III AUa 973/13

Sygn. akt III AUa 973/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Irena Mazurek (spr.) Sędziowie: SSA Barbara Gonera SSA Ewa Madera Protokolant sekr. sądowy Anna Kuźniar po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2014 r. na rozprawie sprawy z wniosku M. Ł. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od dnia 7 lutego 2012 r. do dnia 31 stycznia 2014r. na skutek apelacji wniesionej przez wnioskodawczynię od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt III U 242/13 I. zmienia pkt II zaskarżonego wyroku w ten sposób ,że przyznaje wnioskodawczyni M. Ł. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy także za okres od dnia 7 lutego 2012 r. do dnia 30 listopada 2012 r. , II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. na rzecz wnioskodawczyni M. Ł. kwotę 30 zł ( słownie trzydzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. Sygn. akt III AUa 973/13 UZASADNIENIE wyroku z dnia 15 stycznia 2014 r. Decyzją z dnia 11 lutego 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. przyznał wnioskodawczyni M. Ł. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 grudnia 2012 r. do 30 czerwca 2013 r. W podstawie prawnej decyzji powołane ogólnie zostały przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 153 poz. 1227 ze zm.), zaś w uzasadnieniu faktycznym wskazano na orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu z dnia 23 stycznia 2013 r. Wnioskodawczyni M. Ł. odwołała się od decyzji ZUS do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Tarnobrzegu. W odwołaniu z dnia 23 lutego 2013 r. wnioskodawczyni wnosząc o częściową zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zobowiązanie organu rentowego do podjęcia wypłaty przyznanego świadczenia za okres wsteczny począwszy od 7 lutego 2012 r. przy jednoczesnym wydłużeniu okresu, na który przyznano rentę do dnia 31 stycznia 2014 r., zarzuciła, że w dotychczasowym przebiegu postępowania rentowego zaskarżona część rozstrzygnięcia ZUS jest nieprawidłowa. Opisując bowiem swoje starania o rentę – przy niekwestionowaniu faktu formalnego złożenia wniosku rentowego dopiero w dniu 6 grudnia 2012 r. - odwołująca podkreślała, że w okresie od 11 sierpnia 2011 r. do 6 lutego 2012 r. pobierała świadczenie rehabilitacyjne, zaś jej kolejny wniosek o przedłużenie wypłaty tego świadczenia został załatwiony odmownie przy błędnym przyjęciu, iż odzyskała ona zdolność do pracy. Powyższa zaś błędność stanowiska ZUS potwierdzona została w postępowaniu sądowym w sprawie IV U 113/12 Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu, gdzie biegły lekarz neurolog uznał, iż spełniła ona warunki do przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy i to już od dnia zaprzestania pobierania świadczenia rehabilitacyjnego tj. od dnia 7 lutego 2012 r. Stąd, pomimo oddalenia jej odwołania w powołanej wyżej sprawie, dopiero wówczas powzięła wiadomość o możliwości ubiegania się o świadczenie rentowe, co skutkowało złożeniem wniosku rentowego dopiero w dniu 6 grudnia 2012 r. Niezależnie od tego wnioskodawczyni powoływała się na orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 9 stycznia 2013 r. jako jedynie prawidłowe w zakresie prognozowanego okresu odzyskania przez nią zdolności do pracy po dniu 31 stycznia 2014 r. W odpowiedzi na odwołanie z dnia 4 marca 2013 r. pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. wnosił o oddalenie żądania wnioskodawczyni, z braku dostatecznych podstaw faktycznych i prawnych. Nie kwestionując naprowadzanych przez odwołującą okoliczności związanych z przebiegiem postępowania rentowego, organ rentowy podkreślał, że zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 153 poz. 1227 ze zm.), decydującą dla określenia daty podjęcia wypłaty renty jest data złożenia przez wnioskodawczynię wniosku rentowego, a z koeli art. 14 ust. 1 i ust. 2e wyżej powołanej ustawy stanowi wprost, iż orzeczenie lekarza orzecznika ZUS nie jest wiążące dla komisji lekarskiej Zakładu. W tym stanie rzeczy skoro z jednej strony wniosek rentowy odwołującej pochodził z dnia 6 grudnia 2012 r. zaś orzeczenie komisji lekarskiej z dnia 23 stycznia 2013 r. określało czasokres niezdolności do pracy wnioskodawczyni jedynie do dnia 30 czerwca 2013 r. (przy zgodnych stanowiskach lekarza orzecznika i komisji lekarskiej Zakładu, co do dnia 3 listopada 2012 r., jako początkowej daty powstania niezdolności do pracy odwołującej), zaskarżona decyzja przyznająca M. Ł. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 grudnia 2012 r. do 30 czerwca 2013 r. jest prawidłowa. Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Tarnobrzegu, po rozpoznaniu odwołania M. Ł., wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r. (sygn. akt III U 242/13): - w pkt I zmienił częściowo zaskarżoną decyzję ZUS przyznając wnioskodawczyni prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 grudnia 2012 r. do 31 stycznia 2014r. - w pkt II zaś, dalej idące żądanie odwołania oddalił (tj. w zakresie przyznania prawa do renty za okres od 7 lutego 2012 r. do 30 listopada 2012 r.). Koncertując się w swoich ustaleniach na przebiegu postępowania rentowego wywołanego wnioskiem M. Ł. z dnia 6 grudnia 2012 r. (przy jedynie odnotowanym fakcie uprzedniego pobierania przez wnioskodawczynię świadczenia rehabilitacyjnego od 11 sierpnia 2011 r. do 6 lutego 2012 r.), Sąd I instancji ustalił, iż M. Ł. ur. (...) z zawodu księgowa, pracująca ostatnio (od 17 września 2007 r. do 2 lutego 2012 r.) na stanowisku głównej księgowej w Firmie (...) w M., występując w dniu 6 grudnia 2012 r. z wnioskiem o przyznanie prawa do renty poddana została badaniom zarówno przez lekarza orzecznika ZUS jak i następnie – na skutej jej sprzeciwu - przez komisję lekarską Zakładu. W obu tych orzeczeniach (lekarza orzecznika z dnia 9 stycznia 2013 r. i komisji lekarskiej z dnia 23 stycznia 2013 r.), zgodnie przyjęto, iż wnioskodawczyni jest częściowo okresowo niezdolna do pracy począwszy od dnia 3 listopada 2012 r. (data przyjęcia w/w do szpitala na leczenie operacyjne), przy czym lekarz orzecznik przewidywał trwanie tej niezdolności do dnia 31 stycznia 2014 r. podczas gdy komisja lekarska uznana za dostateczny okres do 30 czerwca 2013 r. To ostatnie orzeczenie legło zaś u podstaw - zaskarżonej w niniejszym postępowaniu - decyzji ZUS z dnia 11 lutego 2013 r. przyznającej M. Ł. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 grudnia 2012 r. do 30 czerwca 2013 r. Przeprowadzony w postępowaniu sądowym dowód z łącznej opinii biegłych lekarzy neurologa i kardiologa – mający na celu weryfikację dokonanej przez ZUS w postępowaniu administracyjnym oceny stanu zdrowia wnioskodawczyni – pozwolił z kolei Sądowi I instancji na poczynienie w sprawie ustalenia o powstaniu częściowej niezdolności do pracy M. Ł. już od dnia 7 lutego 2012 r. tj. po upływie okresu pobierania przez nią świadczenia rehabilitacyjnego, przy jednoczesnym określeniu przewidywanego terminu odzyskania zdolności do pracy na dzień 31 stycznia 2014 r. Jak podkreślił bowiem Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, opierając się w tym względzie w zupełności na w/w opinii biegłych (uznając tym samym dowód ten za w pełni miarodajny, przy podkreśleniu fachowości biegłych, zupełność ich opinii, a także zgodności konkluzji opinii z tą pozyskaną na użytek sprawy IV U 113/12 Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu), odwołująca M. Ł. cierpi przewlekle na rwę kulszową lewostronną na podłożu dyskopatii (...), przy czym przeprowadzona w kwietniu 2011 r. operacja przepukliny jądra miażdżystego (...) dała jedynie krótkotrwały efekt, po czym po okresie około 4 miesięcy od odbytego zabiegu nastąpiło pogorszenie skutkujące reoperacją kręgosłupa w listopadzie 2012 r. W całym zaś okresie dzielącym te dwa zabiegi dolegliwości bólowe kręgosłupa wnioskodawczyni połączone były z objawami korzeniowymi i ubytkowymi. Niezalenie od tego odwołująca cierpi na nadciśnienie tętnicze, przy czym to schorzenie – dobrze kontrolowane lekami – nie upośledza w sposób istotny jej zdolności do pracy. W świetle powyższych ustaleń Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu - dokonując oceny prawnej sprawy – uznał żądanie odwołania za częściowo uzasadnione, to jest w zakresie samej końcowej daty ustalenia prawa do renty. Wskazując bowiem na art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 153 poz. 1227 ze zm.), jak też opierając się na wyżej omówionej opinii biegłych, Sąd I instancji przyjął w tej części wadliwość zaskarżonej decyzji ZUS, uznając rację odwołującej co do przyznania prawa do renty do dnia 31 stycznia 2014 r. Jednocześnie – w ślad za stanowiskiem ZUS – Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, przywołując brzmienie art. 129 ust. 1 w/w ustawy emerytalno – rentowej, nie znalazł podstaw do uwzględnienia dalej idącego żądania odwołania tj. przyznania prawa do renty już od dnia 7 lutego 2012 r. podkreślając ,iż wobec bezspornego faktu złożenia przez odwołującą dopiero w dniu 6 grudnia 2012 r. wniosku rentowego, najwcześniej było to możliwe – tak jak przyjął pozwany organ rentowy w zaskarżonej decyzji – od dnia 1 grudnia 2012 r. W podstawie prawnej wyroku oprócz wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego powołany został art. 477