1 pkt 3 Rozporządzenia z 2008 roku płatnik składek, który dokonuje wpłaty składek na ubezpieczenia społeczne, na Fundusz Emerytur Pomostowych, na ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych po terminie określonym w ustawie, we wpłatach powinien obejmować również odsetki za zwłokę. Na mocy ust. 4 w przypadku gdy wpłata, o której mowa w ust. 3, nie uwzględnia odsetek za zwłokę, mimo jej dokonania po terminie określonym w ustawie, Zakład rozlicza dokonaną wpłatę proporcjonalnie na pokrycie kwoty zaległych składek oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości z tytułu składek do kwoty odsetek za zwłokę. Identyczne brzmienie miał przepis § 21 Rozporządzenia z 1998 roku. A zatem, zdaniem Sądu , wbrew twierdzeniu odwołującej się, organ rentowy miał obowiązek dokonania rozliczenia dokonywanych wpłat proporcjonalnie na kwotę główną i odsetki, zgodnie z powołanymi przepisami. Sąd wskazał, iż kolejnym zarzutem odwołujących się, była kwestia pobierania przez organ rentowy kosztów egzekucyjnych. Według odwołującej się opłaty egzekucyjne nie powinny być pobierane przez organ egzekucyjny, a cała wpłacona z toku egzekucji do Urzędu Skarbowego kwota, zdaniem skarżącej winna być odprowadzana do ZUS i rozksięgowywana. Jak wskazywał biegły, w przypadku egzekucji w pierwszej kolejności były potrącane opłaty za czynności egzekucyjne, a następnie wyegzekwowane kwoty były przekazywane do organu rentowego, który dokonywał ich dalszego rozliczenia. Biegły nie znalazł uchybień w tym zakresie wskazując, że ZUS w sposób jak najbardziej prawidłowy, zgodny z obowiązującymi przepisami, dokonywał rozliczenia wpłat z egzekucji. Należy podkreślić, jak wskazał biegły, że opłaty egzekucyjne potrącane przez organ egzekucyjny, były na bieżąco odejmowane od należności składkowych odwołujących się, a następnie dokonane przez organ egzekucyjny wpłaty były rozksięgowywane zgodnie z Rozporządzeniami. Jak wynika z treści § 15 ust. 1 obowiązującego wówczas Rozporządzenia z 1998 roku (§ 19 Rozporządzenia z 2008 roku) wpłata dokonana w ramach prowadzonej przez Zakład egzekucji na podstawie uprawnienia określonego odrębnymi przepisami podlega rozliczeniu na pokrycie należności objętych danym zajęciem praw majątkowych, zwanego dalej "zajęciem". Na mocy ust. 2 z wpłaty, o której mowa w ust. 1, pokrywa się w pierwszej kolejności koszty egzekucyjne: 1)koszty upomnienia, jeżeli zgodnie z odrębnymi przepisami istniał obowiązek jego wystawienia,2)opłatę manipulacyjną, 3)opłatę za czynności egzekucyjne. Z treści ust. 3 wynika, że dokonaną w ramach danego zajęcia wpłatę, po zaspokojeniu należności, o których mowa w ust. 1, rozlicza się na pokrycie należnych składek i przysługujących od nich odsetek za zwłokę, z zastrzeżeniem ust. 4 (opłata dodatkowa). Stosownie do ust. 5 wpłatę na pokrycie zajęcia dotyczącego należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, po pokryciu należności, o których mowa w ust. 2, rozlicza się proporcjonalnie na należne składki i przysługujące od nich odsetki za zwłokę, objęte danym zajęciem, z tym że w pierwszej kolejności pokrywa się składki i odsetki za zwłokę należne funduszowi emerytalnemu i otwartym funduszom emerytalnym proporcjonalnie do należności na te fundusze objętych danym zajęciem. Z ustępu 6 wynika, że pozostałą po rozliczeniu, o którym mowa w ust. 5, kwotę rozlicza się na pokrycie należnych składek i odsetek za zwłokę na fundusz rentowy, fundusz chorobowy i fundusz wypadkowy, proporcjonalnie do należności poszczególnych funduszy objętych danym zajęciem. A zatem również rozliczenia ZUS w zakresie opłat egzekucyjnych, zdaniem Sądu są jak najbardziej prawidłowe. Sąd podał, iż biegły w swoich opiniach podkreślał, że nie ma wątpliwości co do tego, że organ rentowy miał prawo pobierać zarówno opłaty manipulacyjne, jak i koszty upomnień we wskazywanych przez siebie kwotach, co jest zgodne z obowiązującymi przepisami. Natomiast według niego, brak jest w wydrukach pokrycia należności płatnika, jakichkolwiek informacji na temat obciążania wnioskodawców wskazanymi koszami. W tym kontekście biegły podniósł, że organ rentowy może obciążyć płatnika takimi kosztami, ale powyższe powinno wynikać z jakiś dokumentów, które potwierdzają dokonanie takiego obciążenia. Po pierwsze należy podkreślić, iż przy piśmie procesowym z dnia 4 lipca 2012 roku ZUS złączył do akt sprawy potwierdzenie odbioru trzech upomnień i wskazał numery przesyłek kolejnych upomnień. Kwestia ta pozostaje poza zainteresowaniem Sądu, z uwagi na fakt przyznania przez odwołującą się faktu przesyłania do niej upomnień i nie kwestionowania wysokości wynikających stąd kosztów, które organ rentowy naliczył. Poza tym
art. 15 § 2 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2005.229.1954 j.t. z póź. zm) koszty upomnienia obciążają zobowiązanego i, z zastrzeżeniem § 3, są pobierane na rzecz wierzyciela. Obowiązek uiszczenia kosztów upomnienia przez zobowiązanego powstaje z chwilą doręczenia upomnienia. Koszty te podlegają ściągnięciu w trybie określonym dla kosztów egzekucyjnych. Na mocy § 3 jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, koszty upomnienia są pobierane na rzecz komórki organizacyjnej wierzyciela, do której zadań należy prowadzenie egzekucji. A zatem jeżeli bezspornym jest w sprawie otrzymywanie przez odwołująca się wskazanych upomnień, to zdaniem Sądu , organ rentowy miał prawo obciążenia skarżącej kosztami upomnienia, gdyż obowiązek ich zapłaty powstaje z mocy samego prawa z chwilą doręczenia upomnienia. Ponadto zdaniem Sądu , organ rentowy, na podstawie obowiązujących przepisów, miał prawo pobrania opłat egzekucyjnych w kwotach wymienionych w złożonym do Sądu zestawieniu. Zgodnie z przepisem art. 64 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny ma prawo pobierać zarówno opłaty egzekucyjne, jak i opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłaty za czynności egzekucyjne są konsekwencją stosowania przez organ egzekucyjny środków egzekucyjnych wymienionych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zob. wyrok NSA w G. z dnia 22 grudnia 1997 r., I SA/Gd 665/97, LEX nr 32912). Koszty egzekucyjne obejmują zatem opłaty za czynności egzekucyjne, opłatę manipulacyjną i wydatki egzekucyjne (art. 64c u.p.e.a.). Sąd podkreślił w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia iż odrębną opłatą egzekucyjną pobieraną niezależnie od innych opłat jest opłata manipulacyjna. Opłata ta naliczana jest zawsze w początkowej fazie postępowania egzekucyjnego wraz z wszczęciem egzekucji. Obowiązek jej uiszczenia powstaje wraz z doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub w przypadku, gdy pierwszą dokonaną czynnością było zajęcie prawa majątkowego - wraz z powstaniem obowiązku uiszczenia opłaty za to zajęcie. Opłata manipulacyjna stanowi zwrot kosztów poniesionych przez organ egzekucyjny za wszelkie czynności manipulacyjne dokonane w toku egzekucji. Opłatę manipulacyjną nalicza się odrębnie dla każdego tytułu wykonawczego i jest ona ekwiwalentem z tytułu zwrotu wydatków za czynności manipulacyjne organu egzekucyjnego, związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Zasadą jest, zdaniem Sądu, pobieranie "opłaty manipulacyjnej niezależnie od tego, czy kwota została wyegzekwowana, czy też nie. Podobnie rzecz się ma, gdy wprawdzie zostały podjęte czynności egzekucyjne, ale nie doprowadziły one bezpośrednio do ściągnięcia należności, natomiast zobowiązany wpłacił egzekwowaną należność bezpośrednio wierzycielowi" (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r., (...) SA/Wa (...), LEX nr 295049). Ponadto Sąd stwierdził , iż w zakresie kosztów opłat manipulacyjnych biegły jasno wskazał w swojej opinii, że organ rentowy, na podstawie obowiązujących przepisów, miał prawo pobrania opłat manipulacyjnych w kwotach wymienionych w złożonym do Sądu zestawieniu. Fakt powstania obowiązku zapłaty zarówno opłaty egzekucyjnej, jak i opłat manipulacyjnych potwierdzają dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, w znakomitej większości złożone przez organ rentowy już po wydaniu powyższych opinii przez biegłego w dniu 16 lipca 2012 roku, w tym tytuły wykonawcze znajdujące się w załącznikach do pisma z dnia 16 lipca 2012 roku, wydruki z ewidencji tytułów wykonawczych w systemie (...) 2000, czy złożony przez skarżącą tytuł wykonawczy i zajęcie rachunku bankowego z dniem 30 marca 2006 roku (k15-16). Powyższe wynika również z szeregu pism kierowanych do skarżącej przez organ rentowy, w których ZUS wymienia naliczone koszty egzekucyjne, czy koszty upomnień (w tym pismo z 7 sierpnia 2006 roku – k 37-43). Część ze wskazanych wyżej dokumentów została złożona przez odwołującą się, jako załączniki do kolejnych pism, a zatem niewątpliwie zostały jej doręczone. Z przedstawionych powyżej dowodów, zdaniem Sądu wynika, że organ rentowy, pomimo nie wpisania wymienionych kosztów egzekucyjnych (w tym opłaty manipulacyjnej) i kosztów upomnień w zestawienia pokrycia należności dłużnika, takie koszty naliczał, o czym niejednokrotnie informował skarżącą. Koszty egzekucyjne i opłat manipulacyjnych były naliczane w wyższej wysokości, niż wynika to z obciążeń skarżącej. Taka sytuacja wynika z faktu, że organ rentowy przez obciążeniem odwołujących się wskazanymi kosztami i opłatami, weryfikował je ponownie przeliczając, w sytuacji kiedy skarżący dokonywali wpłat przed doręczeniem im tytułów wykonawczych. Nadto obowiązek uiszczenia tych kosztów powstaje z mocy samego prawa. Sąd stwierdził, iż jak wskazał biegły w swojej ostatecznej opinii, przy uznaniu, że organ rentowy zaliczył część spłat na koszty egzekucyjne i koszty upomnień ( mając oczywiście do tego prawo ustawowe), należności składkowe wnioskodawców wskazane w spornej decyzji z dnia 29 września 2008 roku, zostały wyliczone w sposób prawidłowy. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy ocenił prawidłowość wydanej decyzji na datę jej wydania tj. na dzień 29 września 2008 roku. Reasumując, Sąd Okręgowy, podzielając stanowisko doktryny i orzecznictwa w tym zakresie, czyli uznając, że sąd ubezpieczeń społecznych ocenia legalność decyzji według stanu rzeczy istniejącego w chwili jej wydania, na podstawie art. 477 14 § 1 kpc oddalił odwołanie skarżących od decyzji z dnia 29 września 2008 roku, gdyż kwota zaległości wyliczona przez ZUS w tej decyzji jest jak najbardziej prawidłowa na datę jej wydania. W przedmiotowej sprawie organ rentowy wydał decyzję z dnia 26 maja 2008 roku określającą zaległości skarżących. Po wpłynięciu odwołania, ZUS uznał je za częściowo zasadne, jednakże nie zmienił decyzji z dnia 26 maja 2008 roku, a wydał dwie decyzje z dnia 29 września 2008 roku, gdzie jedną uchylił decyzję z dnia 26 maja 2008 roku, a drugą ponownie określił zadłużenie skarżących z tytułu składek, ograniczając je kwotowo. W takiej sytuacji, kiedy odwołanie nie zostało uwzględnione w całości, zdaniem Sądu organ rentowy winien wydać decyzję zmieniającą, zaś zbędnym i niedopuszczalnym w świetle przepisów, było wydawanie decyzji z dnia 29 września 2008 roku, uchylającej decyzję z dnia 26 maja 2008 roku. W zakresie tej decyzji z dnia 29 września 2008 roku Sąd, na podstawie art. 477 14 § 2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że uznał, iż nie uchyla ona w całości decyzji z dnia 26 maja 2008 roku numer (...). Decyzja ta jest bowiem niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Uchylenie decyzji z dnia 26 maja 2008 roku, stosownie do powołanych przepisów, mogłoby bowiem nastąpić jedynie w sytuacji, gdyby organ rentowy uznał odwołanie od tej decyzji za zasadne w całości. Powyższe zgodnie z powołanymi przepisami art. 477 9 § 2 kpc i art. 83 ust. 6 Ustawy o SUS (na który to przepis organ rentowy powołał się w omawianej decyzji) następuje bowiem w trybie tzw. samokontroli, w przypadku uwzględnienia odwołania w całości i skutkuje nie nadaniem biegu odwołaniu z uwagi na uchylenie lub zmianę decyzji. W niniejszej sprawie sam ZUS uznał, że nie uwzględnił odwołania w całości i nadał mu bieg, a zatem nie mógł zastosować powołanych wyżej przepisów i na ich podstawie uchylić decyzji z dnia 26 maja 2008 roku. Reasumując Sąd uznał, że decyzja z dnia 26 maja 2008 roku, została zmieniona decyzją z dnia 29 września 2008 roku, która to decyzja w sposób prawidłowy określiła zadłużenie skarżących i w związku z tym oddalił odwołanie od decyzji z dnia 29 września 2008 roku. Jednocześnie decyzja z dnia 29 września 2008 roku określająca ponownie zadłużenie skarżących na niższym poziomie, zmieniająca decyzję z dnia 26 maja 2008 roku, w części uwzględniła odwołanie skarżących. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 477 13 kpc, umorzył postępowanie w części uznanej przez organ rentowy tj. powyżej kwot wynikających z decyzji z dnia 29 września 2008 roku, określającej ponownie wysokość zadłużenia. Powyższy wyrok zaskarżyli apelacją odwołujący się, wnosząc o jego zmianę i uwzględnienie ich odwołania, poprzez umorzenie postępowania i dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci ich pism oraz pism US i Izby Skarbowej odnośnie egzekucji należności oraz zwolnienia ich ze wszystkich kosztów . Rozstrzygnięciu sądowemu skarżący zarzucili : obrazę przepisów prawa procesowego art. 410 kpk, 424 kpk , polegającą na wadliwym uzasadnieniu wyroku, wskazując iż Sąd nie ustosunkował się w swoim uzasadnieniu do odwołań oraz swoich rozstrzygnięć w zakresie poszczególnych decyzji , poprzez co naruszył prawo odwołujących się do obrony, mało wnikliwie przeprowadził dowód z opinii biegłego a w szczególności w zakresie zakwestionowanym przez skarżących. Ponadto apelujący podnieśli, iż opinie uzupełniające wydawane przez biegłego nie miały żadnego związku z jego opinią ze stycznia 2011 r. a każda z opinii uzupełniających została sporządzona na podstawie zapisów organu rentowego i dotyczy różnych okresów rozliczenia. Ponadto skarżący podnieśli, iż Sąd nie ustosunkował się do żadnego z ich pism , które stanowiły odpowiedź na pisma procesowe organu rentowego i pozwalały na wyeliminowanie błędów w wydrukach i rozliczeniach tego organu. Skarżący wskazali na uchybienia procesowe przed Sądem I instancji wskazują na treść art. 439 kpk , co w efekcie pozbawiło ich możliwości obrony , gdyż odwołujący się nie miał prawa głosu. Skarżący zarzucili rozstrzygnięciu sądowemu naruszenie art. 233 § 1 kpc poprzez dowolne przyznanie waloru wiarygodności i prawidłowości wydrukom rozliczeń należności spółki , sporządzonym przez organ rentowy po zmianie systemu zaksięgowań z datą wsteczną od stycznia 1999 r, bezpodstawne uchylenie się Sądu w zakresie rozważań i interpretacji w niniejszej sprawie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, naruszenie art. 232 zd. 2 kpc i art. 278 kpc poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii innych biegłych specjalistów w zakresie zasadności przepisów prawa w odniesieniu do art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący podnieśli, iż Sąd Okręgowy nie ocenił dowodów przyjmując za miarodajne i słuszne stanowisko organu rentowego i jego sposób księgowania i rozliczania składek nie dając zatem odwołującym się możliwości udowodnienia i sprawdzenia ich racji. Ponowne rozpatrzenie sprawy zostało oparte na zapisach organu rentowego i jego błędach , co doprowadziło stronę skarżącą do poważnych strat finansowych. Zdaniem apelujących Sąd I instancji bezzasadnie oddalił wniosek o powołanie biegłego z zakresu prawa a sam w świetle przepisów kpc nie dokonał interpretacji prawnej. Skarżący podnieśli również, iż Sąd Okręgowy dokonał nieprawidłowej interpretacji i oceny przeprowadzonego postępowania restrukturyzacyjnego w szczególności w zakresie umorzenia należności głównej i odsetek i nie uznał wyroku SN z dnia 09.03.2006 UZP/II/18 /05 ponieważ dotyczył sprawy (...), naruszając równość podmiotów w podobnej sprawie. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia istnienia po stronie odwołujących zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek i związanych z nimi należności , na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne i zdrowotne a w szczególności sposób rozliczania wpłat dokonywanych z tego tytułu przez skarżących przez organ rentowy, w okresach czasu wskazanych w zaskarżonych decyzjach. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 5 i 12 ust. 1 obowiązującej ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137 poz. 887 późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od 30 grudnia 1999 r. obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym, wypadkowym - podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz osobami z nimi współpracującymi. Z treści art. 8 ust. 1 lit a i c ustawy z dnia 6 lutego 1997 roku o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. nr 28 poz. 153 ze zm.) – obowiązującej do dnia 31 marca 2003 roku, treści art. 9 ust. 1 lit a i c ustawy z dnia 23 stycznia 2003 roku o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz.U. nr 45 poz. 391 ze zm.) obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby objęte ubezpieczeniem społecznym lub ubezpieczeniem społecznym rolników, z zastrzeżeniem art. 2, które są pracownikami oraz osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność lub osobami z nimi współpracującymi. Obecnie obowiązujący art. 66 ust. 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. nr 210 poz. 2135 z późn. zm.) stanowi, iż obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, które są pracownikami oraz osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą. Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, art. 12 ust. 1 o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia i art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób prowadzących działalność gospodarczą powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, art. 17 ust. 1 o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia i art. 74 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych do ubezpieczenia zdrowotnego osób objętych ubezpieczeniami społecznymi (…) stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zasad, trybu i terminu zgłaszania do ubezpieczenia społecznego (…). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika wprost, iż odwołujący się jako prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą podlegali we wskazanych w zaskarżonej decyzji okresach obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu, jak również podlegali takim ubezpieczeniom ich pracownicy.
art.
1 Rozporządzania z dnia 18 kwietnia 2008 roku (podobnie jak § 3 Rozporządzenia z dnia 30 grudnia 1998 r.) płatnik składek w deklaracji rozliczeniowej, o której mowa w art. 4 pkt 5 ustawy, zwanej dalej "deklaracją", rozlicza następujące składki: 1)na ubezpieczenia społeczne: a)emerytalne, b)rentowe, c)chorobowe, d)wypadkowe, 1a) na Fundusz Emerytur Pomostowych, 2)na ubezpieczenie zdrowotne, 3)na Fundusz Pracy, 4)na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. A zatem w przypadku składek wpłacanych przez płatnika na ubezpieczenia społeczne, są one rozliczane na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe. Na mocy § 11 ust. 3 Rozporządzenia z 2008 roku (poprzednio § 6 ust. 3 Rozporządzenia z 1998 roku), jeżeli płatnik składek dokona w obowiązującym terminie wpłaty składek na ubezpieczenia społeczne, na Fundusz Emerytur Pomostowych, na ubezpieczenie zdrowotne lub na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych nieoznaczonej co do okresu, wpłatę tę zalicza się w pierwszej kolejności na pokrycie należności z danego tytułu, poczynając od należności o najwcześniejszym terminie płatności, z zachowaniem w ramach wpłaty składek na ubezpieczenia społeczne pierwszeństwa zaspokojenia należności funduszu emerytalnego i otwartych funduszy emerytalnych. Stosownie do treści § 12 ust. 1 Rozporządzenia, jeżeli wpłata składek na ubezpieczenia społeczne jest niższa od kwoty należnych składek rozliczonych w deklaracji za dany miesiąc kalendarzowy, zgodnie z zasadami określonymi w § 6 ust. 1 pkt 1, w pierwszej kolejności rozlicza się ją na pokrycie należnych składek na fundusz emerytalny i na otwarte fundusze emerytalne. Z kolei kiedy wpłata, o której mowa w ust. 1, nie pokrywa w pełni należnych składek na fundusz emerytalny i na otwarte fundusze emerytalne, rozlicza się ją na częściowe pokrycie każdego z tych funduszy, proporcjonalnie do należnych kwot (ust.2). Dopiero pozostała po rozliczeniu, o którym mowa w ust. 1, kwota wpłaty podlega podziałowi i zaliczeniu na pokrycie należnych składek na fundusz rentowy, fundusz chorobowy i fundusz wypadkowy, proporcjonalnie do kwot należnych składek na te fundusze, wynikających z rozliczenia dokonanego w deklaracji za dany miesiąc kalendarzowy (ust. 3).
1 Rozporządzenia, jeżeli wpłata składek na ubezpieczenia społeczne jest wyższa niż kwota należnych składek z tego tytułu wynikająca z rozliczenia dokonanego w deklaracji za dany miesiąc kalendarzowy, nadwyżkę pozostałą po pokryciu należnych składek na ubezpieczenia społeczne za dany miesiąc kalendarzowy zalicza się proporcjonalnie na pokrycie zaległych należności funduszu emerytalnego i otwartych funduszy emerytalnych, począwszy od zobowiązań o najwcześniejszym terminie płatności. Dopiero z kwoty pozostałej po rozliczeniu, o którym mowa w ust. 1, pokrywa się proporcjonalnie należności funduszu rentowego, funduszu chorobowego i funduszu wypadkowego, począwszy od zobowiązań o najwcześniejszym terminie płatności (ust. 2). Z ustępu 3 wynika, że z kwoty pozostałej po rozliczeniu, o którym mowa w ust. 2a, pokrywa się należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, począwszy od zobowiązań o najwcześniejszym terminie płatności, zaś ustęp 4 stanowi, że z kwoty pozostałej po rozliczeniu, o którym mowa w ust. 3, pokrywa się proporcjonalnie należności Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, począwszy od zobowiązań o najwcześniejszym terminie płatności. Wszystkie wyżej przytoczone przepisy prawne regulują szczegółowo zasady i tryb postępowania przed organem rentowym w zakresie rozliczania wszelkich należności z tytułu składek ubezpieczenia społeczne. Zadaniem przeprowadzonego przed Sądem I instancji dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości było sprawdzenie w świetle zarzutów podnoszonych przez odwołujących się prawidłowości rozliczania wpłat dokonywanych przez skarżących z tytułu składek, ich zaksięgowywania na poszczególne fundusze, prawidłowości naliczania odsetek i innych kosztów oraz określenia wysokości zaległości na datę wydania zaskarżonych decyzji i datę wydania wyroku przez Sąd . Ze szczegółowego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Sad Okręgowy wynika, iż zarówno na datę zaskarżonej decyzji z dnia 29 września 2008 r jak i na datę wydania wyroku istniało po stronie skarżących zadłużenie z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne przy czym na datę ogłoszenia wyroku zadłużenie to jeszcze wzrosło. Biegły zgodnie z w/w przytoczonymi przepisami szczegółowo przeanalizował dokumenty z tytułu poszczególnych wpłat znajdujące się w organie rentowym i ocenił, że organ rentowy prawidłowo zaliczył poszczególne wpłaty dokonywane z tytułu składek na poszczególne fundusze , prawidłowo naliczył odsetki i koszty manipulacyjne i egzekucyjne. Nie można zatem w świetle powyższego dowodu podzielić zarzutów skarżących , iż Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej oceny dowodów a swoje stanowisko oparł jedynie na sposobie księgowania i rozliczania składek przez organ rentowy. Sąd Okręgowy po ponownym rozpoznaniu spawy zgodnie z wytycznymi Sądu II instancji, przed wydaniem zaskarżonego obecnie wyroku, dokonał wbrew stanowisku skarżących, prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie w oparciu o przeprowadzony dowód z opinii biegłego i analizę wszelkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy a dotyczących wpłat z tytułu należności składkowych w spornym okresie czasu. Z analizy treści apelacji , wynika iż skarżący nadal mają wiele zastrzeżeń do przeprowadzonego dowodu z opinii biegłego w zakresie prawidłowego rozliczania wpłat z tytułu składek , oparcia opinii na dokumentach rozliczeniowych ZUS, nieprawidłowego naliczania odsetek i tym samym nie wyeliminowania błędów , które popełnił ich zdaniem organ rentowy w tym zakresie. Odniesienie tych zarzutów apelacji do treści postępowania dowodowego przeprowadzonego przed Sądem I instancji a w szczególności w stosunku do opinii biegłego stanowi jedynie polemikę skarżących z tą opinią nie popartą żadnymi racjonalnymi argumentami. Za uzasadnione argumenty przemawiające za słusznością stanowiska skarżących nie można uznać wyniku postępowania restrukturyzacyjnego. W niniejszej sprawie Sąd I instancji przeprowadził wnikliwą analizę tego postępowania toczącego się miedzy stronami, którego wynik w żaden sposób nie wpłynął na wysokość zaległości z tytułu składek a to z tego powodu że przedmiotowe należności nie podlegały restrukturyzacji. Odniósł się również do braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie w zakresie oceny tego postępowania uchwał Sądu Najwyższego dotyczących zaległości przedsiębiorstwa (...) w odniesieniu do przepisów ustawy z 8 września 2000 r o komercjalizacji , restrukturyzacji i prywatyzacji (...), uznając, iż są to uregulowania szczególne , dotyczące tylko tego przedsiębiorstwa , których to uregulowań nie można przenosić na grunt ogólnych przepisów dotyczących restrukturyzacji. A zatem takiego stanowiska Sądu, nie można uznać zgodnie z twierdzeniem skarżących zawartym w apelacji, za brak równego traktowania stron w świetle przepisów prawa. Na marginesie należy wskazać, iż przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie były decyzje dotyczące wyliczenia wysokości należności ubezpieczonych z tytułu składek a nie decyzja restrukturyzacyjna . A zatem podnoszone w apelacji zarzuty skarżących dotyczące nieprawidłowej oceny przez Sąd I instancji wyników restrukturyzacji, która ich zdaniem powinna polegać na umorzeniu wszelkich zaległości nie ma żadnego wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Takiego wpływu również nie ma podnoszony przez skarżących zarzut wadliwego uzasadnienia wyroku przez Sąd Okręgowy a w szczególności nie odniesienia się przez Sąd do wszystkich pism skarżących oraz pism Urzędu Skarbowego, co doprowadziło ich zdaniem do braku wyeliminowania błędów jakie popełnił organ rentowy przy wyliczaniu ich zadłużenia z tytułu składek. Uzasadnieniu rozstrzygnięcia dokonanego przez Sąd I instancji żadnych zarzutów podnoszonych przez skarżących postawić nie można. Uzasadnienie to w sposób wyczerpujący przedstawia stanowisko Sądu w zakresie wszelkich zarzutów zgłaszanych przez skarżących w toku postępowania . Zawiera dogłębną analizę wszelkich przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie wraz z powołaniem się na ich interpretację dokonaną w orzecznictwie sądowym . A zatem również w tym zakresie apelacja skarżących zawiera jedynie polemikę z uzasadnieniem Sądu nie opartą na żadnych racjonalnych argumentach, pozwalających uznać za uzasadnione ich stanowisko w zakresie braku zaległości z tytułu składek. Na marginesie należy wskazać, iż zgodnie z przepisami postępowania, Sąd nie jest zobowiązany do ustosunkowywania się do wszelkich pism stron , czy też innych podmiotów a swoje rozstrzygniecie wydaje po dokonaniu oceny dowodów , których przedmiotem są fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy –art. 227 kpc. A zatem nie uzasadniony w niniejszej sprawie jest zarzut skarżących naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania wymienionych w apelacji. Sąd oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy w żaden sposób nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 233 3 1 kpc, nie dokonując w tym zakresie oceny oderwanej od całokształtu okoliczności faktycznych sprawy . Nieuzasadniony jest również zarzut skarżących nie dokonania przez Sąd I instancji interpretacji art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz zaniechanie przez Sąd przeprowadzenia dodatkowych opinii w zakresie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa. Uzasadnienie tego zarzutu zawarte w apelacji jest niejasne ale nasuwa przypuszczenie, iż skarżący poprzez przeprowadzenie takiego dowodu chcieliby uzasadnić słuszność swoich racji , dotyczących braku zaległości składkowych . Z treści art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, jednolity tekst: Dz.U.2010.220.1447 ze zm.,
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.