i art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; orzeka: I. uznaje oskarżonego D. P. za winnego tego, że w dniu 01 stycznia 2017 roku na drodze publicznej nr (...), pomiędzy miejscowościami B.-G., gmina K., kierował samochodem m-ki O. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości, mając 0,37 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. popełnienia przestępstwa z art.
i za to, na podstawie tego przepisu, wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesza oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 1 (jednego) roku próby; III. na podstawie art. 42 § 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat; IV. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5000 zł (pięciu tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; V. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, w tym opłaty i zalicza je na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE WYROKU Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego, Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W nocy z 31.12.2016r. na 01.01.2017r. oskarżony D. P. przebywał na imprezie sylwestrowej poza swoim miejscem zamieszkania w B.. Po północy spożywał on alkohol w postaci wódki. Następnie około godziny 3.00 wyjechał w stronę swojego domu, kierując należącym do niego samochodem m-ki O. (...) o nr. rej. (...). Dowód: zeznania świadka P. R., k. 47, zeznania świadka P. M., k. 28 – 29, 46 – 47, częściowo wyjaśnienia oskarżonego D. P., k. 26 – 27, 45 –
Co więcej, D. P. przemilczał osobę, która rzekomo miała prowadzić jego samochód, także podczas pierwszego przesłuchania na Policji. Powyższe rodzi uzasadnione wątpliwości co do prawdziwości jego relacji i powoduje, że nie znajduje ona uznania sądu, niezależnie od tego, że pozostaje w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami funkcjonariuszy Policji. W ten sam sposób sąd ocenił również zeznania złożone przez R. P., uznając iż służą one wyłącznie temu aby umożliwić bliskiemu mu oskarżonemu uniknięcie odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo. Dokonując oceny przedstawionych powyżej dowodów sąd uznał, że sprawstwo i wina oskarżonego D. P. w zakresie przypisanego mu czynu z art.
nie budzi wątpliwości. Oskarżony zrealizował swoim zachowaniem wszelkie znamiona ustawowe wskazanego występku – tak w zakresie strony przedmiotowej, jak i podmiotowej. Oskarżony w dniu 01 stycznia 2017r. prowadził bowiem pojazd mechaniczny – samochód osobowym m-ki O. (...) o nr. rej. (...) w ruchu lądowym – po drodze publicznej nr (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości w rozumieniu art. 115 § 16 k.k., tj. mając 0,37 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Stwierdzając, iż D. P. kierował w krytycznym czasie samochodem m-ki O., sąd miał na uwadze okoliczności podane przez przesłuchanych w sprawie funkcjonariuszy Policji P. M. i P. R.. Świadkowie ci mieli pojazd oskarżonego przez cały czas w polu widzenia. Wykluczyli kategorycznie możliwość, aby był inny kierujący pojazdem niż D. P., którzy zresztą się do tego na miejscu przyznał, oświadczając że wraz z imprezy sylwestrowej od kuzynki z C. (...) Czyn oskarżonego był zawiniony, nie zachodziły okoliczności wyłączające winę ani bezprawność. Przypisując oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art.
180a k.k. W dniu zdarzenia minął już bowiem okres na jaki zostały oskarżonemu cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami, co powoduje iż D. P. nie zrealizował znamion wskazanego występku. Kierowanie przez oskarżonego samochodem bez uprawnień, może rodzić wyłącznie odpowiedzialność za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w. Sąd wymierzając karę oskarżonemu D. P., baczył na dyrektywy wskazane w art. 53 k.k., uwzględniając stopień zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a nadto cele zapobiegawcze i wychowawcze, która to kara winna osiągnąć wobec oskarżonego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, sąd uznał, że kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, jest karą adekwatną do popełnionego przez oskarżonego przestępstwa i karę tę mu wymierzył. Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres 1 roku próby, uznając, iż zastosowanie środka probacyjnego spełni swe wychowawczo – prewencyjne cele i będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. W punkcie III wyroku Sąd Rejonowy na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec D. P. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Dokonując powyższego rozstrzygnięcia sąd miał na uwadze treść przepisu art. 42 § 2 k.k., zgodnie z którym w razie skazania sprawcy za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, popełnione w stanie nietrzeźwości, orzeka się zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju na okres nie krótszy niż 3 lata. Zdaniem sądu orzeczenie wskazane środka karnego na minimalny czas 3 lat jest wystarczające wobec osoby oskarżonego. Ustalając katalog pojazdów co do których obowiązywać będzie zakaz w stosunku do D. P. sąd miał na uwadze to, że znajdując się wstanie nietrzeźwości prowadził on pojazd mechaniczny w ruchu lądowym W pkt VI wyroku sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Środek ten pozostawał obligatoryjny wobec wydania wyroku skazującego oskarżonego, zaś jego kwota została ustalona przez sąd w minimalnej wysokości 5.000 zł. Mając na uwadze to, że D. P. nie ma stałej pracy i osiąga niewielkie dochody, sąd zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych. SSR Radosław Gluza
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.