2015 r. do dnia 8 grudnia 2015 r. nie miała prawnych ani faktycznych możliwości wykonywania działalności gospodarczej w jakiejkolwiek formie, przebywała bowiem w tym czasie na zwolnieniu lekarskim (od dnia 4 września 2015 r.). Sąd I instancji sam wskazuje, że okresie spornym odwołująca była hospitalizowana (str. 8 uzasadnienia) nie odnosi się jednak do tej okoliczności faktycznej w uzasadnieniu, a przecież jak wskazano wyżej to właśnie fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim spowodował, że po zakończeniu współpracy z dotychczasowym klientem nie podjęła od razu działań zmierzających do zmiany profilu działalności. Następnie po dniu 8 grudnia 2015 r. poświęciła się opiece nad nowo narodzonym dzieckiem będąc przekonana, że skoro jest ubezpieczona to od tego momentu przebywa na urlopie macierzyńskim, podlega z tego tytułu ubezpieczeniom społecznym, a faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej jest jej wyborem, a nie obowiązkiem. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Przedmiotem sporu na etapie apelacji jest kwestia podlegania przez D. L. obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym (emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu) i dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 01 grudnia 2015r. do 16 lutego 2016r. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż zgodnie z systemem orzekania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w postępowaniu wywołanym odwołaniem do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych sąd rozstrzyga o prawidłowości zaskarżonej decyzji (art.

§ 2

i art.

a kpc) w granicach jej treści i przedmiotu. Zakres rozpoznania i orzeczenia (przedmiot sporu) w tych sprawach wyznaczony jest zatem w pierwszej kolejności przedmiotem decyzji organu zaskarżonej do sadu, a w drugim rzędzie przedmiotem postępowania sądowego, określonego zakresem odwołania od decyzji organu rentowego do sądu (np. wyrok SN z 23 kwietnia 2010r. II UK 309/09 Lex nr 604210, postanowienia SN z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNAPiUS 2000 r. nr 15, poz. 601, z dnia 11 czerwca 2013r. II UK 74/13 Legalis, z dnia 03 lutego 2010r. II UK 314/09 Lex nr 604214). W konsekwencji w sprawie, w której wniesiono odwołanie od decyzji organu rentowego, przedmiot sporu nie może wykraczać poza treść tej decyzji (por. postanowienie SN z dnia 12 lutego 2013 r. II UK 192/12, Legalis nr 722364). „Dochodzenie przed Sądem prawa do świadczenia z ubezpieczenia społecznego, które nie było przedmiotem decyzji organu rentowego, jest niedopuszczalne (z wyjątkiem przewidzianym w art. 477 § 4 k.p.c.)” - (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNP 2000 r. Nr 15, poz. 601; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1999 r., II UKN 204/99, OSNP 2001 r. Nr 5, poz. 169). Przeniesienie sprawy na drogę sądową przez wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego ogranicza się do okoliczności uwzględnionych w decyzji, a między stronami spornych; poza tymi okolicznościami spór sądowy nie może zaistnieć (por. wyrok SN z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNAPiUS 2000 Nr 15, poz. 601 oraz z dnia 25 maja 1999 r. II UKN 622/99, OSNAPiUS 2000 Nr 15, poz. 591). Przed sądem ubezpieczony może żądać jedynie korekty stanowiska zajętego przez organ rentowy i wykazywać swoją rację, odnosząc się do przedmiotu sporu objętego zaskarżoną decyzją, natomiast nie może żądać czegoś, o czym organ rentowy nie decydował. Kontrolna rola sądu musi korespondować z zakresem rozstrzygnięcia dokonanego w decyzji administracyjnej, bowiem zgodnie z systemem orzekania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w postępowaniu wywołanym odwołaniem do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych sąd rozstrzyga o prawidłowości zaskarżonej decyzji (art.

§ 2

i art.

a k.p.c.) w granicach jej treści i przedmiotu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2010 r., II UK 309/09, LEX nr 604210). Jak słusznie wyjaśnił Sąd Apelacyjny w Białymstoku, w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 stycznia 2016r. sygn. III AUa 725/15 (LEX nr 1966307), „Organ rentowy dokonując oceny odnosi się do aktualnego stanu prawnego oraz bierze pod uwagę znany stan faktyczny i dowodowy. Wskazane okoliczności identyfikują decyzję organu rentowego. Rola kontrolna sądu koncentruje się na ocenie stanu rzeczy stanowiącej podstawę wydanej wcześniej decyzji. Jednocześnie należy podkreślić, że postępowanie przed sądem ma charakter rozpoznawczy. Sąd nie ma uprawnień kasatoryjnych (poza nielicznymi wyjątkami), co oznacza odejście od bezpośredniej kontroli sądowej decyzji rentowych (K. Kolasiński, Rozpoznawanie spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, Warszawa 1989, s. 116). Zasadniczym celem postępowania przed sądem jest merytoryczne rozstrzygnięcie o żądaniach strony, co do których powstał spór (wyrok SN z 10 maja 1996 r., II URN 1/96, OSNAPIUS 1996, Nr 21, poz. 324).” Logiczną konsekwencją powyższego, jest ugruntowana w orzecznictwie wykładnia, iż sąd ubezpieczeń społecznych ocenia legalność decyzji organu rentowego według stanu rzeczy istniejącego w chwili jej wydania (zob. np. wyrok SN z 05 maja 2016r. II UK 202/15 (...) str.440). Przedmiotową decyzją pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych w T. stwierdził, iż D. L., jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu oraz dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od dnia 1 grudnia 2015 r. Decyzja Zakładu została wydana w dniu 31 grudnia 2015r., stąd wniosek, iż przedmiotem oceny organu mogła być wyłącznie kwestia podlegania/niepodlegania przez skarżącą ubezpieczeniom (obowiązkowo i dobrowolnie) w okresie do tej daty. Tylko bowiem okoliczności faktyczne istniejące do dnia 31 grudnia 2015r. mogły identyfikować przedmiotową decyzję pozwanego. Nie jest zatem do zaakceptowania stanowisko, iż przedmiotowa decyzja kwalifikowała również okres po jej wydaniu – jako okres niepodlegania przez skarżącą ubezpieczeniom (do 16 lutego 2016r.) i ponownie podlegania (po 17 lutego 2016r.), gdyż taka ocena musi być oparta na faktach znanych organowi w dacie wydania decyzji. W świetle powyższego przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu I instancji – w konsekwencji wniesionego przez skarżącą odwołania – mogła być jedynie kwestia podlegania/niepodlegania przez D. L. ubezpieczeniom z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w zamkniętym okresie tj. od 01 grudnia 2015r. do 31 grudnia 2015r. Rozstrzygniecie Sądu I instancji o niepodleganiu przez D. L. w okresie po dniu 31 grudnia 2015 r. obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej było niedopuszczalne, wykraczało bowiem poza treść przedmiotowej decyzji. Dlatego, mając na uwadze zakres zaskarżenia apelacją, Sąd odwoławczy, na podstawie art. 386 § 3 kpc w związku z art. 355 § 1 kpc, uchylił zaskarżony wyrok w punkcie I w tym zakresie (rozstrzygnięcie w przedmiocie niepodlegania ubezpieczeniom społecznym i dobrowolnemu z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej skarżącej za okres od 1 stycznia 2016 r. do 16 lutego 2016.) i w tej części umorzył postępowanie z uwagi na jego niedopuszczalność. Pozostała do oceny zasadność apelacji w zakresie rozstrzygnięcia Sądu I instancji o niepodleganiu przez D. L., jako przedsiębiorcy, ubezpieczeniom społecznym (obowiązkowym i dobrowolnemu) w okresie: 01-31 grudnia 2015r. Prawidłowe rozstrzygnięcie w tym zakresie wymaga przypomnienia, iż skarżąca od dnia 04 września 2015r. do dnia porodu przebywała na zwolnieniu lekarskim i wystąpiła do organu rentowego o wypłatę zasiłku chorobowego. Pozwany nie kwestionował tytułu do ubezpieczeń skarżącej (prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej) do dnia 30 listopada 2015r., nie kwestionował też jej niezdolności do pracy ww. okresie. Bezsporne jest też, że w związku z urodzeniem dziecka skarżąca wystąpiła do pozwanego o wypłatę zasiłku macierzyńskiego od dnia 08 grudnia 2015r. W świetle powyższych faktów nie do przyjęcia jest stanowisko Sądu I instancji, iż skarżąca w okresie od 1-7 grudnia 2015 r. nie podlegała ubezpieczeniom z tytułu działalności gospodarczej, gdyż wymagałoby to akceptacji ustalenia, iż warunkiem istnienia tego tytułu było nieprzerwane wykonywanie działalności mimo udokumentowanego faktu niezdolności do pracy. Jak słusznie zarzuca apelujący, taka wykładnia jest sprzeczna z treścią przepisu art. 17 ust 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. 2017. 1368 j.t. –dalej „uśpchim), zgodnie z którym ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia. Skoro zatem skarżąca wystąpiła do pozwanego o wypłacę zasiłku chorobowego za okres niezdolności do pracy, miała – wynikający z powołanego przepisu – obowiązek powstrzymania się od działalności zarobkowej, a taką jest pozarolnicza działalność gospodarcza. W takiej sytuacji, wyłączenie jej z ubezpieczenia za ww. okres byłoby nieuprawnioną karą, za to że stosuje się do przepisów prawa (art. 17 ust 1 uśpchim). Dlatego w tym zakresie, na mocy art. 386 § 1 kpc, Sąd odwoławczy zmienił rozstrzygniecie zawarte w punkcie I wyroku Sądu I instancji i orzekł jak w punkcie 2 sentencji. Powyższe czyni zbędnym ustosunkowywanie się do wywodów apelacji odnoszących się do wykładni pojęcia „faktyczne prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej”. Zastrzec jednakże w tym miejscu trzeba, iż wbrew wywodom Sądu I instancji jest ona jednolita (co potwierdza również w pełni powołane przez ten Sąd orzecznictwo) i sprowadza się do stwierdzenia, iż wyłącznie rzeczywiste realizowanie działalności gospodarczej stanowi tytuł do ubezpieczenia społecznego (art. 6 ust 1 pkt 5 usus). Wskazać w tym miejscu jeszcze trzeba, iż zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc był nietrafny, gdyż argumentacja apelacji nie odnosi się do treści tego przepisu. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wskazania jakie kryteria oceny zostały naruszone przez sąd przy analizie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im taką moc przyznając – to jest – czy i w jakim zakresie analiza ta jest niezgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzą lub doświadczeniem życiowym, względnie – czy jest ona niepełna (zob. postanowienie SN z dnia 23.01.2001 r., IV CKN 970/00, Lex nr 52753; wyrok SN z dnia 6.07.2005 r., III CK 3/05, Lex nr 180925). Apelacja tak skonstruowanego zarzutu nie przedstawia. Czym innym jest natomiast prawidłowość dokonanej przez Sąd I instancji subsumpcji prawa materialnego do dokonanych w sprawie ustaleń. Powyższe podlegało ocenie w ramach rozważań odnoszących się do materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy przeprowadził wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy postępowanie dowodowe, które ocenił zgodnie z treścią art. 233 § 1 k.p.c., nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, zakreślonych wyżej wskazanym przepisem. Ustalenia faktyczne Sądu I instancji, Sąd odwoławczy przyjmuje za własne, co czyni zbędnym ich ponowne powoływanie. Przypomnieć trzeba, iż stosownie do art. 6 ust 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. 2017.1778 j.t. – dalej „usus”) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są: osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz osobami z nimi współpracującymi (pkt 5); osobami przebywającymi na urlopach wychowawczych lub pobierającymi zasiłek macierzyński albo zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego (pkt 19); Powołany przepis wskazuje wszystkie osoby, które są objęte ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi – zawiera katalog obowiązkowych tytułów do ubezpieczeń społecznych. Wymienione w tym przepisie osoby podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, o ile nie występuje zbieg tytułów do ubezpieczeń. Zbieg tytułów do ubezpieczeń występuje, gdy dana osoba w tym samym okresie ma więcej niż jeden tytuł do obowiązkowych ubezpieczeń wymieniony w komentowanym przepisie. Takie sytuacje są określone w art. 9 ustawy. Zgodnie z przepisem art. 9 ust 1c usus, osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 4, 5, 8 i 10, spełniające jednocześnie warunki do objęcia ich obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu pobierania zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego. Mogą one jednak dobrowolnie, na swój wniosek, być objęte ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi także z pozostałych, wszystkich lub wybranych, tytułów. Z powołanych przepisów wynika zatem jednoznacznie, iż od dnia podlegania przez osobę uprawnioną obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu wymienionego w art. 6 ust 1 pkt 19 usus, ustaje jej obowiązkowy tytuł do tych ubezpieczeń wymieniony w art. 6 ust 1 pkt 5 usus. Z tą datą może podlegać ubezpieczeniom emerytalno-rentowym z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej jedynie dobrowolnie (o ile rzeczywiście faktycznie realizuje taką działalność), nie może podlegać z tego tytułu dobrowolnym ubezpieczeniom chorobowym – art. 11 ust 2 usus. Reasumując, skoro apelująca argumentuje, iż od dnia porodu „przebywa na urlopie macierzyńskim i podlega z tego tytułu ubezpieczeniom społecznym”(zgłosiła się do ubezpieczenia społecznego z tytułu określonego w art. 6 ust 1 pkt 19 usus), nie może jednocześnie skutecznie domagać się potwierdzenia, iż od tej daty podlega również obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Poza sporem jest przy tym, iż faktycznie nie realizowała działalności gospodarczej w ww. okresie. Tym samym brak było podstaw do zmiany wyroku i decyzji w zakresie w jakim stwierdzały, iż skarżąca nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym i dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 08 grudnia 2015r. do 31 grudnia 2015r. W tym zakresie zarzut naruszenia prawa materialnego zgłoszony w apelacji (pkt 1) jest nieskuteczny, a rozstrzygnięcie Sądu I instancji (wprawdzie z innych przyczyn niż wskazane w uzasadnieniami) odpowiada prawu . Dlatego, stosownie do art. 385 kpc, w tym zakresie apelację należało oddalić, jako bezzasadną. Jedynie dodatkowo Sąd odwoławczy zauważa, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przez Sąd I instancji, jak również treść apelacji nie daje podstaw do ustalenia, iż skarżąca razem z wnioskiem o wypłatę zasiłku macierzyńskiego zgłosiła się również do dobrowolnych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych. O kosztach procesu Sąd odwoławczy orzekł zgodnie z przepisem art. 100 kpc, obciążając nimi pozwanego w takim zakresie, w jakim skarżąca wygrała spór (9%). Na koszty te składały się: wynagrodzenie pełnomocnika ubezpieczonego za reprezentację w II instancji w wysokości zgodnej z § 2 pkt 4 i § 10 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r. po z 1804) tj. 75 % stawki minimalnej 1800 zł oraz opłata sądowa od apelacji 30 zł. Wysokość stawki minimalnej ustalono w odniesieniu do wartości przedmiotu zaskarżenia sprawdzonej i ustalonej przez Sąd Apelacyjny (postanowienie z dnia 05 października 2017r.) na kwotę 8197,99 zł (wartość składek za sporny okres 01 grudnia2015r. – 16 lutego 2016 r.). Wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd II instancji ustalił , mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika oraz czynności podjęte przez niego w sprawie, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia – art. 109 § 2 kpc in fine. SSA A.Podlewska SSA Daria Stanek SSA Grażyna Czyżak