Sygn. akt XX GC 406/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XX Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący: Protokolant: SSO Agnieszka Baran Ha

§ 1ust.

4 umowy faktoringu, została umieszczona na fakturze. Dowód: faktura k. 44. W dniu 05.09.2012r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. wystawiła na rzecz (...) S.A. z siedzibą W. fakturę VAT Nr (...) (...) z tytułu dostawy wyrobów stalowych na łączną kwotę 166.760,44 zł brutto, z terminem płatności 05.10.2012r. Wszystkie wierzytelności wraz z pozostałymi prawami z nimi związanymi wynikające z faktury VAT Nr (...) (...) zostały przeniesione na (...) S.A. z siedzibą w W., a stosowana adnotacja,

§ 1ust.

4 umowy faktoringu, została umieszczona na fakturze. Dowód: faktura k. 45. W dniu 19.09.2012r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. wystawiła na rzecz (...) S.A. z siedzibą W. fakturę VAT Nr (...) (...) z tytułu dostawy wyrobów stalowych na łączną kwotę 5.737,34 zł brutto, z terminem płatności 19.10.2012r. Wszystkie wierzytelności wraz z pozostałymi prawami z nimi związanymi wynikające z faktury VAT Nr (...) (...) zostały przeniesione na (...) S.A. z siedzibą w W., a stosowana adnotacja,

§ 1ust.

4 umowy faktoringu, została umieszczona na fakturze. Dowód: faktura k. 46. W dniu 20.09.2012r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. wystawiła na rzecz (...) S.A. z siedzibą W. fakturę VAT Nr (...) (...) z tytułu dostawy wyrobów stalowych na łączną kwotę 7.073,12 zł brutto, z terminem płatności 20.10.2012r. Wszystkie wierzytelności wraz z pozostałymi prawami z nimi związanymi wynikające z faktury VAT Nr (...) (...) zostały przeniesione na (...) S.A. z siedzibą w W., a stosowana adnotacja,

§ 1ust.

4 umowy faktoringu, została umieszczona na fakturze. Dowód: faktura k.

1. W dniu 6 listopada 2012 roku (...) S.A. z siedzibą w W., jako dłużnik, i (...) S.A. z siedzibą w W., jako wierzyciel, zawarły ugodę, której przedmiotem była spłata przez dłużnika wymagalnych wierzytelności nabytych przez wierzyciela od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. (§ 1 ust. 1 ugody). Strony zgodnie wskazały, że kwota wymagalnych wierzytelności na dzień podpisania ugody wynosi 294.268,86 zł i składają się na nią wierzytelności z faktur o numerach: Nr (...) (...), Nr (...) (...), Nr (...) (...) oraz Nr (...) (...) (§ 1 ust. 2 i 3 ugody). Dłużnik uznał dug w całości i zobowiązał się do spłaty zadłużenia w czterech ratach. Trzy pierwsze raty w wysokości po 75.000 zł każda miały być płatne do dnia 14.11.2012r., 28.11.2012r. i do dnia 12.12.2012r. Natomiast ostatnia rata w wysokości 69.268,86 zł miała zostać zapłacona do dnia 28.12.2012r. (§ 2 ust. 1 i ust. 2 ugody). W razie uchybienia przez dłużnika jakiemukolwiek z ustalonych terminów spłaty raty zadłużenia, jak również w razie wpłaty niższych rat niż ustalone, cała należność stawał się natychmiast wymagalna, bez dodatkowych wezwań ze strony wierzyciela. Dodatkowo wierzyciel był uprawniony do naliczenia odsetek ustawowych od dnia wymagalności poszczególnych faktur VAT (§ 2 ust. 4 ugody). Dowód: ugoda k. 48 –
2. W dniu 14.11.2012r. (...) S.A. z siedzibą W. zapłacił na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 75.000 zł tytułem zapłaty za fakturę (...) (...). Dowód: potwierdzenie przelewu k.
3. W dniu 12.02.2013r. (...) S.A. z siedzibą W. zapłacił na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 25.000 zł tytułem spłaty zadłużenia (...) Sp. z o.o. Dowód: potwierdzenie przelewu k.
4. W dniu 20.02.2013r. (...) S.A. z siedzibą W. zapłacił na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 5.000 zł tytułem spłaty zadłużenia (...) Sp. z o.o. Dowód: potwierdzenie przelewu k.
5. Czyniąc powyższe ustalenia Sąd oparł się na zgodnych twierdzeniach stron oraz zaoferowanym przez nie materiale dowodowym, na który złożyły się niekwestionowane co do ich autentyczności kopie dokumentów poświadczone za zgodność z oryginałami. W istocie strony nie spierały się o fakty, a strona pozwanie nie kwestionowała zasadności i wysokości roszczenia dochodzonego przez powoda w toku niniejszego postępowania. Okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie zostały potwierdzone środkami dowodowymi w postaci dokumentów załączonych do akt sprawy. Nie wzbudziły one zastrzeżeń, co do swej mocy dowodowej, gdyż zarówno powód jak i pozwany nie zaprzeczali ich rzetelności, a Sąd nie znalazł przyczyn, by powziąć wątpliwości w zakresie ich treści z urzędu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje Powództwo jest zasadne. Zauważyć należy, iż okoliczności niniejszej sprawy pozostają poza sporem. Pozwany nie kwestionuje istnienia zobowiązań spółki (...) S.A. (działającej wcześniej pod firmą (...) S.A.) wynikających z zapłaty za dostawę wyrobów metalowych, które powód nabył od spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. na podstawie umowy cesji – umowy faktoringu krajowego z regresem z dnia 20.06.2012r. Podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowi zatem regulacja art. 509 § 1 i § 2 k.c., który stanowi, że wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania; wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Strona pozwana nie kwestionowała, że na podstawie umowy faktoringu krajowego z regresem Nr (...) z dnia 20 czerwca 2012r. doszło do skutecznego przelewu wierzytelności powstałych po dniu 20.06.2012r. z tytułu dostaw wyrobów stalowych pomiędzy cedentem – (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. a cesjonariuszem – powodem. Spółka (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. dokonała na rzez powoda cesji wierzytelności przyszłych, co jest dopuszczalne w świetle prawa polskiego. Dłużnik – pozwany został zawiadomiony o cesji wierzytelności, co zostało przez pozwanego potwierdzone na zawiadomieniu o cesji. W wyniku przelewu wierzytelności zmieniła się osoba wierzyciela, ale wierzytelności pozostały te same, cesjonariusz – powód uzyskał je w takim kształcie prawnym, w jakim przysługiwały one cedentowi. Faktury wystawione przez spółkę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. po dniu 20 .06.2012r. o numerach (...) (...), (...) (...), (...) (...), (...) (...), zgodnie z § 1 ust. 4 umowy faktoringu opatrzone zostały klauzulą informująca, że płatności za faktury ze skutkiem zwalniającym z długu należy dokonać na rachunek powoda. Zgodnie z art. 512 k.c. pozwany mógł skutecznie zwolnić się z długu jedynie poprzez zapłatę należności wynikających z faktur (...) (...), (...) (...), (...) (...), (...) (...) na rzecz nowego wierzyciela, to jest powoda. Zgodnie z § 33 OWUFR pozwany był zobowiązany do spełnienia zobowiązania na rzecz powoda w terminie i na zasadach określonych w fakturach. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 509 § 2 k.c., wraz z wierzytelnością na powoda przeszły wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. W świetle art. 512 k.c. oraz postanowień § 33 i § 34 OWUFR pozwany był zobowiązany do zapłaty na rzecz nowego wierzyciela – powoda kwoty 114.697,69 zł tytułem zapłaty za fakturę nr (...) (...), kwoty 166.760,44 zł tytułem zapłaty za fakturę (...) (...), kwoty 5.737,34 zł tytułem zapłaty za fakturę (...) (...) oraz kwoty 7.073,12 z tytułem zapłaty za fakturę (...) (...). Z uwagi na spełnienie przez pozwanego części zobowiązania wynikającego z faktury nr (...) (...) do wysokości 105.000 zł (potwierdzenia przelewów k. 51, k. 58) pozwany jest zobowiązany do zapłaty na rzez powoda pozostałej kwoty 9.697,96 zł wynikającej z faktury (...) (...). W zakresie odsetek ustawowych Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i § 2 k.c., który stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi; jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Roszczenie o odsetki powstaje od chwili opóźnienia i dotyczy okresu aż do momentu, gdy dłużnik spełni świadczenie pieniężne. Odsetki przysługują więc zgodnie z art. 481 § 1 k.c. za czas opóźnienia. Dlatego stają się wymagalne począwszy od bezskutecznego upływu terminu spełnienia świadczenia głównego, czyli z upływem pierwszego dnia od wymagalności roszczenia głównego, aż do dnia jego zapłaty. Pozwany był zobowiązany do zapłat na rzecz powoda należności wynikającej z faktury nr (...) (...) do dnia 21.09.2012r., zatem powodowi przysługują odsetki ustawowe za czas opóźnienia od dnia 22.09.2012r. Pozwany był zobowiązany do zapłat na rzecz powoda należności wynikającej z faktury nr (...) (...) do dnia 05.10.2012r., zatem powodowi przysługują odsetki ustawowe za czas opóźnienia od dnia 06.10.2012r. Pozwany był zobowiązany do zapłat na rzecz powoda należności wynikającej z faktury nr (...) (...) do dnia 19.10.2012r., zatem powodowi przysługują odsetki ustawowe za czas opóźnienia od dnia 20.10.2012r. Pozwany był zobowiązany do zapłat na rzecz powoda należności wynikającej z faktury nr (...) (...) do dnia 20.10.2012r., zatem powodowi przysługują odsetki ustawowe za czas opóźnienia od dnia 21.10.2012r. W tym miejscu należy wskazać, że odsetki z chwilą powstania uzyskują byt samoistny, niezależny od długu głównego. Powód, z uwagi na spełnienie przez pozwanego roszczenia głównego w wysokości 25.000 zł w dniu 12.02.2013r., był uprawniony do żądania zasądzenia od strony pozwanej kwoty 1.282,19 zł tytułem odsetek ustawowych za okres opóźnienia – od dnia 22.09.2012r. do dnia 12.02.2013r. w zapłacie należności wynikającej z faktury (...) (...). Odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie kwoty 5.000 zł wynikającej z faktury nr (...) (...) w okresie od 22.09.2012r. do 20.02.2013r. wyniosły 270,68 zł. Reasumując, należy podkreślić, że w toku postępowania strona pozwana nie kwestionowała roszczenia powoda ani co do zasady ani wysokości. Na powoda przeszły wszelkie wierzytelności z faktur wystawionych na rzecz pozwanego. Pozwany był zatem zobowiązany do zapłaty należności wynikających z faktur na rachunek powoda. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. Art. 108 § 1 k.p.c. stanowi, że sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Sąd może jednak rozstrzygnąć jedynie o zasadach poniesienia przez strony kosztów procesu, pozostawiając szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu; w tej sytuacji, po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, referendarz sądowy w sądzie pierwszej instancji wydaje postanowienie, w którym dokonuje szczegółowego wyliczenia kosztów obciążających strony. W myśl art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wobec uwzględnienia w całości powództwa o zapłatę Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 9.958 zł tytułem kosztów procesu. Na wskazaną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika powoda będącego radcą prawnym ustalone w oparciu o przepis § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 490 j.t.) w kwocie 7200 zł wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz opłata od pozwu ustalona w oparciu o regulację art. 19 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2014, poz. 1025 j.t.) – 2.741 zł. Sąd nie uwzględnił wniosku powoda o zasądzenie od pozwanego kwoty 53,44 zł tytułem opłaty manipulacyjnej, albowiem powód nie wykazał, aby poniósł dodatkowe opłaty tytułem złożenia wniosku o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu elektronicznym. Na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd z urzędu zwrócił powodowi ¾ opłaty od pozwu, której powód nie miał obowiązku uiszczać. Powód wniósł o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu elektronicznym i uiścił czwartą część opłaty od pozwu. W dniu 22.05.2013r. powód niezasadnie uiścił ¾ opłaty od pozwu (dowód wpłaty k. 60). W art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ustawodawca uregulował kwestię opłat sądowych pobieranych w tym postępowaniu, wskazując, że od pozwu wniesionego w elektronicznym postępowaniu upominawczym pobiera się czwartą część opłaty należnej od pozwu w zwykłym postępowaniu. Nie wprowadził natomiast żadnego przepisu dotyczącego obowiązku pobrania od powoda pozostałej, nieuiszczonej 3/4 części opłaty w przypadku wniesienia przez stronę pozwaną sprzeciwu od nakazu zapłaty i przekazania sprawy sądowi właściwemu. Artykuł 505 37 k.p.c., który miał zastosowanie w sprawie w pierwotnej wersji, przewidywał obowiązek powoda usunięcia określonych braków pozwu w razie przekazania sprawy do sądu właściwości ogólnej ze względu na brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym (art. 505 33 k.p.c.), uchylenia z urzędu nakazu zapłaty (art. 505 34 k.p.c.) oraz prawidłowego wniesienia sprzeciwu (art. 505 36 k.p.c.). Zatem w razie wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym opłata sądowa od pozwu nie podlega uzupełnieniu (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 10 października 2013r., III CZP 56/13, OSNC 2014/6/57, Biul.SN 2013/10/7). Powód niezasadnie wniósł ¾ opłaty od pozwu, co skutkowało jej zwrotem z urzędu na mocy art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd obciążył pozwanego opłatą w wysokości 8.223 zł, stanowiącą ¾ opłaty sądowej od pozwu, której powód nie miał obowiązku uiszczać na mocy art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, który stanowi, że kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. SSO Agnieszka Baran