II K 385/17

(1), którzy zajmują lokal mieszkalny w tym samym budynku. A. P. jest uzależniony od alkoholu. Gdy znajduje się pod jego działaniem staje się zaczepny i agresywny wobec sąsiadów. A. P. w okresie od 05 maja 2016 r do 04 lipca 2017r przebywał w Zakładzie Karnym gdzie odbywał karę pozbawienia wolności orzeczoną między innymi przestępstwo gróźb karalnych wypowiadanych wobec sąsiadów. W dniu 11 lipca 2017 r oskarżony powrócił do miejsca zamieszkania. Był wówczas nietrzeźwy i pobudzony. Będąc na podwórku wypowiadał głośno groźby pozbawienia życia oraz wyzwiska pod adresem sąsiadów A. i Z. J.

(1). Pokrzywdzeni , którzy przebywali w mieszkaniu początkowo nie reagowali na zaczepki ze strony A. P.. Około godziny 17.00 oboje wyszli z mieszkania i udali się do domku usytuowanego na posesji. Gdy A. P. zorientował się , że sąsiedzi wyszli z mieszkania również wyszedł na podwórze i zaczął głośno wyzywać A. i Z. J.

(1). Krzyczał również , że ich zabije i spali. Wystraszeni sąsiedzi zawiadomili o zajściu Policję. Przed przybyciem policjantów A. J. udała się na mszę do kościoła na godzinę 17.30. Na miejscu zjawili się funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w P. P. J. i P. F.. O. w obecności policjantów wyzywał Z. J.

(2)i groził mu spaleniem. Podczas legitymowania wyzywał również policjantów słowami wulgarnymi. Nie reagował na wezwania do uspokojenia się. Chcąc wpłynąć na czynności służbowe mówił policjantom ,że jak wyjdzie z więzienia pozabija ich oraz ich rodziny. A. P. założono kajdanki i zatrzymano go do wyjaśnienia. Został przewieziony do Komendy Powiatowej Policji w P.. Podczas doprowadzania do K. oskarżony wykrzykiwał wyzwiska oraz groźby wobec funkcjonariuszy. /dowód: zeznanie Z. J.

(2)k. 4,98-98v ; zeznanie A. J. k.19v-20,98v-99 ; zeznanie P. J. k.7v,99 ; zeznanie P. F. k.11v,99- 99v;odpis wyroku w sprawie sygn. II K 333/16 k.53; wyjaśnienia oskarżonego k. 97v-98; opinia sądowo psychiatryczna k.109-110; opinia sądowo psychologiczna k.111-113/ Oskarżony A. P. nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów. Wyjaśnił , że od dłuższego czasu jest w konflikcie ze swoimi sąsiadami. Przyznał ,że jak jest pod działaniem alkoholu to „rąbie prawdę prosto w oczy”. Wówczas nie jest w stanie kontrolować swojego zachowania ( wyjaśnienia oskarżonego k.97v-98). Sąd zważył, co następuje: Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego. A. P. nie negował tego , że mógł wypowiadać groźby oraz wyzwiska wobec sąsiadów oraz interweniujących policjantów. Z uwagi na stan nietrzeźwości oskarżony nie pamiętał szczegółów swojego zachowania. A. P. żywi głęboką niechęć wobec A. i Z. J.

(1). Spożywany w nadmiarze alkohol powoduje , że nie jest w stanie panować nad swoimi emocjami. Oskarżony bagatelizował swój problem alkoholowy negując to , że jest uzależniony. Wyniki badań sądowo psychiatrycznych oraz sądowo psychologicznych wskazują , że oskarżony od dłuższego czasu cierpi na zespół uzależnienia od alkoholu. Z wyjaśnieniami oskarżonego korespondują zeznania przesłuchanych świadków. Pokrzywdzeni A. i Z. J.

(1)oraz przesłuchani w sprawie funkcjonariusze Policji zgodnie opisywali agresywne zachowanie oskarżonego. Znajdując się pod działaniem alkoholu A. P. wypowiadał obelgi i groźby pod adresem znienawidzonych sąsiadów . Po zatrzymaniu go przez Policję swoją agresję wyładowywał na funkcjonariuszach Komendy Powiatowej Policji w P.. Nie ulega kwestii , że oskarżony pozostaje z sąsiadami w złych relacjach. A. P. nadużywa alkoholu. Będąc pod jego wpływem nie kontroluje swych negatywnych emocji w związku z czym dopuszcza się ataków słownych wobec A. i Z. J.

(1). Mając osobisty kontakt z oskarżonym sąd przekonał się , że nie potrafi on ukryć swej wyraźniej niechęci wobec pokrzywdzonych. Sąd dał wiarę zeznaniom przesłuchanych w sprawie świadków : Z. J.

(2)(k.2v-3,155-155v), A. J. (k.10-11,155v-156) , P. J. (k.7v,99) oraz P. F. (k.11v,99-99v). Zeznania wymienionych osób korespondują ze sobą i pozwalają na odtworzenie logicznego ciągu zdarzeń . W ocenie sądu funkcjonariusze Policji, którzy zetknęli się z nietrzeźwym oraz mocno pobudzonym oskarżonym nie mieli żadnego interesu aby zeznawać nieprawdę . Relacjonowali wyłącznie o faktach , które zaobserwowali wykonując swe zawodowe czynności. Biorąc pod uwagę agresywne zachowanie oskarżonego, wypowiadane przez niego słowa , pokrzywdzeni mają podstawy aby czuć obawę przed spełnieniem zapowiadanych przez niego gróźb. Osobami najbardziej zagrożonymi wobec trudnych do przewidzenia zachowań oskarżonego są A. i Z. J.

(1). Jako obiektywne oceniono również sporządzone w sprawie opinie biegłych psychiatrów (k.109-110) oraz biegłego psychologa (k. 111-113) , którzy dokonywali badań oskarżonego. W świetle opinii A. P. dotknięty jest nałogiem alkoholowym, natomiast jego poczytalność w czasie popełnienia zarzuconych mu czynów nie była zniesiona tudzież ograniczona. Z opinii biegłych psychiatrów wynika, że w krytycznym czasie oskarżony znajdował się w stanie upicia alkoholowego amnestycznego. Spożyty alkohol powoduje u niego upośledzenie kontroli emocji. Oskarżony nie po raz pierwszy znajdował się w takim stanie i zna działanie alkoholu na swój organizm. Stąd wniosek , że przed przystąpieniem do picia alkoholu A. P. powinien przewidzieć skutki jego działania zwłaszcza wpływ na swoją sferę emocjonalną . Sąd odniósł wrażenie , że A. P. jest przekonany o słuszności swej negatywnej opinii o sąsiadach. Nie wydaje się aby był on w stanie zrewidować swoje poglądy w tym zakresie w najbliższym czasie. Reasumując materiał dowodowy ustalono , że oskarżony A. P. dniu 11 lipca 2017 r w miejscowości O. znieważył funkcjonariuszy Policji P. J. oraz P. F. podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych w ten sposób , że wyzywał ich słowami powszechnie uznanymi za obelżywe . Tym zachowaniem A. P. wyczerpał znamiona czynu określonego przepisem art.226 § 1 kk. W ramach czynu zarzuconego aktem oskarżenia A. P. jako pierwszy sąd ustalił ,że w czasie i miejscu jak wyżej usiłował wywrzeć wpływ na czynności urzędowe Policji w trakcie podjętej przez funkcjonariuszy P. J. i P. F. interwencji w ten sposób ,że wypowiadał groźby pozbawienia życia funkcjonariuszy oraz ich rodzin jednakże zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi na postawę funkcjonariuszy. Czynu tego A. P. dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności w wymiarze ponad 6 miesięcy orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne. Ten czyn oskarżonego zakwalifikowano jako przestępstwo określone przepisami art.13 § 1 kk w zw. z art.224 § 1 kk w zw. z art.64 § 1 kk. Odmiennie niż oskarżyciel przyjęto , że zachowania oskarżonego polegające na znieważaniu policjantów oraz wypowiadaniu wobec nich gróźb bezprawnych stanowią odrębne przestępstwa (zob. wyrok SA w Białymstoku z 18.12.2002r sygn. II AKa 335/02 ; Prok i Pr. – wkł. 2003/6/21). Jednocześnie uznano , że A. P. przypisanego mu przestępstwa z art.13 § 1 kk w zw. z art. 224 § 1 kk w zw. z art.64 § 1 kk dopuścił się w formie usiłowania. Zgodnie z utrwalonymi poglądami wynikającymi z wielu publikacji przestępstwo z art.224 § 1 kk , odmiennie niż występek określony w przepisie art.224 § 2 kk, należy do przestępstw znamiennych skutkiem. Oczywistym jest ,że A. P. zamierzonego skutku w postaci wpływu na czynności urzędowe policjantów nie osiągnął. Z mocy art. 226 § 1 kk sąd wymierzył oskarżonemu za przestępstwo polegające na znieważeniu funkcjonariuszy Policji karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Z kolei za popełnienie czynu polegającego na wypowiadaniu gróźb bezprawnych wobec policjantów w celu wywarcia na nich wpływu z mocy art. 14 § 1 kk w zw. z art.224 § 1 kk wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Za takim wymiarem kar przemawiały ujawnione okoliczności popełnionych przestępstw . Policjanci swym zachowaniem nie dali A. P. powodu uzasadniającego tak aroganckie potraktowanie. W tym czasie wykonywali swoje rutynowe obowiązki. W wyniku działania oskarżonego ucierpiały dobra osobiste pokrzywdzonych oraz został wystawiony na szwank autorytet Państwa , które policjanci w trakcie służby reprezentują. Na niekorzyść oskarżonego działała w tym wypadku również jego uprzednia karalność za tożsame przestępstwa popełnione niemal w identycznych okolicznościach (zob. odpis wyroku w sprawie sygn. II K 333/16). Wymierzając kary pod uwagę wzięto również stwierdzony stan nietrzeźwości A. P.. Oskarżony wprawdzie nie wykluczył możliwości ,że zachowywał się tak jak opisywali to świadkowie , jednak nie zdobył się na wyrażenie choćby odrobiny żalu za swoje postępowanie. Sąd wymierzył oskarżonemu za popełnienie przestępstwa polegającego na wypowiadaniu gróźb karalnych wobec A. i Z. J.

(1), który zakwalifikował jako występek z art.190 § 1 kk w zw. z art.64 § 1 kk z mocy art.190 § 1 kk karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę sąd wziął pod uwagę sposób popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu przestępstwa a zwłaszcza wywołany przez niego skutek w postaci poczucia strachu u sąsiadów. A. i Z. J.

(1)to emeryci , którym należne jest życie w spokoju a nie w strachu przed ciągle awanturującym się sąsiadem. Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk sąd orzekł wobec A. P. karę łączną roku pozbawienia wolności. W ocenie sądu wymierzona wobec oskarżonego kara łączna jest słuszna mając na względzie dość ścisły związek między przypisanymi mu przestępstwami. Przypisane A. P. przestępstwa godziły w dobra prawne różnych osób , co zdaniem sądu stało na przeszkodzie połączenia kar z zastosowaniem całkowitego pochłaniania kary łagodniejszej . Na podstawie art. 63 § 1 kk poczet orzeczonej kary łącznej zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 lipca 2017r od godz. 17.55. Na podstawie art.46 § 2 kk sąd orzekł wobec oskarżonego A. P. nawiązki w kwotach po 100 zł na rzecz pokrzywdzonych P. J. i P. F.. Niewątpliwie w czasie zajścia w wyniku zawinionego działania oskarżonego ucierpiały dobra osobiste pokrzywdzonych , jednak kwoty których dopominali się były stanowczo zawyżone (k.29,30). Orzekanie w przedmiocie roszczeń pokrzywdzonych było w realiach sprawy utrudnione. Na podstawie przepisów powołanych w pkt VI wyroku sąd orzekł o kosztach obrony świadczonej oskarżonemu z urzędu. Na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. Nr 49 poz. 223 z 1983 z późn. zm.) zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa. ZARZĄDZENIE - (...) - (...) - (...) (...)