Sygn. akt: II K 623/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2017r Sąd Rejonowy w Kaliszu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Marta Przybylska Protokolant: sekr. sąd.

§1kk 1.

uznaje oskarżonego K. M. za winnego zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona art.

§1

kk i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych,

1. na podstawie art. 42§2 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 3 (trzech) lat,
2. na podstawie art. 63§4 k.k. na poczet orzeczonego wobec oskarżonego w punkcie 2 środka karnego zalicza okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 23 czerwca 2017r
3. na podstawie art. 43a§2 k.k. orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych płatne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej
4. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych i opłaty. SSR Marta Przybylska Sygn. akt II K 623/17 UZASADNIENIE W dniu 23 czerwca 2017 roku około godz. 20.15 oskarżony K. M. jechał w miejscowości K. kierując samochodem osobowym marki F. (...) o nr rej. (...). Oskarżony był po spożyciu piwa o pojemności 0, 5 litra. Oskarżony został zatrzymany do kontroli i dwukrotnie poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które wykazało, iż prowadził on pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości z następującymi wynikami: - o godzinie 20 : 24 – wynik 0,43 mg / l, - o godzinie 20 : 41 – wynik 0, 40 mg / l (dowód: wyjaśnienia oskarżonego- k. 11 - 12, protokół użycia alkomatu – k.2, świadectwo wzorcowania k. 3, notatka urzędowa- k. 1, postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy k- 19 ) Oskarżony K. M. ma 31 lat, wykształcenie średnie techniczne, z zawodu technik mechanik pojazdów samochodowych. Jest żonaty, pracuje w firmie (...) w Z. jako pracownik fizyczny uzyskując dochód w wysokości 2200 złotych miesięcznie. Nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Oskarżony nie był wcześniej karany za przestępstwa. W 2016 r. został ukarany mandatem karnym za czyn z art. 92a kw. ( dowód: wyjaśnienia oskarżonego- k. 11-12, dane o karalności- k. 14, zapytanie o ukaranie k. 15 - 16 ) Oskarżony K. M. w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do zarzucanego czynu i złożył wniosek w trybie art. 335 § 1 k. p. k. Oskarżony złożył wyjaśnienia w których opisał jaki alkohol spożywał i o której godzinie. Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego w zakresie przyznania się do winy i przebiegu zdarzenia za wiarygodne, gdyż w pełni odzwierciedlają ustalony stan faktyczny, a także wzajemnie uzupełniają się z zebranymi dowodami z dokumentów, w tym protokołem użycia urządzenia kontrolno - pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu. Za wiarygodne należało uznać także zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione organy w ramach przysługujących im kompetencji, w sposób rzetelny i fachowy. Ich prawdziwość i autentyczność nie wzbudziła w ocenie Sądu wątpliwości. Ponadto nie budziła wątpliwości także sprawność urządzenia, za pomocą którego dokonywano pomiaru zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, gdyż posiadało ono ważne świadectwo legalizacji. Sąd zważył, co następuje: Artykuł

§ 1k. k.

penalizuje czyn polegający na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających. Zgodnie z art. 115 § 16 k. k. człowiek znajduje się w stanie nietrzeźwości, gdy zawartość alkoholu w jego krwi przekracza 0, 5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego te wartość, lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0, 25 mg , albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Występek przewidziany w art.

§ 1k. k.

jest przestępstwem formalnym, które może nastąpić bez względu czy zaistniał jakikolwiek skutek. Stronę podmiotową tego występku stanowi umyślność. Oskarżony K. M. wypełnił swoim zachowaniem przedmiotową stronę występku z art.

§ 1

k. k., gdyż po spożyciu alkoholu, mając powyżej 0,25 mg / l alkoholu w wydychanym powietrzu, wsiadł za kierownicę samochodu i wyjechał nim na drogę publiczną. Oskarżony miał pełną świadomość, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości. Świadczy o tym fakt, że jako dorosły mężczyzna przewidywał, że po wypiciu piwa znajduje się w stanie nietrzeźwości. Analiza dowodów zebranych w sprawie wskazuje, iż oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym, gdyż zdając sobie sprawę, że znajduje się w stanie nietrzeźwości, przewidywał możliwość popełnienia przestępstwa i godził się na to. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, będący przedmiotem analizy i oceny Sądu, pozwala na przypisanie oskarżonemu winy, gdyż w czasie swojego bezprawnego i karalnego zachowania, mając możliwość podjęcia decyzji zgodnej z wymogami prawa, nie dał posłuchu normie prawnej. Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego należy ocenić jako duży. Przemawia za tym postawa oskarżonego oraz stopień i rodzaj naruszonego dobra jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował przyznanie się oskarżonego do winy i wyrażenie skruchy oraz uprzednią niekaralność oskarżonego. Sąd postanowił uwzględnić wniosek prokuratora o skazanie oskarżonego K. M. bez przeprowadzenia rozprawy z uwagi na fakt, iż przyznał się on do zarzucanego mu czynu, okoliczności jego popełnienia w świetle zebranego materiału dowodowego nie budzą wątpliwości, a cele kary zostaną spełnione pomimo nieprzeprowadzania rozprawy. Mając powyższe na uwadze, kierując się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k. k., uwzględniając stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, Sąd na podstawie

§ 1k.k.

wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość stawki dziennej na 10 złotych, uznając, iż jest ona adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. W ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu kara w pełni zrealizuje wobec niego funkcję wychowawczą i represyjną, a jednocześnie stanowić będzie wystarczające ostrzeżenie na przyszłość. Oskarżony ma stałe źródło dochodu. Z uwagi na wymienione wyżej okoliczności Sąd uznał, iż wymierzenie kary pozbawienia wolności, nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania byłoby niewspółmierne do popełnionego przez oskarżonego przestępstwa. Z kolei orzeczenie kary ograniczenia wolności byłoby niecelowe z uwagi na stałą pracę, jaką ma oskarżony. Przy wymiarze ilości stawek dziennych grzywny, na podstawie art. 33 § 3 k.k. Sąd uwzględnił sytuację majątkową, rodzinną i osobistą oskarżonego ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Z uwagi na fakt, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, Sąd na podstawie art. 42 § 2 k. k. orzekł w stosunku do K. M. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Ustalając okres trwania orzeczonego zakazu na 3 lata Sąd wziął pod uwagę stan nietrzeźwości oskarżonego. Zgodnie z art. 63 § 4 k.k. sąd zaliczył na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy oskarżonego od dnia 23 czerwca 2017 r. W związku ze skazaniem oskarżonego za czyn z art.

§ 1kk, na podstawie art.

43a§2 k.k., sąd orzekał wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej Na podstawie art. 627kpk sąd zasądził od oskarżonego kwotę 250 złotych tytułem kosztów sądowych i opłaty. SSR Marta Przybylska