Sygn. akt II W 144/17 (...) WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 08 sierpnia 2017 r. Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej II Wydział Karny, w składzie: Przewodniczący: Radosław Gluza Protokolant: Karolina Raszowska przy udziale oskarżyciela publicznego --- po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 01 czerwca 2017r., 08 sierpnia 2017r. w Ś. sprawy K. K.
(1)(K.) syna P. i B. z d. K. ur. (...) we W. obwinionego o to, że: w dniu 11.09.2016. o godz. 15:20 w miejscowości P. na ul. (...), prowadząc pojazd nr rej. (...) nie zachował należytej ostrożności powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co doprowadziło do zderzenia z pojazdem O. (...) nr rej. (...), tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.; orzeka: I. na podstawie art. 5 § 1 pkt 2 k.p.w. uniewinnia obwinionego K. K.
(1)od zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku; II. na podstawie art. 118 § 2 k.p.w. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE WYROKU Komisariat Policji w K. obwinił K. K.
(1)o to, że w dniu 11.09.2016r. o godz. 15.20 w miejscowości P. na ul. (...) prowadząc pojazd S. nr rej. (...) nie zachował należytej ostrożności powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co doprowadził do zderzenia z pojazdem O. (...) nr rej. (...), tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 11 września 2016r. obwiniony K. K.
(1)udał się swoim samochodem m-ki S. o nr. rej. (...) nad zbiornik wodny w P.. Obwiniony kierował pojazdem, a na miejscach pasażerów znajdowali się jego znajomi R. K., A. S. i M. S.
(1). Po przyjechaniu w pobliże parkingu na ul. (...) zbliżył się do pojazdu m-ki O. (...) nr rej. (...), kierowanego przez M. S.
(2). Dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionego K. K.
(1), k. 26, nośnik z zapisem, k. 48, częściowo zeznania świadka R. K., k. 22, nośnik z zapisem, k. 48, częściowo zeznania świadka A. S., nośnik z zapisem, k. 48, częściowo zeznania świadka M. S.
(1), nośnik z zapisem, k. 48. M. S.
(2)szukała miejsca parkingowego, zaś samochód obwinionego znajdował się za jej autem. W pewnym momencie w nieustalonych okolicznościach doszło do zderzenia obu pojazdów, tj. przodu pojazdu m-ki S. z tyłem pojazdu m-ki O.. Dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionego K. K.
(1), k. 26, nośnik z zapisem, k. 48, częściowo zeznania świadka R. K., k. 22, nośnik z zapisem, k. 48, częściowo zeznania świadka A. S., nośnik z zapisem, k. 48, częściowo zeznania świadka M. S.
(1), nośnik z zapisem, k. 48, częściowo zeznania świadka M. S.
(2), nośnik z zapisem, k. 53, W wyniku kolizji w obu pojazdach powstały drobne uszkodzenia. Na miejsce został wezwany patrol Policji. Dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionego K. K.
(1), k. 26, nośnik z zapisem, k. 48, częściowo zeznania świadka M. S.
(2), nośnik z zapisem, k. 53,częściowo zeznania świadka M. K., k. 32, nośnik z zapisem, k. 48, zeznania świadka D. B., k. 35, nośnik z zapisem, k. 48, dokumentacja fotograficzna, k. 49, Obwiniony K. K.
(1)ma 23 lata jest kawalerem, nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Nie był karany sądownie za przestępstwa. Dowód: wyjaśnienia obwinionego K. K.
(1), k. 26, nośnik z zapisem, k. 48. K. K.
(1)nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że zatrzymał się za pojazdem m-ki O., który w pewnej chwili zaczął cofać i uderzył w przód jego auta. Ponadto Sąd Rejonowy zważył co następuje: Po przeprowadzeniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, sąd uznał, że brak jest dostatecznych dowodów na to, że zachowanie obwinionego K. K.
(1)w dniu 11 września 2016r. wyczerpywało ustawowe znamiona czynu zabronionego jako wykroczenie. Sąd dokonując ustaleń faktycznych w sprawie dysponował przede wszystkim osobowym materiałem dowodowym w postaci wyjaśnień obwinionego K. K.
(1)i zeznań świadków . Z uzyskanych relacji osób uczestniczących w zdarzeniu wyłoniły się dwie rozbieżne wersje odnośnie tego, który z pojazdów biorący udział w kolizji znajdował się w ruchu i doprowadził do zderzenia. Analiza tychże dowodów, jak też ich skonfrontowanie z uzyskaną w toku postępowania sądowego dokumentacją fotograficzną, obrazującą uszkodzenia obu aut, nie pozwoliły na poczynienie kategorycznych ustaleń co do przebiegu zdarzenia. Zdaniem sądu równie wiarygodne i prawdopodobne pozostawały wersje prezentowane przez obwinionego K. K.
(1)i pasażerów jego pojazdu, jak też oskarżycielkę posiłkową M. S.
(2). Kolizja do której doszło spowodowała niewielkie uszkodzenia, a ich charakter nie pozwala wnioskować czy pojazd obwinionego stał czy też się poruszał i najechał na tył samochodu O. (...). W ocenie sądu równie możliwa i prawdopodobna była sytuacja, w której to oskarżyciela posiłkowa podczas manewru cofania uderzyła w samochód prowadzony przez K. K.
(1). Kwestii tej nie byli w stanie rozstrzygnąć obecnie na miejscu zdarzenia funkcjonariusze Policji, co skutkowało złożeniem wniosku o ukaranie w stosunku do obu kierujących pojazdami. Wątpliwości tych nie zdołano usunąć również podczas postępowania sądowego, co powodowało, że zgodnie z zasadą in dubio pro reo musiały być one rozstrzygnięte na korzyść K. K.
(1), który posiadał w niniejszej sprawie status obwinionego. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 5 § 1 pkt 2 k.w. uniewinnił obwinionego od zarzucanego mu czynu i na podstawie art. 118 § 2 k.w. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. SSR Radosław Gluza