IV Ka 723/13

Sygn. akt IV Ka 723/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2013 roku Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Pawela-Gawor Sędziowie: SSO Jadwiga Żmudzka (spr.) SSO Sławomir Noga Protokolant: prot. Aneta Woźniczka przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej, Joanna Kowalska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 roku, sprawy K. H. (H.) oskarżonego o przestępstwa z art. 278 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Chrzanowie, Wydział II Karny, z dnia 22 kwietnia 2013r., sygn. akt II K 768/12

1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla punkty I, II, III, IV oraz VI i : I. orzekając w granicach zarzutów z punktów III-XII aktu oskarżenia, uznaje oskarżonego K. H. za winnego tego, że:
2. w dniu 9 grudnia 2011 roku w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa - oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 302,54 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...) S.A. - stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.;
3. w dniu 31 grudnia 2011 roku w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa - oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 303,03 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...) S.A. - tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.;
4. w dniu 11 stycznia 2012 roku w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa - oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...) S.A. - tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.;
5. w bliżej nieustalonym dniu, 20 stycznia 2012 roku albo 31 stycznia 2012 roku w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa - oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 309,26 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...) S.A. - tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.;
6. w dniu 2 lutego 2012 roku w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa - oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 307,58 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...) S.A. - tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.;
7. w dniu 2 marca 2012 roku w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa - oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 309,26 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...) S.A. - tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.;
8. w dniu 25 marca 2012 roku w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa - oleju napędowego w ilości 69 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...) S.A. - tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.;
9. w dniu 4 kwietnia 2012 roku w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa - oleju napędowego w ilości 69 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...) S.A. - tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.;
10. w dniu 25 kwietnia 2012 roku w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa - oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...) S.A. - tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.;
11. w dniu 17 maja 2012 roku w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa - oleju napędowego w ilości 60 litrów o wartości 268,68 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...) S.A. - tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w., i za te czyny na mocy art. 119 § 1 k.w. przy zastosowaniu art. 9 § 2 k.w. wymierza mu łącznie karę grzywny w wysokości 2000 (dwóch tysięcy) złotych; II. na mocy art. 119 § 4 k.w. orzeka wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. kwoty 2.774,87 ( dwa tysiące siedemset siedemdziesiąt cztery 87/100) złotych; III. na zasadzie art. 82 § 3 k.p.w. zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej grzywny okres zatrzymania w sprawie w dniu 17 maja 2012 roku, przyjmując jeden dzień zatrzymania za równoważny grzywnie w kwocie 200 złotych; IV. orzekając w granicach zarzutów z punktu I i II aktu oskarżenia, na zasadzie art. 62 § 2 k.p.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. i art. 45 § 1 k.w. postępowanie karne przeciwko K. H. o to, że : 1.w bliżej nieustalonym dniu, 7 listopada 2011 roku albo 15 listopada 2011 roku w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa - oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 300,30 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...) S.A. - tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 k.w
12. w dniu 26 listopada 2011 roku w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa - oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 305,20 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...) S.A. – tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. - umarza i w tym zakresie na zasadzie art. 118 § 2 k.p.w. kosztami postępowania za obie instancje obciąża Skarb Państwa; V. na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. 1983 r. Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) w zw. z art. 119 k.p.w. w części skazującej wyroku zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie przed Sądem I instancji; VI. w pozostałym zakresie przedmiotowy wyrok utrzymuje w mocy;
13. na zasadzie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (Dz. U. 2009 r. Nr 146 poz. 1188 z późn. zm.) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. K. (Kancelaria Adwokacka w K.), kwotę 619,92 (sześćset dziewiętnaście 92/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji;
14. na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 119 k.p.w. zwalnia oskarżonego w części skazującej wyroku od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie przed Sądem drugiej instancji. SSO Jadwiga Żmudzka SSO Grażyna Pawela-Gawor SSO Sławomir Noga Sygn. akt IV Ka 723/13 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy z dnia 29 listopada 2013 roku K. H. został oskarżony o to, że:
15. w nieustalonym dniu w pierwszej połowie miesiąca listopada 2011 r. w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...), to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.
16. w nieustalonym dniu w drugiej połowie miesiąca listopada 2011 r. w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...), to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.
17. w nieustalonym dniu w pierwszej połowie miesiąca grudnia 2011 r. w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...), to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.
18. w nieustalonym dniu w drugiej połowie miesiąca grudnia 2011 r. w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...), to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.
19. w nieustalonym dniu w pierwszej połowie miesiąca stycznia 2012 r. w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...), to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.
20. w nieustalonym dniu w drugiej połowie miesiąca stycznia 2012 r. w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...), to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.
21. w dniu 2 lutego 2012 r. w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...), to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.
22. w nieustalonym dniu w pierwszej połowie miesiąca marca 2012 r. w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...), to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.
23. w nieustalonym dniu w drugiej połowie miesiąca marca 2012 r. w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...), to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.
24. w nieustalonym dniu w pierwszej połowie miesiąca kwietnia 2012 r. w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...), to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.
25. w nieustalonym dniu w drugiej połowie miesiąca kwietnia 2012 r. w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa oleju napędowego w ilości 70 litrów o wartości 310,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...), to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.
26. w dniu 17 maja 2012 r. w T. woj. (...), na terenie Bazy Transportowej (...) dokonał kradzieży paliwa oleju napędowego w ilości 60 litrów o wartości 268,80 złotych z cysterny o nr rej. (...) na szkodę (...), to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Chrzanowie, wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2013 roku sygn. II K 768/12 orzekł w tym przedmiocie następująco: I. oskarżonego K. H. uznaje za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt od 1 do 12 aktu oskarżenia, przy czym przyjmuje, iż oskarżony czynów tych dopuścił się działając w podobny sposób oraz w krótkich odstępach czasu i tak opisane czyny kwalifikuje jako jeden ciąg przestępstw z art. 278 § 1 k.k. i za to na mocy art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, II. na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata, III. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu K. H. kary pozbawienia wolności zalicza okres jego zatrzymania w niniejszej sprawie w dniu 17 maja 2012 r., przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jest jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, IV. na mocy art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 5 k.k. orzeka wobec oskarżonego K. H. środek karny w postaci obowiązku naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwami opisanym w pkt od 1 do 12 aktu oskarżenia, poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. w P. kwoty w łącznej wysokości 3.687,60 zł (trzy tysiące sześćset osiemdziesiąt siedem złotych sześćdziesiąt groszy), V. na mocy art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26.05.1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz. 1271) § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 3, Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Z 1997 r. Nr 154, poz. 1013) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata S. P. kwotę 826,56 (osiemset dwadzieścia sześć złotych 56/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, VI. na zasadzie art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. 49 poz. 223 z 1983 r. z późn. zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 926 (dziewięćset dwadzieścia sześć) złotych tytułem zwrotu wydatków oraz wymierza opłatę w kwocie 180 zł (sto osiemdziesiąt) złotych. Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonego i zarzucił mu: -obrazę przepisów postępowania art. 5 § 2 k.p.k. art. 7 k.p.k. art. 410 k.p.k. polegającej na przyjęciu najbardziej niekorzystnej dla oskarżonego wersji jego wyjaśnień, jako dającej podstawy do ustaleń w przedmiocie winy, pomimo zasadniczych wątpliwości, co stanowi rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego, oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, sprowadzając ją do oceny dowolnej, nie odpowiadającej zasadom prawidłowego rozumowania i wskazaniom doświadczenia życiowego. -a nadto pominięcie zeznań świadków, w szczególności D. P. o zgłaszaniu się oskarżonego na przesłuchania z innymi funkcjonariuszami policji, z przygotowaną przez nich wersją zdarzeń, mających na celu warunkowe umorzenie postępowania w sprawie, co w konsekwencji powoduje wydanie wyroku z pominięciem istotnych okoliczności sprawy W oparciu o powyższe zarzuty apelujący wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Chrzanowie celem ponownego rozpoznania. Sąd Odwoławczy rozważył, co następuje: Częściowo zasadny okazał się podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 410 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych. Z uwagi na to, jak również z racji zmiany stanu prawnego w toku postępowania odwoławczego, zaskarżony wyrok należało zmienić. W pierwszej kolejności jednak stwierdzić należy, iż nie doszło do obrazy art. 7 k.p.k., co zarzuca obrońca, Sąd Rejonowy bowiem prawidłowo ocenił wszystkie dowody, ocena ta pozbawiona jest cech dowolności, sprzeczności, niejasności. Dokonano jej z zachowaniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy. Ocena ta, jako zgodna z dyspozycją art. 7 k.p.k., korzysta z ochrony tego przepisu. Sąd I instancji ocenił całokształt zebranego materiału dowodowego, każdorazowo argumentując, dlaczego określonym dowodom przyznał bądź odmówił waloru wiarygodności. Sąd Rejonowy szeroko opisał, dlaczego dał wiarę tylko pierwszym wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w sprawie (t. I, k. 22) oraz częściowo drugim wyjaśnieniom (t. I, k. 72-73). Trafnie przyjął Sąd I instancji, iż pierwsze wyjaśnienia były szczere, spontaniczne, wolne od wpływu osób trzecich. Wskazać w szczególności należy, iż w chwili pierwszego przesłuchania organy ścigania wiedziały wyłącznie o czynie, w związku z którym K. H. został zatrzymany. Przesłuchanie nastąpiło tego samego dnia, po upływie ośmiu godzin od zatrzymania. Organy ścigania nie miały wówczas żadnej wiedzy w przedmiocie wcześniejszych ubytków oleju napędowego przewożonego przez oskarżonego, kradzieży tego paliwa przez niego ani tym bardziej o okresach, w jakich oskarżony dopuszczał się tych kradzieży oraz ilościach skradzionego przed dniem zatrzymania, paliwa. Z tego też powodu dopiero na późniejszym etapie postępowania, już po złożeniu pierwszych wyjaśnień przez oskarżonego, w których szeroko opisał proceder dokonywanych przez siebie kradzieży paliwa i to dwunastokrotnie, organy ścigania zwracały się o stosowne informacje i dokumentację do (...) S.A. Oskarżony w czasie pierwszego przesłuchania przyznał się do wielu wcześniejszych czynów, mimo że został zatrzymany w związku z jednym tylko zdarzeniem (z dnia 17 maja 2012r.). Słusznie Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż wiarygodność pierwszych wyjaśnień K. H. potwierdza ilość szczegółów, jakie ujawnił w toku przesłuchania, a które z pewnością nie mogły być znane Policji na tamten czas. Brak jest podstaw, by twierdzić, iż ktokolwiek wpływał na treść tych wyjaśnień. Wskazać należy, iż przesłuchujący funkcjonariusze nie tylko mogą, ale wręcz mają obowiązek w sytuacjach spełniających przesłanki z art. 335 § 1 k.p.k. pouczyć podejrzanego o możliwości dobrowolnego poddania się karze. Nie można zatem tego rodzaju pouczenia traktować jako wpływania na treść wyjaśnień złożonych przez K. H.. Wbrew zarzutowi apelacji Sąd Rejonowy nie pominął dowodów z zeznań świadków, w tym zeznań D. P.. Wszystkie dowody, w tym zeznania tego i pozostałych świadków zostały przez Sąd Rejonowy ocenione. Oskarżony, przebywając na wolności korzystał z porady i pomocy funkcjonariuszy Policji (nie prowadzących dochodzenia w niniejszej sprawie, ale innych), niemniej brak jest podstaw do przyjęcia, że pierwsze wyjaśnienia, w których przyznał się do stawianego mu zarzutu i opisał wielokrotny proceder dokonywania przez siebie kradzieży paliwa, nie były szczere i zgodne z rzeczywistym przebiegiem wydarzeń. Dopiero później oskarżony, przebywając na wolności, zmieniał wersję wydarzeń, zmierzając do złagodzenia swojej odpowiedzialności karnej i dążąc do warunkowego umorzenia postępowania, a następnie dążąc do uniknięcia odpowiedzialności karnej, nie przyznając się ostatecznie do popełnienia żadnego z zarzucanych mu czynów. Sąd I instancji trafnie uznał, iż nie można przyjąć za wiarygodne późniejszych wyjaśnień K. H., w których przeczył on stawianym mu zarzutom w całości (t. I, k. 86-87, 184-188) i przedstawiał inną wersję wydarzeń. Wyjaśnienia te były bowiem niespójne z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania przygotowawczego oraz pierwszo instancyjnego, w tym z pierwszymi wyjaśnieniami oskarżonego. Braki paliwa w poszczególnych dniach zostały potwierdzone dowodem w postaci zestawienia transportów (t. I, k. 120-127), zaś twierdzenia oskarżonego, iż w dniu 17 maja 2012 roku jedynie sprawdzał ilość paliwa w cysternie, były niewiarygodne w świetle spójnych i rzeczowych zeznań świadków M. Z. (t. II, k. 217-218), S. Z. (t. I, k. 7-9, t. II, k. 207-208) i M. C. (t. II, k. 218-219). Prawidłowa była ocena Sądu Rejonowego, iż późniejsze wyjaśnienia oskarżonego były chaotyczne, nielogiczne, wewnętrznie sprzeczne, zmienne i jako takie nie zasługiwały na wiarę. Co do naruszenia reguły określonej w art. 5 § 2 k.p.k., wskazać należy, iż jej zastosowanie wchodzi w grę dopiero wówczas, gdy wątpliwości powzięte przez organ procesowy co do sposobu rozstrzygnięcia określonej kwestii nie dadzą się usunąć, pomimo podjęcia wszelkich dostępnych działań zmierzających do dokonania jednoznacznych ustaleń faktycznych. Dlatego dla oceny, czy został naruszony zakaz wynikający z art. 5 § 2 k.p.k., nie są istotne wątpliwości tego rodzaju zgłaszane w apelacji, ale wyłącznie to, czy Sąd meriti rzeczywiście podjął wątpliwość co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości jej usunięcia rozstrzygnął ją na niekorzyść oskarżonego albo też czy w świetle materiału dowodowego danej sprawy wątpliwość taką powinien powziąć (vide: postanowienie SN z dnia 23.02.2006 r., sygn. akt III KK 335/05, Lex nr 180797, postanowienie SN z dnia 10.10.2012 r., sygn. akt V KK 61/12, Lex nr 1228657, wyrok SA w Krakowie z dnia 5.09.2012 r., sygn. akt II AKa 118/12, KZS 2012/10/40, wyrok SA w Krakowie z dnia 24.07.2012 r., sygn. akt II AKa 114/12, KZS 2012/9/41,wyrok SA we Wrocławiu z dnia 09.05.2012 r., sygn. akt II AKa 113/12, Lex nr 1164208, wyrok SA we Wrocławiu z dnia 11.04.2012 r., sygn. akt II AKa 89/12, Lex nr 1162858). Nadto, zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, sąd orzekający uprawniony jest w pełni do przyjęcia jednej z różnych wersji zdarzeń wynikających ze zgromadzonych dowodów, co wymaga jednakże wykazania, że te inne ewentualne wersje zdarzenia są nieprawdopodobne lub też ich prawdopodobieństwo jest w racjonalnej ocenie znikome, nie dające się rozsądnie uzasadnić i pozostaje w sprzeczności z elementarnymi zasadami życiowego doświadczenia lub w sprzeczności ze wskazaniami wiedzy (por. postanowienie SN z 26.03.2008r., sygn. akt II K 276/08). W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy nie naruszył art. 5 § 2 k.p.k. Czyniąc ustalenia faktyczne, Sąd I instancji nie oparł się tylko na pierwszych (t. I, k. 21-22) i częściowo drugich wyjaśnieniach oskarżonego (t. I, k. 72-73). Wyjaśnienia te, w zakresie uznanym za wiarygodne były spójne z innymi, uznanymi za wiarygodne dowodami, m.in. zgodne z protokołem oględzin z dnia 17 maja 2012 roku (t. I, k. 4-5 13), protokołem zatrzymania rzeczy (k. 11-13), dokumentacją fotograficzną z oględzin miejsca kradzieży paliwa (k. 75-77), wykazem dni pracy oskarżonego (t. I, k. 65-67), zestawieniem jego transportów (t. I, k. 120-127). Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął w oparciu o te dowody, że oskarżony popełnił wszystkie zarzucane mu czyny. W świetle tych jednoznacznych dowodów, uznanych za wiarygodne nie można mówić o uprawdopodobnionej alternatywnej wersji zdarzenia, zgodnej z późniejszymi wyjaśnieniami oskarżonego, w których nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów (t. I, k. 86-87, 184-188). Materiał zebrany w sprawie w pełni pozwala na przyjęcie zgodnej z regułami logicznego rozumowania i zasadami doświadczenia życiowego wersji zdarzeń ustalonej przez Sąd I instancji co do dwunastokrotnych kradzieży paliwa, z tym iż Sąd Odwoławczy stwierdził błędy w ustaleniach faktycznych, o czym szeroko poniżej. W świetle powyższego prawidłowe są również ustalenia Sądu Rejonowego w przedmiocie zamiaru oskarżonego, gdy idzie o każdy z czynów. Tym samym w sprawie nie ujawniły się wątpliwości, których nie dałoby się usunąć i które skutkowałyby koniecznością skorzystania przez Sąd Rejonowy z reguły określonej w art. 5 § 2 k.p.k. Częściowo trafny był jednak zarzut obrazy art. 410 k.p.k. i błędu w ustaleniach faktycznych, choć nie z powodów podniesionych przez obrońcę. Sąd Rejonowy naruszył dyspozycję art. 410 k.p.k., albowiem pomimo prawidłowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, nie uwzględnił wszystkich okoliczności wynikających z dowodów, którym dał wiarę, co skutkowało niedokładnymi oraz częściowo błędnymi ustaleniami faktycznymi. Przede wszystkim Sąd I Instancji, pomimo powołania jako podstawy ustaleń faktycznych, nie uwzględnił wszystkich okoliczności wynikających z dowodów w postaci wykazu cen paliwa-oleju napędowego (t. I, k. 62-64), wykazu dni pracy oskarżonego (t. I, k. 65-67) i zestawienia transportów (t. I, k. 120-127). Skutkowało to ustaleniami niedokładnymi: co do daty popełnienia czynów (za wyjątkiem czynów z dnia 2.02.2012r. i 17.05.2012r., błędnymi co do ilości oraz wartości skradzionego paliwa (gdy idzie o niektóre z zachowań oskarżonego, wymienione szczegółowo poniżej), ustalenia nazwy podmiotu, na którego szkodę dokonano kradzieży, numerów rejestracyjnych cysterny (co do niektórych czynów). Po pierwsze, w oparciu o wykaz dni pracy oskarżonego i zestawienia transportów możliwe było bardziej precyzyjne ustalenie dat poszczególnych czynów, aniżeli uczynił to Sąd I instancji (nie dotyczy to czynów z dnia 2.02.2012r. i 17.05.2012r.). Sąd winien był w pierwszej kolejności uwzględnić, w których dniach oskarżony kończył nocne zmiany, albowiem oskarżony dokonywał zaboru paliwa wyłącznie w toku takich nocnych zmian. Po drugie, tak ustalone daty należało zestawić z datami, w których w transportach oskarżonego wykazano braki paliwa-oleju napędowego wynoszące co najmniej 70 litrów, ewentualnie braki zbliżone do tej wartości. W oparciu o tak sprecyzowane dane Sąd winien był ustalić daty, w których oskarżony kończąc nocną zmianę wykazał wskazane wyżej ubytki, a następnie dopasować je do okresów opisanych w poszczególnych zarzutach. Po drugie, z treści wyjaśnień oskarżonego wynikało, iż w przypadku czynów z pkt IX i X opisanych w akcie oskarżenia, dokonał on zaboru 70 litrów paliwa-oleju napędowego. Z dowodów w postaci wykazu dni pracy oskarżonego i zestawienia transportów wynika natomiast, iż mógł dokonać zaboru maksymalnie 69 litrów paliwa-oleju napędowego (t. I, k. 66 i k. 124, poz. 275; t. I, k. 67 i k. 125, poz. 287, 289), czego Sąd nie uwzględnił. Co do wartości skradzionego przez oskarżonego paliwa, Sąd Rejonowy każdorazowo obliczał ją w oparciu o uśrednioną wartość paliwa-oleju napędowego dla dni 13.01.2012 r. i 1.11.2011 r., tj. 4,44 zł/l (4440 zł/m 3). Skoro jednak dostępny był wykaz cen paliwa dla całego okresu objętego zarzutami aktu oskarżenia (t. I, k. 62-64), obliczeń tych należało dokonywać w oparciu o ceny z dnia danego zdarzenia. W przypadku bowiem czynów z pkt. I-IV, VI-VIII i XII wartość ustalona według błędnej metody przyjętej przez Sąd Rejonowy była wyższa, aniżeli wartość wynikająca z cen paliwa w dniach popełnienia tych czynów. Ponadto w każdym przypadku jako podmiot, na którego szkodę oskarżony dopuścił się zarzuconych mu czynów, należało wskazać (...) S.A., tj. podmiot, którego własność stanowiło skradzione paliwo, nie zaś - jak uczynił to Sąd Rejonowy - (...). Mając na uwadze powyższe, Sąd Odwoławczy w odniesieniu do poszczególnych zarzutów stawianych oskarżonemu przyjął, co następuje. W odniesieniu do czynu z pkt I aktu oskarżenia, przypisanego oskarżonemu w pkt I zaskarżonego wyroku, należało w pierwszej kolejności sprecyzować datę jego popełnienia. Jak wynika z wykazu dni pracy (t. I, k. 66), w pierwszej połowie listopada 2011 roku K. H. nocne zmiany kończył w dniach 4.11.2011r., 5.11.2011r., 7.11.2011r. oraz 15.11.2011r. Zgodnie natomiast z wykazem transportów, w jakich oskarżony uczestniczył, ubytki oleju napędowego wynoszące powyżej 70 litrów wykazywał on w dniach 7.11.2011r. oraz 15.11.2011r. (t. I, k. 120, poz. 14, 24, 26). Jako datę czynu należało zatem uznać bliżej nieustalony dzień, 7 listopada 2011 roku albo 15 listopada 2011 roku. Jak wynika z wykazu cen paliwa-oleju napędowego z 2011 roku (t. I, k.64), cena paliwa-oleju napędowego na dzień 7 listopada 2011 roku wynosiła 4290 zł/m