Sygn. akt IX U 1385/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy___________________ w Gliwicach Wydział IX Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Janina Kościelniak Protokolant: Iwona Krakowczyk przy udziale ./. po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. w Rybniku sprawy z odwołań W. S. (W. S.) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o ponowne ustalenie wysokości emerytury na skutek odwołania W. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 27 listopada 2015 r. Znak (...) z dnia 16 lutego 2017r. Znak (...) 1.zmienia zaskarżoną decyzję z dnia 27 listopada 2015r w ten sposób, że zobowiązuje organ rentowy do ponownego obliczenia wysokości emerytury ubezpieczonego zgodnie z art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a to począwszy od (...) 2.oddala odwołanie ubezpieczonego od decyzji z dnia 16 lutego 2017r.
- zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. na rzecz ubezpieczonego W. S. kwotę 360,00 zł ( trzysta sześćdziesiąt złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sędzia Sygn. akt IX U 1385/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 27.11.2015r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. na podstawie art.110a ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odmówił ubezpieczonemu W. S. (S.) przeliczenia podstawy wymiaru emerytury z uwagi na fakt, iż wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego po nabyciu prawa do emerytury okazał się być niższy od 250% i wyniósł 247,99%. Kolejną decyzją z dnia 16.02.2016r. organ rentowy w oparciu art. 114 powołanej powyżej ustawy ponownie odmówił ubezpieczonemu przeliczenia emerytury na podstawie art.110a, gdyż ubezpieczony nie przedłożył nowych dowodów mających wpływ na zmianę decyzji z dnia 27.11.2015r. Ubezpieczony w odwołaniach od decyzji domagał się ich zmiany poprzez przeliczenie emerytury z uwzględnieniem zarobków uzyskiwanych z tytułu zatrudnienia w KWK (...) w okresie od 06.12.1965r. do 15.05.1973r. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie z przyczyn jak w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Ubezpieczony urodził się w dniu (...) Od dnia 04.03.1991r. jest uprawniony do emerytury górniczej w zbiegu z rentą z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. Po przyznaniu prawa do emerytury pozostawał w zatrudnieniu do 27.03.1991r., a następnie w okresie od 15.01.1997r. do 31.08.1997r. był zatrudniony w Zakładzie (...) w wymiarze ½ etatu, od 08.02.1999r. do 06.07.1999r. w Szkole Podstawowej w Ż. i od 16.08.1999r. do 06.03.2000r. w wymiarze ½ etatu. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury obliczony z lat 1986-1988 wyniósł 328,18 % i został ograniczony do 250 %. W dniu 20.10.2015r. ubezpieczony złożył pierwszy wniosek o przeliczenie podstawy wymiaru, powołując się na przepisy ustawy emerytalnej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 05.03.2015r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W rozpoznaniu powyższego wniosku organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję z dnia 27.11.2015r. wskazując, iż ubezpieczony nie spełnia warunków do wnioskowanego przeliczenia, gdyż wskaźnik wysokości podstawy wymiary obliczony z najkorzystniejszych dwudziestu lat ubezpieczenia jest niższy niż 250%. W dniu 28.12.2016r. ubezpieczony ponownie wystąpił z wnioskiem o przeliczenie emerytury w oparciu o art.110a ustawy emerytalnej, w rozpoznaniu którego organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję z dnia16.02.2017r. Ubezpieczony zaskarżył powyższe decyzje domagając się ponownego ustalenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru. W toku niniejszego postępowania w oparciu o opinię biegłego z zakresu emerytur i rent dopuszczoną w sprawie dla ustalenia w sposób najbardziej korzystny wskaźnika wysokość podstawy wymiaru, przy odtworzeniu wynagrodzeń ubezpieczonego z tytułu zatrudnienia w KWK (...) z okresu od 06.12.1965r. do 15.05.1973r. z uwzględnieniem dokumentacji z akt osobowych, oraz akt rentowych w oparciu o obowiązujące w tym okresie przepisy płacowe, Sąd ustalił, iż najkorzystniejszy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyliczony 20 najkorzystniejszych lat wybranych z okresu z lat 1965-1991 jest wyższy niż 250% i wynosi 250,37% . Ustalając wysokość wynagrodzenia za sporne lata biegły uwzględnił takie składniki wynagrodzenia jak płaca zasadnicza, wynagrodzenie z Karty Górnika oraz deputat węglowy. Biegły nie uwzględnił natomiast premii i innych dodatków, gdyż ich odtworzenie było obecnie niemożliwe. Powyższe Sąd ustalił w oparciu o dokumentację akt emerytalnych, akta osobowe, legitymację ubezpieczeniową, dokumentację znajdującą się w aktach sprawy, opinię biegłego z zakresu emerytur i rent mgr K. S. z dnia 11.08.2016r. (k.35-39) wraz z opinią uzupełniającą z dnia 19.11.2016r. (k.60-61) oraz zeznania świadka M. P. i ubezpieczonego (nagranie z rozprawy w dniu 20.07.2017r. minuty od 00:07:40 do 01:11:50). Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd zważył, co następuje : W ocenie Sądu odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz.U. 2016r., poz. 1842 ze zm.) wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15, z uwzględnieniem ust. 3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego (ust.1).
- Warunek posiadania wyższego wskaźnika wysokości podstawy wymiaru nie jest wymagany od emeryta lub rencisty, który od dnia ustalenia prawa do świadczenia do dnia zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie świadczenia, w myśl ust. 1, nie pobrał świadczenia wskutek zawieszenia prawa do emerytury lub renty lub okres wymagany do ustalenia podstawy przypada w całości po przyznaniu prawa do świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wynosi co najmniej 130%.
- Okres ostatnich 20 lat kalendarzowych, o których mowa w art. 15 ust. 1, obejmuje okres przypadający bezpośrednio przed rokiem, w którym zgłoszono wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia. Jednocześnie jak wynika z treści art. 110a ust.1 ustawy emerytalnej wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15, z uwzględnieniem art. 110 ust. 3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5, jest wyższy niż 250%.
- Ustalenie wysokości emerytury zgodnie z ust. 1 może nastąpić tylko raz. Przepis art. 110a ust.1 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych daje możliwość jednorazowego przeliczenia wysokości emerytury bez względu na to czy emerytura była zawieszona czy nie, jeśli wskaźnik przekracza 250%, a wskazano podstawę wymiaru składek przypadających po przyznaniu prawa do emerytury. Jak wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe ubezpieczony spełnia warunki umożliwiające przeliczenie emerytury na podstawie art.110a ustawy emerytalnej. Powyższe wynika jednoznacznie z opinii powołanego biegłego mgr K. S., który na podstawie posiadanej dokumentacji akt osobowych przy uwzględnieniu obowiązujących w górnictwie przepisów płacowych odtworzył wynagrodzenie ubezpieczonego za lata 1965-1983, a następnie obliczył najkorzystniejszy wwpw z uwzględnieniem zarobków osiągniętych w części po przyznaniu emerytury. Obliczony przez biegłego wskaźnik wysokości podstawy wymiaru (205,37%) okazał się być wyższy od 250% i może stanowić podstawę przeliczenia świadczenia. W ocenie Sądu opinia biegłego jest rzetelna, wydana w oparciu o fachową wiedzę na podstawie szczegółowej analizy przedłożonej dokumentacji oraz obowiązujących w tych okresach przepisów. Biegły w opinii uzupełniającej ustosunkował się do zastrzeżeń organu rentowego. W ocenie Sądu zarzuty organu rentowego dotyczące brak dokumentu potwierdzającego czas pracy ubezpieczonego są bezzasadne, wobec innych dowodów – w szczególności zeznań świadka oraz ubezpieczonego, z których wynika, że ubezpieczony w spornym okresie pracował sześć dni w tygodniu w pełnym wymiarze czasu pracy i nie korzystał ze zwolnień lekarskich. Nie ulega przy tym żadnej wątpliwości, że wynagrodzenie odtworzone przez biegłego jest i tak zaniżone w stosunku do faktycznie uzyskiwanego, bowiem nie uwzględnia takich składników jak nagrody i inne dodatki, które niewątpliwie były ubezpieczonemu wypłacane, a których wysokości nie da się obecnie odtworzyć. Mając powyższe na uwadze Sąd kierując się powołanymi przepisami, z mocy art.477 14 § 1 kpc zmienił zaskarżoną decyzję zobowiązując organ rentowy do ponownego ustalenia wysokości emerytury na podstawie art.110a ustawy emerytalnej. W pkt.3 wyroku na podstawie art.98 k.p.c. w związku z § 9 ust.2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie… ( Dz.U. z 2015r., poz.1348 ze zm.) Sąd zasądził od organu rentowego na rzecz odwołującego kwotę 360,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego. W pkt.2 Sąd oddalił odwołanie ubezpieczonego od decyzji organu rentowego z dnia 16.02.2017r. Zdaniem Sądu organ rentowy słusznie na podst. art.114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS odmówił ubezpieczonemu ponownego przeliczenia emerytury, skoro ubezpieczony do wniosku o przeliczenie świadczenia nie przedłożył nowych dowodów. Sędzia