. Sygn. akt II K 606/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2017 r. Sąd Rejonowy w Złotoryi II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Michał Misiak Protokolant: Anna Rogal

§1kk I uznaje oskarżonego J.

G. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego występek z art.

§1

kk i za to na podstawie art.

§1

kk skazuje go na karę 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny po 20 (dwadzieścia) złotych każda stawka; II na podstawie art. 42§2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, z wyłączeniem pojazdów, których dotyczy kat. C i C+E prawa jazdy, na okres 3 (trzy) lat, a na podstawie art. 63§4 kk na poczet tego środka karnego zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od 17 lipca 2017 r. do uprawomocnienia się wyroku; III na podstawie art. 43a§2 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; IV na podstawie art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe i wymierza mu opłatę w kwocie 400 złotych. Sygn. akt II K 606/17 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 17 sierpnia 2017 r. około godziny 19.30 na autostradzie (...) J. G. kierował (...) o numerze rejestracyjnym (...) wraz z naczepą K. o numerze rejestracyjnym (...) 9 (...), mając w kolejnych badaniach: I– 0,94 mg/l, II – 0,90 mg/l, III - 0,83 mg/l, IV– 0,83 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Zostało mu zatrzymane prawo jazdy kat. B, C, BE, CE. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego J. G. – k. 70, protokoły badania stanu trzeźwości – k. 2, 3, postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy – k. 26-

1. J. G. ma obecnie 53 lata, ma wykształcenie podstawowe, jest kierowcą, pracuje jako kierowca w firmie (...) i zarabia 4000 złotych netto miesięcznie, jest żonaty, nie ma dzieci, nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo, nie był karany. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 20, 70, zapytanie o karalność – k.
2. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wniósł o wymierzenie kary bez przeprowadzenia postępowania dowodowego na warunkach wskazanych w protokole rozprawy z 13 grudnia 2017 r. (k. 70-71). Sąd zważył, co następuje: Wina i sprawstwo oskarżonego nie budziły wątpliwości sądu, a wniosek złożony przez oskarżonego i jego obrońcę wniosek o wymierzenie kary bez przeprowadzania postępowania dowodowego zasługiwał na uwzględnienie i zostały spełnione zawarte w art. 387§2 kpk przesłanki pozwalające na jego uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy nie budził żadnych wątpliwości. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a jego przyznanie znalazło potwierdzenie w pozostałych dowodach, powyżej wymienionych, szczególnie w protokołach badania stanu trzeźwości. Wątpliwości nie budziła kwalifikacja prawna zachowania oskarżonego, brak było wątpliwości, iż J. G. prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym. Wnioskowi nie sprzeciwił się prokurator należycie powiadomiony o terminie rozprawy. Zaproponowana przez oskarżonego i jego obrońcę kara, w ocenie sądu, uwzględniała zawarte w art. 53 kk dyrektywy wymiaru kary. Nie przekracza bowiem stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, które sąd uznał za dość wysokie, patrząc na to, że oskarżony prowadzi pojazd ciężarowy na autostradzie i kierował tym pojazdem w stanie nietrzeźwości znacznie przekraczającej dopuszczalną normę, mając niemal dwa promile alkoholu w wydychanym powietrzu. Sąd wziął pod uwagę również względy prewencji indywidualnej (oskarżony nie był dotąd karny i wiedzie przykładny tryb życia) a przede wszystkim generalnej, związane ze znaczną ilością tego typu występków, mimo surowej polityki karnej ustawodawcy w tym zakresie i licznych informacji medialnych o dużej liczbie zatrzymywanych nietrzeźwych kierowców. Z powyższych względów, sąd uznał karę dwustu stawek dziennych grzywny po dwadzieścia złotych każda stawka za karę sprawiedliwą i orzekł, jak w punkcie I części dyspozytywnej wyroku. Na aprobatę zasługiwał również wniosek w zakresie środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, za wyjątkiem tych pojazdów, których dotyczy kategoria C i C+E prawa jazdy. Sąd miał na uwadze to, że oskarżony prowadził pojazd ciężarowy, popełniając wtedy zarzucane mu przestępstwo. W ocenie sądu, patrząc na dotychczasowy sposób życia niekaranego oskarżonego oraz to, iż utrzymuje się właśnie z prowadzenia samochodów ciężarowych, orzekanie wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych byłoby zbyt surowe. Sąd nie aprobuje tym samym dotychczasowej linii orzecznictwa i poglądów jurysprudencji, wedle których nie jest możliwe zawężenie zakazu prowadzenia pojazdów przez wyłączenie rodzaju pojazdu, którym sprawca poruszał się w czasie popełnienia przestępstwa. Zdaniem sądu, taka interpretacja, nie przewidująca żadnego wyjątku, sprzeczna jest z literalnym brzmieniem art. 42§2 kk, który nie wskazuje na żadne ograniczenia w możliwości orzeczenia zakazu prowadzenia jedynie określonego rodzaju pojazdów. Z tych samych względów, które wskazano przy wymiarze kary, sąd uznał wniosek z art. 387§1 kpk w zakresie dotyczącym czasu trwania środka karnego i rodzaju pojazdów za właściwy i na podstawie art. 42§2 kk, orzekł, jak w punkcie II wyroku, określając czas trwania środka karnego na trzy lata i na podstawie art. 63§4 kk zaliczając na poczet tego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy. Zgodnie z art. 43a§2 kk, w razie skazania sprawcy za przestępstwo z art.

§1

kk sąd orzeka świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 tysięcy złotych, a może je orzec do 60 tysięcy złotych. Sąd również w tym zakresie zgodził się z propozycją wniosku z art. 387§1 kpk i uznał za wystarczające określenie wysokości świadczenia pieniężnego na jego najniższym poziomie, o czym orzekł, jak w punkcie III wyroku. Jako, że oskarżony wniósł o obciążenie go kosztami, na podstawie art. 627 kpk sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe oraz opłatę, orzekając, jak w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku.