sygn. akt II K 227/15 adw. W. U. z Kancelarii Adwokackiej w B., ul. 19 stycznia 4 dla pokrzywdzonej oskarżycielki prywatnej U. O. (…) ”. Wniosek ten został uwzględniony w całości, zaś wyznaczając termin kolejnej rozprawy zarządzono o pouczeniu oskarżycielki o treści art.
73 ). Stosowne pouczenie doręczono jej do rąk wraz z zawiadomieniem o rozprawie wyznaczonej na dzień 22 stycznia 2016 r. ( k. 79 ). Przypomnieć więc już tylko należy, iż art.
O. została pouczona, stanowił, że strona ubiegająca się o pełnomocnika z urzędu może zostać obciążona kosztami wyznaczenia pełnomocnika z urzędu w zależności od wyniku procesu. Lektura akt sprawy nie odzwierciedla także zarzutu, że reprezentujący ją pełnomocnik działał na jej szkodę. Posądzanie go o niesumienność, czy nierzetelność tylko w oparciu o niekorzystny dla skarżącej wynik procesu, jest wyłącznie wyrazem jej roszczeniowej postawy, opartej o oczekiwanie na satysfakcjonujące orzeczenie końcowe, bez liczenia się z realiami dowodowymi. Jeśli skarżąca sama przyznaje, że nie szukała kontaktów z pełnomocnikiem, bo nie odczuwała takiej potrzeby, to taka sytuacje nie obciąża adwokata. Trudno też odnosić się do kierowanych pod jego adresem zarzutów, że nie zadawał świadkom właściwych pytań oraz wykazywał nadmierną lękliwość przed sądem, bo nie zostały one poparte stosownymi przykładami. Nie ma także podstaw do tego, aby oskarżycielkę zwolnić od obowiązku ponoszenia kosztów procesu w sytuacji, gdy wniesiony przez nią akt oskarżenia okazał się bezzasadny. Co prawda obecnie jej sytuacja materialna jest trudna, tym niemniej nie można wykluczyć, że w stosunkowo krótkim okresie czasu ulegnie poprawie, np. wskutek podjęcia pracy zarobkowej, z której dochody umożliwią spłacenie kosztów. Podkreślić też należy, że jeśli obecnie skarżąca nie jest w stanie uiścić kosztów w całości, może ubiegać się o ich spłatę ratalną.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.