odwołania od decyzji organów rentowych lub orzeczeń wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności wnosi się na piśmie do organu lub zespołu, który wydał decyzję lub orzeczenie, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ lub zespół, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji lub orzeczenia. Zgodnie z treścią art.
odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Po myśli art.
Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. W dalszej kolejności odwołujący w dniu 31 marca 2017r. wystąpił do organu rentowego o przeliczenie emerytury na podstawie art. 110 ustawy o FUS. Również i w tym wniosku zaznaczył jedynie, że domaga się przyjęcia przez ZUS najkorzystniejszego wariantu. W związku z powyższym organ rentowy dokonał symulacyjnego wyliczenia. M. do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjął wynagrodzenie ubezpieczonego przypadające w części po przyznaniu świadczenia, tj. z 10 kolejnych lat kalendarzowych z okresu 1997-2006 dla którego wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 342,87%. Z kolei po przyjęciu wynagrodzenia z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 458,01%, jednak został ustalony wyłącznie w oparciu o zarobki w całości przypadające przed przyznaniem świadczenia. W związku z czym ustalony zgodnie z art. 110 wwpw okazał się niższy niż przyjęty dotychczas, tj. w decyzji z 5 października 2016r. i tym samym w decyzji z 19 kwietnia 2017r. ZUS słusznie odmówił ubezpieczonemu prawa do wnioskowanego przeliczenia. Sąd miał też na uwadze, że wprawdzie art. 110 dopuszcza przeliczenie świadczenia, jeżeli wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego, należy jednak mieć na uwadze, że musi on być obliczony w oparciu o zarobki z okresu przypadającego choć w części po przyznaniu prawa do świadczenia. Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, gdyż wprawdzie organ rentowy w drugiej z zaskarżonych decyzji, ustalił wwpw na 458,01%, jednak wyliczenia tego dokonał z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych przypadających w całości przed przyznaniem prawa do emerytury. Mając na uwadze powyższe rozważania, należało uznać że po złożeniu przez ubezpieczonego wniosków z 13 września 2016r. i z 31 marca 2017r., w których domagał się on każdorazowo przyjęcia najbardziej korzystnego wariantu, organ rentowy w zaskarżonych decyzjach dokonał w obu przypadkach wyliczeń wskaźnika wysokości podstawy emerytury ubezpieczonego, zgodnie z jego żądaniem, tj. przy przyjęciu takich zarobków, które za każdym razem pozwalały na wyliczenie tego wskaźnika w najwyższej możliwej do ustalenia wysokości. Nadto, co istotne, ubezpieczony bezpośrednio po otrzymaniu pierwszej z zaskarżonych decyzji nie odwołał się od niej, ewentualnie nie cofnął wniosku o ponowne ustalenie wysokości emerytury, co zgodnie z art. 116 ust. 2 omawianej ustawy skutkowałoby umorzeniem postępowania i wyeliminowaniem z obrotu decyzji z 5 października 2016r., doprowadzając tym samym do jej uprawomocnienia. Natomiast nie zgadza się z nią obecnie, jednak nie uprawdopodobnił okoliczności, które w sposób obiektywny uniemożliwiły mu złożenie odwołania od tej decyzji w terminie. Wręcz przeciwnie wprost przyznał, że takie okoliczności nie istniały, a nie odwołał się od tej decyzji w przepisanym terminie, gdyż w momencie jej otrzymania zgadzał się z wyliczeniem ZUS. Dopiero po otrzymaniu drugiej z zaskarżonych decyzji powziął wiadomość, że ustalenie w decyzji z 5 października 2016r. najwyższego możliwego do obliczenia wwpw, uniemożliwi mu obecnie przeliczenie jego świadczenia na podstawie art. 110. Równocześnie wyliczenia dokonane przez ZUS w decyzji z 19 kwietnia 2017r. odwołujący uznał za prawidłowe. Należy zwrócić uwagę, że zainteresowany pobierający emeryturę i kontynuujący ubezpieczenie, składając wniosek o ponowne ustalenie jej wysokości i mający zamiar skorzystać z tego uprawnienia w przyszłości , winien we wniosku albo sam wskazać poszczególne lata, z których wynagrodzenia powinny być przyjęte przez ZUS do przeliczenia, co gwarantuje mu przepis art.15, albo po wydaniu decyzji zapoznać się szczegółowo z symulacją wyliczenia dokonanego przez ZUS, aby przed uprawomocnieniem się decyzji wycofać wniosek. W obu przypadkach chodzi o to, aby przez wyliczenie wysokiego wwpw nie zamykać sobie na przyszłość możliwości kolejnego przeliczenia emerytury. Rezygnując z samodzielnego doboru lat, zainteresowany, tak jak w przypadku odwołującego, zdaje się na symulację wyliczenia przeprowadzoną przez organ rentowy, która może go pozbawić prawa do kolejnego przeliczenia. Z tych też względów, Sąd – na mocy art.
Z kolei rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim oparł na mocy art. 477 14 § 2 k.p.c. (-) SSO Mariola Szmajduch
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.