803 kpc oraz art. 923 § 1 kpc przez ich błędne i niewłaściwe zastosowanie oraz dokonanie wpisu ostrzeżenia mimo, że dołączone do wniosku oraz znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nie dają jej zdaniem podstawy do wpisu, a wszczęcie egzekucji i dokonany wpis dotyczy majątku, który nie należy do dłużnika. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 316 kpc, art. 233 kpc oraz art. 328 kpc przez błędne ustalenia faktyczne oraz uzasadnienie nie odpowiadające rzeczywistemu stanowi faktycznemu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna. Zaskarżone postanowienie należy uznać za prawidłowe. Na wstępie należy wyjaśnić, iż w postępowaniu wieczystoksięgowym kognicja sądu orzekającego jest bardzo ograniczona. Granice kognicji sądu rozpoznającego wniosek o wpis do księgi wieczystej zakreśla art.
kpc, który stanowi, iż rozpoznając wniosek o wpis sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Powyższe oznacza, iż w postępowaniu wieczystoksięgowym badaniu podlega jedynie treść i forma wniosku, dołączonych do niego dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Badanie treści wniosku polega na sprawdzeniu, czy wniosek został złożony przez osobę legitymowaną do jego wniesienia i czy przytoczone we wniosku okoliczności mogą być podstawą dokonania żądanego w nim wpisu. Badanie formy polega na sprawdzeniu, czy wniosek odpowiada wymaganiom formalnym. Badanie treści księgi wieczystej odnosi się natomiast do stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej i do ustalenia np. czy prawo, którego wniosek dotyczy wywodzi się z prawa poprzednika. W ocenie Sądu Okręgowego, wbrew zarzutom apelacji, Sąd Rejonowy nie naruszył cytowanego wyżej przepisu, podobnie jak i innych przepisów wskazanych w apelacji. Podkreślić należy, iż jak wyjaśniono już wyżej, Sąd Rejonowy miał obowiązek uwzględnić istniejącą treść księgi wieczystej i w tym kontekście oceniać, czy wniosek o wpis przedmiotowego ostrzeżenia zasługiwał na uwzględnienie. Skoro w Kw nr (...) jako właściciele przedmiotowej nieruchomości figurowała zarówno skarżąca jak i M. K.
kpc – stąd zarzut naruszenia tego przepisu uznać należy za chybiony (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego 7 sędziów – zasada prawna z dnia 16.12.2009 r., III CZP 80/09, OSNC 2010/6/84). Przepis art.
kpc zawiera pełną regulację przebiegu postępowania wieczystoksięgowego; nie tylko postępowania dowodowego, ale i podstaw orzekania, które w procesie zostały uregulowane w art. 316 § 1 kpc. Z przepisu tego wynika, że skoro sąd prowadzący księgi wieczyste ocenia jako materiał dowodowy jedynie dokumenty, to tylko dokumenty mogą stanowić podstawę wpisów; innym materiałem dowodowym sąd nie dysponuje i nie może dysponować. Sąd prowadzący księgę wieczystą nie jest powołany do przeprowadzania dowodów i rozstrzygania sporów. Do jego kognicji nie należy rozstrzyganie sporów z zakresu prawa własności i innych praw, jeżeli treść ujawniona w księdze wieczystej jest niezgodna z rzeczywistym stanem tej księgi, stosowanie więc w postępowaniu wieczystoksięgowym art. 316 § 1 kpc jest nieuzasadnione. Dokumenty stanowiące podstawę wpisu składane są równocześnie z wnioskiem o wpis, a to oznacza, że w zasadzie podstawą orzekania sądu wieczystoksięgowego jest stan rzeczy z chwili złożenia wniosku. Konsekwentnie należy przyjąć, że ustawodawca nie wyposażył sądu wieczystoksięgowego w możliwość ustalania stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, a zatem sąd ten związany jest chwilą złożenia wniosku o wpis. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 13 § 2 kpc i art. 520 § 1 kpc. Ref. SSR K. W.-G. Wyk. JS
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.